Discussie over vrouwenquotum laait weer op

Over de ongeschreven regel dat mannen beter zijn en dat het dus logisch is dat zij tachtig tot negentig procent van de topfuncties in bezit hebben, hoor je niemand. Maar probeer meer vrouwen een kans te geven, en de herrie barst los. Toch doet Eurocommissaris Viviane Reding volgens bronnen bij de EU opnieuw een poging tot het instellen van een vrouwenquotum van veertig procent, bij grote beursgenoteerde ondernemingen.

Een eerdere poging faalde. Twee argumenten keren steeds terug zodra dit onderwerp op de agenda komt. Een quotum zou verlies aan kwaliteit betekenen, omdat talentvolle mannen geen kans meer krijgen en er te weinig vrouwen zouden zijn. Als ze er wel blijken te zijn, ontstaat er een probleem. Gelukkig kunnen we dan met ons allen terugvallen op de impliciet afgesproken overtuiging dat mannen en het mannelijke beter zijn. Dus de vrouwen zijn er wel, maar ze zijn niet goed genoeg, vandaar die verlaging van de kwaliteit als ze via een quotum alsnog een kans krijgen.

Twee: vrouwen zelf zouden geen quotum moeten willen, omdat zij er vanzelf komen. Hier achteraan volgen dan meteen oproepen aan vrouwen om vooral geduld te hebben, en sussende uitspraken als zou talent altijd erkend worden, dus als je goed bent krijg je vanzelf kansen.

Om met dit laatste te beginnen: zulke uitspraken gaan uit van een eerlijke wereld, waarin het speelveld voor man en vrouw volstrekt gelijk is. In de praktijk is dat niet zo. Vrouwen zelf ervaren dat zij heel anders beoordeeld worden dan mannen. Het Belgische kamerlid Caroline Gennez merkte bijvoorbeeld dat de buitenwereld haar achtereenvolgens afschilderde als de marionet van een mannelijke voorganger, als bitch en daarna als te emotioneel. Naast openlijke weerstand kreeg ze ook te maken met subtieler seksisme:

Als ik het aan het begin van mijn voorzitterschap oneens was met bepaalde mannen in mijn partij deed men alsof men dat niet snapte en gaf men nogmaals dezelfde uitleg. Zo dacht men dat ik wel zou volgen, terwijl ik gewoon een andere mening had.

Dit soort individuele ervaringen lijken anecdotes, maar passen naadloos bij wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt dat vrouwen zeer weinig ruimte krijgen. Ze doen het snel fout. Je kunt als vrouw vriendelijk zijn, maar dan ben je volgens de buitenwereld al snel niet competent. Of je bent competent, en tegelijkertijd ‘dus’ ook een kille bitch. Maak je een foutje tijdens het bewaren van een wankel evenwicht tussen deze twee posities, dan lopen je vooruitzichten schade op omdat de omgeving je straft voor het overtreden van de regels die voor vrouwen gelden.

Meer vrouwen is verlies aan kwaliteit, boehoehoe, talentvolle mannen hebben het nakijken, is een argument waar het seksisme vanaf druipt. Niemand lijkt nu een traan te laten om de vele talentvolle vrouwen die nu het nakijken hebben. En wie vrouw gelijk stelt aan minder kwaliteit leeft duidelijk nog in de middeleeuwen, toen mannelijke autoriteiten vrouwen afschilderden als zwakke wezens, die zich moesten beperken tot huis en haard. Dat is helaas een houding die tot op de dag van vandaag opgang doet, en zich uit in pogingen om vrouwen de mond te snoeren en naar huis te sturen:

Het gaat niet om de lompe opmerkingen op zich, het gaat om de strategie. Door een vrouw consequent ‘een troela’ te noemen, ondermijn je haar autoriteit. Op weinig subtiele manier geef je ze te kennen dat wat ze te vertellen hebben helemaal niets voorstelt. Dat ze ‘het’ niet kunnen, kortom.

Zulke ingesleten mechanismen, zulke structurele achterstelling, doorbreek je niet met mooie woorden en vage beloften waar geen enkele consequentie aan verbonden is. Vrouwen hoeven zich dan ook niks aan te trekken van oproepen als zouden ze zelf niet via een quotum aan de macht moeten willen komen. Alleen al het feit dat ze tot nu toe zoveel discriminatie overleefd hebben, geeft al aan dat ze talent te over hebben. In een rechtvaardige wereld zou hun talent allang beloond zijn. Ze hebben recht op de kans die een quotum hen eindelijk biedt.

Stelselmatige discriminatie pak je aan met harde maatregelen, zoals een vrouwenquotum, net zo lang totdat een vrouw in een machtspositie even normaal wordt als een man in diezelfde machtspositie:

As Ms. Sweeney puts it, “We’ll know we have equality when we have as many incompetent women in senior positions as we have men.”

Advertenties
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: