Monthly Archives: november 2012

Aapjes hebben ook geen zin in ongelijke beloning

Apen zijn net mensen! Ze hebben net als ons geen zin in ongelijke beloning. Als ze geen gelijk salaris ontvangt voor gelijk werk, reageert een aapje met fel protest. Dankzij de Nederlandse onderzoeker Frans de Waal, die hier mooie beelden van toont. Weg met de loonkloof!

Advertenties

Reclamejongens geven lesje Mars en Venus

Tienduizenden mensen kregen ‘m 27 november onder ogen, de commerciële bijlage ‘Man, de routekaart vanaf Mars’ in gratis krantje Spits. De Zesde Clan spitste natuurlijk haar oortjes. Wat hebben de reclamemakers ons vrouwen te zeggen over De Man?  De voorpagina geeft alvast een hint. Het Mars en Venus denken viert hoogtij. Plus: ‘Gedold worden door een meisje kan natuurlijk niet’. Aldus cabaretier Ruben Nicolai.

Ruben sloeg daarmee meteen een deuk in onze hoopvolle, leergierige openheid. Wij dachten dat het ging over man en vrouw, maar nee, wij zijn meisjes. En wij moeten het niet in onze hoofdjes halen om met mannen te dollen. Tegelijkertijd vertelt schrijfster en bladenmaakster Xenia Kasper ons op pagina 2 dat wij meisjes toch dollen met mannen, ook al willen we dat niet. Want we zijn heel complex. Daardoor hebben mannen het best wel moeilijk, want ze zijn anders en begrijpen ons niet, kunnen ons niet inschatten. Arme mannen!

Wat moeten we doen om dit leed te verzachten? Op pagina 4 komt een expertpanel, bestaande uit een fotomodel, een DJ en een soort van vaag bekende televisiepersoonlijkheid, ons meisjes tegemoet. ‘Beheers je en probeer hem niet te veranderen’ vertellen deze vrouwen. ‘Leer dus te leven met zijn irritante schoonmaakzucht, rondslingerende stinksokken of zijn openbare dronkenschap’, verduidelijkt Lauren Verster. Je houd je man gelukkig door hém alle ruimte te geven, lekker te koken, belangstelling voor hém te tonen en een goede moeder te zijn voor de kinderen. O, en er altijd goed uitzien natuurlijk.

Wacht even, dus hij hoeft niks, kan zijn eigen goddelijke gang gaan, en zij krijgt een heel lijstje met doe dit juist niet en dat juist wel? Dat klinkt als aanpassen en allerlei gedrag veranderen. Waarom moet zij wel veranderen en hij niet? En wat is dat voor truc, vrouwen gebruiken om vrouwen terug in hun hok te krijgen? (Oh, wacht…)

Verderop in de bijlage neemt de verwarring nog toe. Want nadat de een na de ander zegt dat mannen zo anders zijn dan vrouwen, leest De Zesde Clan even verderop in dezelfde bijlage dat mannen en vrouwen helemaal niet zo van elkaar verschillen. Beide seksen hebben hetzelfde talent voor altruïsme, stelt filosoof en natuurkundige Stefan Klein. En Ruben Nicolai vindt dat humor niet slechts voor één van beide seksen is weggelegd. ‘Ik ken heel veel vrouwen die minstens net zo geestig zijn als mannen’.  In de zaal ziet hij man en vrouw om dezelfde grappen lachen.

Heeeej, dat klinkt best positief, waarom geeft de voorpagina ons meisjes er dan van langs met dat ‘gedold worden door een meisje’ citaat? Nou, dat komt omdat Ruben meedeed met De Jongens tegen De Meisjes, een programma gebaseerd op ‘het eeuwige onbegrip’ tussen de seksen. Het ging om het onderdeel sport, en daar had Ruben als man opeens iets te bewijzen. ‘Kijk, m’n vrienden vinden alles goed, maar gedold worden door een meisje, dat kan natuurlijk niet…. Gelukkig won ik met rennen.’

Zijn vrienden waren die mening toegedaan, aldus Ruben, maar daarom werd het voor hem blijkbaar ook een punt. Sociale controle, leert De Zesde Clan hieruit. Ook op een ander moment in het interview leren vrouwen dat ze zich maar beter aan hun sekserol kunnen houden. Dan zegt Ruben: ‘Alleen vrouwen die soms een grappige man proberen te zijn, zeg maar one of the guys proberen uit te hangen, die vind ik nooit zo grappig’. Huuuuu, manwijven!!!! Nee, vrouwen kunnen het beter houden op er goed uit zien, lekker koken en een goede moeder zijn, en vooral heel veel ruimte geven aan mannen en belangstellend luisteren naar wat ze te vertellen hebben.

Uit wiens koker komen al die artikelen eigenlijk? Van Smart Media Publishing, blijkt uit het colofon. Van hoofdredacteur Jerry Huinder (man), en broodschrijvers Harmen Lustig (man), Roberto Lobosco (man) Wesley Meijer (man) en verrek, een vrouw? Hanne Reus. Die kon in haar uppie nooit de dominante redactiecultuur bijsturen. Als team wisten ze minstens vier bekende vrouwen te strikken, om ons complexe meisjes onder de neus te wrijven dat we die arme jongens vooral veel ruimte moeten geven, want ze hebben het al zo moeilijk, en als ze dan ook nog hun eigen stinksokken moeten oprapen is het einde echt zoek.

Lesje geleerd. Dank, Smart Media!

Vijftig Tinten Grijs maakt geen kans op slechte seks prijs

Een naakte dame, gedrapeerd over een boek. Dat is de Bad Sex in Fiction Award, jaarlijks uitgereikt voor de meest tenenkrommende passage uit een roman. Helaas voor de fans: Vijftig Tinten Grijs maakt geen enkele kans op deze onderscheiding. Volgens de jury betreft het erotica, en alleen ‘gewone’ romans mogen meedoen. Plus, de auteur heeft al genoeg bekendheid gekregen. Op 4 december weten we wie met de ‘eer’ gaat strijken.

The Literary Review’s editors actually decided to exclude the bestseller from this year’s shortlist, because the prize’s rubric explicitly bans erotica (and maybe Twilight fan fiction?) but also because they unabashedly hate it. “I don’t think she needs any more publicity, does she?” Literary Review senior editor Jonathan Beckman said of E.J James. Catty!

Ook J.K. Rowling maakt geen kans. Na een heftige discussie besloot de jury dat haar eerste roman voor volwassen niet voldoet aan de criteria, en te goed geschreven is. Want om kans te maken op de Slechte Seks Prijs moet je een verschrikkelijke passage weten te produceren, vol walgelijke metaforen en kromme zinnen.

Zoals David Guterson, die de gevreesde onderscheiding ontving voor:

In the shower, Ed stood with his hands at the back of his head, like someone just arrested, while she abused him with a bar of soap. After a while he shut his eyes, and Diane, wielding her fingernails now and staring at his face, helped him out with two practiced hands, one squeezing the family jewels, the other vigorous with the soap-and-warm-water treatment. It didn’t take long for the beautiful and perfect Ed King to ejaculate for the fifth time in twelve hours, while looking like Roman public-bath statuary. Then they rinsed, dried, dressed, and went to an expensive restaurant for lunch.”

Neeeeeeeeee! Genade!!!

Ook 2012 leverde weer juweeltjes op. De zeer bekende auteur Tom Wolfe staat voor de tweede keer op de lijst genomineerden, onder andere dankzij deze zin:

Now his big generative jockey was inside her pelvic saddle, riding, riding, riding, and she was eagerly swallowing it swallowing it swallowing it with the saddle’s own lips and maw – all this without a word.

Brrrrrr. Paul Mason heeft ook moeite met het beschrijven van de daad:

He began thrusting wildly in the general direction of her chrysanthemum, but missing — his paunchy frame shuddering with the efford of remaining rigid and upside down.

Het zal nog een hele klus worden voor de jury om dit jaar een winnaar aan te wijzen.

UPDATE En de winnaar is…. schrijfster Nancy Huston.

Echte mannen zijn tegen geweld

Zondag 25 november is het Internationale Dag tegen Geweld tegen Vrouwen. Het instituut voor de gelijkheid van mannen en vrouwen voert campagne met een filmpje waar allerlei bekende Belgische mannen aan deelnemen:

Het instituut koos bewust voor de inzet van mannen die zich uitspreken tegen geweld:

Hoewel het Instituut benadrukt dat ook mannen slachtoffer kunnen zijn van partnergeweld, zijn de slachtoffers van ernstige en zeer ernstige gevallen voornamelijk vrouwen. ‘Mannen blijven de meerderheid uitmaken van de daders van fysiek en seksueel geweld tegen vrouwen en kunnen er getuige van zijn. Door mannen aan te moedigen om zich tegen elke vorm van geweld te verzetten beoogt het Instituut een sterke boodschap: niet alle mannen zijn gewelddadig of onverschillig tegenover geweld’, verklaart directeur Michel Pasteel, die hoopt dat de video mannen en vrouwen zal aanmoedigen om het taboe te doorbreken.

Belgische cijfers tonen aan dat huiselijk geweld de afgelopen zes jaar helaas toenam met 38 procent. Om de drie dagen valt een dodelijk slachtoffer, en meestal is dat slachtoffer een vrouw.

In Nederland is de situatie niet veel anders. Ieder jaar krijgen circa 47.000 vrouwen te maken met ernstig tot zeer ernstig geweld. Jaarlijks sterven zo’n 65 vrouwen, en in 2007 meldden 16.685 vrouwen (en kinderen) zich bij een opvanghuis om aan de ellende te ontkomen. Vijf jaar later zit de vrouwenopvang nog steeds zo tjokvol dat instanties mensen weg moeten sturen. Ook een veelbetekenend gegeven: politievakblad Blauw deed een steekproef en kwam tot de slotsom dat eenvijfde van de verdachten van moord en doodslag eerder al bekend was bij de politie vanwege huiselijk geweld.

Geweld is een keuze. Mannen kunnen ervoor kiezen zich anders te gedragen. Bijvoorbeeld weg te lopen als ze merken dat ze willen schreeuwen, slaan en schoppen. Het wordt tijd dat mensen verantwoordelijkheid nemen voor hun gedrag. Waarom zou je niet nu beginnen, op 25 november? Mocht je advies willen, dan kun je terecht bij steunpunten Huiselijk Geweld in Nederland. Op internet geeft Captain Awkward bovendien nuttige tips voor het dagelijks leven. Zoals hoe vrouwen te benaderen als mens, en met respect te behandelen, als een gelijkwaardig persoon, in je contacten met deze helft van de wereldbevolking. Het kan echt!

Verhalen zonder vrouwen? Het kan echt anders

Wil je een spannend verhaal vertellen met een universele betekenis? Concentreer je dan op de mannen. Deze eeuwenoude mentaliteit krijgt steeds opnieuw gestalte, in boeken, videospelletjes, en in de bioscoop bij u om de hoek. Meest recente voorbeeld: Argo, van regisseur Ben Affleck, hij van filmramp Gigli, signaleert Women&Hollywood. De excuses die gegeven worden als iemand vraagt ‘waar zijn de vrouwen’ geven een onthullend kijkje achter de normen en waarden die deze situatie in stand houden.

Als lustobject blijven vrouwen natuurlijk altijd welkom. Nou ja, bepaalde onderdelen van vrouwenlijven dan.

In Argo draait alles om gebeurtenissen uit de jaren zeventig. Een team van de CIA doet net alsof ze een film opnemen in Iran, als dekmantel voor de bevrijding van een aantal gijzelaars. Vrouwen komen alleen in de marge voor, als trouwe echtgenote of vriendin van, en spelen geen rol van betekenis in het verhaal. ‘Ja, maar het gaat om geschiedenis, we moesten ons aan de feiten houden’, luidt het verweer.

Vreemd dat die historische accuraatheid alleen lijkt te gelden voor vrouwen, merkt het weblog op:

Argo plays fast and loose with the facts for cinematic impact — to ramp up the drama and intensity. (If you needed someone to tell you the airport chase probably didn’t happen that way, you have no idea what the definition of a movie is.) Thus, the “we-had-to-stick-to-the-facts-so-no-lines-for-womenfolk” argument doesn’t hold up. […] Movies actually made in the 70’s had better roles for women than this, and the idea that Affleck gets let off the hook for sexism because he made a period piece is insulting.

Een ander excuus is nog mooier. Het bevat een cirkelredenering: iets gebeurt omdat het nou eenmaal zo is, en omdat het zo is gebeurt het. ‘Het’ slaat dan op de als feit gepresenteerde mening dat vrouwen nou eenmaal geen essentiële personages zijn in films.  Deze redenering veegt een mentaliteit onder het vloerkleed die neerkomt op seksisme. Mannen zijn universeel, vrouwen niet. Mannen zijn de norm, vrouwen een uitzondering. Mannen zijn belangrijk, vrouwen niet. Zelfs als er films uitkomen met een sterke vrouw in de hoofdrol, kan een krant publicatie van een recensie weigeren om de overtuiging dat mannen beter zijn intact te laten.

Die mentaliteit veroorzaakt het probleem van onzichtbare vrouwen. Het zet vrouwen vanaf het begin op achterstand:

you’re allowed to include a girl in your motley group of ragtag heroes, but she’ll never be one of the main ones. The documentary Miss Representation refers to this as ‘symbolic annihilation’ – a world where girls and women are erased because they’re not seen as being central or even necessary to the story arc.

Ms Magazine noemt deze trend een nieuwe War on Women. De vorige kwam vanuit de politiek en betrof het recht van vrouwen om baas in eigen buik te zijn. De nieuwste oorlog komt vanuit Hollywood. Want Argo staat niet op zichzelf. Waar mannen mogen schitteren in complexe rollen, krijgen vrouwen slechts 11 procent van de hoofdrollen en hooguit eenderde van de spreektijd. Een gemiddelde, waarbij de tijd voor vrouwen afneemt naarmate het budget en de status van de film toenemen.

Bij de grote blockbusters, met budgetten van over de honderd miljoen dollar, spelen studio’s het liefst op veilig. Dat betekent mannen centraal, en veel superhelden. Je mag blij zijn met ieder optreden van een actrice. Veel films in die categorie kennen zo weinig vrouwelijke personages dat ze de Bechdel test niet halen, en als vrouwen al een plekje op de reclameposter krijgen draait het vooral om borsten en billen.

Wat betreft herfst en winter 2012 geeft de filmindustrie weinig hoop op verbetering. Tegenover iedere Anna Karenina staan vier Abraham Lincoln’s, Mr Pip’s, Jack Reacher en The Master. Life of Pi en The Hobbit grossieren ook in vanalles en nog wat, behalve vrouwen. Wil je verhalen met een rol van betekenis voor vrouwen, dan zul je je heil moeten zoeken bij onafhankelijke filmmakers (zie Bitchflicks, waar ze regelmatig een lijstje titels publiceren) en cinema uit andere landen dan de V.S.

Nogmaals, er is niets wat automatisch maakt dat dit zo moet zijn. Het gaat om een houding, een culturele code. Die kun je zichtbaar maken. Als je de situatie omdraait en mannen gaat behandelen zoals vrouwen, valt op hoe belachelijk we doen. Neem bijvoorbeeld de poster voor de film The Avengers, waar bij wijze van grap alle mannelijke personages getekend zijn zoals vrouwelijke personages vaak worden weergegeven.

Of, serieuzer, de worsteling van mannelijke producten om de rol van een mannelijke bijfiguur uit te breiden, omdat het volgens hen voor het personage niet goed is om als wormvormig aanhangsel van een vrouwelijk karakter te dienen. Waarbij ze ironisch genoeg geheel blind zijn voor de schade voor vrouwelijke personages als die als wormvormig aanhangsel van een mannelijk karakter op moeten treden. Want tsja, dat vinden we de gewoonste zaak van de wereld, zo hoort het.

Een einde maken aan die vanzelfsprekende houding van ‘vrouwen zijn niet belangrijk’ kan, het vergt alleen wilskracht. Maar degenen die meer diversiteit willen, staan niet alleen. Neem bijvoorbeeld een actie zoals voeg een vrouwelijk personage toe:

Did you know that November is Add Female Characters Month?  It is according to Geena Davis, who took over the back page of Variety to declare it such. The ad ran on Tuesday, November 13, the same day that Davis hosted the Third Symposium on Gender in Media at the SLS Beverly Hills Hotel. […]

Davis offered three light-hearted, simple, easy ways to achieve gender balance by adding female characters:

1) Go through your script and change several male characters to female

2) Insure that your crowd scenes are half female by writing it in the script “A crowd gathers, which is half women”

3) If there’s a group, gang, squad, or team in your story, make several of them women, not just one!

“Change is imminently doable in the near future,” said Davis as she wrapped up the Symposium.  “I look forward to all of us working together to achieve it.”

Amen!

BONUS links: Bitchflicks over het verband tussen weerzin tegen vrouwen die kunnen lezen en – o neeeee!!! – zelf boeken gaan schrijven, en de trend in Hollywood om verhalen van en over vrouwen weg te duwen. En de ervaringen van een filmstudente, die te horen kreeg dat een script maar beter niet teveel pratende vrouwen kan hebben, omdat studio’s die scenario’s niet oppikken.

Gent sluit zich aan bij Hollaback

Na Brussel heeft ook de Belgische stad Gent zich aangesloten bij Hollaback. Iedere vrouw die op straat lastig wordt gevallen, kan nu melding doen van het incident, en desgewenst ook foto’s of filmpjes uploaden om deze vorm van alledaags seksisme zichtbaar te maken. Want voor vrouwen is het geen vanzelfsprekende ervaring dat ze rustig in het openbaar rond kunnen lopen.

Hollaback begon in de Verenigde Staten, uit protest en om vrouwen te laten zien dat ze niet de enige waren/zijn. Want hoe gaat dat: je loopt over straat. Uit het niets krijg je een opmerking naar je hoofd (lekkere tieten!!!). Je voelt je rot. Vertel je erover, dan krijg je vaak afwerende reacties. Kun je niet tegen een grapje? Misschien was het bedoeld als compliment. Jeetje, wat ben jij overgevoelig zeg. Je zeurt. Je overdrijft. Zeg, wat had je eigenlijk aan? Wat deed je daar dan ook, op dat tijdstip?

Niet zo gek dus dat onder andere in Gent geen enkele vrouw aangifte doet of formeel een klacht indient nadat iemand haar op straat lastig viel:

Bij het meldpunt Discriminatie van Stad Gent is er de jongste twee jaar geen enkele melding geweest. Ook bij de Gentse politie bestaat er geen specifiek meldpunt voor seksuele intimidatie. ‘Maar dat betekent niet dat seksuele intimidatie geen probleem is in Gent’, zegt Joke Vasseur van het meldpunt Discriminatie. ‘Intimidatie komt hier ook voor, maar het blijft voorlopig een blinde vlek in onze cijfers.’ […] ‘Seksuele intimidatie is een verborgen probleem in Gent’, bevestigt Evie Embrechts van de Gentse feministische groep Fel. ‘Maar vrouwen durven er weinig over te zeggen omdat ze vaak lacherige reacties krijgen. Er heerst een verkeerde cultuur.’

Want hoe gaat dat: voordat je het weet is de vrouw schuldig en gaat het alleen nog maar over haar gedrag, (verkeerd) en haar gedoe (overdreven). Je hebt letterlijk filmopnames nodig om te bewijzen dat je niet overgevoelig bent. Want het gaat niet om die ene keer ‘lekkere tieten’ te horen te krijgen. Het gaat om het cumulatieve effect van iedere keer opnieuw op straat reacties van onbekende mensen, vaak mannen, krijgen, en als je niet gepast reageert veranderen de complimenten in mum van tijd in scheldwoorden en dreigementen. Je weet nooit of het bij een opmerking blijft, of dat de opmerking het begin is van een glijdende schaal.

Hollaback wil tegenwicht bieden aan die verkeerde cultuur. Het zichtbaar maken van intimidatie brengt bewustwording op gang, en geeft vrouwen een steun in de rug. Daarnaast besteedt Hollaback aandacht aan studies naar seksuele intimidatie op straat. Daarvan zijn er nog steeds te weinig, maar iedere keer als een onderzoeker in dit onderwerp duikt, blijkt dat bijna alle vrouwen nare ervaringen hebben. Iets wat vrouwen zelf ook bevestigen als iemand het ze vraagt.

Zoals individuele anekdotes al aangaven, blijkt ook uit studies dat de dader in meer dan negentig procent van de gevallen een man is. Vaak gaat het om een groepje – vrouwen naroepen dient om aan andere mannen te laten zien dat je een echte man bent. Het blijft niet altijd bij nafluiten, claxonneren of roepen. Afhankelijk van het land en de daar heersende cultuur krijgen vrouwen in meer of mindere mate ook te maken met fysieke agressie, zoals borsten betasten, schoppen, slaan.

In Nederland reduceren mensen het probleem nog steeds als een kwestie van bouwvakkers die goedmoedig een vrouw nafluiten, wat is het probleem. Een situatie waar bouwmarkt Gamma handig gebruik van maakt. Gelukkig zijn ze in België een stuk verder. Kunnen wij nog wat van leren. Op naar een Nederlandse afdeling van Hollaback…

Kerk brengt vrouwen slecht nieuws

Weer een klap in het gezicht van vrouwen, afkomstig van een kerk. Eerst stierf een vrouw in een Iers ziekenhuis omdat artsen een abortus weigerden onder het motto ‘wij zijn een katholiek land’, en nu is het de Anglicaanse kerk die laat merken dat vrouwen niet meetellen. De kerk stemde over vrouwelijke bisschoppen en besloot vrouwen uit te blijven sluiten van dit ambt. Commentatoren noemen het hele debat een lange zelfmoordbrief, een actie waarmee de kerk definitief aantoont in het verleden te steken.

Het is niet zo gek dat meisjes van zes zich al afvragen of God vrouwen haat. Zo’n slimme meid reageert op signalen die duidelijk maken dat vrouwen tweederangs zijn. Tekenen te over, ook zichtbaar voor volwassenen. Het beleid van de Taliban, zwanger na verkrachting als een geschenk van God, vrouwen die niet in het openbaar mogen spreken of zingen, de lange geschiedenis van heksenvervolging in naam van de (katholieke) kerk, de lijst is eindeloos.

Anno 2012 lijkt de situatie beter, omdat vrouwen niet meer op de brandstapel belanden. Maar de weerzin jegens vrouwen woekert onverminderd voort. Het besluit van de Anglicaanse kerk om vrouwen te weren in het ambt van bisschop past naadloos bij de als religieuze overtuiging vermomde haat, die maakt dat er voor hen geen plek is. Maakt niet uit dat de logica geheel ontbreekt:

Traditionalists said things like: “I have always said that I would vote for women bishops if it met the theological objections of the traditionalists.” This sounds as if it makes sense – until you remember that the theological objection of the traditionalists is that there shouldn’t, or can’t be women bishops at all. Yet they spoke with apparent sincerity. […] …the real objection came from conservative evangelicals who had not conceded the principle and never will. They do not, quite simply, believe that women should exercise teaching authority over men.

Want een vrouw met autoriteit over mannen is natuurlijk de ergste nachtmerrie die je maar kunt bedenken. Geen vrouwelijke bisschoppen dus. Terwijl diezelfde kerk twintig jaar geleden nog besloot vrouwelijke priesters wel toe te staan. Ze nu een promotie tot bisschop weigeren komt neer op discriminatie, en betekent een terugkeer naar het verleden. Een ontwikkeling die de kloof met de moderne samenleving steeds groter maakt:

Most of the public have little time for arcane theological arguments from traditionalist Anglo-Catholics about the Apostolic Succession and the fact that Jesus chose only men to be his disciples. (He also only chose Jews which does not appear to have disbarred the vast majority of male Anglicans from the priesthood.) […] …yesterday’s vote can only mean the Church’s voice will have less credibility in areas where its contribution ought to be welcomed – be that on banking reform, the ethical behaviour of big business, fairness in public spending cuts, the conduct of the nation’s foreign policy and how a multicultural society replenishes the cultural capital it inherited from Christianity. On all these, the Church might have much to say. But after yesterday’s betrayal of the principles of equality, will anyone listen?

Een gemiste kans.

Ada brengt feminisme, media en technologie nader tot elkaar

Leve Ada, een nieuw wetenschappelijk tijdschrift vol verhalen over de wisselwerking tussen nieuwe media, technologie en gender. Het blad duikt twee keer per jaar in een bepaald thema en publiceert werk van wetenschappers uit de hele wereld. Ada is een initiatief van het Fembot Collective, en heeft banden met de universiteit van Oregon (V.S.).

Het eerste nummer gaat onder andere in op seksisme in de wereld van computerspelletjes, de rol van nieuwe media (en wat er gebeurt als je opeens vijf dagen geen elektriciteit hebt, en dus geen toegang tot die nieuwe media), en de link tussen feminisme en technologische vooruitgang.

Fembot Collective is trots op de eerste aflevering van het online magazine:

This issue of Ada maps the field of Feminist Media Studies, always nodding to the necessity of the open platform as a site for political organizing. We hope that you’ll jump over to the journal to read and comment on what are undoubtedly some of the most exciting articles in the field at the moment. Please, also, feel free to share the articles with your friends, use them in your classes, and point to them as a model for creating new and exciting scholarship open access.

Die oproep geeft de Zesde Clan graag door!

Alle vormen van verkrachting in 1 handig overzicht

Dacht je dat verkrachting verkrachting is? Tsjonge, dat idee is zó 2011. Je hebt zeker nog nooit gehoord van buyers remorse verkrachting – vrouw heeft seks, krijgt achteraf spijt, roept dat het verkrachting is – of een van de vele andere soorten verrassingsseks. Gelukkig heeft een slimme Amerikaan een handig overzichtje gemaakt. Als je al naar de politie zou stappen, (want we weten allemaal dat vrouwen liegen, de loeders!!!) dan kun je nu tenminste de juiste termen gebruiken.

Laten we duidelijk zijn: als een vrouw nee zegt, is het nee. Een (angstig) stilzwijgen betekent geen enthousiast ‘ja’, dus dat is ook geen reden om dan maar door te gaan. Alleen ja is ja. De manier waarop gesproken wordt over verkrachting is vaak tenenkrommend. De hele zooi heeft echter ook een positief gevolg. Wakker geschud door Team Rape, zoals webmagazine Jezebel conservatieve Republikeinen noemt, zijn Amerikanen nog eens goed gaan nadenken over verkrachting en reproductieve rechten, zoals de mogelijkheid een ongewenste zwangerschap af te breken. Met een duidelijk effect:

…when people are forced to think a little harder about the meaning of “pro-life” — thanks to politicians like Akin and Richard “God luvs rape!” Mourdock, among many, many others — most don’t actually identify with the pro-life platform. […] Sure, pro-choice support might temper down in the polls now that Akin and a few of his rape-apologist cronies are out of office. But, since that clearly doesn’t accurately reflect the number of people who actually support the legal right to reproductive choice, the most important takeaway here for pro-choicers should be to seriously strategize about how to stop letting anti-abortion advocates call themselves pro-life.

Abortus weigeren schaadt vrouwen

Vrouwen die een ongewenste zwangerschap niet af mogen breken, leven een paar jaar later vaker onder de armoedegrens, zijn vaker in een gewelddadige relatie blijven hangen, ervaren meer stress en doen een groter beroep op maatschappelijke voorzieningen. Dat blijkt uit een langdurig sociologisch onderzoek naar de gevolgen van verplicht baren, uitgevoerd door wetenschappers uit San Francisco.

Ierse demonstranten eisen een betere wetgeving rondom abortus, zodat vrouwen niet onnodig sterven.

Soms is het gevolg van abortus weigeren nog veel erger. Savita Halappanavar, een 31-jarige vrouw die sinds een paar jaar in Ierland woonde, kwam in de zeventiende week van haar zwangerschap in de problemen. De foetus begon te sterven. Ze smeekte om een abortus. De Ierse wetgeving is echter zo strikt, dat artsen zelfs in dit leven of dood geval achteraf aangeklaagd kunnen worden.  Ze deden niets, lieten de vrouw drie dagen lang kreperen totdat ze de hartslag van de foetus niet meer hoorden, en gingen toen pas over tot een medische abortus.

Tegen die tijd was het al te laat. De moeder was zo ziek geworden dat zij ook stierf. Zoals demonstranten benadrukten: de vrouw had óók een hartslag. Maar haar kloppende hart was minder belangrijk dan de hartslag van een niet levensvatbare foetus. De volkswoede over haar volstrekt vermijdbare dood is zo groot geworden dat er voor het eerst in lange tijd protestacties zijn en oproepen om het Ierse verbod op abortus te versoepelen.

Dit is een extreem geval, maar het effect van kunnen beschikken over eigen lijf en leden is niet minder groot als je op de langere termijn kijkt naar de levensomstandigheden van de vrouwen die het er wel levend vanaf brengen. Wetenschappers uit San Francisco volgden vijf jaar lang een groep van duizend vrouwen. Tweederde kon een ongewenste zwangerschap afbreken, maar eenderde moest de zwangerschap uitzitten en baren. Jaren later blijkt dat de groep onwillige moeders een veel grote kans heeft om onder de armoedegrens te leven. Ze kunnen zich moeilijker losmaken uit slechte relaties, en zijn vaker aangewezen op allerlei vormen van ondersteuning.

Het onderzoek prikt ook mythes door. Zo roept de ‘pro life’ groep graag dat vrouwen die een abortus ondergaan, psychologische schade oplopen. Dat is niet zo, en ook dit onderzoek wijst opnieuw uit dat de link tussen bijvoorbeeld abortus en depressie niet bestaat:

They were no more or less likely to be depressed. And women who gave birth suffered from more serious health complications—from hemorrhaging to a fractured pelvis—than the women who aborted, even later in their pregnancies.

Een abortus kunnen krijgen voorkomt de onnodige dood van vrouwen, en zorgt ervoor dat ze de kwaliteit van hun leven op peil kunnen houden. Zodat ze, als ze het moederschap kiezen, hun kind een betere start kunnen geven. Dat is waarom reproductieve rechten, waaronder toegang tot voorbehoedsmiddelen en goede medische zorg, niets meer en minder zijn dan een mensenrecht.

BONUS: Christenen stelden zich niet altijd zo rigide op. In ieder geval in de V.S., in 1978, dachten mensen met religieuze overtuigingen veel genuanceerder over vrouwen, reproductieve rechten en abortus.

Discussie over vrouwenquotum laait weer op

Over de ongeschreven regel dat mannen beter zijn en dat het dus logisch is dat zij tachtig tot negentig procent van de topfuncties in bezit hebben, hoor je niemand. Maar probeer meer vrouwen een kans te geven, en de herrie barst los. Toch doet Eurocommissaris Viviane Reding volgens bronnen bij de EU opnieuw een poging tot het instellen van een vrouwenquotum van veertig procent, bij grote beursgenoteerde ondernemingen.

Een eerdere poging faalde. Twee argumenten keren steeds terug zodra dit onderwerp op de agenda komt. Een quotum zou verlies aan kwaliteit betekenen, omdat talentvolle mannen geen kans meer krijgen en er te weinig vrouwen zouden zijn. Als ze er wel blijken te zijn, ontstaat er een probleem. Gelukkig kunnen we dan met ons allen terugvallen op de impliciet afgesproken overtuiging dat mannen en het mannelijke beter zijn. Dus de vrouwen zijn er wel, maar ze zijn niet goed genoeg, vandaar die verlaging van de kwaliteit als ze via een quotum alsnog een kans krijgen.

Twee: vrouwen zelf zouden geen quotum moeten willen, omdat zij er vanzelf komen. Hier achteraan volgen dan meteen oproepen aan vrouwen om vooral geduld te hebben, en sussende uitspraken als zou talent altijd erkend worden, dus als je goed bent krijg je vanzelf kansen.

Om met dit laatste te beginnen: zulke uitspraken gaan uit van een eerlijke wereld, waarin het speelveld voor man en vrouw volstrekt gelijk is. In de praktijk is dat niet zo. Vrouwen zelf ervaren dat zij heel anders beoordeeld worden dan mannen. Het Belgische kamerlid Caroline Gennez merkte bijvoorbeeld dat de buitenwereld haar achtereenvolgens afschilderde als de marionet van een mannelijke voorganger, als bitch en daarna als te emotioneel. Naast openlijke weerstand kreeg ze ook te maken met subtieler seksisme:

Als ik het aan het begin van mijn voorzitterschap oneens was met bepaalde mannen in mijn partij deed men alsof men dat niet snapte en gaf men nogmaals dezelfde uitleg. Zo dacht men dat ik wel zou volgen, terwijl ik gewoon een andere mening had.

Dit soort individuele ervaringen lijken anecdotes, maar passen naadloos bij wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt dat vrouwen zeer weinig ruimte krijgen. Ze doen het snel fout. Je kunt als vrouw vriendelijk zijn, maar dan ben je volgens de buitenwereld al snel niet competent. Of je bent competent, en tegelijkertijd ‘dus’ ook een kille bitch. Maak je een foutje tijdens het bewaren van een wankel evenwicht tussen deze twee posities, dan lopen je vooruitzichten schade op omdat de omgeving je straft voor het overtreden van de regels die voor vrouwen gelden.

Meer vrouwen is verlies aan kwaliteit, boehoehoe, talentvolle mannen hebben het nakijken, is een argument waar het seksisme vanaf druipt. Niemand lijkt nu een traan te laten om de vele talentvolle vrouwen die nu het nakijken hebben. En wie vrouw gelijk stelt aan minder kwaliteit leeft duidelijk nog in de middeleeuwen, toen mannelijke autoriteiten vrouwen afschilderden als zwakke wezens, die zich moesten beperken tot huis en haard. Dat is helaas een houding die tot op de dag van vandaag opgang doet, en zich uit in pogingen om vrouwen de mond te snoeren en naar huis te sturen:

Het gaat niet om de lompe opmerkingen op zich, het gaat om de strategie. Door een vrouw consequent ‘een troela’ te noemen, ondermijn je haar autoriteit. Op weinig subtiele manier geef je ze te kennen dat wat ze te vertellen hebben helemaal niets voorstelt. Dat ze ‘het’ niet kunnen, kortom.

Zulke ingesleten mechanismen, zulke structurele achterstelling, doorbreek je niet met mooie woorden en vage beloften waar geen enkele consequentie aan verbonden is. Vrouwen hoeven zich dan ook niks aan te trekken van oproepen als zouden ze zelf niet via een quotum aan de macht moeten willen komen. Alleen al het feit dat ze tot nu toe zoveel discriminatie overleefd hebben, geeft al aan dat ze talent te over hebben. In een rechtvaardige wereld zou hun talent allang beloond zijn. Ze hebben recht op de kans die een quotum hen eindelijk biedt.

Stelselmatige discriminatie pak je aan met harde maatregelen, zoals een vrouwenquotum, net zo lang totdat een vrouw in een machtspositie even normaal wordt als een man in diezelfde machtspositie:

As Ms. Sweeney puts it, “We’ll know we have equality when we have as many incompetent women in senior positions as we have men.”

Lezende vrouwen vormen een revolutie

Wat doet ze daar toch, die vrouw? In haar uppie, zonder supervisie, een boek lezen? Of, nog erger, een boek schrijven? Welke informatie neemt ze tot zich, wat gaat ze daar mee doen? Ze gaat toch geen onafhankelijke denker worden? Dat kan niet! Dat laat de maatschappij op z’n grondvesten schudden! Zo ging dat eeuwenlang, toont Belinda Black aan in haar boek The Woman Reader. Onder andere een instituut als The New Yorker publiceerde een lovende recensie over haar werk.

The Woman Reader blijkt leerzaam leesvoer. Zo is het verbijsterend hoe lang vrouwen ongeletterd en ongeleerd moesten blijven.  Universiteiten golden eeuwenlang als verboden terrein. Onderwijs aan meisjes? Zonde van de tijd, als het meisje leerde koken en kleren verstellen was dat voldoende, want later zou ze toch leven als gehoorzame moeder en echtgenote. Een geletterde vrouw, in de zin van tijd om te lezen en wie weet zelf aan het schrijven, was helemaal doodeng.

Die mentaliteit hield eeuwenlang stand en heeft nog steeds invloed op de gang van zaken nu. Zo moeten meisjes in grote delen van de wereld zich nog steeds beperken tot het huishouden en op het land werken, terwijl jongens naar school mogen. Volgens UNICEF maken vrouwen zodoende tweederde deel uit van de circa 799 miljoen analfabeten op de wereld. Kunnen meisjes wel naar school, dan roept dat angst en haat op. Zie onder andere de gasaanvallen op scholieres en de recente aanslag op de veertienjarige Malala Yousafzhai.

Zelfs toen vrouwen hier en daar toegang kregen tot onderwijs, bleven de angst en de minachting voor ‘geleerde vrouwen’ sterk aanwezig. Helemaal als vrouwen na te hebben leren lezen en schrijven, zelf de pen ter hand namen om eigen werk te publiceren:

De vrouw kon het niet en mocht het niet. Daar komt het op neer. En als ze het dan toch deed, werd ze behandeld als een kind dat zich verkleedt in te grote kleren. Er was een maatstaf voor literatuur en er was een maatstaf voor literatuur door vrouwen. Die dubbele moraal hulde zich niet in het averechtse kleed van politieke correctheid. Veelzeggend is dat menig schrijfster in de negentiende eeuw een mannelijk pseudoniem koos om serieus genomen te worden.

De neiging vrouwen en hun activiteiten naar beneden te halen is stokoud. Je kunt deze vijandige mentaliteit volgens de New Yorker traceren tot minstens het jaar 800:

…when Charlemagne took over the Frankish empire in 800, he decreed that both men and women under his rule would be educated, though women still read in the vernacular, while men were more likely to be schooled in Latin. And so the stigma against chick lit was born. Popular books written in words that women could understand were shunned by men as “sentimental and realistic” stories “about love and friendship and animals and magic potions,” Acocella says. When women began writing themselves, female authors were often deemed insane, or else secretly male.

Chicklit is een moderne term, maar het staat voor de neiging van uitgevers om in een rare kramp te schieten als ze het werk van een vrouw uit moeten geven. Opeens kamp je dan met roze gekleurde kaften en titels in meisjesachtige, ronde letters, en wordt bijna alles geschreven door een vrouwelijke auteur opeens ‘vrouwenliteratuur’/chicklit. Een codewoord voor ‘niet voor mannen’ en ‘niet serieus’:

men and women who write literary fiction are treated differently by critics and in the publishing world. The second is that in the universe of commercial fiction, genres that are written by and primarily appeal to women (chick lit, romance) are taken much less seriously than genres more geared towards men (thrillers, sci-fi).

Kortom, de bezigheden van vrouwen roepen minachting en een zekere weerzin op, ook tot op de dag van vandaag. Voor iedereen die van boeken houdt vormt The Woman Reader krachtig tegengif tegen deze mentaliteit. Leve de geletterde vrouwen…

Bond, vrouwen en seksisme, het blijft jongleren

Skyfall nog niet gezien? Wacht dan even voordat je dit stuk van de Zesde Clan leest, want we verraden een aantal belangrijke plots uit de nieuwste aflevering van de James Bond saga.

Naomie Harris en Daniel Craig in Skyfall.

Ja? Zeker weten?

Ok dan, je bent gewaarschuwd.

Vanuit het gender standpunt bekeken vallen Bond films niet mee. Vaak komen vrouwen vooral in het verhaal voor als verbeelding van een aan mannen toegeschreven fantasie. Ze zijn goed voor een al dan niet expliciet gefilmde seksscène, waarna de schurk ze snel doodmaakt zodat Bond met extra energie ten strijde kan trekken. De dames hebben namen als Pussy Galore of Honey Ryder, en het script grossiert in dubbelzinnige woordspelingen van het type ooooo meneer Bond, ik vind het zo fijn om onder u te dienen.

Een paar jaar geleden sloeg de serie echter een andere weg in. De nieuwe M was een vrouw, Judi Dench. Deze formidabele actrice begon haar optreden met een felle uitspraak waarin ze Bond wegzet als een seksistisch fossiel. Ook de Bondgirl kreeg een nieuwe invulling – vrouwen met een eigen verhaal, personages die eigen rekeningen vereffenen, en in ieder geval in verbaal opzicht volledig overeind blijven.  In Casino Royale (de meest recente) gaf Bond dat zelf ook toe, door aan het einde van een gesprek met teamgenote Vesper Lynd aan te geven dat hij zich ‘skewered’ voelde – vrij vertaald in deze context zoiets als doorzien, doorboort.

Gaat Skyfall door op deze ingeslagen weg? Ja en nee. Ja, want de film haalt de Bechdeltest met gemak, toont vrouwen die hun werk doen, zakelijk met elkaar overleggen, en zich bekommeren om het landsbelang. M speelt in deze film bovendien een cruciale rol, waarmee ze de toon zet:

Not only is she in charge but she shows both emotional power over her subordinates and human failure. She is no longer the joke older woman, there to act as the only foil to Bond’s charms, but a real character with heroic traits.

Het probleem is echter dat M dood gaat, en uiteraard een blanke man als opvolger krijgt. Erger: een collega van Bond, gespeeld door Naomie Harris, maakt een soort omgekeerde carrière door. Ze begint als mede agent, maar blijkt al meteen niet zo goed auto te kunnen rijden. Bond moet bijsturen. Daarna schiet ze ook nog eens de verkeerde persoon neer. Bond zegt wat later tegen haar dat veldwerk niet voor iedereen is weggelegd – een opmerking die haar aan het twijfelen brengt.

En goh, verrassing, aan het einde van de film ‘kiest’ ze inderdaad voor een wat tammere baan op kantoor, als secretaresse van de nieuwe mannelijke M, en zijn we terug bij af. Met twee heren die achter gesloten deuren zaken doen terwijl de bevallige secretaresse koket met Bond mag flirten voordat hij de wereld gaat redden.

Skyfall bevat ook een andere zeer ouderwetse Bondgirl, die weinig meer doet dan mooi zijn, bang kijken, en met Bond van bil gaan:

The scene in which 007 steps suavely into the shower with delectable Sévérine (Bérénice Marlohe) could have happened at any time in the last half-century.

Plus, die arme Marlohe is al weer uit beeld voordat je het weet. Ze heeft seks gehad met Bond en mag daarna weer verdwijnen.

Skyfall levert zodoende een gemengd beeld op. Aan de ene kant krimp je als feministe soms ineen, op andere momenten heb je de neiging juichend op te staan en je arm in de lucht te steken. Bijvoorbeeld als M een prachtige speech houdt om de waarde van het werk van MI6 te verdedigen. Tsja. Ook die ambivalentie past in een traditie…

Stemrecht voor vrouwen zet wereld op z’n kop

De strijd om stemrecht voor vrouwen had overal op de wereld nogal wat voeten in de aarde, ook in de Verenigde Staten. Een serie politieke ansichtkaarten geeft een onthullend kijkje in de psyche van de tegenstanders, zij die vrouwen geen stem willen geven in het democratische proces van verkiezingen. Meest trieste conclusie: de gevoelens van angst en weerzin jegens stemmende vrouwen zijn springlevend. Zo geven conservatieven anno 2012 met name alleenstaande vrouwen de schuld van het verlies van Romney.

We hadden al de Christelijke mannen die vrouwen ervan beschuldigden sletten te zijn die alleen op Obama stemden omdat ze dan gratis aan de pil konden – en dan nog veel meer vrije seks konden hebben, de sloeries. Na dit eerste salvo volgden meer gematigde conservatieven. Hun taalgebruik klinkt redelijker, maar de kritiek op het stemgedrag van vrouwen was even fel. Vooral alleenstaande vrouwen moesten het ontgelden. Die waren zo druk bezig met het recht op abortus veilig stellen dat ze alle andere, verstandigere overwegingen vergaten:

Single women are so obsessed with birth control and abortion that they can’t be bothered to care about the economy or even take care of their kids. There were many jaw-droppers during the segment, but my favorite might be Gretchen Carlson saying that married women vote more on the economy, “because when you’re married, abortion is not really—or contraception for that matter—is not maybe a huge part of your life.” In Carlson’s bizarro world, only single women have sex and only married women have kids.

Zie je, er komt alleen maar ellende van als vrouwen mogen stemmen. Dan kiezen ze de verkeerde kandidaat als president, en maken hun keuze bovendien op basis van de verkeerde overwegingen.

Bijna honderd jaar geleden speelde een soortgelijke minachting voor vrouwen ook een grote rol, maar dan in de strijd vrouwen stemrecht te geven. Tegenstanders gaven argumenten om vrouwen dit recht te onthouden onder andere weer door middel van politieke ansichtkaarten, sociaal gezien even belangrijk als Tumblrs of internet memes nu. De politieke boodschap van dit type postkaart liet niets aan de verbeelding over.

Alleen lelijke alleenstaande vrouwen willen stemrecht.

Geef vrouwen stemrecht en het einde van de wereld is nabij! Feminist Philosophers  merkt op:

somehow it is natural and proper for women to wash clothes and babysit, but it is improper and dehumanizing for men to do it. I just find it funny, especially with the postcard of the three women sitting around a table play cards, smoking and complaining about their lazy husbands.  There is an admission here of, “Yes, we men sit on our asses while our wives do all the work, but that is our RIGHT as men and husbands.  When THEY do it, it’s NOT FAIR and UNNATURAL.”

Kortom, vrouwenkiesrecht zet de wereld op z’n kop, bedreigt het gezin en reduceert mannen tot zielige slappelingen die baby’s vasthouden en de was moeten doen. De horror! Dit soort argumenten komen volgens Feminist Philosophers echter voort uit pure angst voor vrouwen:

I find it fascinating that the implicit argument in these images is something like, “We can’t give women the same rights and privileges that we have, because then they might try to do to us what we have been doing to them, and that is just INHUMANE.”

