Essay: ”On Noticing”

Ja, er zijn goede berichten over literatuur en de positie van schrijfsters in die wereld. Vrouwelijke auteurs beginnen historische achterstanden in te lopen. Maar langzame verbeteringen blijven kwetsbaar voor stapjes terug. Voordat je het weet kiest iemand in een nieuw jeugdboek weer voor een jongetje in plaats van een meisje als hoofdpersoon. En breder blijft het normen- en waardenpatroon stevig als ”mannelijk” gecodeerd, signaleert schrijfster Cathy Rentzenbrink in haar prachtige essay On Noticing. Dat heeft effect op schrijfsters en hun zichtbaarheid.

Schrijfster Cathy Rentzenbrink

Rentzenbrink schreef haar stuk nadat twee belangrijke literaire prijzen opnieuw naar mannen gingen. Van de 18 door jury’s geprezen en genomineerde boeken was er maar eentje geschreven door een vrouw. Rentzenbrink plaatst hier grote vraagtekens bij. Volgens haar is van invloed dat de buitenwereld vrouwen nog steeds behandeld alsof ze onzichtbaar zijn, als een soort wormvormig aanhangsel van een man.

(toegift: Onafhankelijk van haar essay krijgt Rentzenbrink daarbij steun van auteur Rebecca Solnit, die eraan toevoegt dat vrouwen ook verdwijnen als wormvormig aanhangsel van een kind. Solnit gaf lezingen over schrijfster en feministe Virginia Woolf en merkte dat haar publiek vooral wilde praten over het feit dat Woolf geen kinderen kreeg. Baanbrekende boeken geschreven, originele ideeën op papier gezet, maar nee, wel of geen kinderen, dát is de vraag. Diepe zucht.)

Enfin, terug naar Rentzenbrink. In On Noticing merkt ze op:

My point is that even from my well-educated white perspective everything is still so continually all about the men. Some time ago I was listening to two men discussing literature on Radio 4. They agreed with each other that all the stories have been told, again and again. I filled with rage as I carried on chopping my chorizo. Really? I thought. How culturally privileged must you have to be to think that all the stories have been told? I wondered how I would feel about that if I were a Somali girl listening to the radio in the detention centre in an attempt to improve my English. What would I think about these two white men agreeing with each that there is nothing left but to write homages to Nabokov?

Dat. En meer. On Noticing. Prachtig essay, warm aanbevolen, lees, hoort en zegt het voort….

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: