Monthly Archives: februari 2013

Vrouwen moeten WAT?!? doen om verkrachting te voorkomen?

De Zesde Clan dacht zo onderhand wel voldoende categorieën te hebben om artikelen onder te scharen, maar we hebben er waarschijnlijk toch nog eentje nodig. Bijvoorbeeld de categorie WAT?!?!? Als in ‘dat méén je niet, zijn jullie waanzinnig geworden?’. Want dat is de reactie van de Zesde Clan op het advies, aan vrouwen, om  over aanvallers heen te kotsen of te plassen om verkrachting te voorkomen.

Goed idee: spreek de daders aan.

Deze behulpzame tip komt van een universiteit in de Amerikaanse staat Colorado. De onderwijsinstelling zat in z’n maag met een verkrachtingsprobleem en probeerde vrouwen te helpen zich te beschermen. Bijvoorbeeld door een potentiële verkrachter te vertellen dat je een enge ziekte hebt, of menstrueert. Wie weet verandert hij dan van gedachten en ziet af van verkrachting. Of door over de man heen te urineren of te kotsen. Da’s zo onsmakelijk dat de lust tot verkrachten hem wellicht vergaat.

Eerder besloot een geestelijk leider Indiase vrouwen bij te staan in de verkrachtingsepidemie, door hen te adviseren altijd chilipoeder op zak te hebben. Als een man je dan belaagt, kun je snel kruiden in zijn gezicht gooien. Handig advies! Dat zal vrouwen redden!

Maar goed, als je het niet wil aannemen van universiteiten en geestelijk leiders, dan hebben veroordeelde verkrachters misschien nog tips voor vrouwen om seksueel geweld te voorkomen. De Washington City Paper besteedde aandacht aan hun ervaringsdeskundigheid en moest toegeven dat een aantal tips enigszins nuttig kunnen zijn in individuele situaties. Daarna werd het al snel absurd:

“be aware of your surroundings”; “go for the groin”; “if you are ever thrown into the trunk of a car, kick out the back tail lights and stick your arm out the hole and start waving like crazy.” Others—don’t wear clothes you can remove, stop helping babies, never ever drive anywhere—are more likely to keep women dependent than protected. As we’ve seen before, targeting rape prevention advice at women can start off as empowering, and slowly descend into crippling—or worse, preemptive victim blaming.

Meestal kwam het neer op ‘blijf binnen anders treft je een afschuwelijk lot’. Ja, dat helpt. De verkrachters boden nog andere behulpzame adviezen:

  • knip je haar af (want als je lang haar hebt kan een verkrachter je daar vastpakken)
  • draag een ruimtepak of een bepantserd ME uniform (want anders knipt of scheurt een verkrachter je de kleren van je lijf )
  • Ga niet vroeg of juist laat de straat op.  Naar school gaan kun je wel vergeten, want de meeste verkrachters grijpen hun kans tussen vijf en half negen in de nacht/ochtend, dan moet je dus niet op straat komen. Fijn, zo’n huisarrest.
  • Neem altijd een voorwerp mee zoals een paraplu, zodat je van je af kunt slaan
  • Niet eten, niet slapen, niet naar het toilet gaan.

Tsja. Misschien moeten we als vrouw maar ophouden te bestaan? Of misschien zouden mannen die het woord ‘nee’ niet snappen, deze adviezen moeten opvolgen…en ophouden met zeuren dat ze het concept ‘toestemming’ niet zouden begrijpen.

UPDATE: Geniale actie op Twitter. Onder de noemer safetytipsforladies, oftewel veiligheidsadvies voor dames, kunnen vrouwen nog veel meer nuttige aanwijzingen vinden. Zoals deze: ‘zeg dat je een NET meisje bent. De verkrachter zal prompt in rook op gaan’. Of: verander in een zeemermin.

Bij deze bedrijven moeten vrouwen oppassen

Jammer dat er meestal weinig publiciteit volgt op oordelen van het College van de Rechten van de Mens. Eén van de taken van dit instituut is om klachten van discriminatie te beoordelen, meestal inzake werk. Voor vrouwen die solliciteren is het belangrijk om te weten welke bedrijven hen welkom heten, en welke hen het liefste zien gaan. Bijvoorbeeld als ze het wagen zwanger te worden. Daarom besteedt de Zesde Clan aandacht aan recente uitspraken, waarbij de klacht gegrond was.

Uitzendbureau’s werken nogal eens mee aan vrouwendiscriminatie, blijkt uit oordelen van het College voor de Rechten van de Mens.

Fokker Aerostructures. Dit bedrijf discrimineerde een medewerkster vanwege haar zwangerschap. De medewerkster had een tijdelijk contract. Ze vertelt haar leidinggevende in maart 2012 dat zij zwanger is en wanneer zij is uitgerekend. Kort daarop krijgt ze te horen dat  haar contract niet met een jaar, maar met slechts enkele maanden wordt verlengd. Laat het document nou precies stoppen op de datum waarop haar zwangerschapsverlof ingaat. Van terugkeer na haar verlof is al helemaal geen sprake. Daar bovenop komt dat niemand anders zo’n afwijkend contract voorgeschoteld kreeg. De rest kreeg gewoon een verlenging met een jaar. Oordeel: gegrond. Fokker Aerostructures maakt zich schuldig aan verboden onderscheid op basis van geslacht.

Den Haag Centraal. Deze krant nam vijf van de acht werknemers over van een lokale krant die failliet ging. De werkneemster kwam terecht in het groepje afgewezen medewerkers, omdat zij eerlijk vertelde dat zij wilde verhuizen naar een andere stad en kinderen wilde krijgen. De beoogde werkgever zei daarop dat ze, in plaats van haar oude voltijdse contract, misschien een deeltijdfunctie kon krijgen. Dit zou goed uitkomen tegen de achtergrond van haar kinderwens, volgens de krant. Zij zou bijvoorbeeld niet altijd naar haar werk kunnen komen als haar kind ziek is. Toen de vrouw aangaf dit discriminerend te vinden, nam de nieuwe krant haar helemaal niet meer aan. Verboden onderscheid op basis van geslacht, oordeelde het College van de Rechten van de Mens.

Liander Infra Oost / Start People BV. Opnieuw was een zwangere vrouw de klos. Een vrouw ging via uitzendbureau Start aan de slag bij deze onderneming. Liander was van plan de vrouw voor drie jaar full time in te lenen. De onderneming beëindigde het contract echter binnen vier dagen nadat zij van de zwangerschap hoorde. Liander verweerde zich bij het College door te zeggen dat de vrouw bij de sollicitatie niet had gezegd dat ze zwanger was. Vanwege het verlof zou ze niet kunnen voldoen aan de afspraak van drie jaar werken. Punt 1: vrouwen mogen dat voor zich houden, het is verboden naar zwangerschappen te vragen. Punt 2 verwoordt het College zelf heel mooi: ,,Gelet op de ondubbelzinnige jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Unie over de bescherming van zwangere vrouwen verwerpt het College dit beroep zonder meer.” Oordeel: verboden onderscheid. Start People beschermde de vrouw onvoldoende toen Infra dit discriminerend gedrag vertoonde. Ook Start kreeg dus een oordeel van verboden onderscheid maken.

DHL Global Forwarding (Netherlands) B.V / Randstad. De zwangere vrouwen vallen bij bosjes neer. Opnieuw iemand die met een tijdelijk contract werkte, ditmaal bij DHL, specialist in goederenvervoer. De vrouw werkte anderhalf jaar via uitzendbureau Randstad bij deze ondernemer, totdat ze zwanger wordt en ernstige misselijkheidsklachten krijgt. Zo erg dat ze zelfs naar het ziekenhuis moet. Wegens ziekteverzuim schopt DHL haar vervolgens de laan uit. Het College oordeelt dat DHL had kunnen snappen dat het hier ging om een bekend probleem rondom zwangerschap, niet zomaar ziekteverzuim. Ook Randstad treft blaam, want het uitzendbureau deed onvoldoende om deze discriminatie te bestrijden. Kortom, twee keer bewezen verboden onderscheid….

Int. Transportbedrijf Albert van Uden & Zn. B.V. Dit bedrijf reageerde nogal slecht toen een mannelijke uitzendkracht liet weten dat hij een transformatie naar vrouw wilde ondergaan. De onderneming won informatie in over de operaties en daarmee gepaard gaand ziekteverzuim. Daarnaast stuurde de directeur van een uitzendbureau aan de directeur van het transportbedrijf een e-mail, waarin een verband werd gelegd tussen de persoonlijke problematiek van de man en het besluit om het arbeidscontract stop te zetten. Oordeel: verboden onderscheid op grond van geslacht.

Stichting Honkbalweek. Discriminatie in de sport, je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen. Maar dat geldt ook voor protesteren tegen die discriminatie. De casus: de stichting houdt een Honkbalweek in Haarlem en stuurde breed een oproep rond voor batboys. Enthousiaste jongens in de leeftijd van 12 tot en met 15 jaar. Een 14-jarig meisje meldt zich aan. Dat was niet de bedoeling: ”de organisatie van de Honkbalweek vertelde haar dat zij niet in aanmerking kwam omdat zij een meisje is.” Alleen jongens kunnen batboy zijn. De veertienjarige vond dit terecht discriminatie. Het College ook.

Oscar stelt zich defensief op

Tsja, de Oscars. Geen verrassingen. Fijn dat de Academy-leden Jennifer Lawrence eerden voor haar werk, natuuuuurlijk won Daniel Day Lewis voor zijn rol als Amerikaanse president. Gaaaaap. Zoals Amerikaanse critici al eerder opmerkten, hebben de leden zich in hun eigen niche opgesloten. Ze kiezen brave films. En gaven het Oscar gala dit jaar een opvallend defensief toontje, waarbij vooral vrouwen het moesten ontgelden. Hoofdpresentator Seth MacFarlane leek vooral geobsedeerd door borsten, en maakte de ene na de andere seksistische opmerking.

Wat was er in hemelsnaam aan de hand? Twee dingen. Magazine Salon denkt dat de veelal blanke, mannelijke Academyleden die bepalen wie er met het felbegeerde beeldje vandoor mogen, met MacFarlane waarschijnlijk een inschattingsfout maakten:

Most of his patter and topical jokes had the rhythm of late-night, where he would fit right in. This is probably why the academy thought he would be a good choice as a host. He can do “young” and “edgy” while sounding like part of the polished establishment. Which is what was so off-putting about the show: the academy, an institution allegedly full of women, homosexuals and bleeding heart liberals, elected a brotastic, tux-wearing dude who probably believes ogling women is the highest form of flattery to be its emissary for the night.

Slate Magazine denkt daarnaast dat vrouwen tegenwoordig te hard aan de poorten van de macht rammelen. Ze tonen hun talent, ook al krijgen ze daar te weinig waardering voor (zie ook de roddelcampagne rondom Zero Dark Thirty). Desondanks timmeren vrouwen aan de weg, overwinnen obstakels. De heren worden angstig en vinden dat de dames snel terug in hun hok moeten:

I’ll limit my discussion of “We Saw Your Boobs” to noting how, um, nakedly it put into relief a recurring theme in last night’s ceremony: A defensive anxiety about the ascendant power of women (emblematized, later on, by the pairing of the statuesque Theron with the wee Dustin Hoffman as awards presenters.) In spite of MacFarlane’s steady stream of lady-diminishing wisecracks [….]  it was a night dominated by a trio of powerful, glittering, seemingly indomitable women: 76-year-old Shirley Bassey […], Adele […] and, in the only real gasp-worthy surprise of the night, Michelle Obama in severer, more armor-like silver, appearing live from what appeared to be a West Point dress ball to announce the award for Best Picture.

Die voorzichtige, defensieve houding blijkt ook uit de grote winnaar van de Oscars.  Het beeldje voor de beste film ging naar Argo, eerder al neergesabeld als een ‘blanke Amerikanen in gevaar’-routinewerkje. Argo is ook de film die zeer vrij omspringt met historische feiten, behalve als geschiedkundige correctheid nuttig uitpakt als smoesje voor het totale gebrek aan fatsoenlijke vrouwenrollen. Om nog maar te zwijgen van racistische stereotypen.

Bitch flicks signaleerde iets soortgelijks bij de Oscarnominaties voor beste documentaire. Ook hier veilige keuzes:

the Academy — continues to play it safe in its selection of documentaries to bring into the limelight. What makes this year’s lineup incredibly hard to argue against isn’t the documentaries themselves, but rather what they represent: a carefully balanced melange of social justice issues, most of which effect women, but all of which were brought about by the storytelling devices of men.

In ieder geval lieten kijkers bij de presentatie van het Oscarfeestje die golf van reactionaire blah niet klakkeloos over zich heen gaan. Ze benutten Twitter om hun ongenoegen te laten blijken. Zo vatte een kijker de opening als volgt samen:

“Blah blah Hitler joke blah blah Racism joke blah blah I hate women.” — Seth MacFarlane’s opening monologue for the Oscars

Ook satirisch blad The Onion kreeg de wind van voren. Om de een of andere duistere reden vond dit blad het nodig 9-jarige kindactrice Quvenzhané Wallis via Twitter uit te maken voor cunt, een zeer, zeer grove term voor vagina, gebruikt als zeer, zeer grof scheldwoord. Je kunt blijkbaar niet vroeg genoeg beginnen met het uitstorten van vrouwenhaat over iemand die in de openbaarheid durft te verschijnen. Het blad gaat inmiddels door het stof voor die ongelofelijk lage tweet.

Hoe verder? Toen de Los Angeles Times begin 2012 de samenstelling van de Academy onthulde, riep de krant op tot verandering. De leden moeten meer diversiteit vertonen, want zo’n monocultuur is niet meer van deze tijd. In een officiële reactie liet de Academy of Motion Picture Arts and Sciences weten inderdaad meer diversiteit te willen bereiken. De Zesde Clan adviseert hier haast mee te maken. Want nog zo’n seksistisch, racistisch Oscar gala trekken we echt niet.

Nivea zet vrouw aan de kant

Bijna ieder reclameblok kom je ze op dit moment tegen. Nivea heeft een nieuw type deodorant, voor als het echt spannend wordt: stress protect. Dat belooft wat. We zien hoe een vrouw zich opmaakt om de deur uit te gaan. Ze heeft deze deo hard nodig. Top, fijn dat een vrouw iets actiefs en opwindends gaat doen! De Zesde Clan ging er goed voor zitten. Om vervolgens geconfronteerd te worden met een forse tegenvaller. Mevrouw doet niets. Ze zit in het publiek, bij een of andere televisieshow.

Wat?!? Waarom heeft ze die deo nodig, als ze niks doet? Hoezo stresszweet? Ze zit aan de kant en kijkt toe. Het is haar vriendje/echtgenoot die inspannend bezig is. Hij neemt deel aan deze tv show en moet klaarblijkelijk iets moeilijks doen om te winnen. Hij fronst zijn wenkbrauwen. De mannelijke presentator dringt aan. De spanning stijgt. Stress! Hij denkt na. Hij geeft het goede antwoord. Hij wint. Het enige wat mevrouw doet is haar armen omhoog doen en juichen. O wat fijn dat ze de wereld nette droge oksels kan tonen, want stel je voor dat je zweet ziet bij een vrouw.

Nivea plaats de vrouw letterlijk aan de zijlijn. Ze doet niet mee. Hij is actief, zij is reactief. Nivea herhaalt hier een wijd verspreide, conservatieve overtuiging over mannelijkheid en vrouwelijkheid. Het merk zet de klok terug naar de jaren vijftig. Bah!

Nieuwsronde: culturele editie

Wapenuitrusting van vrouwelijke personages in het computerspel Guild Wars, vrouwelijke superheldinnen, de Oscars, feministische kunst, boeken, en andere culturele zaken in deze editie van de nieuwsronde. Veel plezier!

  • Kenau zal nooit meer een scheldwoord zijn nu het levensverhaal van deze bijzondere vrouw eindelijk een verfilming krijgt. Website kenaudefilm.nl houdt alle ontwikkelingen bij. Op internet staan al foto’s van een indringend kijkende Monic Hendrickx, de actrice en drievoudig Gouden Kalf-winnares die de hoofdrol speelt. Dat belooft wat!
  • In je vrije tijd een computergame spelen, heerlijk. Alleen jammer dat vrouwelijke personages in sommige gevallen geen andere keuze krijgen dan onthullende kleding dragen: ,,As long as my female character has to wear this sort of armor, I know that she isn’t meant for me. She isn’t designed as a character for me, as a female gamer, to enjoy playing. She’s designed for male players to ogle at. And that pretty much sucks.”
  • Rosemarie Buikema, professor Kunst, Cultuur en Diversiteit en voorzitster van het Graduate Gender Programme aan de Universiteit Utrecht, besloot een kunstgalerie in hartje Amsterdam over te nemen. Ze creëert hier een plek waar feminisme en kunst samenkomen. Maar opent tegelijkertijd met werk van twee mannen: ,,Het feit dat we openen met twee mannelijke kunstenaars is puur vanwege een ‘Pauw en Witteman-argument:’ wij kennen hen en hun werk persoonlijk, waardoor we relatief makkelijk en op korte termijn een expositie met deze kunstenaars konden inrichten. Ondertussen zijn we achter de schermen uiteraard aan het onderhandelen met een aantal vrouwelijke kunstenaars, en zijn we erop uit om vooral ook te laten zien hoe vrouwelijke kunstenaars de materie onderzoeken en tot welke vormvernieuwingen zij komen.”
  • Documentatiecentrum Rosa publiceerde een mooie reportage over Betty Friedan en haar boek The Feminine Mystique.  Hoe kwam dit invloedrijke boek vijftig jaar geleden tot stand? Wat waren de effecten van publicatie? Hoe staat het anno 2013 met het feminisme en de situatie van vrouwen? Met talloze links en actuele discussiepunten.
  • Tsja, degenen die bepalen welke film een Oscar krijgt, bestaan voor 77% uit mannen en voor 94% uit blanken, en de kanshebbers zijn ook dit jaar weer voornamelijk blank en mannelijk. Slechts een paar genomineerde films doorstaan de Bechdel test. Niet geheel toevallig domineren mannen ook, omdat zij het geld krijgen. Het lukt vrouwen nauwelijks om investeerders voor hun filmproducties te vinden. Zo hou je de negatieve spiraal in stand….
  • Striptekenaar Will Brooker kreeg zo’n pesthekel aan superheldinnen die eigenlijk fungeerden als veredelde seksbom, dat hij besloot een feministische superheldencomic te maken. Na Batman werkt Brooker zodoende aan Cat, my socalled secret identity. De tekenaar wil minstens vijftien afleveringen produceren. Aflevering 1 kreeg lovende recensies.
  • Modeshows, dat draait toch allemaal om onmogelijk magere modellen? Als je ‘dikker’ bent dan maatje 34 heb je toch niks te zoeken op modegebied? Tijdens de London Fashion Week kun je nu met eigen ogen zien dat mode voor iedereen is, en dat mooie kleding past bij vrouwen in alle vormen en maten.
  • Lynn Hershman Leeson werkte jaren aan haar film Women Art Revolution om recht te doen aan een onderbelichte stroming binnen de kunstgeschiedenis: feministische kunst. Dertig jaar geleden gold performance art in de V.S. als een subversieve bezigheid, en hingen vrouwen alleen in musea als naakt op een schilderij. Tegenwoordig ziet het landschap er iets beter uit. De Guerilla Girls eisten verandering, de financiële situatie van kunstenaressen lijkt iets gunstiger, en musea besteden meer aandacht aan hun werk. Maar er vallen nog werelden te winnen, tekent Ms Magazine op.

Kittens on the beat

Omdat na al die vrouwenhaat alleen dappere katjes nog iets van deze dag kunnen maken. Wat er verder ook gebeurt, zij beschermen je sokken. Enjoy:

Streven naar diversiteit raakt open zenuw

Alsof de Publieke Omroep alle mannen van de beeldbuis wil weren. Alsof alle vrouwen die op televisie verschijnen, automatisch gediskwalificeerd worden zodra er één seksegenoot tussen zit die vanwege een streven naar diversiteit aan tafel zit. Nederlanders reageerden allergisch op het voornemen van de NPO om beeldbepalende programma’s te stimuleren meer vrouwelijke gasten uit te nodigen. Seksegenoten voorop: ,,bij die vrouwen wil ik dus NIET horen”.

Veel reacties kwamen neer op wat een gezeur, gekakel, geblaat en gemekker, al dan niet gecombineerd met verwijten als zouden vrouwen walgelijk slachtoffergedrag vertonen en slap zijn. Het wemelde van de emotioneel beladen termen, vaak met een lange, seksistische traditie. Zoals de gewoonte om vrouwen impliciet gelijk te stellen aan kippen, geiten, koeien en andere dieren. Of vrouwen te diskwalificeren vanwege hun biologie. Ene Remco Strootman gaf daar een mooi voorbeeld van: ”Stel zeurende vrouwen die half in de menopauze zitten, zonde van de zendtijd”.

Welke open zenuw raakte de NPO hier? Wat maakte dat Nederlanders massaal de wapens trokken en internet bestormden met boze berichten? Het leek wel alsof veel mensen zich, al dan niet figuurlijk, ernstig op hun pik getrapt voelden. Met als toppunt dit:

Op Twitter werd, zowel door mannen als vrouwen, vooral opgeroepen tot minder vrouwen op tv of in ieder geval andere vrouwen.

Dus, even samenvatten. Van ons belastinggeld maakt de NPO programma’s. De NPO wil binnen de eigen organisatie meer diversiteit, en stelt dit onderwerp ook aan de orde bij programmamakers. Het gaat immers om ‘volkszenders’, geen particuliere / commerciële producties. Deelnemers aan programma’s zouden daarom idealiter een afspiegeling moeten vormen van de bevolking. Dan heb je een probleem als vrouwen hooguit eenderde van de gasten vormen. De NPO wil streven naar meer vrouwen op de buis. En de reactie is dan ‘doe maar minder vrouwen’? Of andere, want de huidige deugen blijkbaar niet? Wat gebeurt hier?

Diverse reacties geven een indicatie dat twee zaken een rol kunnen spelen. Een hardnekkig geloof dat de emancipatie allang voltooid is, en woede als anderen die illusie genadeloos doorprikken. Ten tweede: angst, de drang om je eigen hachje te redden.

Allereerst de tirades op het vlak van gezeur/slachtoffergedrag/ze willen gewoon niet/als je goed bent kom je vanzelf op televisie. Hieruit spreekt een groot geloof in een rechtvaardigde wereld, inclusief gelijk speelveld. Wie wil, komt er wel. De Zesde Clan heeft dit geloof in een meritocratie eerder al eens benoemd als één van de grootste obstakels in de aanpak van structurele ongelijkheden.  Je kunt studie na studie aanhalen, inclusief het feit dat vrouwen gemiddeld 8% minder salaris krijgen dan mannen voor hetzelfde werk, maar deze emotionele overtuiging verander je niet met wetenschappelijke feiten. Alleen levenservaring zorgt ervoor dat een individu zelf merkt dat er iets niet klopt. Dat je op basis van je vrouwzijn tegen muren aanloopt, ook al doe je nog zo je best.

Dat te moeten erkennen is lastig voor individu en samenleving. Hier botsen namelijk twee stromingen. De geindividualiseerde Nederlandse samenleving hamert de laatste jaren op de mantra van de eigen verantwoordelijk. Als iets niet lukt, is dat je eigen schuld. Daar tegenover staan mensen die ook oog hebben voor collectieve patronen, ingebedde structuren en systematische uitsluiting. Uit je kritiek op structuren die vrouwen op achterstand zetten, dan krijg je er meteen van langs van de mensen die geloven in een rechtvaardige wereld waarin structurele achterstellingen niet bestaan. Het eindproduct zijn geërgerde afweerreacties van het type zeur niet en doe gewoon beter je best, je mekkert, wegwezen jij.

Een andere kenmerkende reactie komt van Baukje78 en haar opmerking dat zij niet wil horen bij dat soort vrouwen. Deze houding is representatief voor een lid van een gemarginaliseerde groep, die zich tegen die groep afzet om haar eigen positie zo goed mogelijk te handhaven. Type ‘Ik ben niet zo’n zeikwijf hoor, ik hou van mannen, vind het helemaal niet erg om 8% minder salaris te krijgen, voor mij hoeven er niet zonodig meer vrouwen op televisie te komen, hoor, ha ha ha, rare lui daar bij de NPO’.

De sterke lading die hier meespeelt, is angst. Want stel je voor dat iemand jou gelijkstelt aan ‘die anderen’ en jou net zo gaat behandelen als de andere leden van de minderheidsgroep. Zie ladingen sociologische studies waar dit mechanisme uitgebreid aan bod komt. Vanuit die angst neem je nadrukkelijk afstand. Als dat inhoudt dat je het streven van NPO-bestuurslid Shula Rijxman moet reduceren tot ‘gekakel’ en ‘geblaat’, is dat geen probleem. Dat heb je er graag voor over om zelf buiten schot te blijven.

Kortom, juist de heftigheid en het seksistische karakter van de afkraakacties op sociale media, tonen aan dat Nederland een groot vrouwenprobleem heeft. Op basis van een voorstel om ergens naar te streven beginnen mensen al massaal te gillen en vrouwen te diskwalificeren. En overal in de media, bij de meest diverse onderwerpen, kom je dagelijks taalgebruik tegen waarbij verwijzingen naar vrouwen en vrouwelijkheid gebruikt worden als scheldwoord.

Nederland heeft nog een lange weg te gaan. En die zogenaamd onverklaarbare loonkloof van gemiddeld 8 procent? Die blijft nog wel even bestaan.

Voor eerdere oprispingen van vrouwenhaat in de Nederlandse media: zie onder andere de scheldpartijen rondom alimentatie, de vijandige reacties als vrouwen zoals Ingeborg Beugel het wagen als gast deel te nemen aan televisieprogramma’s, en vooruitgang voor vrouwen gebruiken als wapen om hen onmiddellijk het zwijgen op te leggen, want nu is alles toch ok? Je kunt hier een hele lange lijst van maken, beschouw dit maar als het deprimerende topje van de ijsberg.

Etsy geeft het goede voorbeeld

Kijk, Publieke Omroep, kijk, bedrijfsleven, een mooi voorbeeld van meer kwaliteit door meer diversiteit. Etsy, het ook in Nederland zeer populaire platform om eigengemaakte spullen aan de mens te brengen, zag dat vrouwen ontbraken en besloot er iets aan te doen. De onderneming wist het aantal vrouwelijke techneuten en programmeurs in een jaar tijd toe te laten nemen met 500 procent. Succes! Etsy deelde haar recept voor het bereiken van meer diversiteit.

Nederlandse bedrijven die straks in jaarverslagen snotteren dat ze geen vrouwen konden vinden, hebben nu geen smoesjes meer. Het kan namelijk prima, vrouwen vinden en behouden voor je bedrijf. In magazine The Atlantic gaf Etsy aan dat de nieuwe koers zelfs leidde tot het aannemen van bétere mannelijke (en vrouwelijke) medewerkers.

Hoe flikte Etsy dit? Allereerst door een standpunt in te nemen. Belachelijk dat je het aantal vrouwelijke programmeurs op de vingers van één hand kon tellen – 3 op 47 ICT-ers in 2011. Terwijl de klanten voor tachtig procent uit vrouwen bestaan. Goede vrouwen zijn er, je moet ze alleen vinden. Daar is een bewuste inspanning voor nodig. Etsy besloot die inspanning te leveren en aan de slag te gaan.

Vervolgens besloot het bedrijf vrouwen als werknemer serieus te nemen, op twee manieren:

…the idea that “it’s hard to hire women engineers therefore we won’t hold them to such a high standard” is noxious. It reinforces the impression that women aren’t good at engineering which is obviously a downwards spiral. […] Women tend to be conservative about switching jobs, especially if they’ve had a negative experience in the past with an employer.  You need to show why your company is a great place to work and a great place in particular for a woman to work.

Op die manier kon het bedrijf uitnodigend zijn, en vrouwen in woord en daad over de streep trekken. Vervolgens bood een speciaal opleidingstraject een goede opstap. Etsy ontwikkelde de zogenaamde ‘hacker school’ en bood beurzen aan om deze training te volgen. Met de beurzen richtte Etsy zich in het bijzonder op vrouwen, maar ook mannen waren van harte welkom. Al snel bestonden klassen voor de helft uit vrouwen. Etsy kon kiezen welke veelbelovende studenten het bedrijf als werknemer aannam – en onder de geaccepteerde kandidaten bevonden zich veel meer vrouwen dan voorheen.

Het nieuws van de beurzen voor de Hacker School verspreidde zich snel, en zorgde ervoor dat vakgenoten van andere bedrijven belangstellend naar Etsy keken:

Elliott-McCrea says the visibility of their effort attracted the attention of women engineers in more senior positions at other companies, which led to interest in working at Etsy. “The grants felt like a real invitation; people actually believed we wanted them to be there,” he said.

Opnieuw: serieus nemen, welkom heten, zorgen dat mensen, ook vrouwen, zich in je bedrijf thuis voelen.

Zoals The Atlantic opmerkt, zal een eigen opleidingsprogramma niet voor ieder bedrijf weggelegd zijn. Zoiets kan alleen als je onderneming een bepaalde omvang heeft. Desalniettemin blijkt uit de resultaten dat het loont om bewust een standpunt in te nemen en meer diversiteit af te dwingen binnen je eigen gelederen. Nederlandse bedrijven, wie van jullie volgt?

Publieke Omroep ziet het licht

We ontvangen als Publieke Omroep geld van de Nederlandse belastingbetaler m/v. We zijn er voor Nederlanders. De helft van de bevolking bestaat uit vrouwen. Dus, het kan niet zo zijn dat beeldbepalende televisieprogramma’s slechts eenderde vrouwelijke gasten aan bod laten komen. Dat percentage moet omhoog. Aldus Shula Rijxman, bestuurder van de NPO, de overkoepelende organisatie van de Publieke Omroep, in de Volkskrant.

De NPO wil meer diversiteit, dus onder andere Pauw & Witteman moeten breder kijken dan het enge kringetje van mannelijke ingewijden.

Goed plan! De NPO gaat als eerste te rade bij de BBC, waar diversiteit al een tijdje een hot item is, en wil samen met Woman Inc. een groslijst opstellen van deskundige vrouwen die best op de televisie een mening willen geven. Geweldig! Dan moet het op termijn vanzelf lukken om wat meer vrouwen te zien bij De Wereld Draait Door & co.

Blijft de Zesde Clan alleen zitten met een aantal vragen. Gaat de NPO ook in gesprek met de gastheren van die beeldbepalende programma’s? Uit onderzoek van Vrouwen in de Media bleek namelijk dat onder andere Pauw & Witteman nogal negatief bekend staan. Desgevraagd geven mogelijke gasten aan dat ze daar een vrouwenprobleem hebben. De beide heren vervallen nogal eens in een minachtende houding zodra er iemand met een duidelijke boezem tegenover hen aan tafel zit. Professionele vrouwen hebben terecht geen zin in een dominante, neerbuigende interviewer.

Daarnaast leest de Zesde Clan dit:

Van de hoogleraren is nog geen 15 procent vrouw, bij de topambtenaren is het een kwart en in de top van het bedrijfsleven maar net 10 procent. Rijxman: ‘Mirjam Sijmons van de ANWB-directie bijvoorbeeld is heel goed. Maar als daar iets aan de hand is, zie je de baas zelf, Guido van Woerkom. En Caroline Princen zit wel in de top van ABN Amro, maar Gerrit Zalm blijft het gezicht.’

Dat wekt de indruk alsof de NPO zich bij voorbaat al ingraaft. Mocht het streven om meer vrouwelijke gezichten op televisie te krijgen stranden, dan kan de organisatie meteen met het vingertje wijzen naar dit soort gegevens. Wij wilden wel hoor, maar ja, goede vrouwen zijn niet te vinden, zoals Jeroen Pauw zelf al een keer constateerde. Ja, ja…

Weet je, op een gegeven moment moet je wel wíllen, patronen doorbreken en breder zoeken, anders wordt het inderdaad nooit wat. Dus komop NPO, toon een beetje ruggengraat. En ok, als je echt de hoogste baas wil spreken en dat is een man, dan nodig je gewoon die man uit. Het gaat er niet om dat mannen van de beeldbuis verdwijnen. De NPO wil geen strikte percentages afspreken of zo, het gaat alleen om meer diversiteit bereiken. Zoek je wat beter, dan lopen er in Nederland zat vrouwen rond. Die staan nu niet op de standaard lijstjes van redacties, omdat ze er niet op staan. En dat is iets wat je zelf kunt veranderen.

Tot slot: wat houdt de NPO tegen om niet al vandaag te beginnen met meer vrouwelijke gasten uitnodigen? Eén belletje naar Vrouwen in de Media volstaat. Lees maar, meteen bovenaan op de homepage van hun website:

VIDM is een online database met deskundigen die te benaderen zijn voor reportages, interviews en andere redactionele en inhoudelijke bijdragen. Ben je een journalist, redacteur of programmamaker? Sta je open voor nieuwe verhalen en boeiende deskundigen? Heb je snel input nodig van een deskundige voor een artikel, reportage of programma? Meld je dan aan als journalist/redacteur.

Kijk, een database! Vol vrouwen die expert zijn op hun gebied, en graag in de media willen komen! Of neem contact op met Zij Spreekt, waar ze een bestand vol deskundige dames hebben. ”Op 10 februari 2013 staat het aantal te boeken spreeksters op 335”, meldt deze site met gepaste trots. Me dunkt dat hier genoeg mensen tussen zitten om de beeldbepalende programma’s van de Publieke Omroep het komende jaar voor 100 procent uit vrouwen te laten bestaan, als de NPO dat zou willen.

Waarom wil de NPO dan mensen inhuren om een database in te richten? Die informatie is allang beschikbaar. Ettelijke jaren al. Het is alleen een kwestie van deze vrouwen ook daadwerkelijk benaderen, en als je ze uitnodigt, hen te behandelen als volwassen mensen met interessante kennis. Dus, NPO, waar wacht je op?

Drie mijlpalen voor de boekliefhebber

Heerlijk, lekker met een boekje op de bank! En daarna praten en nadenken over wat je hebt gelezen, of over de boeken zelf. Lezers komen deze tijd goed aan hun trekken, want vanwege drie jubilea wemelt het op dit moment van de beschouwingen over auteurs en hun werk. Betty Friedan publiceerde vijftig jaar geleden The Feminine Mystique (Het Misverstand Vrouw), Sylvia Plath publiceerde The Bell Jar (De Glazen Stolp), en dertig jaar geleden schudde Marion Zimmer Bradley het fantasy genre op met The Mists of Avalon (Nevelen van Avalon).

Bitch Magazine greep het jubileum rond Nevelen van Avalon aan voor een herlezing. Hoe houdt deze roman zich staande met het verloop van de tijd? Wat kunnen lezers er vandaag de dag mee? Veel, concludeert het magazine. Bitch vindt het niet vreemd dat de roman nog steeds hoog op de lijstjes van leeskringen staat:

Women! In epic fantasy! This is mildly exciting even today, but think back to the early 1980s and it’s even bigger news. By breaking into male-dominated science fiction and fantasy, and by writing woman and girl characters, Bradley and her contemporaries changed these genres in ways I value. It recasts a tale central to Western culture’s understanding of itself to focus on the traditionally-totally-flat mothers, sisters, wives, and witches. It complicates a story of Western civilization as fundamentally about manly men doing heroic stuff. This novel helped popularize a lively feminist tradition: rewriting histories, fairy tales, and other culturally-significant narratives from marginalized peoples’ perspectives.

Die bijzondere aspecten blijven lezers trekken. Wat in de jaren tachtig verfrissend werkte, maakt nu nog steeds indruk op lezers:

the primary reason Mists is seen as being “feminist” has less to do with the ideological content of the novel than it does with the fact that re-centering the King Arthur legend on the lives and experiences of women is subversive in itself. Women are rare enough in fantasy fiction in general (especially in the early 80s) to make the book remarkable for its time, and it’s still sometimes seen as a radical departure from the norm to make women the focus of stories in such a testosterone- and patriarchy-fueled genre.

Ook het jubileum van De Glazen Stolp deed veel stof opwaaien. Niet vanwege de inhoud – die is nog steeds tijdloos en even relevant als vijftig jaar geleden. Depressie blijft depressie, wie daar vijftig jaar geleden mee worstelde vindt nog steeds veel herkenning bij mensen die nu aan deze ziekte lijden of er vanuit hun beroep mee te maken hebben:

Ze geeft duidelijk weer hoe deze ziekte een geleidelijk proces is en het komt er prachtig uit dat je, ondanks de aanwezigheid van zoveel talenten, toch dood moet. De manier waarop zij over haar depressie schrijft maakt je als arts wijzer over wat zo’n ziekte met je doet. Ongrijpbaar en niet te stuiten, is de indruk die je over houdt. Het is hartverscheurend als er zoveel vóór je pleit, dat je dan niettemin zelfmoord pleegt.

Kortom, een klassieker, daar ligt het niet aan. Nee, het omslagontwerp viel verkeerd. Uitgeverij Faber besloot de jubileumeditie te tooien met het beeld van een jaren vijftig dame die lippenstift opsmeert terwijl ze in een handspiegeltje kijkt. Wel ja, hoe triviaal kun je het maken. Is het voor de vrouwtjes? Doe er dan maar een suffe cover overheen. Stop Plath maar onder de glazen stolp van het geminachte chicklit genre.

Boekomslagen toen en nu.

Het besluit past bovendien in een al wat langer bestaande trend in uitgeversland. Zo kreeg Wuthering Heights van Emily Brönte, een herontwerp a la Twilight, met veel zwart en één witte of rode bloem. Met zo’n marketing maak je het je publiek heel, heel moeilijk om schrijfsters serieus te nemen. Zulke ontwerpen creëren extra obstakels, waar mannelijke auteurs nooit mee lastig worden gevallen. Het is één van de vele redenen waarom zoveel canons bijna alleen mannelijke auteurs bevatten.

En welke invloed heeft dit op datzelfde publiek, met name vrouwen en meisjes? Welke boodschap ontvangen zij? Auteur Louise Stowell doet een gokje. Via Twitter stuurde ze het volgende commentaar de wereld in:

I think, after that Bell Jar cover, my next pitch for a kids book will be The Big Pink Book of Low Expectations For Girls. Commercial gold.

Inderdaad. Betty Friedan bleef zo’n chicklit omslag gelukkig bespaard. Bij haar gingen de jubileumartikelen weer over de inhoud. Friedan gooide een halve eeuw terug namelijk de knuppel in het hoenderhok. Al die zogenaamd gelukkige middenklasse huisvrouwen werden diep, diep ongelukkig van hun bestaan tussen stofzuigers en kinderen. Ze snakten naar een bredere horizon dan het plannen van de avondmaaltijd voor manlief de kostwinnaar. Met haar aanklacht legde Friedan de basis voor de tweede feministische golf in de Verenigde Staten. Ook inspireerde ze Joke Smit, die kort daarop Het Onbehagen bij de Vrouw schreef.

Hoe zou de inmiddels helaas overleden Friedan nu, vijftig jaar later, naar de situatie van vrouwen gekeken hebben? Zou ze iets te vieren hebben? Ja en nee, meende The Huffington Post:

Women’s Liberation gave me my voice, gave me possibility, gave me my life. Without feminism, I’m certain, my husband and I wouldn’t be celebrating our golden anniversary. If Betty Friedan were still alive, I’d send her roses with a little handwritten card: Happy Anniversary, Brave Woman, Thank you. And she’d say: Get up and email your representatives this very minute! It’s been nearly 100 years since the ERA was first proposed (1923!), but women still don’t have equal rights and equal pay in America. The Violence Against Women Act is currently up for reauthorization again, and so is the Paycheck Fairness Act.

Ook in Nederland betalen werkgevers vrouwen gemiddeld 8 procent minder salaris voor hetzelfde werk – een loonkloof die de Emancipatiemonitor beleefd ‘onverklaarbaar’ noemt, maar die gewoon duidt op seksisme. Ook in Nederland krijgt een op de 8 vrouwen te maken met een man die haar verkracht, om nog maar te zwijgen over huiselijk geweld. En gezinnen die de taken eerlijk willen verdelen, lopen nog steeds tegen zoveel obstakels aan dat de meesten vervallen tot een anderhalf verdienersmodel, waarbij de vrouw de halve uit dat model is en zichzelf financieel niet zelfstandig kan redden als het droomhuwelijk uit elkaar spat.

Kortom, we zijn er nog lang niet. Maar zoals uit het voorgaande al blijkt, is het een kwestie van een half leeg of een half vol glas. Want diezelfde anderhalf-verdienersmodel gezinnen willen in theorie de taken eerlijk verdelen. Dat houdt een enorme stap voorwaarts in. Het lukt meestal niet, maar mensen denken er wel over na. Op allerlei manieren dreunt The Feminine Mystique zodoende nog steeds na. Met vele debatten en gedachtewisselingen tot gevolg. En dat is mooi. Hoe meer dialoog, hoe beter.

BONUS: zie ook het vijftigjarig jubileum van The Golden Notebook van Doris Lessing.

Verdwijning FIOM laat vrouwen in de kou staan

Laagdrempelige hulp zoeken bij zwangerschap en aanverwante levensvragen wordt steeds lastiger. De overheid bezuinigt onder andere op het FIOM. Overal verdwijnen de locaties waar mensen vrijblijvend aan konden kloppen voor een neutrale gedachtewisseling. Onder andere in Leiden is het kantoor sinds begin dit jaar gesloten, terwijl hier toch dagelijks twintig mensen aanklopten voor advies.

FIOM geeft ondersteuning aan mensen die te maken hebben met ongewilde kinderloosheid, onbedoelde zwangerschap, het verlies van je baby, abortus, en allerlei andere perikelen die te maken hebben met de menselijke voortplanting. In tegenstelling tot instanties als Siriz, waar christelijke mensen vrouwen proberen af te houden van abortus, geven de medewerkers van FIOM waardevrije adviezen. De client staat centraal, hij of zij wordt op een open manier ondersteund bij het zelf zoeken naar een oplossing die past bij iemands persoonlijke situatie.

De overheid gaf FIOM subsidie voor dit werk, maar hakte vorig jaar in het budget. In antwoord op vragen van het PvdA-kamerlid Arib liet minister Schippers weten dat de bezuinigingen gewoon doorgaan:

Binnen de reguliere zorg kan in vergelijkbaar hulpaanbod worden voorzien. Het gaat hierbij bijvoorbeeld om hulp door huisartsen, ggz en ziekenhuizen en op lokaal niveau door bijvoorbeeld algemeen maatschappelijk werk en hulp en begeleiding en hulp voor (tiener)ouders. […]  Gelet op de afname van het taboe, de beschikbaarheid van het aanbod binnen de reguliere voorzieningen en met het oog op de keuzevrijheid van de burger acht ik het niet langer opportuun om vanuit de rijksoverheid de specifieke activiteiten op het terrein van psychosociale hulpverlening van Fiom te subsidiëren.

Het FIOM moet de opgebouwde expertise overdragen aan huisartsen, ziekenhuizen en welzijnsinstellingen. De organisatie krijgt nog een paar jaar geld om die overdracht goed te regelen en een database aan te leggen. Voor de rest zoeken mensen het maar uit.

Schippers schrijft in haar beantwoording onder andere dat het taboe op abortus doorbroken is. De Zesde Clan waagt dat te betwijfelen. Zodra het woord abortus valt, schieten mensen in emotie, en staat een pleidooi voor keuzevrijheid opeens gelijk aan moord op de onschuldige foetus. Zodra je partijen zoals CDA, SGP en ChristenUnie bovendien enige ruimte geeft, beginnen die meteen te ijveren voor verbodsbepalingen en inperkingen van de reproductieve rechten van vrouwen.

Ook ongewenste kinderloosheid is nog lang geen situatie waar je ongedwongen over praat met je buurvrouw. Het is een pijnlijk en lastig onderwerp, en gyneacologen merken dat mensen tot op de dag van vandaag onvoldoende erkenning en herkenning in de samenleving vinden als zij met deze kinderloosheid worstelen.

Kortom, hoezo taboes verdwenen, FIOM niet meer nodig? Toch zet deze regering het mes in de subsidies en dwingt Schippers het FIOM de eigen organisatie af te bouwen. Daardoor wordt het bijvoorbeeld voor ongewenst zwangere vrouwen lastig met een deskundig persoon in kaart te brengen wat ze wil, en wat ze niet wil. Onder andere in Leiden.

Het FIOM blijft nog wel bereikbaar op een landelijk nummer, te weten 088-1264900. Voor zolang als het duurt….

Ja ja ja, het ligt weer eens aan onszelf

Weet je wat de Zesde Clan nou nooit leest? Koppen zoals ‘de jongen loopt vooral zichzelf in de weg’. Met als strekking dat áls jongens al een achterstand op school oplopen, ze subiet naar zichzelf moeten kijken. Hou eens op met die houding van ‘leren is voor mietjes’, recht je rug, span je toch eens in. Maar helaas. Als dit onderwerp al ter sprake komt leggen mensen vooral de nadruk op de omgeving, het onderwijs, enzovoorts enzovoorts.

Zo niet als het om meisjes en vrouwen gaat. Dan hoor je dat succes van meisjes problematisch is (want arme jongens, die raken totaal gedemotiveerd) en lezen we koppen van het type ‘de vrouw loopt vooral zichzelf in de weg’.  Mooi! Dat haalt meteen de angel uit alle problemen die ongelijkheid inhouden, zoals vooroordelen jegens meisjes, een loonkloof van circa 8 procent, het anderhalf verdieners model, en de navelstaarderige wereld van Libelle en Margriet. Hoeven we niet meer na te denken: vrouwen doen het zichzelf aan.

Wie niet alleen koppen snelt maar iets verder leest in het artikel over zichzelf in de weg lopende vrouwen, ziet dat de auteur (sociologe Fleur Wirtz) wel degelijk, zij het enigszins halfslachtig, oog probeert te houden voor de omgeving. Zo stipt zij kort aan dat er aan de top een old boys network bestaat. Ook noemt ze de geschiedenis, waarin vrouwen nauwelijks ruimte en mogelijkheden kregen om zichzelf te ontplooien.

Na die aarzelende verbreding brengt ze het hele probleem echter toch weer terug naar de vrouw en wat zij doet:

Het is alsof de passiviteit intreedt zodra er initiatief verwacht wordt. Ik denk dat een van de redenen daarvoor die twijfel is, het niet gewend zijn om naar een eigen waarheid te luisteren, althans niet voldoende, en daar vervolgens zonder schroom naar te handelen. Zolang er externe eisen worden gesteld, gedijen we, zodra die er niet meer zijn moeten we onze eigen wetgever zijn en dat is moeilijk. Al te vaak zoeken we dan een ijkpunt buiten onszelf, mogelijk een man, soms een vrouw of formele voorschriften.

Foei! Geen wonder dat de meeste vrouwen geen indruk maken en geruisloos opgaan in een grijze massa van deeltijdmoeders. Ze raken de kluts kwijt zodra ze geen instructies meer krijgen.

Het lijkt wel alsof Wirtz er moeite mee heeft om man en paard te noemen. Zo schrijft ze in uiterst voorzichtige bewoordingen over het door haar gewenste gedrag van vrouwen:

Het zou goed zijn als ze meer vertrouwen hadden in de eigen capaciteiten en keuzes, zonder die langs de meetlat van ‘mannelijk’ gedrag te leggen. Zelfvertrouwen is niet hetzelfde als monomanie.

Toe maar, hoeveel bijsluiters hebben we nog nodig? Is Wirtz soms bang dat iemand haar gaat uitschelden voor feministe? Speelt er een schroom mee dat een deel van de bevolking sterke, assertieve vrouwen meteen wegzet als manwijf?

Die draaikonterij is jammer, want haar stuk als geheel snijdt een fundamentele, en zeer nuttige, kwestie aan. Namelijk dat het op zich niet zoveel zegt dat vrouwen tegenwoordig ‘alles mogen en kunnen’. Het gaat daarnaast ook om wat er tussen de oortjes zit. Als individuen leven we niet in een vacuüm. Zoals zij als sociologe vast wel weet, worden vrouwen van kinds af aan opgevoed om vooral bescheiden, vriendelijk en hulpvaardig te zijn. Dat begint al met roze kleding met het commando ‘lief’ erop gedrukt.

Zo’n houding valt slecht te rijmen met luisteren naar je innerlijke stem en je eigen weg volgen. Het vergt een omslag in gewoonten, houding en mentaliteit. Dat kan wel, maar is lastig. Zeker als je te maken hebt met een conservatieve omgeving die dubbele boodschappen afgeeft – huisvrouwen zijn dom, maar als je fulltime voor je loopbaan gaat ben je een egoïstische bitch, en hoe moet het dan met de kinderen. Tsja, probeer daar maar eens tussendoor te laveren – dan krijg je het anderhalf verdienersmodel.

Buitenlandse media komen met een veel openlijker verhaal. Zo roert webmagazine Jezebel hetzelfde punt aan. Net als Wirtz roept dit blad vrouwen en meisjes op hun schroom te overwinnen. Formeel houdt weinig ze tegen. Dus komop. Maar dit blad praat eerlijk over de pijnlijke spanning tussen droom (gelijkwaardigheid) en realiteit (structurele achterstanden en ingebedde vooroordelen). Je kunt meisjes niet aanmoedigen zonder hen erbij te vertellen dat ze allerlei onrecht tegen zullen komen, puur en alleen omdat ze het ‘verkeerde’ geslacht hebben. Daar moet je meiden op voorbereiden:

You don’t tell a would-be doctor that she’ll sail right through medical school. You realistically prepare her for mind-bleeding amounts of study and all manner of obstacles. So it is with some of the still-prevalent injustices women face. […] Women need not speak out about the injustices in the world without fear of misuse. The more women who speak out, the more difficult it is to ignore, and the safer the space is for women to feel ok about coming forward.

Deze voorbereiding is broodnodig. Soms kun je als individu namelijk doen wat je wilt, maar bots je aan tegen een muur van ingebakken onrecht. Hoeveel kwaliteiten je ook in huis hebt, hoe goed je alle gebruikelijke loopbaanadviezen ook volgt, het lukt niet, en dat ligt niet aan een vrouw die zichzelf in de weg zou lopen, maar aan een maatschappij die ondanks formele regels in de praktijk nog steeds geen ruimte biedt aan vrouwen.

Wat meer aandacht voor de collectieve aspecten zou goed zijn. Misschien pakt Wirtz dit op in een volgend opiniestuk?

14 februari: One Billion Rising

Doe mee! Stop geweld tegen vrouwen!

Beeldvorming over feminisme in 1 handig schemaatje

Ooo, gelukkig, leve internet. Shakesville begon een Twitteractie onder de noemer ‘Zeg dank je wel tegen een feministe’ en kreeg zowel positieve als negatieve reacties. Eén van de allermooiste was ‘ok, dus je wil dat ik mijn kop houd en noemde me dik en een bitch, en daarna vraag je of ik uit wil leggen waarom feminisme nodig is?’ Inderdaad, doehoei. Ondertussen belandde de hashtag ‘tell a feminist thank you’ wereldwijd in de top tien van meest actieve onderwerpen. Jawel. Bonus bij al dit activisme: Eindelijk een handzame uitleg over wat mensen zeggen over feminisme, en wat ze eigenlijk bedoelen:

De gereedschapskist: zelfhaat begrijpen

Slachtoffers van verkrachting die zichzelf de schuld geven – of van andere vrouwen de schuld krijgen. Als vrouw meisjes besnijden. Elkaar eindeloos de maat nemen op het gebied van uiterlijk en sexy gedrag. Als vrouw oproepen tot het inperken van vrouwen om mannen meer ruimte te geven (waarna andere vrouwen gelukkig protesteren.) De lijst is eindeloos. Waarom zijn vrouwen soms hun ergste vijand? Waar komt die zelfhaat vandaan? Het is een gevoelige kwestie, en de Zesde Clan heeft dan ook al weken aan dit artikel lopen schaven. Maar nu hakken we de knoop door en publiceren het als aflevering in de rubriek De Gereedschapskist. Want kennis is macht, en ieder beetje inzicht helpt om je als vrouw beter staande te houden in een vaak vijandige wereld. UPDATE: dit artikel kreeg eind 2016 een vervolg.

Zelfhaat? O, dat wordt er bij vrouwen ingestampt vanaf de geboorte. Aldus Eve Ensler, schrijfster van de Vagina Monologen en tevens mondiale voorvechtster van vrouwenrechten. Want welke boodschappen ontvangen vrouwen eigenlijk van 1. de buitenwereld? Al te vaak: ze mogen er niet zijn, symbolisch, maar ook letterlijk. Al te vaak: mannen zijn goed, vrouwen zijn minderwaardig. Als vrouwen succes hebben, vormt dat een probleem en moeten we er iets aan doen. De verhalen van en over mannen zijn groots en belangrijk. De verhalen van vrouwen niet:

it has not escaped my attention that when I wrote about men and men’s journeys they gave me the National Book Award nomination, the National Book Critics Circle award nomination, the National Magazine Award nomination, the Hemingway award, the PEN/Faulkner, you know they just showered me with love. I think especially because I was a woman writing about men’s journeys and I wrote about them lovingly. Then when I wrote about women’s emotions and women’s journeys I got shunted off. It was crazy to watch. I was like, oh, is that all it takes to lose all respect, to write about women’s lives? That sucks.

Aangezien vrouwen mensen zijn, en dus sociale wezens, komen die boodschappen aan. Of we willen of niet. Wat het nog erger maakt is dat vrouwen dit soort opmerkingen al eeuwenlang naar hun hoofd geslingerd krijgen. Veel godsdiensten zitten vol neurotische vrouwenhaatTot minstens de ouwe Grieken aan toe was er nauwelijks plaats voor vrouwen in de ideologische en filosofische opvattingen van mannelijke geleerden. En als je in de negentiende eeuw rond wilde lopen op straat, vond de omgeving je meteen onzedig en onfatsoenlijk.

Mensen m/v worden beïnvloed door het ideologische klimaat. Ondanks verschuivingen en veranderingen krijgen vrouwen er  nog steeds van langs als ze de openbaarheid betreden, bijvoorbeeld als ze de politiek in willen. Daarbij vormen uiterlijk en seksualiteit gewilde, traditionele wapens om vrouwen te ondermijnen. Vrouwen zijn te dik, te dun, te sexy gekleed, te truttig gekleed. Als vrouw moeten we onze edele delen parfumeren en chirurgisch laten bewerken, anders zijn we te smerig voor woorden.

Naast openlijke agressie krijgen vrouwen ook te maken met subtiel seksisme. Dit type neerbuigend paternalisme is misschien nog wel schadelijker dan openlijke minachting, omdat het moeilijker te herkennen is. Iemand geeft je een compliment, bijvoorbeeld dat jij als vrouw zo goed voor kinderen kunt zorgen. Wat is daar verkeerd aan? Nou, het ondermijnt vrouwen, zoals sociaal-psycholoog Sezgin Cihangir van de Universiteit Leiden aantoonde, en zoals Joke Smit decennia daarvoor al besprak in haar beroemde essay Het Onbehagen bij de Vrouw. Want het klinkt wel positief, maar wat als we  iets anders willen dan voor kinderen zorgen? Oeps…

Die vijandigheid heeft psychologische gevolgen voor de individuele ontplooiing en het welbevinden van vrouwen. Waarbij we aankomen bij 2, de innerlijke factoren van zelfhaat. Zo signaleert de Australische therapeute Sue Austin:

‘woman’ has traditionally been constructed as ‘other’ in cultural discourse. As has been articulated extensively by feminism over the last few decades, to be ‘other’ in this way is to be at odds with one’s subjectivity. One of the common manifestations of this experience was described to me by a patient as ‘living life with one eye watching yourself on closed-circuit TV, accompanied by a ruthlessly attacking commentary from an invisible, nameless critic who has the authority of God’.

Vrouwen verinnerlijken de negatieve boodschappen die de buitenwereld op je afstuurt. Omdat je één oog permanent gericht hebt op dat ‘wat zullen ze wel niet van me vinden’-tv scherm, word je psychisch zwakker. Daardoor kun je sneller gedachten ontwikkelen of acties ondernemen die schadelijk zijn voor jezelf.

Een combinatie van inzichten uit de Jungiaanse psychologie en feministische analyse brengt de manieren in kaart waarop zo’n proces kan verlopen. In een paper over de Babylonische scheppingsmythe waarin de god Marduk (m) de godin Tiamat (v) vermoordt en uit haar lijf de wereld schept, zet Tracy Derynck van de Mount Royal universiteit in Calgary dit prachtig op een rijtje:

The above interpretation suggests three ways in which internalized patriarchy oppresses women: 1) by asking them to abandon their own judgment (Apsu and Mummu), 2) by putting them down and pressuring them when they hesitate to abandon their own judgment (Kingu and his faction), 3) by implicating them in a self-fulfilling prophecy of inferiority when they do abandon their own judgment (Marduk). The myth is thus illustrative of both inner and outer realities, and again demonstrates how the two serve to confirm and bolster one another.

Dat is één ding, maar er speelt nog iets anders mee. Te weten: 3, praktische overwegingen. Het persoonlijke is politiek. Vrouwen waren tot 1956 handelingsonbekwaam in Nederland. Je had als vrouw een man nodig om toegang te krijgen tot een maatschappelijke status en enige materiële welstand. Tot op de dag van vandaag betekent vrouw zijn in Nederland een automatische strafkorting van gemiddeld 8 procent op je salaris.

Als het ging om geld, macht en status hadden vrouwen eeuwenlang duidelijk de verkeerde sekse. Het loonde daarom om je te identificeren met, en aan de zijde te scharen van  de dominante groep, oftewel mannen:

in a patriarchal society, “male approval” translates into a form of power (albeit a limited one). Even in societies where women have access to other ways in which to attain power, girls are still encouraged from a young age to seek out and maintain male approval as a way to secure their own power in the world.

Dat kan betekenen dat je tegen je eigen belangen in gaat handelen om je eigen hachje veilig te stellen. Dit raakt aan het terrein van de patriarchale deal. Bewust of onbewust gebruik je als vrouw de middelen die tot je beschikking staan om vooruit te komen in het leven. Je kunt zo’n deal sluiten terwijl je zeer positief over jezelf denkt. Zelfhaat gaat echter een rol spelen in situaties waarbij je de negatieve boodschappen uit je omgeving in jezelf hebt opgenomen en daar naar handelt, bijvoorbeeld door jezelf een sexy uiterlijk aan te meten terwijl je eigenlijk liever in een spijkerbroek rond zou willen lopen. Dan doe je jezelf geweld aan.

Wat te doen aan al die verinnerlijkte zelfhaat? Dat is een vraag waar we een andere keer dieper op ingaan, maar voor nu een hint. Steeds opnieuw blijkt dat boze vrouwen een taboe zijn en dat vrouwen zichzelf daarom inhouden:

We are all smiley for fear of being labelled man–haters. And what is the result of this people-pleasing, ultra-feminine, crowd–sourced sexual politics? Sod all. Reasonably sitting around waiting for equality while empowering oneself with some silicone implants does not really seem to have worked wonders, does it ladeez?

Waarom die angst voor boze vrouwen? Omdat gerechtvaardigde woede enorm krachtig is. Het haalt vrouwen uit hun machteloosheid en zet aan tot actiesdemonstraties, je als groep organiseren en verder bekwamen in effectief lobbyen voor verbetering. Deze activiteit kan, maar hoeft natuurlijk niet, leiden tot het feminisme ontdekken als middel om zicht te krijgen op wie je bent, wat je wilt, hoe al die hatelijke boodschappen in elkaar zitten en wat je daarmee wilt.

Mensen met privileges vinden dat eng. Ze komen verrassend snel op het punt waarop ze vrouwen bitch en mannenhater etc. noemen. Mocht het woord ‘feministe’ vallen, dan zijn deze bange mensen er als de kippen bij om de kernboodschap van het feminisme verdraaien. Ze vergeten graag dat boosheid een rationele, logische reactie op onderdrukking is.

Zij die boze feministen neersabelen, en/of vrouwen bekritiseren omdat ze boos zijn, weten ergens in hun achterhoofd donders goed dat zulke woede de eerste stap vormt op weg naar het ondermijnen van de status quo en het eisen van gerechtigheid. Woede verandert de wereld. Dus als je merkt dat mensen je minder aardig vinden, beschouw dat dan maar als een teken dat je goed bezig bent.

Verder lezen? Behalve de informatie in de links vond De Zesde Clan deze boeken zeer behulpzaam. Neem eens een kijkje in de bundel  ‘In Her Place’ van literair criticus S.T. Joshi, over vrouwenhaat. Of lees Vrouwen en Ambitie, van psychiater Anna Fels. Women don’t Ask, van economen Linda Babcock en Sara Laschever. The Creation of Feminist Consciousness van historica Gerda Lerner. Alles van Joke Smit, te beginnen met Het Onbehagen bij de Vrouw. Psychiater en therapeut Nelleke Nicolaï schrijft  in haar handboek Vrouwenhulpverlening en Psychiatrie ook belangwekkende zaken over de verinnerlijking van haat, en wat dat doet met het zelfgevoel van vrouwen. Last but not leastFeminisme is voor Iedereen van bell hooks. Veel plezier op je ontdekkingsreis… En zie ook dit vervolgartikel op De Zesde Clan.

Trouw ziet dichteressen staan

Ja, ja, ja, inderdaad, De Zesde Clan publiceert vaak negatieve berichten. De reden daarvoor is van een verbijsterende eenvoud: vrouwen overkomen de meest ellendige dingen in het leven, en vanwege het vele onrecht ontstaan er vele kritische artikelen. Als we echter iets positiefs kunnen zeggen doen we dat ook, graag zelfs. Zoals: dagblad Trouw ziet dichteressen staan. Hulde!

De tiendelige poëzie-collectie van dagblad Trouw.

Nederland kent vele goede dichteressen. Eén van hen, Anne Vegter, mag zich dit jaar zelfs Dichter des Vaderlands noemen. Als eerste vrouw na een reeks mannen. Dagblad Trouw heeft ook door dat vrouwen actief zijn op dit gebied. De krant promoot op dit moment een box met tien bundels van de beste Nederlandse dichters. Daaronder maar liefst vier vrouwen. Judith Herzberg neemt het eerste deel uit de collectie voor haar rekening. Andere delen bevatten werk van Eva Gerlach, Ester Naomi Perquin en Ida Gerhardt.

Vier van de tien, da’s veertig procent. Bijna de helft. Wauw. Goed gedaan, selectiecommissie van Trouw. En een mooie kans voor lezers om kennis te maken met deze dichteressen, danwel hun werk opnieuw tot zich te nemen.

De lezing van… Renée Römkes

Ter gelegenheid van de lancering van Atria, het nieuwe kennisinstituut voor emancipatie en vrouwengeschiedenis, hield hoogleraar Renée Römkes een bevlogen openingstoespraak. Stel je voor, een wereld waarin verschillen tussen mannen en vrouwen er niet toe doen:

Een wereld waarin het sekseverschil uiteraard bestaat, maar niet meer als maatschappelijk ordeningsprincipe dat vrouwen en mannen insnoert en patronen in stand houdt die per saldo leiden tot ongelijkheid. Een wereld waarin mannelijkheid en vrouwelijkheid een continuüm van sekseverschillen is. Een wereld waarin de ons steeds vaker voorgeschotelde Venus-vrouwen en Mars-mannen moeten worden gezien als wat ze zijn: een historisch en sociaal construct.

Dat zou mooi zijn… De Zesde Clan ziet het voor zich. Nooit meer angst voor ontslag omdat je het waagde zwanger te worden. Nooit meer te horen krijgen dat het een probleem is als meisjes goede schoolcijfers halen. Nooit meer sociale druk voelen om je wensen en ambities op te geven zodra je een kind baart. Geen statusverschil meer tussen activiteiten die mannen en vrouwen ondernemen, of cultuuruitingen waar iets meer vrouwen dan mannen van genieten. Dat zou fijn zijn!!!

Römkes verwacht dat Nederland de komende tijd een sprong voorwaarts kan maken. Zonder overigens de bestaande verschillen uit het oog te verliezen:

De sprong voorwaarts die ons voor ogen staat, brengt voor ons werk een inspirerende paradox mee: want de ongelijkheid die we willen opheffen, is tegelijkertijd ons vertrekpunt. Om voorbij te komen aan een denken in sekseverschillen dat vrouwen en mannen klem zet, moeten we de verschillen in maatschappelijke belangen tussen vrouwen en mannen wèl onder ogen zien. Daarbij moeten we de complexiteit van verschillen niet versimpelen.

Enfin, lees vooral haar speech…

Jeugdfilms verdonkeremanen meisjes

Zijn meisjes in kinderfilms als radio actief afval? Je gaat het bijna denken als je ziet hoe meisjes van posters afvallen, uit de trailer verdwijnen, en om te beginnen al nauwelijks voorkomen in het verhaal. Website Reel Girl analyseerde de oogst van 2012 en turfde de bijdragen van vrouwen aan de premières van 2013. De cijfers maken duidelijk dat het Geena Davis instituut nog jarenlang hard werken voor de boeg heeft. In Nederland is het net zo erg. Misschien wil bij ons Atria in actie komen om de meiden te redden?

Poster 1: jongetje en vogel.

De vrouw achter Reel Girl heeft er oog voor dat het persoonlijke politiek is. Over de oogst van 2012 schreef ze:

“Brave” is just one movie. The exception proves the rule. It’s December now, and sadly, it’s time for me to admit that once again, in the movies made for children in 2012, girls go missing. In staggering proportions, males are consistently front and center; females are mostly sidelined or not there at all. If you look at the gender placement in the images on the movie posters below, the meaning of “marginalized” couldn’t be more clear. Remember, these are movie for kids. So when your children go to the movies, they are learning, time and time again, that boys are more important than girls.

Het jaar 2013 laat geen verbetering zien. Uit het overzicht blijkt dat van 21 aangekondigde Amerikaanse jeugdfilms slechts 4 een vrouwelijke hoofdpersoon lijken te hebben.

Poster 2: jongetje met diverse objecten.

Twee van die vier films zijn genoemd naar die vrouwelijke hoofdpersoon, en niet toevallig betreft dat kleinere producties met een laag budget. Eén film heeft, gebaseerd op de beschrijving van het verhaal, duidelijk een vrouwelijke hoofdpersoon. Desondanks leggen filmtitel, poster en marketing de nadruk alleen op de mannelijke personages die in het verhaal voorkomen. Onnodig te zeggen dat bijna geen enkele productie de Bechdel test voor kinderfilms doorstaat.

Internetmagazine Jezebel besteedt aandacht aan de analyse van Reel Girl, omdat de filmindustrie invloed heeft op jongens en meisjes. De boodschap die de jeugd dankzij Hollywood ontvangt, is behoorlijk negatief:

Stories that do show strong girls and women are often marketed with a strong “girl power!” angle, which often excludes boys from watching (girl power = girl movie) and thereby learning to recognize and respect how great girls are. Even worse, many of the most famous female-centric stories feature the same tired characters and tropes — damsels in distress or an icy bitch queen. These stories go out of their way to make their female characters either unremittingly holy or unquestionably evil.

Poster 3: 2 jongetjes op een fiets, op de achtergrond aan de zijkant een volwassen vrouw.

Voor meisjes is er nauwelijks een plek. Ze verdwijnen uit beeld. Als ze er al zijn, kunnen ze niet ‘normaal’ zijn. Je weet wel, menselijk, met goede en slechte kanten, eigen dromen en verwachtingen. Ze worden De Ander, beladen cliché figuren die vooral iets zeggen over mannelijke vooroordelen, angsten en weerstanden. Wat moeten je daarmee? Wat leer je jongens op die manier:

…by showing boys these female portrayals, you are building a very disturbed image of who and what women are. Since young kids are forming their first opinions around much of the media they consume, what message does that send boys? If the only representations of women they see plastered all over town are pristine princesses, untouchable crazies, or obliging cheerleaders — what are they supposed to think?

Inderdaad. Mocht je denken ‘oh, ver van mijn bed show’? Deze films komen bijna allemaal in Nederlandse bioscopen en dringen hun macho wereldbeeld op aan je eigen dochters. Bovendien vertonen Nederlandse jeugdfilms exact dezelfde patronen.

Laatste voorbeeld: 1 volwassen man vooraan, in het midden twee jongetjes, aan de rechterkant meer naar achteren 1 volwassen vrouw.

Terugkijkend naar 2012 blijkt de situatie in eigen land niet veel beter. Vorig jaar bracht Brammetje Baas,  Kauwboy, Mijn vader is een Detective, Tony 10…. en ga zo maar door. Het wemelt in de verhalen van meesters, vaders en jongetjes, met bij de jongetjes de nadruk op hun levendige ondeugendheid (posters 3 en 4) danwel hun universeel menselijke betekenis (poster 1 en 2). De filmtitels verwijzen naar oermannelijke types zoals de cowboy en de baas. Of ze zijn meester en hebben op die manier als docent iets in de melk te brokkelen. Vrouwen? Die staan op de posters achteraan en in de marge. Meisjes ontbreken geheel. Te triest voor woorden.

SGP en ChristenUnie vallen door de mand

Als SGP en ChristenUnie het voor het zeggen zouden hebben in Nederland, zou de regering geen geld steken in vrouwenemancipatie. De fondsen die hiervoor bestemd zijn, zouden in het potje van Defensie terecht komen. Dat blijkt uit een amendement van de Tweede Kamerleden Dijkgraaf en Schouten. Alleen hun eigen partijen stemden voor, de rest verwierp dit idee.

Geld voor emancipatie liever naar Defensie. En bedankt, Dijkgraaf.

Elbert Dijkgraaf (SGP) en Carola Schouten (ChristenUnie) keken eind vorig jaar verlekkerd naar het budget van vijftien miljoen euro. Zonde om zoveel geld uit te geven aan een streven waar christenbroeders niets in zien. Ze zouden dat geld maar wat graag vrij willen maken voor belangrijkere taken. Zoals het gedeeltelijk verzachten van de effecten van de bezuinigingen op Defensie:

….militaire oefenprogramma’s, onderhoud defensiematerieel, arbeidsvoorwaarden en voorraadvorming van munitiesoorten en reserveonderdelen. Met dit amendement krijgt Defensie iets meer lucht om de noodzakelijke verbeteringen aan te brengen op deze onderdelen. Dekking voor dit amendement wordt gevonden in het afschaffen van het emancipatiebeleid door middel van amendement Dijkgraaf/Schouten 33 400 VIII nr. 7.

Da’s lekker…..Het was aan minister Jet Bussemaker om beide kamerleden tot de orde te roepen. Zij stelde:

De leden Dijkgraaf en Schouten hebben een amendement ingediend om het budget voor emancipatie en gelijke behandeling te schrappen. Ik zeg dat dit een speerpunt is van het kabinetsbeleid. Emancipatie vraagt van iedereen een bijdrage, ook van de overheid. Ik stel vast dat met relatief weinig middelen van OCW een enorme olievlekwerking wordt gerealiseerd. Ik hecht er dus aan om dat voort te zetten. Ik constateer ook dat bij het debat over de regeringsverklaring gepleit is voor gezinsbeleid, naar ik meen door dezelfde fracties. Volgens mijn visie leidt goed emancipatiebeleid altijd tot goed gezinsbeleid. In die redenering zouden de indieners de lijn van het kabinet kunnen steunen. Ik heb ook problemen met de besteding. Het budget voor emancipatie wordt geschrapt en het wordt toegevoegd aan defensie. Daarmee is het amendement strijdig met het regeerakoord. Ik ontraad daarom de aanneming van het amendement op stuk nr. 7.

Alle partijen, behalve indieners SGP en ChristenUnie, namen het advies van de minister over. Daarmee was het gevaar weer geweken. Ondanks het falen van dit voorstel is het is tekenend dat SGP en ChristenUnie handelden zoals ze handelden. Onder andere Dijkgraaf heeft er nooit een geheim van gemaakt dat hij volgens zeer traditionele normen en waarden leeft. Als hij de baas was zou  het lichamelijke recht op zelfbeschikking van vrouwen bijvoorbeeld meteen verleden tijd worden:

Wat zou het eerste zijn dat u zou doen als premier?
‘Op de principiële punten, zoals abortus, euthanasie, de zondagsrust, kijken hoe we forse stappen kunnen zetten. […] Abortus moet verboden worden, en als dat niet kan willen we de abortustermijn van 24 weken aanscherpen.

Van hem mogen vrouwen weer naar kleerhangers grijpen. Als we dan dood bloeden is het eigen schuld, dikke bult, had je de ongewenste zwangerschap maar uit moeten zitten en verplicht moeten baren. Dat zegt hij er echter niet bij. Daarentegen is Dijkgraaf wel openhartig over de voordelen van een vrouw die thuis bij de kinderen blijft:

Werkt uw vrouw ook?
‘Nee, mijn vrouw heeft er vrijwillig voor gekozen er voor het gezin te zijn. Dat is een groot voordeel.’ Zou u daar problemen mee hebben?
‘Als je beide intensief werkt, dat zou ik wel een probleem vinden, want dat wordt dan wel heel lastig voor de kinderen. Dat zie je bij andere politici.’

Fijn, zo’n huisvrouw. Dan kan hij zich volledig wijden aan zijn belangrijke taak. Zoals uitleggen dat fossielen door de zondvloed kunnen zijn ontstaan. Christelijke archeologen hebben best goede redenen om dat aan te nemen! Ook verwijt Dijkgraaf in hetzelfde interview dat mensen voor anderen willen bepalen wat goed voor je is, terwijl hij ondertussen zelf  druk bezig is om voor andere mensen te bepalen wat goed voor ze is. Meten met twee maten, heet dat.

Carola Schouten ziet niks in emancipatie.

Dan Carola Schouten. Wist de redactie van het feministische maandblad Opzij dat zij het budget voor Emancipatie op wilde heffen, toen ze eind vorig jaar werd opgenomen in het lijstje invloedrijke vrouwen?  De Zesde Clan vraagt het zich af. Bij de toelichting staat alleen ”In de categorie Politiek staat zij op de 9e plaats. Schouten wordt door de jury geroemd om haar financiële kennis en de rol die zij heeft gespeeld in de totstandkoming van het Lente-akkoord.”

Dat zal best, maar zodra ze die invloed aanwendt voor kwesties die feministen na aan het hart liggen, zoals emancipatie, gaat het meteen mis. Dit terwijl de Christenunie in haar verkiezingsprogramma van 2010 schreef dat bedrijven diversiteitsbeleid moeten voeren, met duidelijke doelstellingen om een goede afspiegeling van de regionale situatie te bereiken. En dan wel het emancipatiebudget bij de overheid afschaffen? Opnieuw meten met twee maten.

Vrouwenemancipatie is iets waar CU en SGP duidelijk geen enkel belang aan hechten. Dat we het even weten. Mochten Dijkgraaf en Schouten ooit nog zalvende woorden spreken over de emancipatie van vrouwen, dan kunnen we hen op basis van feiten weghonen als hypocriet.

Nieuwsronde

Ooooh, Claus bleef een prins maar Máxima wordt koningin? Niet eerlijk. Hoe zit dat? Wat als we, om verkrachting te voorkomen, de vrijheden van mannen zouden beperken, zoals nu met vrouwen gebeurt? Een geniale blogster zette op een rijtje wat dat concreet in kan houden. Door het om te keren zie je pas goed hoe belachelijk er over vrouwen gepraat wordt. Feministisch magazine Ms had en heeft invloed op hoe de media rapporteren over zogenaamde ‘vrouwenkwesties’. Dat en meer in deze nieuwsronde.

Koning Beatrix. Ja, dat leest u goed. Koning (m).

  • Máxima wordt straks koningin, terwijl Claus als echtgenoot van Beatrix gewoon een prins bleef. Hoe zit dat? De Volkskrant legt de regeltjes uit. Kern: de man is de norm. Beatrix is wel een vrouw, maar geldt als koning, en een tweede koning naast de koning die je al hebt zorgt voor verwarring. Dus prins Claus, maar Koningin Máxima. Dit fenomeen is niets nieuws onder de zon. Om  in het oude Egypte farao te worden, moesten vrouwen ook al een symbolische sekseverandering ondergaan en doorgaan als ‘vrouwelijke koning’. Vrouwen en leiderschap, ’t blijft lastig in te passen in een mannenwereld.
  • Mannen die merken dat ze verkeerd reageren op vrouwen in de openbare ruimte, zouden een blinddoek om moeten doen, of alleen onder begeleiding van een vrouw naar buiten mogen. Dat en meer schrijft Amanda Taub, om duidelijk te maken welke idiote reacties mensen vertonen als het gaat om verkrachting aanpakken. Als je echter leest hoe Indiase mannen over vrouwen denken, zou je echter bijna wensen dat mannen inderdaad bij wet binnen moesten blijven (Voorbeeldje: ‘Delhi girls are like mangoes. What do you do with the fruit? You eat it, suck it, and throw it away.’)
  • Vrouwelijke militairen VS mogen weer naar het front, kopt de Volkskrant. De kop is onjuist. Het pentagon weerde vrouwen van vechtende functies in de frontlinie, maar als ambulancechauffeur, verpleegkundige, of in ondersteunende diensten bevonden vrouwen zich allang in de frontlinies. Ze hadden alleen minder mogelijkheden om terug te schieten als de vijand hen onder vuur nam. Desalniettemin heeft de eerste man zich al weer gemeld die uitroept dat het leger verzwakt nu vrouwen aan het front meevechten. Vrouwen zijn namelijk tere zwakke poppetjes. Ook al vervullen vrouwen al decennia gevechtsrollen voordat het leger in 1994 een verbod instelde.
  • Zoveelste voorbeeld van een onverklaarbare loonkloof in het nadeel van vrouwen: onderzoek wijst uit dat een vrouwelijke advocaat gemiddeld 51.000 pond minder salaris per jaar ontvangt dan haar mannelijke collega’s, die hetzelfde werk doen. Als werkgevers een bonus uitreiken, geven ze advocates (v) bovendien slechts de helft van wat ze de advocaten (m) geven.
  • Zo moet je pesten dus aanpakken. Aha… Klasgenoten pestten een 13-jarig meisje onder andere vanwege de wat grotere omvang van haar boezem. De school raadt het slachtoffer een borstverkleining aan. Als ze die operatie ondergaat zal het pesten vast minder worden of zelfs stoppen. Goh, da’s nog eens een creatieve aanpak van getreiter op school….
  • Vrouwenonderwerpen, o gaaaaap, saai, niche kwesties van een exotische minderheidsgroep… Zodoende schreven Amerikaanse media nauwelijks over onderwerpen zoals huiselijk geweld, ongelijke betaling voor gelijk werk, etc. Totdat het feministische blad Ms Magazine verscheen en de situatie fundamenteel veranderde. Vrouwen vormen de helft van de wereldbevolking en hun belangen zijn net zo goed algemene belangen.
  • Een Duitse FDP-politicus zorgde eigenhandig voor de druppel die de emmer deed overlopen toen hij tegen een journaliste zei dat ze met haar boezem een traditionele jurk, de dirndl, zo mooi uit zou vullen. Duizenden vrouwen bestormden Twitter om onder de hashtag aufschrei talloze voorbeelden van alledaags seksisme en seksuele intimidatie op het werk te geven. In Duitsland woedt zodoende een heuse discussie over seksisme, de achterlijke houding tegenover vrouwen die iets anders doen dan thuis in de keuken staan met een kind aan hun rokken, en de praktijken binnen de partij FDP, waar ze duidelijk een vrouwenprobleem hebben.