Nederlandse filmindustrie toont gemengd beeld

Op Europees niveau wil de filmindustrie vrouwendiscriminatie aanpakken. Top! Rijst bij mij de vraag: hoe doet de Nederlandse film het in genderopzicht? Eerder ging ik al in op het verdwijnen van vrouwen en meisjes uit Nederlandse jeugdfilms. Wat betreft films voor volwassenen vat journaliste Karin Wolfs de situatie goed samen. Op het gebied van vrouwelijke regisseurs doet Nederland het (veel) beter dan gemiddeld, maar wat zijn de beschikbare rollen seksistisch zeg!

Wolfs zocht de Nederlandse cijfers op in een rapport van het Europees Audiovisueel Observatorium. Ons land kwam als beste filmland van Europa uit de bus. Vrouwen maken veertig procent uit van de scenaristen. Wij kunnen ook bogen op iets meer dan 25 procent actieve vrouwelijke regisseurs in de periode tussen 2003 en 2012. In 2014 hadden we zelfs een uitschieter naar 39 procent regisseuses. Deze professionals winnen ook redelijk vaak prijzen. In 2014 kreeg Saskia Diesing bijvoorbeeld de prijs voor beste regisseur, voor haar film Nena.

Inhoudelijk valt het emancipatoire gehalte van films echter vies tegen, constateert Wolfs. In Nederlandse rolprenten zijn vrouwen vooral een lustobject. Het draait om diëten, plastische chirurgie, en een mannen die vrouwen begluren. Het wemelt van de seksistische stereotypen, maar de scenario’s proberen zich vaak aan kritiek te onttrekken door kunstjes te flikken:

Wat ’t een slagje complexer maakt, is dat de clichés zich graag verschuilen achter een dubbele moraal: de seksistische norm wordt bekritiseerd, gepersifleerd of afgekeurd, maar alternatieven krijgen we niet of nauwelijks te zien. Resultaat onder de streep: de zogenaamd vermaledijde norm (vrouw, wees slank en aantrekkelijk) wordt de facto bevestigd.

Ben je geen lustobject, dan ben je vaak het slachtoffer. Actrices krijgen in scenario’s te maken met aanranding, verkrachting, pesterijen, dodelijke ziekten, en nare mannen die hen uitbuiten en kleineren. Ook voor de rest is het behelpen. Films tonen wel eens een carrièrevrouw, maar dat zijn stuk voor stuk kille bitches. Als er een moeder voor komt, is die opvallend vaak dood/stervende, of gefrustreerd en zodoende bazig en depressief.

Wat een heerlijke keuzes. Dood of een bitch. Lustobject of slachtoffer. Kies je keuze!

Blijft over: waar geef je de voorkeur aan. Werkgelegenheid voor vrouwen en relatief veel vrouwelijke professionals achter de camera’s versus seksistische rollen vóór de camera’s, of Hollywood, waar minder vrouwen achter de camera’s werken en de stereotypering op het witte doek minstens even erg is. In dat geval zou ik kiezen voor veel vrouwen actief achter de schermen. Dan bestaat er in ieder geval een zekere basis om de situatie voor de camera’s te verbeteren. Zo snel mogelijk aub, want de huidige cultuur is zo giftig voor vrouwen dat we veel talent mislopen.

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: