Vrije tijd studie toont resultaat van ongelijkheid

Lieve mensen. Natuuuuuurlijk blijkt uit een studie naar vrije tijd dat mannen veel relaxter leven dan vrouwen. Eerst conditioneren we vrouwen vanaf hun nulde jaar tot hoedster van eenieders emotionele en sociale welzijn. En daarna kijken we verbaasd op als vrouwen hun vrije tijd nauwelijks als vrije tijd ervaren, en het huis moeten ontvluchten willen ze een keertje aan zichzelf toekomen? Duh, wat had er anders uit dat onderzoek moeten komen?

Het Sociaal Cultureel Planbureau (SCP) en kenniscentrum Atria deden onderzoek naar vrije tijd. Kort samengevat komen de conclusies er op neer dat mannen en vrouwen ongeveer evenveel vrije tijd hebben. De kwaliteit van die vrije tijd verschilt echter drastisch. Bij vrouwen gaat het vaak om versnipperde momenten. Ze brengen hun vrije tijd vaak door met kinderen (die alertheid en zorg behoeven, dus hoe vrij is je vrije tijd dan nog).

Bovendien draaien veel vrouwen een ”derde dienst”. Ze doen betaald werk buitenshuis, onbetaald werk thuis, en leveren daarnaast werk om het emotionele welzijn van kinderen, familieleden, vrienden en collega’s op peil te houden. Internationaal onderzoek vat dat laatste samen onder de noemer ‘emotional labour’ . Zowel thuis als op het betaalde werk zien mensen dit volautomatisch als iets wat vrouwen behoren te doen. Alleen als ze stoppen met verjaardagen regelen, luisterende oren bieden, raadgeven, troosten en sussen, valt het op – in negatieve zin.

In het SCP/Atria onderzoek komen al deze factoren terug. Als de man en de vrouw in een gezamenlijk huishouden evenveel betaald werk verrichten, heeft de man meer vrije tijd dan de vrouw, omdat zij meer doet in het huishouden. In interviews geven vrouwen aan dat zij zich zeer verantwoordelijk voelen voor man, kinderen en huishouden, terwijl mannen de boel vaker de boel laten. De onderzoekers konden ook die verborgen emotionele arbeid van vrouwen traceren:

De interviews en focusgroepen laten zien dat wanneer de meer verborgen inspanningen van emotion work als uitgangspunt worden genomen, er wel aanwijzingen zijn voor een verband tussen de kwaliteit van vrije tijd en algemeen ervaren tijdsdruk.

Mannen leven wat dat betreft veel relaxter dan vrouwen. Oei! Niet eerlijk!

Om dit pijnlijke feit op te vangen zie je twee typen reacties. Aan de ene kant oproepen aan mannen om meer verantwoordelijkheid te nemen voor het emotionele en sociale welzijn van anderen. Veel vaker wijzen mensen echter met het vingertje naar vrouwen. Die pakken het niet slim aan, die moeten meer overleggen, meer delegeren en loslaten. Op die manier verandert de definitie van het probleem in ”vrouwen willen alles zelf doen”. En alles zelf willen doen, da’s dom, mevrouwtje, heel dom.

Wat dit ‘vrouwen willen alles zelf doen’ standpunt vergeet, is dat wij als samenleving iets anders van vrouwen verwachten dan van mannen. Vrouwen ”kiezen” bijvoorbeeld onder zware druk voor een anderhalf verdienersmodel, waarbij zij de halve zijn. Ze kampen met een omgeving die hen scheef aankijkt als het huis rommelig is of de kinderen diep in de middag nog in hun pyjama rondlopen. Zij moet aan de bak, niet haar man. Die kan lekker relaxt met vrienden op wintersport terwijl vrouwlief het huishouden draaiende houdt.

Kortom, deze vrije tijds situatie is een resultaat van een systeem waarbij vrouwen structureel zwaarder belast worden dan mannen. Ook een instantie als het College voor de Rechten van de Mens constateert dit. Op diplomatieke wijze stelt dit instituut dat structureel seksisme in combinatie met een individualistische ideologie een verrotte combinatie oplevert:

Het gaat in de eerste plaats om de stereotiepe opvattingen en houdingen over de rollen van mannen en vrouwen in de maatschappij. In de tweede plaats is er een tendens om individuele oplossingen te zoeken voor structurele oorzaken die de positie van de vrouw mede bepalen. Deze combinatie is bepaald niet ideaal.

Willen we de status quo doorbreken, dan hebben we altijd iets aan individueel handelen. Maar we hebben nog veel meer aan collectieve actie. Mannen, werkgevers, reclamemakers, speelgoedproducenten met hun roze en blauwe ghetto’s, de regering, iedereen moet aan de bak. Het zou al veel schelen als we mantelzorg beter verdelen tussen de seksen. Alleenstaande vrouwen serieuzer nemen. En vrouwen fatsoenlijk betalen voor hun werk, zodat mannen minder vanzelfsprekend de fulltime werkende kostverdiener worden.

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: