Seksisme achtervolgt vrouwen tot in de dood

Colleen McCullough overleed. Ze schreef niet alleen bestsellers zoals De Doornvogels, ook in Nederland een populair boek, maar was een wetenschapster en richtte een neurofysiologische afdeling op bij een ziekenhuis in Sydney. Toch vonden bepaalde media het nodig om McCullough vooral in de herinnering voort te laten leven vanwege haar charme en het feit dat ze, ondanks enig overgewicht, tóch aantrekkelijk was voor mannen.

Als samenleving willen we vrouwen best eren, zolang het maar niet over talent en prestaties gaat, lijkt dit soort berichtgeving te zeggen. Charme, kledingkeuzes, lichaamsgewicht, relaties en de rol als moeder, of echtgenote van zijn véél belangrijker. Zoals de Huffington Post concludeert: seksisme achtervolgt vrouwen tot in de dood.

Colleen McCullough is niet het enige of het eerste slachtoffer van deze aanpak. Vorig jaar overleden zeer kort na elkaar Robin Williams en Lauren Bacall. Twee professionals, allebei werkzaam in Hollywood en bekend van vele films. Toch richtte de berichtgeving zich bij Williams vooral op zijn loopbaan en prestaties. Bij Bacall ging het vooral om haar uiterlijk en haar relaties met mannen. Hij leeft zodoende in de herinnering voort als een geniale acteur. Zij leeft, als het aan de media ligt, in de herinnering voort als een stuk.

Nog meer voorbeelden nodig? Raketgeleerde Yvonne Brill kreeg dezelfde behandeling. Een artikel over haar leven en werk  in de New York Times concentreerde zich vooral op haar kookkunst en huwelijk. Die focus bracht een ander medium, de New Yorker, tot deze accurate observatie:

A woman’s work can be in full view, in a lab or in an office, and a sort of sociohistorical optical distortion field still blinks it out. Even to the writer and editor of the obituary, who typed and read that sentence, it was somehow invisible.

Wat gelukkig verandert zijn de reacties op dit soort stukken. Ja, een Australische krant publiceerde een seksistisch in-memoriam artikel over McCullough. Maar via internet kwam een tegenreactie op gang. Onder andere Twitter leverde een stroom parodieën en commentaren op, die gehakt maken van dit type ‘berichtgeving’.

En er zijn ook goede voorbeelden. Zo houden de Nederlandse media zich meestal keurig aan de feiten. Ze beuzelen niet over mannen en uiterlijkheden, maar noemen bij schrijfsters meestal de belangrijkste romans, de prijzen, en andere ter zake doende feiten. Zoals het hoort. Misschien omdat kranten in zulke gevallen persberichten over schrijven, maar ook als het gaat om Nederlandse schrijfsters stellen de media zich keurig op. Hulde.

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: