NRC marginaliseert schrijfsters

NRC, dank jullie wel! Jullie lijst met vijftig mooiste klassiekers uit de wereldliteratuur telt bijna geen schrijfsters. De eerste vrouwelijke auteur staat pas op de zeventiende plek. Daarmee tonen jullie als zoveelste medium de noodzaak aan van de campagne Lees Vrouwen 2015. Een lezeres van De Zesde Clan roept op tot actie. NRC vraagt om reacties op de lijst, ”omdat u [er] ongetwijfeld hiaten in ziet”. No shit, Sherlock! Dus mail hen, dan leren ze misschien nog iets.

Dat gevestigde media en ‘de literaire wereld’ schrijfsters links laten liggen, is uitentreuren bekend. Dit patroon is zowel in kwalitatieve als in kwantitatieve zin geanalyseerd, in kaart gebracht en bewezen. In binnen- en buitenland.

Leren mensen er iets van? Slechts mondjesmaat. Want inderdaad, smoesjes te over. Te beginnen met ‘Het is onze persoonlijke lijst/we noemden dat wat we zelf leuk vonden’. Zo vaak gebruikt als schaamlap, dat onder andere de lezeres van De Zesde Clan die smoes als eerste noemde, met het verzoek NRC daar niet mee weg te laten komen.

Tsja, meten met twee maten en kwaliteit niet herkennen blijven hardnekkige mechanismen. Het NRC is de zoveelste die schrijfsters marginaliseert. En weet je wat? Laat ze stikken in hun monocultuur van (blanke) mannen. Stem met je voeten en doe mee met Lees Vrouwen 2015. Een Nederlandse actie van journaliste Kirsten van Santen, inmiddels enthousiast omarmt door liefhebbers van goede verhalen.

Net zoals het succesvolle Read Women 2014 is die actie gebaseerd op liefde voor lezen. Lezers tippen andere lezers over boeken van schrijfsters, zodat mensen de kans krijgen nieuwe auteurs te ontdekken en zichzelf los te weken uit de traditionele mannelijke canon. Lees Vrouwen 2015 betekent dat je die eenzijdige mannenlijst van NRC kunt negeren. Hou Hella S. Haasse met Het Woud der Verwachting en Emily Brontë met Woeste Hoogten. En vul aan met:

  • Amanda N. Adichie, onder andere Paarse Hibiscus en Een Halve Gele Zon
  • Elena Poniatowska, vorig jaar nog onderscheiden met de Cervantes Prijs, met romans zoals Leonora, Lieve Diego en Dit Leven is een Leugen.
  • Helen Oyeyemi met onder andere Het Andere Huis, Wit is voor Toveren, en Het Icarus-meisje
  • Ida Simons met Een Dwaze Maagd – herontdekt, opnieuw uitgegeven, en schande dat die roman niet in jullie lijst van vijftig klassiekers staat, NRC
  • Eleanor Catton met Al Wat Schittert (Man Booker Prize 2013)
  • Alles uit de reeks Artemis Classics. Eind 2013 verschenen de eerste twee titels van schrijfsters in Nederlandse vertaling: Daphne du Mauriers Rebecca en Alice Walkers De kleur paars.

Enz. enz. En NRC, wat bezielde jullie? Wel de Goddelijke Komedie van Dante Alighieri (14e eeuw), maar niet klassiekers zoals Het Hoofdkussenboek van Sei Shonagon (rond het jaar 1000) of Het Boek van de Stad der Vrouwen van Christine de Pizan (1403)? Sorry hoor, dan heb je toch echt iets gemist.

Mocht het argument voor die leemtes luiden ‘we deden alleen goed verkrijgbare vertalingen in het Nederlands, dus De Stad der Vrouwen viel af’, dan luidt het antwoord: uitgevers, breng slecht verkrijgbaar werk van schrijfsters opnieuw in omloop. Wij willen verhalen van vrouwen lezen. Wij willen diversiteit, andere stemmen, andere perspectieven, nieuwe horizonten. Omdat we van boeken houden, en van kwaliteit. Maak van 2015 het jaar van de Schrijfster, en ontdek onvergetelijke romans die je nog lang bij blijven. Veel leesplezier!

Advertenties
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: