Kate Harding noemt beestje bij z’n naam in boek over verkrachting

Kate Harding schreef een boek over de verkrachtingscultuur in de V.S. Tijdschrift Salon publiceerde een stukje, zodat je een indruk krijgt van de inhoud. Gezien de situatie in Nederland, zou ik zeggen: a. lees Asking For It – the alarming rise of rape culture en b: volg de conclusies van wetenschappelijk onderzoek. De resultaten wijzen uit dat alleen methodes die ingaan op de rol van mannen en jongens enige zoden aan de dijk zetten om het aantal verkrachtingen te verminderen.

Asking for it kreeg tot nu toe positieve recensies in kranten zoals de Los Angeles Times en Rolling Stone. Interviews gaven Harding bovendien de kans om in een paar zinnen te omschrijven wat een verkrachtingscultuur inhoudt:

The social license to operate means that a rapist in this culture looks at the incredibly small number of rapists who actually go to prison for rape, and looks at the way we respond to people who report rapes, and notes that he has a pretty good chance of getting away with it.

(Voor een uitgebreidere omschrijving van rape culture/verkrachtingscultuur: zie hier).

Dat is ook in Nederland het geval. Ook wij richten ons vooral op de zogenaamde vermeende slachtoffers van verkrachting die beweren dat een vent iets naars deed, maar hallo zeg, daar was je als vrouw toch zelf ook bij, ze zal wel liegen. Zei je wel duidelijk genoeg nee, wat had je aan, hoeveel drank had je op, wil je niet stiekem wraak nemen om een arme jongen die nietsvermoedend dacht dat je zijn vriendinnetje wilde zijn, nou, nou?!? Bonuspunten als het gaat om een beroemde en/of rijke man, want dan kun je ook nog verdenking zaaien: ze is uit op zijn geld etc.

De media voeden dit soort verhalen gretig, zodat boodschappen elkaar versterken:

in de media werd het kamermeisje beschreven als een ‘pathologische leugenaar’; niet zijn twijfelachtige doopceel maarhaar mistige privé-leven kreeg voorrang in de beeldvorming.

Komt het ondanks dit ongeloof en wantrouwen in circa tien procent van de gevallen toch tot een aangifte en een onderzoek, dan kunnen de mannelijke daders alsnog de dans ontspringen. Het percentage veroordelingen ligt zeer laag. België: circa 4% van de daders krijgt uiteindelijk straf. Engeland: circa 6%. Nederlandse percentages zijn moeilijk te vinden. Ik kwam niet verder dan een bericht waarbij mensen zelf aan het rekenen sloegen en uitkwamen op circa 8% veroordelingen.

Dit betekent dat daders ook hier redelijk probleemloos vrouwen kunnen verkrachten. Wil je daar iets over zeggen, dan constateer ik in Nederland, Kate Harding in de V.S. en feministen in het algemeen wereldwijd, dat je op een sterke weerstand stuit. Wie het over de mannelijke daders wil hebben haat mannen! Je stigmatiseert een hele bevolkingsgroep! Niet Alle Mannen!!!! Terwijl de percentages aan duidelijkheid niets te wensen overlaten: verkrachters hebben in 98% van de gevallen de mannelijke sekse.

Als je dat feit niet wil benoemen, hoe wil je dan het aantal verkrachtingen verminderen? Die vraag stelt Kate Harding in haar nieuwe boek, om vervolgens te wijzen naar oplossingen die bewezen effect hadden en hebben. Zelf weet ik onder andere van de ‘Wees niet díe vent’ campagne in de stad Vancouver, waarna het aantal gerapporteerde verkrachtingen daalde met tien procent.

Ook Schotland hield een campagne gericht op mannen. Daarbij hielden de makers rekening met het feit dat mannen allerlei slachtoffers maken, ook andere mannen:

Harding is niet de enige die zegt dat preventie van verkrachting begint met het aanspreken van mannen. Steeds meer onderzoeken wijzen uit dat het werkt, en vrouwen zeggen steeds vaker hardop dat preventie zich vaker moet richten op jongens en mannen:

I don’t want anybody to be telling women anything. I don’t want men to be telling me what to wear and how to act, not to drink. And I don’t, honestly, want you to tell me that I needed a gun in order to prevent my rape. … I think we should be telling men not to rape women and start the conversation there with prevention.”

Maar deze boodschap moet helaas nog steeds herhaald worden, omdat teveel mensen nog vastzitten in het idee dat vrouwen hun eigen verkrachting moeten voorkomen. Harding behandelt in haar boek de nieuwste gebeurtenissen, citeert onderzoeken, gaat in op de rol van populaire cultuur, zoals televisieseries en films, en weet dit grimmige onderwerp ook nog met humor te verlichten. Aanbevolen…

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: