Monthly Archives: november 2013

Tropes vs Women: het wormvormig aanhangsel

Hoera, een nieuwe aflevering van Feminist Frequency, over stereotypen in videospelletjes! Deze keer gaat het over iets wat Anita Sarkeesian ‘ms male character’ noemt. Ik zou kiezen voor de vertaling ‘wormvormig aanhangsel’. Deze term slaat op de gewoonte om een vrouwelijke variant te produceren van een gevestigd mannelijk personage. Haar identiteit is dat ze een vrouw is, in een fictieve wereld die gedomineerd wordt door mannen. Hij is zichzelf, zij gaat gebukt onder roze pakjes, haarlinten, zware make-up. Hij is de norm, zij de afwijking. Hij draagt het verhaal, zij mag aan zijn zijde meedoen. Enfin, bekijk de video of lees de tekst…..

The truth of the matter is that there’s really no need to define women as derivative copies of men or to automatically resort to lazy, stereotypical or limiting gender signifiers when designing video game characters.

Inderdaad. Gelukkig beginnen steeds meer mensen dit in te zien. Ze leveren kritiek op het seksistische klimaat. Studio’s doen tegenwoordig vaker bewuste pogingen om vrouwelijke personages te beschouwen en te behandelen als menselijke personages. En als producenten hun houding niet verbeteren, zorgen fans er zelf wel voor dat vrouwen volwaardig meetellen.

Mannenquotum moet blijven!

Het spookbeeld van een vrouwenquotum dreigt opnieuw. Bezorgde mannen wijzen met het vingertje naar Brussel. Van daaruit willen politici Nederland dwingen tot discriminatie. DISCRIMINATIE!!!! Waar bemoeien ze zich mee? Dat toevallig één sekse, met vaak dezelfde huidskleur, in alle machtsposities domineert, komt echt niet door discriminatie. Integendeel, dat  is precies hoe de wereld eruit moet zien. Het mannenquotum moet blijven! Want als het bedrijfsleven veertig procent vrouwen moet aannemen op plekken die er toe doen, is het einde van de wereld nabij!

Zo klopt de wereld. Alles wat hier van afwijkt is eng en zou verboden moeten worden.

Bepaalde mannen weten zeker dat een vrouwenquotum slecht is voor iedereen. Ze zijn er heilig van overtuigd dat het probleem (ooo, dus er is wél een probleem?) ”niet ligt bij vermeend seksisme of glazen plafonds, zoals men dat in Brussel graag wil geloven”. Waar het dan wel aan ligt blijft onduidelijk. Het enige wat telt is dat het slecht is, omdat het slecht is, omdat een man dat zegt, want iedereen weet dat het slecht is. Logisch toch?

Blijkbaar is de deskundigheid voldoende gewaarborgd als je lid bent van de PVV, of (indirect) verbonden bent aan de VVD. U ziet, we praten over geheel objectieve waarnemers, die neutraal de feiten presenteren. Waarom zou je vraagtekens moeten plaatsen bij dat wat iedereen toch al vindt? Verwijzen naar onderzoek of andere vormen van onderbouwing zijn overbodig. Vrouwen deugen gewoon niet. Feminisering leidt tot rampen. Met meer vrouwen erbij kun je de desbetreffende organisatie beter meteen opdoeken.

En waarom zou je ook meer diversiteit willen bereiken in het bedrijfsleven? Het is toch prima dat mannen ruim negentig procent van alle machtsposities in handen hebben? Ze laten de economie dan wel imploderen, houden een haantjescultuur met te hoge bonussen in stand, onderzoeken die graaicultuur maar verdienen daar zelf 469.000 euro mee, laten woningcorporaties en scholen in de soep lopen, houden elkaar daarbij vaak de hand boven het hoofd, maar verder? Ze voldoen prima. De beste kandidaat krijgt de banen! Alleen kwaliteit telt! Dat het bijna altijd neerkomt op een blanke man tsja, hoe zou dat toch komen?

Daarnaast blijkt uit niets dat diversiteit werkt. Die studies over vrouwelijke directieleden, die beter letten op de kosten van veelal tot mislukken gedoemde overnames, vrouwen die beter letten op de langere termijn, bedrijven meer winst laten maken, kunnen natuuuuuurlijk niet deugen. We weten immers heel zeker dat vrouwen niet willen, en ook niet zouden moeten willen. En niet goed genoeg zijn.

We kunnen prima zonder vrouwen. Vrouwen voegen niets toe. Die zijn alleen maar lastig. Onder andere vanwege het feit dat ze zwanger worden. Dan deugen ze per definitie niet meer als serieuze werknemer en kun je ze maar beter meteen de laan uit sturen, zodat ze hun rol van huisvrouw en moeder op zich kunnen nemen. Plus, wat als vrouwen falen? Dat is schering en inslag, want nogmaals, vrouwen deugen niet voor topposities, zeker niet als ze een getinte huidskleur hebben. Plus: geef je ze een keer een kans, vallen ze door de mand. Zie je wel, vrouwen kunnen het niet.

Kortom, zou Brussel asjeblieft op willen houden met die nachtmerrieachtige regelgeving? De wereld is goed zoals-ie is. Het mannenquotum is bewezen effectief, daar moet je niet aan tornen. Je moet zéker ook voorkomen dat vrouwen dertig procent of meer van het geheel uitmaken, want dan zijn de rapen gaar. Dan verandert alles. Dan krijg je vernieuwing en vooruitgang. Aaaaargh!

Nu over tot de orde van de dag: mannen die publiekelijk vertellen wat ze wel en niet zouden doen als ze een vrouw waren. Want mannen zijn lief, en reuze begripvol, en het is echt heel zielig en oneerlijk als we aan hun positie tornen.

Dus daarom dragen alle feministen hoge hakken…

Ooooooo, dus dáárom dragen alle feministen altijd hele hoge hakken. Zodat ze die stiletto’s op pijnlijke wijze in een mannenschoen kunnen boren. Of er een klein mannetje mee kunnen verpletteren. Tenminste, als je de standaard foto’s mag geloven, die internet aanbiedt om generieke artikelen over ‘het’ feminisme op een generieke manier te illustreren. New York Magazine dook in die wereld van algemene illustraties en deed verrassende vondsten. Waaronder die stiletto’s. Ook de Belgische krant De Morgen besteedde er aandacht aan.

Mannen, wees zeer, zeer op je hoede als je een dame op hakken tegen komt. Volgens de zogenaamde ‘stock photography’ MOET dat een feministe zijn. Zoek je op die term, dan kom je ook een variant tegen: grote anonieme dameshak verplettert klein mannetje. Zielig!!! Als de feministe eindelijk een menselijk gezicht krijgt, portretteren generieke beelden haar het liefst als een strijdlustig type met rode of roze bokshandschoenen. Ze staat klaar om je neer te hoeken, dus kom maar op!

Dat generieke foto’s feministen reduceren tot een agressieve stiletto die mannen onderdrukt, symbolisch voor ‘mannenhaters’, is niks nieuws. Everyday Feminism kon zonder enige moeite minstens vijf redenen noemen waarom mensen denken dat feministen agressieve haters zijn. Dat begon al meteen toen rond 1800 de eerste als feministen geïdentificeerde vrouwen zich roerden:

What crazy radical things were these man-haters asking for?  Primarily, the rights to own property, to attend college, and to vote. In response to these requests, they were were labeled as anti-family, anti-God, anti-men radical hedonists.  That labeling has continued to today, because — surprise! — a group with a lot of power (men) tends to do whatever it can to maintain that power (dismiss equal rights as radical).

In haar boek ‘Moeten strijdende vrouwen zo grof zijn? beschrijft Liesbet van Zoonen hoe de tweede feministische golf in Nederland soortgelijke schrikreacties opwekte. Tussen 1968 en 1973 hadden (veelal mannelijke) journalisten aan liters inkt niet genoeg om hun ongemakkelijke gevoelens te verwoorden. Helemaal nadat de eerste vrouwencafé’s ontstonden, waar mannen niet welkom waren. Hah, zie je wel, bewijs! De media stelde de groep vrouwen die hierbij betrokken was, meteen gelijk aan de hele beweging, waarmee alle vooroordelen weer bevestigd waren en iedereen rustig kon slapen.

Aaaaargh!!! We moeten mannen beschermen tegen… tegen… eh… damesschoenen?

Die luie journalistiek, en die herhaling van negatieve stereotypen, schaden het feminisme. Effe een makkelijk stukje tikken, clickbait genereren, generiek fotootje erbij van een vrouwenhak die een mannenschoen verplettert, en klaar is Kees. Met alle gevolgen van dien:

This lazy journalism is what allows feminism to become “the F word,” with prominent women doing their best to distance themselves from feminism because who wants to be associated with something so rigid and narrow and humorless as the feminism we all too often read about?  We get trapped in pointless conversations and continue to lose sight of what feminism, broadly, is, and what the work of feminism, at its best, should do. We forget that feminism is not one mode of thinking. It never has been nor should it be.

Superheldin laat nog jaren op zich wachten

We moeten minstens tot 2017 wachten voordat er mogelijk, misschien, mits en maar wellicht eindelijk een superheldinnenfilm komt. Dat laat Marvel weten. Ondertussen bekwaamt Disney zich in het ondermijnen van heldinnen in vier eenvoudige stappen, en komen vrouwelijke personages er bekaaid vanaf in Thor 2. Terwijl die film nog gunstig afsteekt bij andere superhelden-series.

Vrouwen in Hollywoodfilms, het blijft treurig. Zeker als het gaat om de superhelden. Superman en Batman grossieren in rolprenten. Zelfs een relatieve bijfiguur als Iron Man kreeg al drie films. Vrouwen? Meh.

Marvel stottert en zucht als de kwestie vrouwelijke superheldin aan de orde komt. De studio probeert het goed te maken door te verwijzen naar een paar vrouwelijke personages in de diverse scenario’s, maar juist dat wijst op een fundamenteel probleem. Met Pepper Potts en Black Widow praat je over bijfiguren, die het minimum van het minimum te doen krijgen. Dat een studio daar zo tevreden over doet, toont aan dat ze geen flauw idee hebben wat ze moeten doen met een vrouwelijke hoofdrolspeelster. Dus die komt er niet:

At the moment, you’re more likely to see a female superhero movie in the next few years if you win the lottery and fund it yourself.

Zelfs Thor 2, een gunstige uitzondering met zowaar vier vrouwenrollen, maakt die achterstelling niet goed. Integendeel. Juist omdat deze film potentie heeft, is het extra teleurstellend als de vrouwen die je hebt, sterven om de mannen diepgang te geven (Frigga), nauwelijks voorkomen in de film (Sig), of grotendeels gereduceerd worden tot een hulpeloos wicht (Jane). De enige die enigszins lol heeft is Darcy, als de nerd die een leuke jongen aan de haak slaat én haar hersenen kan blijven gebruiken.

Vooral de vrouw in de vrieskast-behandeling van koningin Frigga wekt woede op:

I am done. I am so done. Why are men in movies always able to come back to life, but women are not? Is it because women are just meant to bear life rather than actually live it? And then, once they are killed, they can help the men “get their revenge” through their man-angst? […] Frigga should not be reduced to just a plot device. She was important. We are important. And I’m just so tired of not being seen that way.

Heb je een heldin, dan moet je hopen dat een filmstudio haar niet vanaf het begin ondermijnt. Disney heeft daar een handje van en laat met Frozen zien hoe het werkt.  Stap 1: haal de referentie aan de vrouw weg door de film een andere titel te geven. ‘Tangled’ in het geval van Rapunzel, en nu ‘Frozen’ in plaats van Sneeuwkoningin. Stap 2 om de vrouwelijke heldin uit haar kracht te halen: verander de verhaallijn. Het meisje redt niet meer haar broer, maar haar zusje. Want het cliché van het hulpeloze wicht moet intact blijven. Stap 3: koppel de heldin aan een held die opeens minstens even belangrijk wordt. En stap 4: hou de vrouwelijke personages uit trailers en filmposters.

Op die manier hou je vrouwen weg van de plekken met macht en status. Het grote geld gaat niet naar hen. De marketingbudgetten gaan niet naar hen. Ze verdwijnen uit titels, trailers en posters. Ze worden een minderheid in hun eigen rolprent. En studio’s komen er mee weg, want Marvel haalt bakken geld binnen met Superman 83 en Thor 16. Ook Disney harkt het geld binnen. Dus wat maakt het uit.

Nou, dit:

Thousands of years ago, conquering armies smashed the idols of their victims and stole their stories, an extremely effective tactic to destroy a community and steal its power. Christians did this to pagans, but of course, this act is all over history. Just like the goddess morphed into the Virgin, girls are going missing under the guise of celebration. Right now, in 2013, Disney is stealing and sanitizing stories. It’s an annihilation. How long before we all forget the original story?

Om nog maar te zwijgen wat we kinderen leren, die naar deze troep moeten kijken en noodgedwongen bepaalde conclusies trekken (jongens) en deze conclusies (meisjes).

Jong geleerd, oud gedaan, en dus zouden we nog wel eens veeeeeeel langer dan 2017 moeten wachten op een film die een superheldin recht kan doen.

Bedrijven blijven zwangere vrouwen discrimineren

Bijna de helft (45%) van alle zwangere vrouwen in Nederland maakt mee dat werkgevers haar tijdelijke contract niet verlengen, haar taken uithollen, uren verminderen, of andere maatregelen nemen waaruit blijkt dat ze niet meer welkom zijn als serieuze werkneemster. Schokkende resultaten, want bedrijven maken op die manier verboden onderscheid naar geslacht. Werkgevers discrimineren echter ongehinderd verder, blijkt uit oordelen van het College voor de Rechten van de Mens.

Het ultieme schrikbeeld van Nederlandse werkgevers: een zwangere medewerkster. De horror! De horror!

Neem ArboNed B.V. Toch een organisatie waarvan je zou verwachten dat ze weten hoe het hoort. Nee dus. ArboNed verlengde het arbeidscontract van een casemanager met een jaar, omdat ze zo goed functioneerde. In dat tweede jaar waagde de vrouw het echter om zwanger te worden. Prompt deelde het bedrijf haar mede dat haar contract niet werd verlengd ‘vanwege bedrijfseconomische redenen’, én omdat ze niet goed zou functioneren.

Vreemd, want de vrouw had eerder te horen gekregen dat ze goed werk leverde. Ook stonden er binnen ArboNed verschillende vacatures voor de functie van casemanager open. Dus hoezo ‘bedrijfseconomische omstandigheden’? Het bedrijf zocht nota bene casemanagers. Zolang ze maar niet zwanger waren, blijkbaar. Kortom, verboden onderscheid op grond van geslacht, oordeelde het CVRM.

Projectwise B.V. maakte het nog bonter dan ArboNed. Tot twee keer toe stuurde het bedrijf dezelfde medewerkster de laan uit, toevallig steeds nadat ze vertelde dat ze zwanger was. Beide keren verlengde het bedrijf haar contract zonder opgaaf van redenen niet. Het bedrijf ontsloeg haar, om haar vervolgens zonder enige verklaring opnieuw in te huren. En weer te ontslaan. Het College moet niets van die werkwijze hebben:

Het College is van oordeel dat sprake is van een zodanige samenhang tussen het niet verlengen van de arbeidsovereenkomsten en de zwangerschappen van de vrouw, dat deze samenhang moet worden aangemerkt als een feit dat onderscheid op grond van geslacht vanwege zwangerschap kan doen vermoeden.

Het bedrijf probeerde nog onder een vonnis uit te komen door te beweren dat de vrouw niet goed functioneerde op haar werk. Als kamermeisje moest ze bijna vier kamers per uur schoonmaken en dat zou ze niet hebben gedaan. Projectwise B.V. kon die beschuldiging echter op geen enkele manier onderbouwen met wat voor bewijs dan ook. Kortom, schuldig. Verboden onderscheid naar geslacht.

Net als vrouwen met een tijdelijk contract, vormen stagiaires ook een kwetsbare groep. Bedrijven maken daar soms misbruik van. Je zou denken dat de organisatie die stagiaires plaatst, daar alert op zou zijn. iStage liet het er echter bij zitten en beschermde een vrouw onvoldoende tegen discriminatie door een bedrijf. De vrouw wilde, toen bleek dat ze zwanger was, haar stageperiode inkorten. Waarna het inlenende bedrijf besloot haar te weigeren. iStage ging daarin mee en liet de vrouw op die manier aan haar lot over. Verboden onderscheid naar geslacht, oordeelde het College.

De Arbeidsinspectie zou er goed aan doen het Nederlandse bedrijfsleven op de vingers te kijken. Er gebeurt veel, heel veel, wat totaal niet door de beugel kan. Waaronder het ontslaan van zwangere vrouwen. Tijd dat hier daadkrachtig tegen wordt opgetreden.

Hollywood, hier heb je een kant en klaar script

Hollywood heeft grote moeite om films te produceren waarin vrouwen een rol van betekenis spelen. Je mag in je handjes knijpen als tussen alle mannen één vrouw opduikt. Die vervolgens meestal de rol heeft van ‘het vriendinnetje van’, of  ‘hulpeloos wicht, moet gered worden’. Gelukkig komt het werkelijke leven filmproducenten tegemoet. De verkiezingen in Chili bieden een kant en klaar scenario voor een dramatische film met twee complexe vrouwelijke personages in de hoofdrollen.

Michelle Bachelet voert campagne.

Het verhaal heeft alles in zich. Politieke thriller! Vrouwenvriendschap! Pijnlijke persoonlijke breuken en feestelijke overwinningen! Stel je voor. Chili, 1958. Twee families nemen tegelijkertijd hun intrek in woningen bij een militaire vliegbasis, Cerro Moreno. Terwijl de vaders carrière maken in het leger, ontstaat er een vriendschap tussen twee van hun dochters: Evelyn Matthei en Michelle Bachelet. Ze verkennen de vliegbasis op hun fietsjes, kletsen urenlang met elkaar en maken plezier.

Alles verandert echter als militairen in 1973, onder leiding van generaal Pinochet, de zittende president Allende vermoorden en de macht overnemen. Door omstandigheden bevindt de familie Matthei zich aan de ‘goede’ kant van de streep, terwijl de familie Bachelet de ‘verkeerde’ politieke ideeën heeft. De vader van Michelle belandt in de gevangenis en sterft uiteindelijk na martelingen. De vader van Evelyn maakt promotie en komt aan het hoofd te staan van de locatie waar Michelle’s vader gemarteld werd. Evelyn kan met haar familie in Chili blijven, maar Michelle en haar moeder vluchten naar Duitsland.

Maar het wordt nog mooier. Michelle keert na jaren van ballingschap terug naar Chili, gaat de politiek in en wint verkiezing na verkiezing. Ze wordt president, werkt daarna een paar jaar als hoofd van VN Vrouwen, en doet nu opnieuw mee om voor de tweede keer president te worden. Wie ziet ze nu echter tegenover zich staan? Haar oude hartsvriendin Evelyn. Ook die ging de politiek in. Ook die won verkiezingen. Ook die doet een gooi naar het presidentschap. Alleen doet Evelyn dit vanuit een zeer conservatieve partij, en Michelle vanuit een progressieve partij.

Echt, dit verhaal heeft alles in zich om Oscars in de wacht kan slepen. Hollywood, werp eens een blik op de gebeurtenissen in Chili en de persoonlijke levensverhalen van Evelyn Matthei en Michelle Bachelet. De verhalen over complexe vrouwen liggen overal ter wereld voor het oprapen. Je hoeft er echt geen feministisch meesterwerk van te maken. Dat een verhaal de Bechdel test haalt is al heel wat. Dus doe er iets mee!

Feministen moeten zonder angst kunnen leven

Weet u nog, die automatische aanvullingen in de zoekfunctie van Google? Voer de woorden ‘feministen moeten’ in en zoveel mensen vullen dat aan met ‘dood’ dat Google volautomatisch ‘feministen moeten dood’ voor je invult. Die internationale vrouwenhaat gaf de aanzet tot een pr campagne voor VN Vrouwen. Waarna een slimme dame besloot de publiciteit rondom dit fenomeen te benutten om mensen nieuwe zoekopties te geven. Zoals deze:

feminist google result

Beter!

Man geeft blijk van vrouwenhaat, deel 999080316

Kranten vechten tegen dalende oplagecijfers en moordende concurrentie van gratis internetsites. Dus zie je steeds meer papieren media vervallen tot het publiceren van provocerende stukken, in de hoop dat reuring ontstaat. Die ophef moet dan zorgen voor meer lezers: het fenomeen clickbait. Ook De Volkskrant maakt zich hier aan schuldig. De krant geeft bijvoorbeeld ruimte aan een voormalige SGP-adviseur, die zonder met zijn ogen te knipperen beweert dat vaders over gaan tot kindermoord vanwege de liberale echtscheidingswetten. Ja, dat staat er echt.

Marcel de Haas schrijft letterlijk:

wat denkt u van al die familiedrama’s waarbij vaak de vader zijn kinderen ombrengt en vervolgens zichzelf? Dat is nog veel groter leed. Leed veroorzaakt door de liberale echtscheidingswet van dit land.

Vervolgens zegt hij zijn verhaal te willen doen bij wijze van een oproep aan politiek Den Haag, ”om deze wetgeving – die gezinnen kapot maakt en de maatschappij opzadelt met de gevolgen ervan – drastisch te veranderen”.  Zo, die zit. Dacht niemand bij de Volkskrantredactie ‘pardon???’ Wat moeten de overlevenden van familiedrama’s denken van deze ‘analyse’ van De Haas?

De redactie had de nietsvermoedende lezer op z’n minst moeten wijzen op twee feiten, voordat hij of zij verder zou lezen. Ten eerste is De Haas bepaald geen neutrale deskundige. Hij geeft grif toe dat hij in een echtscheiding verwikkeld is en dat dit voor hem pijnlijke gevolgen had. Hij was werkzaam als adviseur van de SGP en wilde zich kandidaat stellen voor het Europees Parlement. De partij stak daar echter een stokje voor, volgens De Haas om hem te straffen voor zijn echtscheiding. Andere bronnen stellen echter dat De Haas zelf opstapte, omdat hij op de vierde in plaats van de derde plaats op de kieslijst terecht kwam. Kortom, je mag verwachten dat De Haas een nogal gekleurd beeld presenteert.

Niet alleen zit hij duidelijk emotioneel in de knoop, maar ten tweede was hij dus adviseur van de SGP. De Haas moet de visie op mannen en vrouwen van deze christenbroeders actief omarmd hebben, anders had hij nooit adviseur kunnen zijn.

Dat betekent nogal wat. Het betekent dat De Haas,  met een beroep op de Bijbel, vrouwen bij voorbaat marginaliseert tot zondige Eva, die haar bestemming moet vinden in het gezin en in gehoorzaamheid aan de man, voor wie zij een trouwe hulp moet zijn. Gelijke rechten zijn de SGP een doorn in het oog. De partij spreekt in brochures over een ‘agressieve gelijkheidsideologie’ en ‘gelijkheidskoorts’, waardoor met name vrouwen in oneigenlijke situaties terecht komen. Opeens willen ze politieke ambten bekleden of baas in eigen buik zijn. Zo had God het niet bedoeld!

Een meneer met die achtergrond, die iets wil zeggen over echtscheiding, en hoe de man in die situatie behandeld wordt? Wat eerlijk is en wat gelijke rechten zijn? Met zo’n achtergrond? Je kunt het betoog meteen na de eerste alinea al uittekenen. Vrouwen zijn slecht. Mannen zijn zielig. De doorgeslagen liberale samenleving, met haar ‘agressieve gelijkheidsideologie’, straft mannen en geeft vrouwen alle ruimte om hun macht te misbruiken.

De Haas schaart zich met die riedel achter de zogenaamde mannenrechtenactivisten, die grossieren in zulke vertogen en daarbij akelig vaak vervallen in vrouwenhaat. Zoals eerder bij discussies over partneralimentatie, of bij gezinnen met een afwezige vader. Hij roept nog net niet dat de doodstraf te humaan is voor feministen, maar het scheelt weinig.

Net zoals overige mannenrechtenactivisten komt de oplossing die De Haas voorstelt neer op het inperken van vrijheden van vrouwen. Het beperken van hun vermeende macht. De Haas komt daartoe op basis van zijn kijk op de positie van de man en de vrouw.  Dit is hoe De Haas mannen portretteert:

…de in de wet vastgelegde rechtsongelijkheid van de man blijft onaangetast, omdat deze partijen niet van vrouwonvriendelijkheid willen worden beticht. Met discriminatie van mannen heeft men kennelijk geen enkel probleem. […] Wat je als man en slachtoffer van een echtscheiding meemaakt in dit land is een kafkaësk gruwelverhaal. De scheidingswetgeving en -rechtspraak zet beginselen van de rechtsstaat buiten werking. Men ontneemt de man primaire rechten en vrijheden, zoals eigendom en inkomen.

Vervolgens associeert hij vrouwen met de misdaden van diefstal, vernietiging van eigendommen, belastingfraude en loonbeslaglegging, en dat zijn dan opeens geen misdaden meer omdat de wet dit zou sanctioneren. Hij schildert de vrouw af als een profiteur, die dankzij de wet een arme alleenverdienende man mag kaalplukken, en op die manier in een gespreid bedje terecht komt. Sterker nog:

de man moet de rest van zijn leven de ex financieren. Een moderne vorm van slavernij.

Geen wonder dat mannen-slaven soms overgaan tot moord op kinderen en daarna zelfmoord plegen. Allemaal de schuld van dit soort mannenhatende echtscheidingswetten. Het wordt hoog tijd voor oplossingen om verdere drama’s te voorkomen. De Haas weet wel hoe het zou moeten:

Wanneer een vrouw die een echtscheiding aanvraagt zelf volledig in inkomen moet voorzien, zelf direct een woning moet regelen en de ex-man haar niet de rest van haar leven moet financieren, zou een scheiding lang niet zo aantrekkelijk zijn als nu.

Want dat is natuurlijk de enige reden waarom vrouwen willen scheiden. Omdat het lucratief is. Omdat ze mannen dan financieel kunnen uitkleden. Terug in hun hok meppen, die parasieten!

Tsja. Dat ziet het CBS toch echt anders:

Uit onderzoek blijkt dat bijna vier op de tien gescheiden personen als reden voor de echtscheiding opgeven dat er een ander in het spel is of dat de karakters botsen. Mannen noemen deze redenen net zo vaak als vrouwen. Andere redenen om te scheiden zijn dat de partners op elkaar uitgekeken zijn of geen gemeenschappelijke toekomstplannen hebben. Mannen noemen deze redenen iets vaker dan vrouwen. Vrouwen noemen lichamelijk geweld en/of verslavingsproblemen veel vaker als reden voor echtscheiding dan mannen. Bijna 20 procent van de vrouwen noemt dit, tegen 1 à 2 procent van de mannen.

Zulke feiten zouden het betoog van De Haas echter ondermijnen, dus dat laat hij achterwege. Ook vraagt hij zich geen moment af hoe familierechters denken over de ins en outs van de huidige echtscheidingswetten. Terwijl zij zich daar vanuit hun beroep dagelijks mee bezighouden en een veel beter overzicht hebben dan De Haas met zijn ene, persoonlijke ervaring.

Nee, deze ex-SGP-er concentreert zich liever op emotionele uitroepen. De verwijten, beschuldigingen en ongenuanceerde generalisaties maken ieder volwassen debat bij voorbaat onmogelijk. En niemand van de Volkskrantredactie dacht ‘moeten we dit onsamenhangende geschreeuw wel publiceren’? Het niveau is opnieuw gedaald. Bedankt, Volkskrant!

BONUS: kinderen krijgen doe je samen. Ga je scheiden, dan zijn met name vaders echter steeds minder vaak bereid om alimentatie te betalen voor de door hen verwekte kinderen. In 2005 was het ook al droevig gesteld. Heel erg verantwoordelijk, heren. Maken jullie je daar net zo druk om? Nee? Goh…

Lily Allen maakt de tongen los

Popzangeres Lily Allen hoorde Blurred Lines, keek naar alle video’s waarin schaars geklede vrouwen in hun ondergoed rond kronkelen, dacht er het hare van en lanceerde een nieuwe clip die de tongen los maakt. De één noemt het een toepasselijke aanval op het seksisme in de muziekindustrie, terwijl anderen haar impliciet uitmaken voor hypocriet omdat ze zelf half naakt poseerde voor een mannenblad. In 2009. Oooooo, zie je wel!

The Guardian snapt de ophef wel. Openlijk feministische meningen dringen zelden ongeschonden door tot krantenkolommen en nieuwssites. Dus als iemand eens een keer de massamedia haalt met een welgemeende aanklacht, hoopt iedereen dat zij in één klap alles en iedereen recht kan doen.

Die verwachting kan geen enkel mens waar maken. Dus ontstaat er prompt een felle discussie. Het is niet feministisch. Het is wel feministisch. Het is feministisch, maar niet feministisch genoeg, of het sluit sommige groepen uit, en heeeeej, waarom lijkt ze zich aan het einde van het filmpje te distantiëren van al die zwarte danseressen die hun schuddende kontjes toonden?

Ondertussen stelt Allen wél mooi allerlei kwesties aan de orde die vandaag de dag voor ellende zorgen. Zo begint de videoclip met Allen die een liposuctie ondergaat, omdat ze te dik zou zijn geworden. Waarna een blanke man, volledig gekleed, haar wel even zal laten zien hoe ze haar sexy danspasjes moet maken en hoe ze sexy een banaan moet eten. Ook veegt ze de vloer aan met Blurred Lines, het volkslied van verkrachters wereldwijd.

Haar songtekst is bovendien net zo recht-voor-z’n-raap als haar satirische beeldtaal:

If I told you about my sex life, you’d call me a slut
When boys be talking about their bitches, no one’s making a fuss
There’s a glass ceiling to break, aha, there’s money to make
And now it’s time to speed this up ‘cause I can’t move in this space

De dubbele moraal, die Sunny Bergman in Nederland ook al aan de orde stelde in haar documentaire Sletvrees. Het glazen plafond, als vrouw geen ruimte krijgen, het zit er allemaal in. En dat in vier regels. Knap! Allen kan niet alles in één keer doen. Ze is niet dé feministe. Ze richt zich op wat ze kent, de muziekindustrie. Van de seksistische cultuur die in die sector heerst, laat ze geen spaan heel. Complimenten.

Zwangere vrouw is bij voorbaat schuldig

Rechtszaken waarbij de ongeboren foetus een advocaat heeft, en de moeder niet. Het gebeurt in de V.S. Dat land telt vier staten waar zwangere vrouwen tegen hun wil behandelingen moeten ondergaan ‘in het belang van hun ongeboren kind’. De V.S. tonen zodoende wat er in het verschiet ligt voor ons, als de SGP in Nederland meer macht krijgt dan de partij nu al heeft. En waar het eindigt als we zwangere vrouwen onderwerpen aan een regime van geboden, verboden en vermaningen rondom dat wat overblijft van hun reproductieve rechten.

Welke moeder wil nou niet het beste voor haar kindje? Vanuit die logica wemelt het overal, ook in Nederland, van de opgeheven vingertjes. Geen alcohol drinken. Niet roken. Geen ongepasteuriseerde kaasjes eten. Op je gewicht letten. Op controle gaan. En na de bevalling meteen borstvoeding geven en minstens een jaar lang thuis bij de baby blijven, want anders dan.

Sommige mensen gaan echter nog veel verder dan dit juk van regels. Zo wilde de SGP dat een rechter een 17 weken zwangere vrouw onder toezicht zou stellen, om ervoor te zorgen dat er een gezond kindje ter wereld zou komen. De rechter weigerde. Vrouwen zijn mensen, geen willoze enveloppen die hun rechten kwijt raken zodra zich een zwangerschap aandient.

In Wisconsin kan een rechter niet meer voor de vrouw kiezen in zijn/haar vonnis. In die staat hebben ze wetten die anderen het recht geven vrouwen tegen hun wil medische behandelingen te ondergaan. Toevallig worden met name  vrouwen met een laag inkomen en/of een gekleurde huidskleur het slachtoffer van dit beleid.

Vaak verraadt de woordkeuze bij de bepalingen het seksistische wereldbeeld op basis waarvan vrouwen van hun vrijheid beroofd worden:

“If the mother isn’t smart enough…” There you have it, friends. The pro-life attitude toward women in a succinct, hateful little nutshell. Women need to be punished because women aren’t smart enough to do control their own bodies. Women need protection. Women need a daddy, forever.

Waag het verder niet om van een ongewenste zwangerschap af te komen. De afgelopen twee jaar namen 26 Amerikaanse staten in totaal 111 maatregelen om het recht op abortus in te perken. Dat noemen progressieven in de V.S. ook wel een oorlog tegen vrouwen, omdat vrouwen overgeleverd worden aan hun biologie en geen zeggenschap meer hebben over hun eigen leven.

De bizarre gevolgen – advocaten voor foetussen – en de schade die de beperkingen in de reproductieve rechten van vrouwen aanrichten, zorgen echter voor steeds meer verzet. Zo sloegen vrouwen terug. De ‘abortus is moord’ retoriek  klinkt hol en vijandig zodra je de 26 persoonlijke abortusverhalen van evenzoveel individuele vrouwen leest. De publicatie van die ervaringen is zo bijzonder, dat zelfs NRC Handelsblad er de aandacht op vestigt. Daarnaast maakten twee documentairemakers After Tiller, een genuanceerde film over late zwangerschapsafbrekingen van het soort waar dokter George Tiller voor werd doodgeschoten. In een kerk.

Eén ding is zeker. Hoe sterker het stigma, hoe strenger de verbodsbepalingen, en hoe vijandiger de omgeving, des te pijnlijker is het om als vrouw baas in eigen buik te willen blijven. Het valt te hopen dat de mensen die een vrije keuze willen behouden, het uiteindelijk zullen winnen van de fanaten. Want, zoals de 39-jarige Cherisse zo uitstekend samenvat in haar profiel in New York Magazine:

They sent me home with a rattle and onesie. This was in 2002, not some bygone era. They sent me to another place to get a free ultrasound. The technician said, “If you have an abortion now, you’ll rupture your uterus and won’t be able to have children in the future.” I had no idea what was true. I didn’t want to regret not being able to have children. I went ahead and had my son. Those people weren’t there after I lost my job and couldn’t afford my COBRA, utilities, rent, food.

Vrouwen zien door een verwrongen lens – letterlijk

De wereld bekijkt vrouwen vaak door een verwrongen lens. Met name bij films krijgt dat probleem een zeer letterlijke betekenis. Neem Blue is the Warmest Color. Deze rolprent wint op dit moment prijzen, maar krijgt ook bergen kritiek, omdat de male gaze ieder beeld domineert. Dat valt op, zeker als je een verhaal wilt vertellen over een lesbische relatie. Om nog maar te zwijgen over films die vrouwen domweg uit het verhaal houden.

Vrouwen vormen de helft van de wereldbevolking. Dat zou je echter niet zeggen als je naar de bioscoop gaat. Films marginaliseren vrouwen en meisjes zo structureel, dat Zweden inmiddels over ging tot een opvallende stap. Het land verheft de Bechdel test tot norm en gaat in beoordelingen aangeven of de rolprent die test haalt, of niet. Een film waar op z’n minst twee met name genoemde vrouwen in voorkomen, die met elkaar praten, over iets anders dan een man, krijgt een positieve keuring voor dat onderdeel.

Zodra je de Bechdel test opneemt in je beoordeling, valt pijnlijk op hoe heftig de reacties zijn als je aan die status quo wil morrelen. Al is het maar door er op een ludieke manier aandacht voor te vragen. Een krant als The Independent verdedigt het Zweedse initiatief:

remember that nobody is actually burning films that ignore half of the population, just humorously drawing attention to them.

De Zweedse filmkeuring zal Blue is the Warmest Color vast het groene licht geven voor het onderdeel gender, want die haalt de Bechdel test met vlag en wimpel. De film laat echter meteen zien hoe makkelijk het is om te voldoen aan de Bechdel test, en dat die test niets zegt over het al dan niet vrouwvriendelijke of feministische karakter van het verhaal en de beelden. De regisseur, Abdellatif Kechiche, leverde namelijk een vervreemdende kijkervaring op:

the film is inherently about a homosexual relationship. It’s this lack of acknowledgement that takes away from the storytelling and imposes his ideals onto Adèle and Emma’s relationship. Kechiche wanted to tell a raw, honest, and beautiful story of a couple, but without removing his hetero, male perspective, he greatly hindered the depths the film could have achieved. There’s a responsibility that comes with representing both another gender and sexual preference, one Kechiche did not uphold, and one that reduces the film to an idealistic and voyeuristic portrayal of women.

Hij bekeek vrouwen op die manier letterlijk door een verwrongen lens.

Die verwrongen houding kwam ook tot uiting in de manier waarop de regisseur om ging met zijn actrices. Wat hij wilde stond voorop. Dat hoort bij films, maar het is ook gebruikelijk om als regisseur, ondanks je leidende positie, toch respectvol om te gaan met de acteurs die je rolprent moeten dragen. Naar verluidt gebeurde dat hier niet. Beide hoofdrolspeelsters gaven aan nooit meer met deze man samen te willen werken, omdat ze zich gebruikt voelden:

Seydoux and Exarchopoulos said that the shooting had been unbearable and they would never again work with Kechiche. The French union representing the film industry spoke of deplorable conditions for the crew. Seydoux, who plays Emma, said she felt like a “prostitute.” Exarchopoulos described a “horrible” continuous take in which Seydoux hit her over and over, leaving her raw.

De regisseur wil beide actrices voor de rechter slepen, omdat de vrouwen zouden liegen, overdrijven, en zich zouden gedragen als verwende kinderen. Kortom, verstoorde arbeidsverhoudingen. En een eindresultaat waar veel vrouwen niets mee kunnen. Daarom is het niet zo vreemd dat Zweden besluit de manier waarop films vrouwen tonen, onderdeel te maken van de keuring. Als bij Bechdeltest een min staat, weet je in ieder geval dat zelfs de meest basale vertegenwoordiging ontbreekt. Kun je jezelf alvast mentaal voorbereiden. Want dat films zelfs die eenvoudige drempel niet halen, komt vaker voor dan je denkt.

Vrouwen en whisky, een verborgen geschiedenis

Drinken vrouwen eigenlijk whisky? Niet als je door de meest recente folder van Gall&Gall bladert. De enige afbeelding van een vrouw, in de speciale editie ‘Whisky&’, staat bij een oproep om drank te serveren. Verder mogen er twee vrouwen opdraven bij een reclame op de achterflap. Ze staan in sexy toverkol-outfit geheimzinnig te doen om een bepaald merk een mystiek aura te geven. Voor de rest is het mannen, mannen en mannen wat de klok slaat.

Vergeleken met een paar honderd jaar geleden lijkt er weinig veranderd. Vrouwen blijven onzichtbaar of worden als heks afgeschilderd. Ook in Nederland reageerden mannen vijandig op de combinatie ‘vrouw en whisky’:

‘Mijn dochter eet ook biefstuk, als je er maar heel veel mayonaise en ketchup op kwakt.’ Met deze zin wilde Bert Dijkstra, columnist bij de Telegraaf, ooit illustreren dat vrouwen niet kunnen proeven en alleen whisky lusten als ze bijvoorbeeld een chocoladetoon hebben. Whisky zou namelijk een mannendrank zijn die niet aan vrouwen is besteed.

Fred Minnick nam geen genoegen met die herhaling van ‘whisky is alleen voor mannen’. Hij dook de geschiedenis en en struikelde al snel over de vrouwen. Ze waren en zijn overal actief in de whiskywereld. Je moet ze alleen wel willen zien. Sterker nog, waarschijnlijk zou niemand tegenwoordig kunnen genieten van een goed glas single malt zonder essentiële bijdragen van vrouwen. Dat betoogt hij in zijn boek Whisky Women – the untold story of how women saved bourbon, Scotch and Irish Whiskey.

Hij schreef daarmee de allereerste whiskygeschiedenis die vrouwen een ereplek geeft. Met recht, zegt hij in interviews:

From Augusta Dickel’s shrewd business move, to the American women who were enlisted to bottle the spirit because they were “more nimble and less clumsy” than men, to the female mind behind the Maker’s Mark red-wax bottle seal, Minnick wrote his new 232-page book because he wanted thought the contributions of such whiskey women deserved their due. “There were all these headlines and comments like, ‘Wow, women drink whiskey, too.’ And women have been around whiskey all along. I thought it was sexist,” he says.

In zijn zoektocht naar het whiskyverleden merkte Minnick al snel dat het niet bij een gebrek aan erkenning bleef. Als ze whisky stookten, liepen vrouwen bijvoorbeeld het risico om als heks verbrand te worden.

(Dat geeft die reclame achterop de Gall&Gall folder trouwens met terugwerkende kracht een naar smaakje. We doen tegenwoordig wel luchtig over de heksenvervolging, maar ondertussen is die erfenis van femicide niet vergeten. Het werkt psychologisch en cultureel door. Onder andere bij de gezondheidszorg aan vrouwen en in de reputatie van vrouwelijke soldaten in oorlogstijd. En toen staatshoofd Thatcher overleed, kraaiden sommige mensen blij dat de heks eindelijk dood was.)

Enfin, Minnick maakt meer dan duidelijk dat whisky nooit een mannendrank was, nu geen mannendrank is en het ook nooit zal zijn, want talloze vrouwen zijn actief in de productie en de consumptie van dit heerlijke vocht. Sterker nog, de afgelopen jaren namen vrouwen topfuncties in bij belangrijke destilleerderijen, het zijn vrouwen die whisky in Japan promoten, en vrouwen brengen hun eigen whisky op de markt, zoals Brenne.

Jammer dat de marketingafdeling van Gall&Gall dat niet doorheeft en er nog steeds voor kiest vrouwen te negeren en seksistische stereotypen te herhalen. Gemiste kans!

De Gereedschapskist: feministen wegmeppen

Twee heerlijke artikelen leggen precies uit wat er gebeurt als ergens een probleem rondom gender opduikt. Na veel discussie komt de conclusie vaak neer op ‘accepteer het onvermijdelijke nou maar’, en volgen teksten die neerkomen op ‘kunnen die verrotte feministen hun kop niet houden’. Dit laatste vuile karweitje wordt opvallend vaak opgeknapt door de Goede Vrouw van dienst. Die wil maar wat graag aantonen dat zij wél begrip heeft voor die arme belaagde mannen.

Catfight! In de serie Dynasty lustten ze er wel pap van.

Amanda Marcotte beschrijft de verschillende fases in het patroon. Het gaat als volgt. Eerst krijg je kritiek op een seksistische praktijk. Op die kritiek volgen defensieve reacties, waarna er kritiek komt op deze defensieve reacties. Vervolgens meldt de Goede Vrouw zich om eens en voor altijd te vertellen hoe het zit. Deze dame volgt meestal de volgende checklist:

  1. het is geklaag van zeurende, danwel agressieve vrouwen, die zoeken naar dingen om zich over op te winden,
  2. het onderwerp is saai, achterhaald, zinloos,
  3. het ging om kwaliteit en mannen hadden die kwaliteit, /het gaat om de beste kandidaat, mannen kunnen dit nou eenmaal goed / mannen hebben de beste eigenschappen voor dit of dat / mannen kunnen iets beter dan vrouwen
  4. maar dit betekent niet dat vrouwen niks kunnen, hoor, echt niet! Noem de uitzondering die de regel bevestigt.
  5. als er al seksisme bestaat, dan is dat positief, omdat het ervoor zorgt dat de vrouwen afvallen die toch al niet goed genoeg waren
  6. afleidingsmanoeuvres. We praten over onderwerp X, maar eigenlijk is Y belangrijker en waarom gaat de discussie dáár niet over
  7. Kijk, ik ben de echte feministe, ik durf taboedoorbrekende dingen te zeggen, kijk mij eens hip en dapper zijn

De Zesde Clan zou hier voor de Nederlandse situatie aan toe willen voegen dat de vrijwilligsters van dienst graag een beroep doen op neuroseksistische Mars en Venus theorieën. Blijkbaar slaat dit gedachtengoed aan in ons land, omdat het past bij onze conservatieve huisvrouwencultuur. Vanuit dat jaren vijftig rollenpatroon krijg je vreemde verhalen over mannen zijn nu eenmaal zus, en vrouwen zo, en dat is goed, en daarom moeten we bijvoorbeeld voorkomen dat zielige jongens beschadigd worden door incapabele juffen, en waar o waar is de echte man waar je je als single vrouw verliefd op kunt worden, boehoehoe, die agressieve, veel te ver doorgeslagen feministen hebben de mannen gecasteerd!

Zulke vrouwen opereren vanuit een soort heilige missie. Wij stellen het echte onrecht aan de kaak! Wij begrijpen onze jongens en onze mannen tenminste! Wij weten hoe het hoort! Vrouwen, blijf bij je leest en geef mannen alle ruimte om hun unieke mannelijke kwaliteiten breeduit te etaleren, want zij kunnen dit en dit en dit het beste! Het NRC Handelsblad is de laatste tijd grootleverancier van dit soort artikelen. Turf de onbewezen stellingen en vooroordelen, en je houdt nauwelijks een regel tekst over die gebaseerd is op logica of een wetenschappelijk bewezen feit.

Gelukkig zijn er altijd stemmen die oproepen tot nuchterheid. Zoals die van hoogleraar Evelien Tonkens:

hoe toevallig is het dat alle vermeend wetenschappelijke kennis over sekse en hersenen een echo is van eeuwenoude maatschappelijke stereotiepen? Vrouwen zijn ongeschikt voor rechten en politiek, aldus een bestseller uit 1797. Vrouwen zijn ‘qua temparament en fysieke aanleg’ ongeschikt voor huisarts of medisch specialist, aldus een hoogleraar geneeskunde in 1915. Het is stomtoevallig altijd kennis die vrouwen op hun plaats houdt. Nooit kennis die hen uitdaagt en hun wereld vergroot. Waarom omarmen mensen dit massaal als waarheid, terwijl ze wetenschappelijk onderzoek naar klimaatverandering of het nut van inenting tegen baarmoederhalskanker massaal verwerpen? Vanwege lust tot sekseverschil (en afkeer van treinrijden en inenten). Veel mensen willen dolgraag horen dat de seksen wezenlijk verschillend zijn. Graag in onbegrijpelijke toverformules over cortexen die geen tegenspraak oproepen.

Gelukkig weten feministen zelf dondersgoed hoe het zit. Meestal slagen ze erin de pogingen om hen, voor de zoveelste keer, af te schilderen als agressieve mannenhaters, van een context te voorzien. Gezien het revolutionaire karakter van de beweging kun je bijna niet anders verwachten:

The stereotype of the ugly, unfuckable feminist exists for a reason – because it’s still the last, best line of defence against any woman who is a little too loud, a little too political. Just tell her that if she goes on as she is, nobody will love her. Correct me if I’m wrong, but I’ve always believed that part of the point of feminist politics – part of the point of any sort of radical politics – is that some principles are more important than being universally adored, particularly by the sort of men who would prefer women to smile quietly and grow our hair out.

Het besef van achterliggende mechanismen maakt de praktijk echter niet minder tenenkrommend. Meer mensen – ja, vrouwen zijn ook mensen – zouden er goed aan doen eens een bezoekje te brengen aan sites als Feminism 101. Het zou de publieke discussie naar een flink hoger niveau tillen.

Als tieners sterven is dat hun eigen schuld????

Sterven tijdens de bevalling is de belangrijkste doodsoorzaak voor tienermeiden wereldwijd. Dat becijferden de Verenigde Naties. Ze schatten dat dagelijks 200 meiden dood gaan omdat ze veel te jong, en onder slechte omstandigheden, een kind moeten baren. De VN wil dat landen strengere maatregelen nemen tegen kindhuwelijken en jong moederschap. Daarbij helpt het niet dat meiden vaak zelf de schuld krijgen van hun zwangerschap en de gevolgen.

In landen als Bangladesh, Chad, Guinea, Mali, Mozambique en Niger krijgt een op de tien meisjes een kind voordat ze zelf de leeftijd van vijftien jaar heeft bereikt, maken de VN duidelijk in hun rapport. Te vaak kan hun lijf zo’n zware aanslag niet aan, en bezwijkt het meisje. Dat maakt het extra pijnlijk dat campagnes nogal eens de schuld bij meisjes zelf leggen:

“Al te vaak veroordeelt de maatschappij het meisje voor de zwangerschap”, aldus UNFPA-directeur dokter Babatunde Osotimehin. “De realiteit is dat tienerzwangerschap meestal niet het resultaat is van een bewuste keuze, maar eerder van het gebrek aan keuzes en van omstandigheden buiten de controle van het meisje. Het is een gevolg van weinig of geen toegang tot onderwijs, werkgelegenheid, kwalitatieve informatie en gezondheidszorg.”

Goh, waar hebben we dat eerder gehoord? Het slachtoffer de schuld geven lijkt wijd verbreidt als het gaat om meisjes, vrouwen, seksualiteit en alles wat daarmee samenhangt. Daarvoor hoef je niet af te reizen naar een ontwikkelingsland. De dubbele moraal begint hier, in eigen land. Vooral meisjes lijden daaronder, omdat zij veel vaker dan jongens te maken hebben met stereotypering, negatieve waardeoordelen, beschuldigingen en hardvochtige reacties. Het ligt een beetje aan cultuur en religie hoe zwaar de druk op meisjes is, maar in alle gevallen wijzen mensen met hun vingertje naar haar, en niet naar hem.

De Verenigde Naties hebben dit in de gaten. De organisatie neemt gender en rolpatronen expliciet op in hun rapport. En roept landen op om onderliggende oorzaken aan te pakken.  Zolang veel samenlevingen meisjes beschouwen als nutteloze kostenposten, en een risico voor de goede naam van de familie, blijven ze ten prooi vallen aan vroege uithuwelijking en tienerzwangerschappen. Meisjes tot hun achttiende op school houden, meisjes meer op waarde schatten, families ondersteunen om meiden een betere start te geven, dat soort maatregelen kunnen het tij keren. Wie weet hoeven we dan niet iedere dag 200 jonge meiden te begraven.

Stichting Revief haalt Project Unbreakable naar Nederland

Revief, een stichting voor mensen die als kind misbruikt zijn, haalt Project Unbreakable symbolisch naar Nederland. Wie seksueel geweld meemaakte en zich voor 19 november opgeeft, wordt door een professional gefotografeerd op een mooie locatie in Barneveld. Onherkenbaar in beeld komen is geen probleem. Als de gefotografeerde persoon dat goed vindt, stuurt Revief de foto door naar de site van Project Unbreakable. Je mag de foto ook zelf meenemen.

Revief wil overlevers van seksueel geweld op deze manier erkenning en kracht geven. Precies dat is ook de bedoeling van Project Unbreakable. De negentienjarige Grace Brown richtte de site in 2011 op, nadat ze van een vriendin hoorde dat zij slachtoffer van seksueel geweld was. De ochtend daarop werd Brown wakker met het idee om iets te doen. Omdat ze fotografe is, besloot ze haar vriendin op de foto te zetten terwijl die een poster omhoog hield met daarop een uitspraak van haar verkrachter. Die foto zette Brown op internet.

Prompt ontstond een sneeuwbaleffect. Mensen hoorden van de site, zonden zelf foto’s in met citaten, waarna weer andere mensen dachten ‘ja, dat wil ik ook’. De verzameling foto’s groeide en groeide, en toont inmiddels alle smoesjes, drogredenen en rechtvaardigingen die verkrachters routinematig afvuren op hun slachtoffers.

De site The Right Trace besteedde recent nog aandacht aan het project en schrijft over de grote indruk die al die foto’s maken. Het project haalde ook allerlei andere media, zoals de Huffington Post, Marie Claire, en opinieblad Time, die de site opnam in een overzicht van de dertig tumblers die je bezocht moet hebben. Want:

The result is a shocking and sad look at sexual assault and how it affects their victims. Project Unbreakable also provides a way for victims to empower themselves, finding a new sense of ownership over what their attackers told them.

Die bekrachtiging wil Stichting Revief anderen ook geven. Aanmelden kan door dit formulier in te vullen. De stichting vraagt een bijdrage van tien euro voor de bij de fotoshoot horende workshop en lunch. Maar als dit bedrag een obstakel vormt, kun je in overleg met de stichting iets anders regelen.

De lezing van…. Joss Whedon

Welja, we doen een keer een toespraak van een man. En wat voor een man. Joss Whedon, hij van Buffy the Vampire Slayer, Firefly en talloze andere series waarin vrouwen sterk, kwetsbaar, intelligent en grappig mogen zijn, zonder dat mannen krampachtig checken of hun ballen er nog aan zitten. Kortom, speech!

Na een korte inleiding door actrice Meryl Streep gaat Whedon in op de vraag ‘waarom schrijf je over zulke sterke vrouwen?’. Rond de zesde minuut somt hij prachtig op hoe het zit met mannen en vrouwen en gelijkheid. De toespraak is in het engels, dus voor mensen die het makkelijker vinden om te lezen: hier staat de volledige tekst.

De toespraak is al een paar jaar oud maar maakt op dit moment opnieuw furore op internet. Waarschijnlijk omdat er niks, maar dan ook niks fundamenteels veranderd is. Met andere woorden: zijn speech is nog steeds akelig actueel.