Seksueel geweld houdt vrouwen uit de wetenschap

Maar liefst 64% van vrouwelijke studenten en wetenschappers geeft desgevraagd aan dat zij tijdens veldwerk te maken kregen met seksuele intimidatie. Een op de vijf kreeg te maken met aanranding/verkrachting. Dat blijkt uit de eerste officiële wetenschappelijke studie die ooit is verricht over deze problematiek. Deze seksuele intimidatie werpt drempels op voor vrouwen die actief willen worden in de wetenschap. Een maand geleden bleek uit ander onderzoek dat een seksistisch klimaat vrouwen uit onderzoekslaboratoria hield.

Machts- en genderverhoudingen spelen een grote rol bij deze seksuele agressie. Als het gaat om veldwerk blijkt dat duidelijk uit de cijfers. Mannen hebben vooral last van hun medestudenten (peers). Bij vrouwen is de agressor in de meeste gevallen een (mannelijke) supervisor. Die vallen ondergeschikte vrouwelijke studenten, postdocs en net afgestudeerden lastig. Mannelijke studenten en pas afgestudeerden komen die vorm van agressie nauwelijks tegen.

Voor vrouwen is het lastig om de agressie bespreekbaar te maken. Willen ze vooruitkomen in hun studie of werk, dan moeten ze op goede voet blijven staan met hun beoordelaar en/of leidinggevende. Dat een hoger geplaatste man hen lastig valt, leverde grote problemen op. Onder andere omdat er nauwelijks manieren zijn om op een voor henzelf veilige manier melding te doen:

“Our main findings — that women trainees were disproportionately targeted for abuse and felt they had few avenues to report or resolve these problems — suggest that at least some field sites are not safe, nor inclusive,” said the study’s lead researcher, Kate Clancy, a University of Illinois anthropology professor, who led the new analysis, in a press release. “We worry this is at least one mechanism driving women from science.”

Eerder bleek al dat seksuele intimidatie drempels opwerpt voor vrouwen die aan het werk willen gaan bij wetenschappelijke laboratoria. De onderzoekslaboratoria met de hoogste status nemen de minste vrouwelijke studenten aan. Het zijn ware mannenbolwerken. Dat heeft grote gevolgen voor de wetenschappelijke loopbaan van vrouwen:

If the male professor had won a prestigious award, he was even less likely to take women into his lab. The study found that male postdocs were 90 percent more likely than women to have an adviser with a Nobel laureate. This feeds into a cycle: Because female trainees are boxed out of elite labs, it’s less likely that they’ll be considered for top academic jobs, where they could start their own labs and, hopefully, reverse the trend.

Bij dit alles bleek dat seksuele intimidatie een rol speelt. Niet alleen houden mannenbolwerken zichzelf in stand omdat ze liever mannen aannemen, maar omgekeerd mijden vrouwen deze mannenbolwerken, omdat ze een slechte reputatie hebben. Vrouwen worden er bepoteld en/of krijgen te maken met andere vormen van seksuele intimidatie. Bij gebrek aan rechtvaardige procedures en mogelijkheden om vrijuit te spreken zonder daarna een sociale paria te worden, geven vrouwen via informele kanalen informatie aan elkaar door:

One student said that when she asked a senior female professor for advice, the professor suggested warning other women in their field about men who were hard to work with. Sheltzer speculates that this could help explain why there are fewer women in specific labs, especially elite ones: “If certain labs are rumored to be more hostile to women, not safe spaces, or have [principal investigators] who are less comfortable with their trainees taking maternity leave, that itself could spur fewer applications from women, if these rumors are known to the community,” he said.

Seksuele intimidatie zorgt voor een onaantrekkelijk werkklimaat voor vrouwen die een wetenschappelijke studie willen volgen en/of in de wetenschap willen blijven werken. Deze vorm van agressie komt bovendien bovenop andere vormen van discriminatie. Zo krijgen vrouwen minder salaris dan hun mannelijke collega’s voor hetzelfde wetenschappelijke werk, hebben ze minder kans op subsidie, en moeten ze spitsroeden lopen als ze promotie willen maken. Gedraag je je te vrouwelijk, dan vinden mensen je minder geschikt voor een leidende positie. Gedraag je je echter te assertief, dan ben je een bitch en een onmogelijk mens om mee samen te werken.

Dit alles veroorzaakt de beruchte lekkende pijplijn. Hoe hoger in de hiërarchie, hoe hoger de status, hoe vaker vrouwen schitteren door afwezigheid. Nu pas beginnen onderzoeken echter seksuele intimidatie mee te nemen in de analyse van het probleem van de grote uitstroom onder vrouwelijke studenten, wetenschappers en universitaire docenten en hoogleraren.

Je kunt niet prettig werken als je structureel blootgesteld wordt aan botte ‘humor’, zogenaamd onschuldige billenknijperij, en hitsige supervisors die hun kans grijpen zodra je het veld in gaat. Ieder weldenkend mens kan dat bedenken. Maar voor wie gezond verstand te vergezocht vindt, beschikken we nu ook over verantwoord uitgevoerd wetenschappelijk onderzoek naar de situatie waaronder vrouwen geacht worden te werken en te studeren.

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: