De lezing van…. Anne Summers

Anne Summers is een Australische auteur en journalist, die de media aandacht voor de Australische minster president Julia Gillard nauwlettend volgt. In een speech ter gelegenheid van de Human Rights and Social Justice Lecture 2012, bij de Universiteit van Newcastle, ging ze in op de onevenredig vuile en lage seksistische aanvallen die Gillard te verduren kreeg. In Her Rights At Work zet ze de aanvallen op een rijtje, gaat in op onderliggende patronen en motieven, en analyseert hoe het seksisme in dit geval gestalte krijgt.

Gillard reageerde na lang stilzwijgen op het tegen haar gerichte seksisme. Haar speech ging de wereld over.

De resultaten heeft Summers voor de gelegenheid geklassificeerd zoals de filmkeuring. R wil zeggen ‘voor boven de 18’. Wie liever niet teveel nare scheldwoorden hoort of leest, kan ook terecht bij de gekuiste versie.

Geen andere politicus kreeg zoveel seksueel getinte ranzigheid en bedreigingen met moord en verkrachting naar zijn/haar hoofd geslingerd als Gillard. Wat Summers opvallend vond was dat iedereen donders goed wist wat er gebeurde, maar dat niemand er iets van zei:

Surely it is newsworthy that Australia’s first female prime minister is under such constant illustrated attack. Surely it is noteworthy that the portrayals of her are obscene and indisputably sexist. Surely it would merit a report somewhere in the media by one of the journalists who churn out stories daily from Canberra. Instead we have had what one might almost call a conspiracy of silence.

Die stilte is precies wat Summers met haar lezing wilde doorbreken. Ondanks oproepen om vooral te blijven zwijgen:

Some people counseled me not to show it. Ignore it, delete it, don’t reinforce it, I was told.  I disagree. I think that by shining a light on what is out there, on the ways in which our country’s leader is being demeaned and destabilized, and our country and its population is degrading itself, we might be able to shame the more decent among us into not going along with it any more. We have to do this because I am alarmed that we have created a climate of misogyny that is widespread and contagious.  It taints all of us, makes all women vulnerable and it is likely to act as a deterrent to young women thinking about a career in politics.

Op die manier fungeert de haat als een obstakel voor democratie. Het hindert vrouwen, de helft van de bevolking, om volwaardig mee te doen. Het zorgt voor zo’n vijandig klimaat dat alleen de allersterksten overleven. Waarmee een nieuwe vorm van seksisme ontstaat, want vrouwen moeten drie keer zo goed en zo sterk zijn als mannen om iets voor elkaar te krijgen in de politiek.

Advertenties
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: