Eer van boekenweekgeschenk gaat weer naar een blanke man

Voor de zoveelste keer op een rij mag een mannelijke auteur het boekenweekgeschenk schrijven. Deze keer gaat Dimitri Verhulst aan de slag. Hij verscheen dolblij op het NOS journaal om te vertellen dat hij zich voelde alsof hij een belangrijke literaire prijs had gewonnen. Wat in symbolische zin ook zo is. Het is een eer. En we moeten helemaal terug naar 2002 om bij een van de weinige schrijfster uit te komen die dezelfde eer toebedeeld kreeg. 2002. Hoe bestaat het….

Het gezicht van de boekenweek is opnieuw blank en mannelijk. Saaaaaaaaaaaaaai!!!!!

Via Twitter kwamen meteen sarcastische reacties binnen:

Cathelijne Esser ‏@CathelijneEsser

Wéér een man die het boekenweekgeschenk schrijft? Eh ?

Marcel van Driel ‏@MarcelvanDriel

Eindelijk weer eens een man! RT : De schrijver van het Boekenweekgeschenk 2015: Dimitri Verhulst! 

Aan een gebrek aan schrijfsters kan het niet liggen. Talloze vrouwen publiceren mooie romans. Zodra het echter gaat om de eer en de prijzen, verdwijnen ze naar de achtergrond en beperkt de blik zich opeens tot (blanke) mannelijke auteurs, die zichzelf het liefst af laten beelden in een intellectuele pose, vaak met pijp, tussen de boeken.

Daar zijn al talloze discussies over gevoerd, maar als mensen eerlijk zijn moeten ze toegeven dat teveel signalen wijzen op het fenomeen geen gelijk speelveld:

To say that all the best books are by men therefore says as much about the interest, and the relationship to power, of the list as it does about the books selected. It means, among other things, that experience coded as male (of manly old men catching fish, for example, or of lusting after young girls named Lolita) is more important than experience coded as female. “When we all live in the same culture,” Russ says, “then it will be time for one literature.” But we don’t, and it isn’t.

De code is mannelijk en vrouwen verdwijnen daardoor uit beeld. Dat gebeurt in de literatuur, maar hetzelfde mechanisme zie je in andere delen van de maatschappij. Zo analyseerde Intermediair de carrièrekansen voor vrouwen in ziekenhuizen. Vaak bestaat de subtop van een ziekenhuis voor 40 tot 48 procent uit vrouwen. Aanbod en keuze genoeg, zou je zeggen. Toch gaan de topbanen, als het puntje bij paaltje komt, nog steeds voornamelijk naar mannen. Omdat topmannen de neiging hebben opvolgers te benoemen die op henzelf lijken, en vrouwelijk talent niet herkennen of koesteren, aldus hoogleraar Hanneke Takkenberg in een verklaring voor die scheve situatie.

Het gaat hier om een taai stelsel van ingeworteld seksisme, waar we dagelijks in ondergedompeld worden. Dat heeft effect op mensen, als sociaal wezen. We krijgen er allemaal een klap van mee. Degenen die het hardste roepen dat ze ‘alleen op kwaliteit letten’, of dat er geen bewijzen zouden zijn voor seksisme (bonuspunten als degene die dat zegt een man is die zelf voordeel heeft van het feit dat hij wél de juiste sekse heeft), leveren vaak de ergste gevallen van discriminatie op.

Totdat degenen die kiezen en benoemen dat mechanisme doorkrijgen en iets doen aan hun bewuste en onbewuste vooroordelen, blijven we zitten met de dominantie van (blanke) mannen. Of het nou om literatuur gaat, of om medische beroepen, maakt niet uit. Dus, niks tegen Dimitri Verhulst hoor, maar zijn vrouwelijke collega’s kregen en krijgen geen eerlijke kans. En dat steekt. Zeker omdat de lezer tegenwoordig vooral een lezeres is.

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: