Monthly Archives: juli 2016

Amerikaanse kranten tonen Bill Clinton bij historische mijlpaal voor vrouwen

De eerste vrouw ooit die officieel kandidaat is voor het Amerikaanse presidentschap? Je zou het niet zeggen als je de voorpagina’s zag van de krant in de V.S.. Bijna alle grote titels kwamen op de proppen met foto’s van Bill Clinton. Waarom doe je dat, redacties, als je het nieuws wil verslaan? Het nieuws was Hillary’s absoluut historische kandidatuur. Niet haar man Bill op een podium.

De Washington Post had tenminste nog het fatsoen om in de kop te melden dat het om Hillary ging:

Oooooh, díe Clinton! Bedankt voor de opheldering!

Sommige commentatoren, zoals Jezebel en Vox, toonden zich kritisch maar streken met hun hand over hun hart. Redacties kampen met strakke deadlines, Hillary staat pas op de laatste dag van de conventie echt op het podium, dus ze moesten wát.

Hillary gaf echter een videoboodschap, dus er was wel degelijk beeldmateriaal van haar tijdens dit historische moment. Los daarvan, je kunt toch gewoon haar foto gebruiken ter illustratie bij het nieuws? Zoals wegmagazine Salon benadrukt lukte het enkele andere media welThe New York Times dacht na en publiceerde een foto van enthousiaste vrouwen uit het publiek, die een bord omhoog hielden met de tekst “Girl Power.” Prima keuze. De Chicago Sun Times gebruikte een portretfoto van Hillary en USA Today gebruikte het beeld van Hillary’s videoboodschap én een beeld van vrouwen uit het publiek.

Kortom, het kan best, iets met Hillary of iets met vrouwen op de voorpagina. Maar nee, een blanke man domineerde. Dit gebrek aan beelden van Hillary is belangrijk, want, zoals Bitch samenvat, het doet ertoe of je zichtbaar bent of niet:

Representation matters. Newspapers would never dream of running photos of Melania Trump when announcing her husband’s nomination. The fact that so many major news outlets blithely plastered Bill Clinton’s mug all over papers announcing Hillary’s nomination not only implicitly credits him for her accomplishments, it also keeps the focus on male politicians—when this was a historic occasion precisely because it centered on women. In media, the images we see matter.

Dit voorbeeld is misschien wat extreem, maar wel degelijk symbolisch betekenisvol: je kunt doen wat je wilt, zelfs als eerste vrouw ooit de nominatie van je partij binnen slepen, maar dan nog loop je het risico dat je man op de voorpagina’s staat in plaats van jijzelf. Als samenleving roepen we vrouwen constant op dat ze minder bescheiden moeten zijn, dat ze zichtbaar moeten worden. Prima, maar de omgeving moet ook een beetje meewerken. En je niet vergelijken met een hyena als je een keertje lacht in het openbaar. Is dat zoveel gevraagd?

Advertenties

Photoshop verandert je kijk op de werkelijkheid

”Als er niet expliciet bij een foto staat dat het beeld onbewerkt bleef, kun je er van uit gaan dat alles bewerkt is met Photoshop”. Dat is de waarschuwing van vier mannen die zelf wilden ervaren hoe het is om als model gefotografeerd te worden, waarna anderen het beeld aanpassen aan een heersend schoonheidsideaal. Ze vonden het een schokkende, dehumaniserende ervaring. Welkom bij de club!

Website BuzzFeed beschikt over de zogenaamde Try Guys. Vier mannen die vanalles uitproberen. Voor een van de meest recente afleveringen van hun rubriek wilden ze weten wat het effect is van heersende ideaalbeelden over het uiterlijk van vrouwen. Vrouwen liggen onder een genadeloos vergrootglas. Onder andere actrice Jennifer Aniston protesteert tegen die druk en wijst erop dat mensen een vreemd beeld krijgen van vrouwen en hoe hun lichamen moeten zijn, door al die verwrongen eisen en idealen.

Hoog tijd dus voor de Try Guys om in de voetsporen van vrouwelijke beroemdheden te stappen. Ze ondergingen een fotoshoot, waarbij ze fameuze poses imiteerden van vrouwen zoals Madonna. Vervolgens zagen ze hoe de beelden een metamorfose ondergingen. Verbijstering, verwarring en vervreemding van hun eigen lijf waren het gevolg.

Zo kon één van de mannen, Zach Korenveld, niet goed overweg met de vele commando’s die hij kreeg tijdens de fotoshoot:

“Be angular and hard but be soft and be seductive but innocent and it’s like what are you ― I can’t be all of these things at once,” he said.

Een andere man, Keith Habersberger, imiteerde een advertentiefoto voor lingeriemerk Victoria’s Secret:

Hij had grote moeite met zijn verandering van mens in seksobject:

“This is a hypersexualized position, and my face is not a part of who I am at all in this,” he said. “I’m an object. My face won’t even be in the photo.”

Hoewel mannen ook sexy moeten poseren, zijn vooral vrouwen doelwit van seksualisering.  Goed dat Habersberger als man een keer ervaart hoe dat is, en dat je menselijkheid verdwijnt als je alleen als een stel sexy onderdelen gezien wordt.

Ook Ned Fulmer merkte dat zijn gevoel mens te zijn, averij op liep. Hij imiteerde een bekende foto van Madonna:

..en merkte na afloop op:

The Try Guys were all surprised by the photoshopped image of Fulmer, which he said made him look “like a vampire.” He also wasn’t a fan of the photo shoot process itself. “I just felt so beaten down and like there were expectations of me that I couldn’t meet,” he said.

Kortom, wat je ziet in allerlei glossy’s en damesbladen, is fictie. Maar omdat je nooit het plaatje zag voordat iemand met Photoshop begon, raak je dat inzicht snel kwijt en denk je dat de foto’s redelijk dicht bij de werkelijkheid staan. Nee dus. Goed om daar weer even aan herinnerd te worden….

UPDATE zie ook tijdschrift Opzij over dit experiment.

Michelle Obama reikt Hillary Clinton de hand in speech van de eeuw

Jaren geleden schoot ik een beetje vol toen de voorzitster van een Nederlandse politieke partij het stokje overdroeg aan haar opvolgster. Omdat het zo zelden voorkomt dat vrouwen elkaar op die manier de hand kunnen reiken. Nu schiet ik opnieuw een beetje vol, met de prachtige toespraak van First Lady Michelle Obama, ten behoeve van Hillary Clinton. Obama’s speech gaat inmiddels rap viraal, onder koppen zoals speech van de eeuw. Leuk weetje: de tekst komt uit de koker van een speechschrijfster, Sarah Hurwitz, dus het was een groot vrouwenfeest. Kijk zelf en geniet:

De tekst staat hier uitgeschreven, voor als je mee wil lezen. Het NRC analyseerde de toespraak en identificeerde vijf succesfactoren.

Waarom was dit zo’n belangrijke speech? De eerste dag van de conventie van de Democratische partij kende andere belangrijke toespraken, maar die van Obama sloeg alles. Ze ontroerde mensen volgens verschillende bronnen tot tranen aan toe en wist als enige, na alle uitgelekte mails en boe-roepende Bernie Sanders-aanhangers, de zaal en daarmee hopelijk ook de partij tot een eenheid te smeden:

Obama stepped out onto a stage in front of a divided party, including delegates who had booed almost every mention of the presumptive nominee. And she delivered a speech that united the hall, bringing it to its feet. She did it, moreover, her own way—forming a striking contrast with the night’s other speakers. She did it without shouting at the crowd. Without overtly slamming Republicans. Without turning explicitly negative. Her speech was laden with sharp barbs, but she delivered them calmly, sometimes wryly, biting her lower lip, hitting her cadence. It was a masterful performance.

Daarmee redde ze waarschijnlijk de Democratische conventie, die tot dan toe verliep in een sfeer van onderling geruzie en gedoe. Maar laat je niet misleiden door de nadruk op Obama’s terughoudendheid, haar optimisme en aandacht voor de historische betekenis van de eerste zwarte president en misschien de eerste vrouwelijke president. Ze haalde wel degelijk keihard politiek uit. Wist u bijvoorbeeld nog, die slogan van Trump, ”make America great again”? Obama veegde genadeloos de vloer aan met die kreet:

today, I wake up every morning in a house that was built by slaves. And I watch my daughters — two beautiful intelligent black young women — play with the dog on the White House lawn. And because of Hillary Clinton, my daughters and all of our sons and daughters now take for granted that a woman can be president of the United States. So don’t let anyone ever tell you this country isn’t great, that somehow we need to make it great again, because this right now is the greatest country on earth,” she said.

BOEM, daar ga je Trump. Delete your account!

Meer Hillary: Margriet van der Linden brengt haar leven en werk in kaart voor radio 1.

Ik kan niet wachten op Wonder Woman

Na mannelijke superheldenfilms en nog meer mannelijke superheldenfilms (om nog maar te zwijgen van seksistische marketing en andere diversiteitsproblemen voor die mannelijke superhelden-producties) komt in juni 2017 eindelijk Wonder Woman in de bioscopen. Studio Warner Bros. benutte een grote conventie, Comic-Con, in San Diego, om fans een allereerste voorproefje te geven. Ik kan niet wachten:

Met Wonder Woman krijgen we voor het eerst in ruim tien jaar weer een Hollywoodfilm rondom een superheldin. Pas in 2019 kunnen we een volgende verwachten, Captain Marvel. Die film zou eerst in 2018 uitkomen, maar studio Marvel besloot voorrang te geven aan een vervolg op Ant Man ”dus” het werd ”natuurlijk” een jaar later.

Kortom, vrouwelijke fans en fans van superheldinnen in het algemeen komen er bekaaid vanaf. Joehoehoehoehoe, juichte website Jezebel dan ook na het zien van de Wonder Woman trailer:

This is a biased assessment, because Gal Gadot has maintained a death grip on my heart ever since she first appeared as Gisele in the Fast & Furious. But setting that aside: This new trailer for Wonder Woman totally slays. […]  “I can’t let you do this,” the soldier says, right before several smash cuts of our heroine taking on what appears to be an entire battalion with gritty panache. “What I do is not up to you,” she replies coolly, a response that caused my fist to involuntarily punch the air in a fit of girl-power solidarity.

Het lijkt erop dat regisseuse Patty Jenkins recht doet aan Wonder Woman’s geschiedenis als feministisch icoon. Ook andere media, zoals webmagazine Slate, reageerden positief op de trailer. Kan het beter? vroeg The Mary Sue zich af met een retorische vraag. We weten het in juni 2017. Zucht…..

Gezinsdrama’s zijn meestal mannendrama’s

Ook als de Nederlandse media eufemismen zoals ‘gezinsdrama‘ of ‘familiedrama‘ weten te vermijden, als er ergens in Nederland doden vallen in de huiselijke sfeer, hebben ze moeite met het benoemen van degene die handelt en schade aanricht. Neem deze recente kop op NOS.nl: ‘man en baby dood na sprong uit raam’. Wat een rare zinsconstructie. Hoe kwam die sprong tot stand? Zou een baby zelfstandig besluiten uit een raam te springen?

Foto: de Gelderlander

Nee. Het is de man die volgens getuigen met de baby op de arm uit het raam sprong, waarna niet alleen hij, maar ook dit kleine kindje stierf. De NOS meldt verderop in het artikel dat de man voor zijn sprong zijn ex-vrouw bedreigde met een handgranaat. En dat de politie later het lichaam van de moeder van de man in de woning aantrof. Waarna dit volgt:

De doodsoorzaak van de vrouw, de oma van het kind, is nog niet bekend. De politie gaat ervan uit dat ze door een misdrijf om het leven is gekomen.

Waarschijnlijk brachten aliens haar om het leven. Of nee, wacht, vleesetende planten. Of nee, wacht, zou het dan toch die man geweest zijn, die eerder zijn ex bedreigde en later uit het raam sprong met de baby? Hmmmm… moeilijk, moeilijk….. wat zou het zijn… wie zou hier gehandeld hebben…..

Soms lijkt er zelfs enige sympathie door te schemeren in krantenkoppen. Neem deze: man doodt ex-vrouw, maar spaart kinderen. Iemand sparen, afzien van doden, daar hangt historisch gezien een zweem van genade omheen. De machthebber kan beschikken over leven of dood, maar vol van genade spaart hij iemands leven. Respect man! Lees je echter verder, dan blijkt de patriarch van dienst de 47-jarige Willem L. te zijn. Hij bedreigde en mishandelde zijn partner, voordat hij haar uiteindelijk vermoordde. Misschien was hij toch niet zo genadig als de krantenkop de lezer deed vermoeden.

Zo gaat het steeds. Als lezer zie je koppen met termen als gezinsdrama, familiedrama, koppen die in het midden laten wie handelde en wie meegezogen werd in het geweld. Lees je echter wat de nieuwsartikelen echt melden, dan blijkt al snel dat er iets anders aan de hand is. Mannen vallen exen aan, vermoorden vrouwen en kinderen en soms een andere man, meestal de nieuwe vriend van de ex. Het woord ‘gezinsdrama’ is bijzonder misleidend. Het gaat om mannen die moorden, en de rest van het gezin eindigt dood of verminkt. Vaak plegen de mannen na hun ultieme wandaad zelfmoord.

Waarom is het belangrijk man en paard te noemen? Omdat het niet-benoemen van daders en hun gender rare situaties oplevert. Alsof baby’s zelf uit ramen springen, alsof vrouwen ”opeens” dood zijn, alsof dit type intiem geweld gelijk staat aan een natuurfenomeen. Maar het is geen onzichtbare hand die slaat, of een natuurkracht die negatieve effecten heeft op de omgeving. Het gaat om mensenwerk. Vaak mannenwerk. Zij besluiten emoties in daden om te zetten, met fatale gevolgen.

Als je dat niet expliciet maakt, blijft onduidelijk wie de misdaden pleegt en weet je ook niet waar je moet beginnen om dit soort geweld terug te dringen. Pas als je erkent dat mannen veelal de daders zijn, kun je helder nadenken en kritische vragen stellen. Wat bezielt deze mannen? Hadden de mannen zichzelf eerder kunnen voorzien van goede hulp, psychologisch of anderszins? Waren er signalen die anderen hadden kunnen oppikken? Is preventie mogelijk? Hoe kunnen we vrouwen adequater helpen, als mannen het op hen gemunt hebben en de vrouwen daardoor zelfs in acuut levensgevaar verkeren?

In tegenstelling tot landen als Spanje, Engeland en Australië kent Nederland geen sites waar mensen bijhouden hoeveel mannen hun partner of ex-partner bedreigen, mishandelen en vermoorden, al dan niet met medeneming van kinderen. Ikzelf heb vorig jaar de cijfers op een rij proberen te zetten. Maar die ene losse poging is niet hetzelfde als structureel de feiten verzamelen, met een expliciete focus op gender, machtsverhoudingen en geweldspatronen.

Zoiets zou er wel moeten komen. In plaats van hier een incident, daar een drama, maken dat soort sites patronen inzichtelijk en geven ze inzicht in de omvang van het probleem. Misschien dat zo’n overzicht eindelijk een gevoel van urgentie kan oproepen. Dat mannengeweld indammen of zelfs voorkomen is in de huidige situatie van eufemismen en gebrek aan context ontzettend lastig. Laten we als eerste stap tenminste beginnen met het duidelijk benoemen van de feiten, in plaats van steeds om de hete brij heen te draaien.

Lees dit geweldige opiniestuk over natuurlijk bevallen

In Nederlandse media verschenen de afgelopen periode allerlei artikelen voor en tegen een ”natuurlijke bevalling”. Dit debat blijft echter niet beperkt tot Nederland. Ook in de V.S. staan vrouwen onder druk om af te zien van allerlei moderne hulpmiddelen, zoals de ruggeprik. Dit leidde tot een geweldig opiniestuk van Jessi Klein, auteur en zelf zeven maanden zwanger. Zij signaleert iets waar ik in Nederland tot nu toe niemand over gehoord heb, een missend element in ‘ons’ debat:

how often do people really want women to be or do anything “natural”? It seems to me the answer is almost never. In fact, almost everything natural about women is considered pretty horrific. Hairy legs and armpits? Please shave, you furry beast. Do you have hips and cellulite? Please go hide in the very back of your shoe closet and turn the light off and stay there until someone tells you to come out. (No one will tell you to come out.) It’s interesting that no one cares very much about women doing anything “naturally” until it involves their being in excruciating pain. No one ever asks a man if he’s having a “natural root canal.” No one ever asks if a man is having a “natural vasectomy.”

Zo, die zit.

Vier feest met Maria Magdalena, eerste apostel

Traditioneel vieren katholieken op 22 juli de naamdag van verschillende heiligen, maar eentje daarvan stijgt vanaf nu boven iedereen uit. Paus Franciscus verleende Maria Magdalena ruim een maand geleden dezelfde status als de twaalf apostelen. Haar dag is nu een liturgisch feest. Welke heilige verder ook verbonden is aan 22 juli, de feestdag van Magdalena heeft voorrang. Dat leidde in Nederland prompt tot krantenkoppen als ‘paus eert ‘prostituee’. Of, in België: Paus herstelt hoer in ere.

Feministische interpretatie van Maria Magdalena

Want dat gebeurde er met een vrouw over wie de bijbel vertelt dat zij als eerste het nieuws van de verrijzenis van Jezus naar buiten bracht: kerkvaders brachten haar in verband met een anonieme vrouw, van wie gezegd wordt dat ze zondig was en die berouwvol de voeten van Jezus waste. (Voor de liefhebbers: Lukas 7:47). Prompt heette het dat Magdalena die vrouw was. Zíj zou zich hebben ingelaten met seksualiteit, zonde en hoererij.

In 591 kreeg de link van anonieme zondares met Magdalena zelfs officiële status. Paus Gregorius de Grote verklaarde tijdens een openbare gelegenheid in Rome dat de anonieme zondares in het evangelie van Lukas en Magdalena een en dezelfde persoon waren. Schilders, beeldhouwers en houtsnijders beeldden de heilige daarna steevast af als berouwvolle zondares, zodat dit beeld in eenieders hersenen insleet. De eerste associatie bij Magdalena is niet ‘belangrijke apostel’ maar HOERRR. Tot 2016 aan toe.

Pas eeuwen later, toen vrouwen meer macht kregen in de samenleving en feministes van het eerste uur religieuze tradities kritisch onder de loep namen, kwam een tegenbeweging op gang. Mensen stelden het beeld van Eva bij (Eva werd er in geluisd!!!) en namen het daarna ook op voor Maria Magdalena. Magdalena werd er in geluisd door die verkeerde associaties met een andere Maria en de anonieme vrouw uit het evangelie van Lukas, stellen deskundigen. Daardoor ging verloren wat voor radicaals er volgens de bijbel gebeurde. De eerste die Jezus na zijn verrijzenis zag was een vrouw, Magdalena. Zij bracht dat nieuws samen met andere vrouwen naar buiten, niet de mannelijke apostelen:

“It’s really remarkable that all four gospels have the same story,” says scripture scholar Mary Thompson, S.S.M.N., adjunct professor of religious studies at Canisius College in Buffalo, New York and author of Mary of Magdala: Apostle and Leader (Paulist, 1995). “You can be sure that if it had been possible to eliminate those women who went out from the empty tomb, [the gospel writers] would have done it,” because of the prevailing attitude toward women in those times, she says.

Vaticaankenner hechten een grote waarde aan het feit dat een andere paus, Franciscus, de oordelen van zijn voorgangers ongedaan maakt en de eer van Maria Magdalena herstelt. Zij zien hierin een symbolische stap om de positie van vrouwen in de huidige Katholieke kerk te verbeteren:

This elevation has been long overdue and should be cause for great celebration, especially if it leads to deeper discernment and development of the role of women in leadership positions in the Church.

Wie weet ontstaat er zelfs meer kans op vrouwelijke priesters.…????

De Gereedschapskist: de Drie Dagen Regel

Mohamed Lahouaiej Bouhlel, de man die 84 mensen dood reed op de boulevard van Nice, werd niet vanuit het niets gewelddadig. Voordat hij in zijn witte truck stapte, bedreigde en mishandelde hij zijn vrouwelijke naasten. Hij is daarmee de zoveelste massamoordenaar die eerst vrouwen aanviel, voordat hij over ging tot het ‘grotere werk’. Dit patroon is zo dominant aan het worden, dat een woordvoerster van organisatie Futures Without Violence inmiddels spreekt van de Drie Dagen Regel.

De Drie Dagen Regel luidt als volgt:

  1. Dag 1 – de moordpartij vindt plaats en de media weten nog weinig, dus ze berichten alleen in grote lijnen over de gebeurtenis
  2. Dag 2 – de media brengen meer persoonlijke details over de moordenaar naar buiten
  3. Dag 3 – het blijkt dat de massamoordenaar het voor zijn daad gemunt had op vrouwen, in de vorm van seksueel en/of huiselijk geweld

Voorbeelden te over. Man Haron Monis, die mensen gijzelde en vermoordde in een café in Sydney, was voorwaardelijk vrij als verdachte van de moord op zijn vrouw. Cedric Ford, die in Kansas drie mensen doodschoot en er veertien verwondde, pleegde huiselijk geweld. Zijn ex had net een contactverbod aangevraagd. Robert Dear, die drie mensen vermoordde, werd verdacht van gluren, verkrachting en het mishandelen van meerdere exen.

De lijst gaat maar door. Massamoordenaars zijn bijna altijd mannen, en opvallend veel van hen vergrijpen zich voor (en vaak ook tijdens) hun daad aan een of meer vrouwen. Dit verband komt ook duidelijk naar voren uit onderzoeken naar criminaliteit. Een veroordeling voor huiselijk geweld is dé belangrijkste voorspeller van verdere misdaden.

Futures Without Violence pleit er daarom voor dat de politie en andere autoriteiten huiselijk geweld serieuzer nemen:

”….recent mass shootings, as well as the incident in Nice, continue to confirm that domestic violence is not a behavior that we can dismiss or ignore,” she continued. “It’s a warning sign of toxic behavior that can grow into something catastrophic.”

Wilt u een kopje koffie bij het seksisme?

Een goede vriend van De Zesde Clan stuurde een nieuwsbrief door van barista en koffiebrander Matt Perger. Zijn meest recente editie van Barista Hustle is helemaal gewijd aan gelijkheid en gelijkwaardigheid. Hoognodig, want ook de wereld van koffiespecialiteiten, baristas en de perfecte espresso lijdt aan een genderprobleem. Steeds meer koffieprofessionals zien dat gelukkig in en willen er iets aan doen. Want koffie is van en voor iedereen, niet alleen van mannen…..

Perger’s nieuwsbrief bevat onder andere links naar sites waar vrouwelijke professionals en andere koffiefans seksisme in kaart brengen. Bijvoorbeeld door ervaringen te delen via The Bag of Dicks en door ‘alleen voor mannen’ reservaten aan de kaak te stellen in Douchey Dude Baristas. De koffiebar-recensies op deze site bevatten veelbetekenende observaties, zoals:

Here we have it again folks. Another “top cafe” in Melbourne with a clear gender divide between the men and women.  […] This place is a boys club, it’s thick with testosterone and the girls know their roles, which excludes them from coffee making […] Our waitress was knowledgable, interesting and worked the room with grace. Service from the men was, as usual, non-existent.

Net als in andere beroepen lijdt de koffiebranche onder het aloude vooroordeel (koffie)professional = man. Van daaruit kom je al snel terecht bij vooroordelen tegen en uitsluiting van vrouwen, met zichtbare resultaten zoals alleen mannen achter de koffiemachines, en weinig vrouwelijke deelnemers aan barista-wedstrijden. Zie hierover onder andere een goed gedocumenteerd artikel van een Nederlandse professional, Cerianne Bury. Of dit interview met haar, in koffie-vakblad Sprudge.

Als vrouw heb je in zo’n mannelijke mannencultuur weinig opties als je vooruit wil komen in het beroep. Of  je gebruikt je ‘vrouwelijke attributen’  om zodanig attractief te zijn dat mannen je leuk vinden en je mee laten spelen, óf je moet ”een van de jongens” worden. Dat betekent je vrouwelijkheid opgeven en daarmee een deel van je persoonlijkheid buitensluiten. Wil je geen van beide wegen bewandelen, dan negeert iedereen je en kun je het sowieso schudden.

Daar bovenop komen de bekende vormen van vrouwendiscriminatie, waaronder:

  • vrouwen moeten bedienen terwijl mannen een training krijgen om als barista met de koffiemachines te werken, danwel het management in te rollen
  • mannen die promoties krijgen terwijl veel beter gekwalificeerde vrouwen, met veel meer ervaring, gepasseerd worden
  • mannen die het niet accepteren als een vrouwelijke manager haar werk als manager doet – in plaats daarvan noemen ze haar een bitch en een te emotionele vrouw
  • koffie evenementen, zoals congressen, waar vrouwen te maken krijgen met seksuele intimidatie, mannen die hun beroemdheid misbruiken om jonge baristas in bed te krijgen

Ditzelfde rijtje kun  je moeiteloos opstellen voor andere bedrijfstakken.

De bewustwording neemt echter toe in koffieland. Sites als Dude Baristas en Bag of Dicks vergroten de bewustwording. Er vindt onderzoek plaats naar vrouwendiscriminatie in de sector, met aanbevelingen om verbetering te bewerkstelligen.  Vrouwen kunnen daarnaast terecht op speciale evenementen zoals The Coffeewoman in de V.S. of festival Barista Connect in Londen.

Dat zijn mooie gelegenheden om andere vrouwelijke professionals te ontmoeten, te netwerken en inspiratie op te doen. Zodat je er weer even tegenaan kunt als je dit soort café’s in loopt:

Seven Seeds, talk about a Douchey Dude Barista problem! Not only do you appear to have an all dude coffee policy, your bros are living in some alternate universe unreachable by us mere mortals. They’re switched off, intentionally so, and it’s the women who are picking up the slack.

Homa Hoodfar en de vrijheid om na te denken

Homa Hoodfar dacht zelf dat ze een gerespecteerde wetenschapster was. De Iraanse autoriteiten denken daar echter anders over. Ze zetten haar gevangen en volgens familieleden beschuldigen ze haar er van dat ze een feministische revolutie probeert te ontketenen. Amnesty International voert inmiddels campagne om haar vrij te krijgen. Academici wereldwijd reageerden geschokt op de arrestatie van hun collega en ondersteunen die acties, onder andere met petities.

Hoodfar – een naam die mijn spellingscontrole steeds probeert te veranderen in ‘hoofdas’ – kwam in de problemen toen ze voor korte tijd terugkeerde in Iran. Normaal gesproken woont en werkt ze in Canada. Vlak voor vertrek arresteerden Nationale Gardisten haar.

De 65-jarige cultureel antropologe kreeg onder andere bekendheid vanwege haar genuanceerde, diepgravende analyses van het gebruik van de sluier door Islamitische vrouwen. Ze onderzocht niet alleen de vele betekenissen van dit stukje textiel, maar ook de context. Wanneer besluiten vrouwen een hoofddoek te dragen? Welke effecten heeft dat op sociale relaties? Hoe beïnvloedt het hun mogelijkheden om te werken, te studeren en op andere manieren mee te doen in de samenleving?

Hoodfar benutte, als academicus, de vrijheid om kritische vragen te stellen. Aan de vrouwen zelf, aan de samenleving, over sociale en religieuze normen. Voor haar bestonden er geen makkelijke antwoorden. Sherene Razack speculeert in dagblad The Globe and Mail dat die nuances en kritische vragen de Nationale Garde van Iran teveel werden. Hup, achter de tralies zetten die enge wetenschapster. Over academische vrijheden en het recht om na te denken praten we een andere keer wel weer.

Enfin, teken de petitie. En neem een kijkje op Twitter bij #FreeHoma.

Vrouwelijke artsen lopen 1 miljoen dollar mis

Waar is mijn 300.000 euro, vraagt Women Inc zich af. Nederland kent een behoorlijke loonkloof, maar het kan erger. In de Verenigde Staten blijken vrouwelijke artsen jaarlijks gemiddeld 20.000 dollar minder betaald te krijgen dan mannelijke collega’s die precies hetzelfde werk doen. Over een gemiddelde loopbaan gerekend kan de loonkloof oplopen tot een miljoen dollar.

Onderzoekers van Massachusetts General Hospital en Harvard Medical School gebruikten openbare gegevens over de salarissen van 10,241 artsen. Ze corrigeerden voor leeftijd, jaren werkervaring en andere factoren. Wat ze ook deden, in bijna alle medische disciplines ontving een vrouw minder salaris. Behalve sekse (vrouw = fout) speelt ook huidkleur een rol. Een mannelijke arts met een gekleurde huid levert 35% salaris in ten opzichte van zijn blanke mannelijke collega. De intersectionele ranglijst ziet er in 2016 als volgt uit:

  • blanke mannelijke arts $253,000 per jaar
  • ”zwarte” mannelijke arts $188,000 per jaar
  • blanke vrouwelijke arts $163,000 per jaar
  • ”zwarte” vrouwelijke arts $153,000 per jaar

Nogmaals, dit alles gecorrigeerd voor alle factoren die een loonverschil verklaarbaar kunnen maken. Wat je dan overhoudt zijn de zichtbare resultaten van seksisme en racisme. Het is, vertaald in harde salariscijfers, de ”banenwachtrij’‘ waar de Volkskrant een tijdje geleden zo olijk mee kopte. Werkgevers hebben het liefst een gezonde blanke man. Alle anderen zijn inferieur en moeten hun defecten compenseren, bijvoorbeeld met een lager salaris.

Deze loonkloof komt niet voor het eerst naar voren. In 2012 onderzocht de Universiteit van Michigan ook al salarisgegevens van artsen. De samenstelling van de groep kwam niet helemaal overeen met de groep van de huidige studie, maar ook hier bleek dat vrouwelijke artsen gemiddeld 12.000 dollar per jaar minder loon kregen. Gemeten over een gemiddelde loopbaan leverde dat een verlies op van 350.000 dollar. Wegmagazine Slate speculeert dat de loonkloof verergert. Bij kersverse artsen in de staat New York nam de kloof bijvoorbeeld toe van $3,600 in 1999 tot bijna $17,000 in 2008.

Wel zijn er uitzonderingen. De onderzoekers van de studie uit dit jaar ontdekten dat Radiologie geen loonkloof tussen de seksen kent. Sterker nog: vrouwelijke radiologen verdienen iets meer dan mannelijke. En twee van de onderzochte 24 universiteiten hadden ook geen probleem om mannen en vrouwen gelijk loon voor gelijk werk te betalen.

De loonkloof hoeft dus niet op te treden – het is mensenwerk. Dat blijkt ook bij onderzoeken naar de loonkloof die het College voor de Rechten van de Mens regelmatig uitvoert. Het College kwam erachter dat vooral subjectieve factoren een rol spelen. En het niet toepassen van op zich duidelijke regels. Daar kunnen werkgevers iets aan doen. Zodat vrouwelijke professionals een eerlijke behandeling krijgen.

Trollen geven Ghostbusters een 1

Uh oh… een zeer specifieke groep boze fans bestormde sites als de International Movie Data Base (IMDB) om negatieve beoordelingen achter te laten over Ghostbusters. Ze gaven de film nog voor de première al massaal een 1. Professionele filmrecensenten die een preview zagen oordeelden veel positiever. Waarbij de vrouwelijke recensenten weer positiever zijn dan hun mannelijke collega’s. En dat allemaal omdat in de editie 2016 een team vrouwen de spoken bestrijdt. Aaaaargh!!!!

Ghostbusters lijkt te werken als een soort lakmoesproef voor gender. Dat gebeurt in een periode van veranderingen. Na ruim een kwart eeuw heeft Engeland weer een vrouwelijke premier, Nederland vaardigt meer vrouwelijke dan mannelijke atleten af naar de Olympische Spelen, en in de V.S. strijden een man en een vrouw om de hoogste positie in het land. Huuuuuuh, eng….

Ghostbusters krijgt een tik mee van die lading rond gender. Zo verschijnen momenteel de eerste bewerkte foto’s waarbij het groene slijmmonster het gezicht van Donald Trump krijgt. Je merkt het ook in de ontvangst van de film. Op sites als ScreenCrush zagen de beheerders iets vreemds op de IMDB-webpagina van Ghostbusters. Voor de première kwam de totale waardering niet verder dan een zeer schamele 3,6. Kijk je naar de groep die stemmen uitbracht, dan valt op dat jongens en mannen tussen de 18 en 44 jaar zwaar in de meerderheid zijn. Ze gaven de film massaal een 1, nog voordat ze ‘m konden zien.

Dit gebeurde al eerder met trailers voor de film. Op Youtube staat de eerste Ghostbuster trailer inmiddels te boek als de meest gehate ooit. Ook hier kwamen de negatieve scores tot stand door de neurotische ijver van een zeer vocale minderheid, waarvan het merendeel mannen.

Sites nemen inmiddels tegenmaatregelen. Zoals Metacritic:

Oftewel, fans kunnen niet reageren, want teveel van hen laten zien dat ze niet volwassen genoeg zijn om zich fatsoenlijk te kunnen gedragen. Dat betekent dat alleen professionele recensenten een score geven.

Ook bij de ”officiële” recensenten treedt echter een veelbetekenende gender-kloof op. De groep professionals kreeg previews en geeft Ghostbusters op de site Rotten Tomatoes 77% positief, een redelijk solide score. De vrouwelijke recensenten zijn echter met 89% positieve reacties veel lovender dan de grotere groep mannelijke recensenten, die niet verder kwam dan 72% positieve reacties. Misschien omdat ze meer moeite hebben zich te identificeren met de hoofdrolspelers?  Ze moeten zich als man opeens in vrouwen inleven, en als je dat niet gewend bent, dan is dat moeilijk.

Women&Hollywood concludeert:

So the battle of the sexes over “Ghostbusters” continues, and as the female film critics and audience members finally rejoice in the release of the film, the only worthwhile thing to say to the haters comes from Manohla Dargis: “Girls rule, women are funny, get over it.”

Ondertussen, in de echte wereld: jonge meisjes die ademloos naar de vrouwelijke Ghostbusters opkijken en hopelijk geïnspireerd raken: ja, je kunt als vrouw de hoofdrol hebben, vrouwelijke nerds zijn top, ja, vrouwen kunnen als team opereren en spannende avonturen beleven, heej, eindelijk vrouwelijke action figures zodat je in je fantasie nieuwe avonturen kunt creëren. Geweldig! Leuk! Zien! Doen!

NRC keert terug naar de jaren vijftig

Ok, de volgende premier van Engeland is een vrouw – de tweede na Thatcher. Geweldig, maar waarom levert dat extra veel stuitend seksisme op bij het NRC? In welk soort kramp schoot de redactie toen de naam Theresa May viel? In zin 1 van een stuk over de nieuwe vrouwelijke premier schrijft NRC: ”In de keuken is ze wilder dan als politicus”. Onder een kop die kwalificaties uitdeelt van het type ”ijzig”. Ooit zo een mannelijke premier geïntroduceerd gezien?

Het is duidelijk: Theresa May mag wél de puinhopen van de blanke mannelijke Brexit-leiders opruimen, maar ze hoeft niet te rekenen op een neutrale pers. Ze moet de klus klaren in een seksistisch klimaat. Waarbij onder andere NRC terugkeert naar de jaren vijftig. De krant had ervoor kunnen kiezen om te negeren wat anderen schreven over May’s kookkunsten, of schoenen (naaldhakken!) of kwalificaties als ”ijzig”, omdat enige andere voorbeeld Thatcher is. Maar nee. Het herhalen van seksistische etiketten is blijkbaar te verleidelijk voor de redactie. Ik snap het wel hoor. May is een vrouw! Ze heeft borsten! Argh!

Vanwaar die verkrampte houding? Harvard deed onderzoek en kwam tot de volgende conclusies. Bij ‘leider’ of ‘manager’ denken wij mensen onbewust automatisch aan een (blanke) man. Zolang alles goed loopt voelen we geen noodzaak iemand vanuit een andere groep in het zadel te hijsen. Die urgentie ontstaat pas als de boel spaak loopt. Op dat moment van crisis – de partij dreigt uit elkaar te vallen, het bedrijf staat op de rand van faillissement – willen we iets anders proberen.

Opeens ontstaat dan ruimte voor een vrouw, een man met een gekleurde huid of, wow, een vrouw met een gekleurde huid. Zodoende kozen mensen in een experiment bij een succesvolle onderneming in 67% van de gevallen een mannelijke leider. Kregen ze echter een scenario waarbij de situatie totaal mis was gelopen, dan wilde 63% opeens een vrouw aan het roer.

Wat doe je als vertegenwoordiger van een gediscrimineerde ”minderheid”? Je kunt de topbaan weigeren, zo van ‘het risico op mislukking en persoonlijke schade voor mezelf is te groot’, maar waarschijnlijk komt er nooit meer een ander aanbod om ergens leider te worden. Dus doe je het. Vervolgens heb je niet met een glazen plafond te maken, maar met een glazen klif.

Misschien lukt het je om het tij te keren, maar de kans is groot dat je kapot valt op de messcherpe scherven. Hoe dan ook, na de val van de vrouw of nadat ze wonder boven wonder de boel redde, keren we automatisch terug naar de ”normale” situatie. De vrouw krijgt vaak een opvolger in de persoon van een (blanke) man. Het is weer business as usual. Tot de volgende crisis. Met één constante: het gezeur over het kapsel, de kleding, het stemgeluid en de al dan niet aanwezige kookkunsten van vrouwen die iets bijzonders ondernemen. Tot na de dood aan toe. Wanneer kan dat ophouden? NRC?

UPDATE: Cameron gaat, Theresa May arriveert, en Larry de kat blijft gewoon op Downing Street 10 als het officiele Hoofd Muizenvanger van het land. Hoera!

Compromisloze feministen omarmen? Misschien in sprookjes…

Mooi opiniestuk in De Volkskrant van gastcolumnist Sarah Sluimer. In ‘‘De maatschappelijke eis om lekker te zijn” schetst ze een beeld van een spagaat waar veel vrouwen in belanden. Je wil niet onzichtbaar zijn, dus voeg je je naar beelden van de ideale (mooie) vrouw. Maar je wil ook niet alleen als lijf beoordeeld worden. Zo ontstaan volgens Sluimer vreemde tegenstrijdigheden. ”Ja, we verafschuwen het seksisme waar vrouwen dag in dag uit slachtoffer van zijn. Maar dat doen we wel terwijl we er beschikbaar uit zien. Er wordt immers alleen maar naar je geluisterd als je leuk bent om naar te kijken”.

Achter die Bonte Was gingen compromisloze vrouwen schuil. Omhelzingen? Ver te zoeken….

Sluimer besluit haar stuk met een verzuchting:

Ik kan alleen maar mededogen met ons voelen, maar verlang zo erg naar de eerste uitgesproken feministe van nu die iedere ijdelheid trots overboord zet, omdat ze weet dat ze zichzelf daarmee in deze wereld uiteindelijk genadeloos in eigen voet schiet. Compromisloos, losgezongen van iedere houdbaarheidsdatum, onverschillig marcherend door het grimmige landschap van seksualiteitsstress. Iemand die vindt dat mannen zoveel mogen praten als ze willen. Ze kiest zelf wel of ze luistert. In andere woorden: een vrouw. Ik zou mezelf onmiddellijk in haar armen werpen.

Zou het? De paar vrouwen die dat compromisloze pad kozen, kregen geen omhelzingen maar eindigden steevast als paria. De belangrijkste vraag ten tijde van de tweede feministische golf was namelijk niet ‘wat hebben feministen te zeggen’ maar moeten strijdende vrouwen zo grof zijn? In Nederland vonden mensen de vrouwen van uitgeverij De Bonte Was behoorlijk enge mannenhaters. Betrokkenen zoals Eén Anneke van Baalen kregen steevast te maken met hoon:

Van Baalen werd door mensen die haar niet goed kenden vaak afgeschilderd als een dogmatische activist die altijd en eeuwig doordramde. Wie haar leerde kennen, was verbaasd over haar humor, moed en het vermogen haar eigen leven te relativeren.

In het buitenland ondervonden compromisloze vrouwen diezelfde reacties. Neem Andrea Dworking, een Amerikaanse feministe die geen seconde van haar tijd wilde verspillen aan het schoonheidsideaal of door-ouwehoerende mannen in de zendstand. Mensen die haar niet goed kenden schilderden haar af als een mannenhater die porno af wilde schaffen, de horror!

In werkelijkheid toonde ze enorme moed, onder andere door geweld tegen vrouwen bespreekbaar te maken en daarbij mannen aan te spreken op hun aandeel. En nee, da’s geen mannenhaat. Dat is feiten benoemen en daar logische consequenties aan verbinden.

Tegenwoordig moet je nog steeds glimlachen en buigen om gehoord te worden. Zelfs als je kiest voor humor, korte puntige stukjes, afwisseling en allerlei andere manieren om mensen voor je in te nemen, dan nog motten mensen je boodschap niet. Vooral niet als je tot de dominante groep blanke mannen behoort. Voor een voorbeeld, zie deze analyse van een recensie van Ewout Klei, over het boek ‘Vrouwen schrijven niet met hun tieten’.

Kortom, waren er maar meer mensen die compromisloze vrouwen inderdaad met open armen zouden ontvangen. Zulke weldenkende mensen waren er nauwelijks in de tweede feministische golf, en ik vrees dat die er ook nu nog veel te weinig zijn.

Gloria Wekker: lief zijn aub, anders maak je geen vrienden

Je kon er op wachten. Hoogleraar Gloria Wekker schreef een boek over racisme en de bochten waarin blanke mensen zich wringen om hun eigen racisme te ontkennen. Prompt volgt een opiniestuk in De Volkskrant met een tut-tuttend ‘Zo krijgt Wekker geen bondgenoten’. Het is een reactie die veel feministen bekend voor zal komen. Want ook wij krijgen dat regelmatig te horen. Niet zo naar doen feministen, anders krijgen jullie geen bondgenoten, en zeker geen mannelijke bondgenoten. Steun je bondgenoten, geef ze een pluim in plaats van zo kritisch te doen!

In het geval van de kwestie racisme neemt lector burgerschap en diversiteit aan de Haagse Hogeschool, de niet-jouw-bondgenoot-als-je-zo-naar-doet rol op zich. Na veel heen en weer gedoe komt er dit:

Door ‘witte’ antiracisten te verwijten dat ze de vermoorde ‘witte’ onschuld spelen, vervreemden ‘zwarte’ activisten veel potentiële bondgenoten van zich. […] In het streven naar een minder racistische, meer rechtvaardige samenleving kunnen bondgenootschappen alleen ontstaan voor zover we, voorbij de onschuld van ontkenning van een problematische geschiedenis en nog steeds bestaande privileges, bereid zijn om te geloven dat we tegenwoordig wel degelijk bepaalde belangen en waarden met elkaar delen.

Van iemand die openlijk zegt dat-ie geen zwartjes mot, weet je tenminste waar je aan toe bent. Het venijn zit ‘m bij de mensen die blinde vlekken hebben. Bonuspunten als ze daar bovenop expliciet zeggen dat ze anti-racist zijn en die ”bepaalde belangen en waarden” delen met Gloria Wekker. Dan kunnen de resultaten extra pijnlijk zijn.

Zo kende de top honderd van machtige vrouwen van tijdschrift Opzij nauwelijks niet-blanke vrouwen. Onder andere Hasna el Maroudi protesteerde – iemand die wél alert is, want zij heeft dagelijks te maken met grote en kleine vormen van racisme. Pas daarna organiseerde Opzij ijlings een alternatieve lijst vol vrouwen met een gekleurde huid.

In het zicht van dit soort veel voorkomende feitelijke situaties vind ik het nogal veel gevraagd om mensen van gediscrimineerde groepen op te roepen de dominante groep te vertrouwen, in het bijzonder zij die zichzelf progressief noemen en daarom per definitie vertrouwd zouden moeten worden als vanzelfsprekende bondgenoot. Het is niet vanzelfsprekend. Gloria Wekker is terecht kritisch. Wij zouden allemaal kritisch moeten zijn.

Juist als je jezelf als bondgenoot beschouwt (de blanke anti racist, de mannelijke feminist, enzovoorts), zou je beter de volgende stappen kunnen zetten:

  • erkennen dat onze Nederlandse samenleving doordrenkt is van seksisme en racisme
  • dat wij als mens deze fenomenen helaas verinnerlijkt hebben en niet altijd zien wanneer we ons schuldig maken aan racisme en seksisme
  • erkennen dat we blinde vlekken hebben
  • alert zijn, luisteren, observeren wat er gebeurt, kritisch onszelf bevragen
  • handelen naar onze nieuwe inzichten, onszelf actief bijsturen

Als je dat doet hoef je geen bezorgde opiniestukken te tikken van het type ‘Gloria Wekker zal geen bondgenoten krijgen’ als ze zulke nare dingen schrijft over anti racisten. Dan probeer je elke dag een beter mens te zijn, in plaats van te wachten op een uitnodiging van Wekker. Dan laat je je bondgenootschap niet afhangen van de vraag of  Wekker’s toon en gedrag wel ok zijn. Dan bén je haar bondgenoot. Gewoon. Uit jezelf.

Duitsland is aanranders zat

Feministe Andrea Dworking vroeg een zaal vol mannen in 1983 of er asjeblieft een wapenstilstand van 24 uur kon komen, en dat in die periode geen enkele man een vrouw verkracht. Zou dat kunnen? Ruim dertig jaar later is vrouwen naroepen, betasten, aanranden en verkrachten nog steeds gemeengoed. En worstelen landen nog steeds met deze problematiek. Duitsland vuurt een zoveelste schot af in de strijd: een nieuwe wet maakt vrouwen ongewenst betasten in het openbaar strafbaar.

Mannen die hun handen niet thuishouden, kunnen maximaal twee jaar celstraf krijgen. De wet kwam er doorheen na diverse schandalen, zoals de massale aanrandingen tijdens het oud en nieuw ‘feest’ in Keulen.

Wetgeving tegen seksuele intimidatie is hard nodig, want teveel jongens en mannen (nee niet alle mannen, maar ja alle vrouwen en komop zeg!!!! verzin iets nieuws als argument om het niet over seksuele agressie van mannen te hebben) kunnen er niet goed tegen als ze vrouwen komen in het openbaar. Ga je naar een popfestival? Mannen zitten aan je. Wil je oud en nieuw vieren? Massale aanrandingen worden je deel. Op straat lopen? Succes, seksuele intimidatie te over.

Voor vrouwen levert al die ongewenste aandacht thuis, op straat, op het werk enzovoorts, veel stress op. Ten eerste omdat het eng is als mannen je structureel  reduceren tot een gebruiksvoorwerp wat seksueel begeerlijk dient te zijn. Van daaruit is het een kleine stap naar acties. Van aanspreken tot ronduit verkrachting. Je weet als vrouw nooit waar het eindigt. Blijft het bij ‘heej meisje heej zeg iets heej vuile hoer’? Gaat een jongen of man aan je zitten? Blijft het bij die ongewenste hand op een bil of borst, of gaat het door naar je kruis? Wordt het aanranding of verkrachting? Wat als je laat merken dat je niet zit te wachten op dit soort gedoe? Scheldt de man je alleen uit, of gaat hij over tot slaan, schoppen of erger?

Steeds opnieuw blijkt dat seksuele agressie veel vrouwen raakt. 70% van de vrouwen jonger dan 35 kreeg bijvoorbeeld te maken met seksueel ongewenst gedrag op straat, tegen 15% van hun mannelijke leeftijdgenoten, bleek recent uit een enquête onder 2500 lezers van het Belgische blad Knack. Hoe ouder de vrouw, hoe lager het percentage dat aangeeft te maken te hebben met deze mannelijke agressie. Maar het stopt nooit. Mannen gaan net zo goed over tot het seksuele intimideren van 65-jarige vrouwen.

Straatintimidatie en seksuele agressie komt voor in alle landen ter wereld. Ook in Nederland. Wat doen wij? Je kunt een petitie tekenen om dit soort agressie strafbaar te stellen. En verschillende grote steden overwegen maatregelen. Zo besloot de Amsterdamse gemeenteraad in februari om een wet voor een boete op straatintimidatie op te stellen. In Rotterdam wil wethouder Joost Eerdmans onderzoek laten doen naar straatintimidatie in de stad, als opmaat naar voorstellen voor het aanpakken van deze problematiek. Naar aanleiding van de aanranding van een journaliste in een Gronings café denkt Nederland na over de manier waarop vrouwen aangifte moeten doen. Die procedure is voor verbetering vatbaar. De nieuwe Duitse ‘nee betekent nee’ wetgeving zou ook iets voor Nederland kunnen zijn.

Hopelijk geeft dit alles een boodschap af: vrouwen naroepen op straat, da’s geen compliment. Vrouwen ongevraagd betasten? Nog erger. Aanranden? Verkrachten? Mannen, doe het niet. Spreek je seksegenoten aan als die ‘hoer’ roepen naar een onbekende vrouw op straat, of ongewenst vrouwenlijven bepotelen. Zodat ze dat niet nog een keer flikken. O, en mannen, als je denkt ‘o jee hoe moet ik me nu gedragen, ik mag ook niks’, zie dan hieronder deze handige tips. Ze zijn gericht op het voorkomen van verkrachting, maar zijn denk ik breder toepasbaar:

  1. Gooi geen drugs in het drankje van een vrouw
  2. Als je een vrouw in haar eentje ziet lopen, laat haar dan met rust
  3. Als je stopt bij een vrouw met autopech, let dan op dat je haar niet verkracht
  4. Als je in een lift staat en er stapt een vrouw in, verkracht haar dan niet
  5. Als je een vrouw slapend aantreft, is het ‘t beste als je haar niet verkracht
  6. Breek nooit via deur of raam in bij het huis van een vrouw, spring niet tevoorschijn tussen twee geparkeerde auto’s, verkracht niet
  7. Als je je schuil houdt in de bosjes of in portieken terwijl je iets slechts in de zin hebt, zorg er dan voor dat je felgekleurde kleding draagt, een zaklamp aan doet, of luide muziek draait, zodat de vrouw weet waar ze haar vlammenwerper op moet richten
  8. Gebruik het maatjessysteem! Als je het lastig vindt af te zien van verkrachting, vraag dan aan iemand die je vertrouwt om bij je te blijven terwijl je je schuil houdt in de bosjes
  9. Zorg dat je een alarmfluitje bij je hebt. Als je er achter komt dat je op het punt staat een vrouw te verkrachten, kun je je maatje vragen op het fluitje te blazen en zo om hulp te vragen
  10. Vergeet niet: eerlijkheid duurt het langst. Als je een vrouw mee uitneemt, doe dan niet net alsof je in haar als persoon geïnteresseerd bent, maar zeg meteen dat je er van uitgaat dat je haar later op de avond zult verkrachten. Als je niets zegt, loop je het risico dat de vrouw er van uit gaat dat je haar niet wilt verkrachten.

Zo eenvoudig kan het zijn. Ben je een man en maakte dit artikel je nog steeds oncomfortabel? Neem een kijkje bij John Scalzi en zijn adviezen voor mannen die het naar vinden als vrouwen over seksuele agressie beginnen te praten.

Nieuwsronde: strijdbare editie

Glazen kliffen, marketing van boeken, Zomergasten bereikt een verhouding van 50% man en 50% vrouw,  Amerikaanse staten die hun anti-abortus wetten terug moeten draaien, dat en meer in deze strijdbare editie van de nieuwsronde.

Hedy d’Ancona doet mee aan Zomergasten

  • Meisjes van acht snappen het al: de manier waarop je een boek in de markt zet, doet iets met zowel de lezers als de auteurs. Nadat The Bell Jar van Silvia Plath een chick-lit kaft kreeg, met woedende reacties tot gevolg, zou je denken dat uitgeverijen beter weten. Maar nee. Journaliste Suki Kim ging undercover en woonde een jaar in Noord-Korea om de situatie in het land van binnenuit te beschrijven. Haar uitgever besloot echter om haar boek niet te bestempelen tot werk van een verslaggever, maar als persoonlijke memoires. Op die manier ondermijnde de marketing haar professionaliteit en haar deskundigheid. Kim laat het er niet bij zitten en protesteert openlijk.
  • Zomergasten krijgt een behoorlijk diverse editie. Presentator Arjen Lubach, schrijfster Griet op de Beeck, oud-politica en feministe Hedy d’Ancona, hoogleraar gerontologie Andrea Maier, premier Mark Rutte en activist Abou Jahjah (een omstreden keuze) krijgen allemaal drie uur om een avond televisie te verzorgen. Oftewel 50% vrouwen. Complimenten, VPRO!
  • Misschien kunnen andere redacties een voorbeeld nemen aan Zomergasten, want bij het Groot Dictee is het bijvoorbeeld nog steeds een eenheidsworst. Opnieuw schrijft een blanke man de tekst van het dictee. Moeten we met ons allen echt geloven dat behalve Kristien Hemmerechts (editie 2008) en Lieve Joris (2016) geen enkele vrouwelijke auteur goed genoeg is om het dictee te schrijven? Sinds 1991? Komop zeg!
  • Nog een goed voorbeeld: de groep mensen die films een Oscar toekent, lag onder vuur omdat het vooral blanke mannen waren. Ze luisterden naar de kritiek. De groep breidt uit en nodigde honderden nieuwe leden uit, waarvan 46% vrouwen en 41% mensen met een niet-blanke huid. Als de groep die kiest meer diversiteit bereikt, wordt de kans groter dat ”andersoortige films” en ”andere mensen” *kuch vrouwen zijn mensen kuch* prijzen winnen.
  • Als vrouwen meer lof en eer winnen, krijgen ze misschien meer kansen. Nu ontvangen ze voor hetzelfde soort productie veel lagere budgetten, en hun films draaien in veel minder bioscopen dan gelijksoortige films van mannelijke collega’s. Hoog tijd dat hier verandering in komt.
  • Nadat de allerhoogste rechters in de V.S. de vloer aanveegden met wetgeving die het vrouwen onmogelijk maakt hun recht op abortus daadwerkelijk uit te oefenen, moeten conservatieven in allerlei staten hun keutels intrekken. Zo blokkeerde een rechter in Florida een wet die klinieken zou beroven van fondsen en hen zou dwingen peperdure operatiekamers op te tuigen (voor niks, want abortus is een van de veiligste procedures die er bestaan). Ook in Indiana stak een federale rechter een stokje voor anti-abortus wetgeving. Alabama, Kansas, Louisiana, Mississippi, Oklahoma en Wisconsin volgen waarschijnlijk binnenkort.
  • Verder in de V.S.: dé voorvechtster voor vrouwenrechten, presidentskandidaat Clinton, kan op warme steun van veel vrouwen rekenen. Progressieve mannen laten het echter afweten. Die andere Democratische kandidaat, Bernie Sanders, trok zich na zijn verlies nog steeds niet officieel terug en 22% van zijn potentiële kiezers zouden liever voor Trump stemmen dan Clinton. Hoe kunnen mannen van het Bernie-kamp zich als feministisch en progressief presenteren, terwijl ze tegelijkertijd  terugdeinzen om op een vrouw te stemmen? Waar blijven ze?
  • Terug in Nederland: redacteur Daphne van Rossum lanceert hashtag #ikbennietverkrachtmaar naar aanleiding van seksueel geweld tegen meisjes en vrouwen. Onder andere op muziekfestivals gaat het mis. Prima dat vrouwen het zwijgen doorbreken, maar andere partijen zijn ook aan zet. Misschien kan de overheid het succes van de ‘wees niet die vent’-campagne kopiëren. Die p.r. campagne leidde tot tien procent minder aanrandingen in Vancouver, Canada. Onder andere door de groep aan te spreken die de daders levert. Ideetje!
  • Leuk, al die vrouwen die in de nasleep van de Brexit het politieke podium beklimmen. Maar er zit een adder onder het gras. Stereotypering van vrouwen als redder, want ze zijn zo begripvol en ze communiceren zo goed en wat fijn dat ze de rotzooi opruimen. En de glazen klif – een kans pakken, maar wel voor plekken die een veel groter risico op mislukking met zich meebrengen.
  • ….En webmagazine Jezebel gaat ondertussen stug door met het bestrijden van vrouwenhater Donald Trump, met prachtige omschrijvingen zoals ”Donald Trump, our favorite fascist wad of upchucked puree carports” of ”gold-tipped mucus plug Donald Trump” (uuuurgh, smerig!!!!) of‘GOP presumptive nominee and melted Claymation villain Donald Trump”.

 

Jezebel lust Donald Trump rauw

Webmagazine Jezebel heeft een feministische inslag. Mede daarom hebben de redactrices, die net als veel andere Amerikaanse vrouwen een seksist herkennen als ze er eentje zien, een grondige hekel aan Donald Trump. Steeds als ze over deze vrouwenhater berichten, weten ze de meest prachtige omschrijvingen voor hem te verzinnen. Ter ere van Trump’s verjaardag zette website The Slot hun zeventig meest creatieve vondsten op een rijtje. Inmiddels bestaat er ook een Chrome extensie die het woord ‘Trump’ vervangt door een van Jezebel’s beschrijvingen. En Jezebel zelf? Die gaat vrolijk doorDonald Trump—a golden goose so loved by God he was transformed into a human man, only the Lord got tired midway through and paused for rest, never to resume….