In Nederland speelden diezelfde angsten en argumenten een rol. Ook hier probeerden mensen vrouwen uit de stemhokjes te weren omdat mannen van nature verstandiger zouden zijn dan vrouwen, en vrouwen thuis hoorden bij hun gezin. Ook God werd erbij gehaald – die had duidelijke rollen voor mannen en vrouwen bedacht en dus zou een echte vrouw nooit het kiesrecht willen hebben, dat was onnatuurlijk en onvrouwelijk. Bovendien, stel dat vrouwen politieke invloed zouden krijgen, dan komt daar alleen maar meer ellende van:

U ziet, weerzin tegen vrouwelijke kiezers is van alle tijden…

Honda lanceert vrouwenauto

Hij is roze! En speciaal gemaakt voor de vrouwtjes! Waarom, o waarom, is de Fit She’s alleen verkrijgbaar in Japan? Discriminatie. De Zesde Clan wil er ook eentje! Echter, alleen een speciaal laagje op de ruiten om te voorkomen dat we rimpels krijgen van de zon, is niet genoeg. Wij vrouwen eisen meer!

Er ontbreekt nogal wat aan het ontwerp, signaleert onder andere webmagazine Slate:

…color coordination isn’t the only thing I want out of a car. Where’s the emergency kit in the trunk that comes fully equipped with an extra set of birth control pills, spare Spanx, and replacement heels in case I break one of mine running to whatever meeting I’m late to this time? What about an onboard GPS system that won’t let me make hormonal navigation decisions? Or an OnStar system that summons only the cute AAA guy? And I’d really love a specialized Breathalyzer that can detect if I have too few Skinnygirl Margaritas in my system to go home with that guy.

Inderdaad. Doe daar iets aan, Honda! Slate pleit verder nog voor een speciale mini autogordel voor het schoothondje. De Zesde Clan is meer van de katten, dus wij denken eerder aan een ingebouwd mandje op de achterbank. Inclusief een systeem om iedere twintig minuten een kattensnoepje te serveren aan onze pluizige lievelingen.

UPDATE: Uiteraard willen consumenten Honda best helpen om hun producten nog verder te verbeteren! Hopelijk neemt het bedrijf een aantal suggesties over.

 

Vrouwen speelden grote rol bij Amerikaanse verkiezingen

De Amerikaanse presidentsverkiezingen gingen gepaard met verkiezingen voor zetels in de Senaat en het Huis van Afgevaardigden. Nu het stof van al die verhitte campagnes begint neer te dalen, stromen de commentaren en analyses binnen. Conclusie: dit waren belangrijke verkiezingen voor vrouwelijke kandidaten, en vrouwenrechten speelden een belangrijke, soms doorslaggevende rol bij de kiezer.

Zo maakten een aantal Republikeinse kandidaten nare opmerkingen over verkrachting en de rechten van vrouwen om een ongewenste zwangerschap af te breken. Lange tijd speculeerden de media dat deze mannen nog steeds een kans maakten op een zetel in de Senaat of het Huis van Afgevaardigden. Dat was niet zo. Nu de uitslagen bekend zijn blijkt dat ze stuk voor stuk verloren.

Overal waar meestal mannen rotopmerkingen maakten over verkrachting en abortus, kreeg ‘Team Rape’ klop van de kiezer. In een redactioneel commentaar schrijft de krant Globe and Mail hierover:

This is a welcome result, indeed, and a tribute to those American voters who turned away from some very ugly ideas.

Vrouwelijke kandidaten boekten juist flinke overwinningen in hun gooi naar een plek in de Senaat en het Huis van Afgevaardigden. Minstens negentien vrouwen kunnen een zetel in de Senaat bekleden. Dat is een historisch hoog aantal, en daarbij komen nog meer primeurs. Want sommige staten krijgen voor het eerst een vrouwelijke afgevaardigde in de Senaat. Webmagazine Jezebel publiceerde portretten van de nieuwe lichting.

In het Huis van Afgevaardigden vormen blanke mannen bij de 200 Democraten voor het eerst in de geschiedenis een minderheid. De ploeg telt begin volgend jaar 61 vrouwen, 43 Afro amerikanen, 27 Hispanics en 10 Aziatische Amerikanen. Vijf Democraten zijn bovendien openlijk homoseksueel/lesbisch, en eentje heeft een biseksuele geaardheid.

Deze diversiteit past in de veranderende bevolkingssamenstelling van de Verenigde Staten en betekent slecht nieuws voor de Republikeinen, die het vooral van blanke mannen moeten hebben. Die groep wordt steeds meer een minderheid – zij het een minderheid met de machtigste banen en de hoogste inkomens.

Obama zelf heeft veel te danken aan de vrouwelijke kiezer. Ten eerste gingen meer vrouwen (53%) dan mannen stemmen. Van de groep die de gang naar de stembus maakte, koos vervolgens 45 procent van de mannen op de Democraat. Bij de vrouwen was dat 55 procent. Nadere analyses van het stemgedrag van vrouwen wezen uit dat met name alleenstaanden massaal voor Obama gingen. Vanwege hun leefsituatie past deze groep niet bij de traditionele huisvrouwenmentaliteit van de Republikeinen.

Daarnaast voelde deze groep zich meer dan gemiddeld geraakt door de vrouwvijandige opvattingen rondom de reproductieve rechten van vrouwen:

As many pointed out on Twitter, it was almost as if Republicans had forgotten women could vote. […]  …the stakes for this election became abnormally high. Obama didn’t need to inspire; he just needed to be the guy not threatening to turn back women’s reproductive rights to 1973.

Kritiek op de overwinning van Obama maakt dit laatste punt overduidelijk. Christelijke mannen zochten internet op om wereldkundig te maken dat de Democraat zijn winst te danken had aan de ‘slettenstem’, de Slut Vote zoals dat zo mooi heet in het Engels. De logica achter deze scherpzinnige analyse luidt als volgt:

“Women want to delay marriage as long as possible so they can ‘have it all,’ and usually ‘have it all’ means ‘have as much hot alpha sex as possible without any consequences.'” And the sneaky Democrats, says B-Skillet, are willing to subsidise this with things like free contraception, thereby winning for themselves the “slut vote”. What this election proves beyond doubt is that “Republicans lose because they discount the existence of original sin in women.”

Blij dat we dit vraagstuk ook weer opgehelderd hebben – of niet ;). En blij dat zulke groeperingen de komende jaren geen sympathiek luisterend oor in het Witte Huis hebben.

Grote opluchting om winst Obama

Phew, gelukkig heeft Obama de Amerikaanse presidentsverkiezingen gewonnen! Vrouwen hebben nu een iets grotere kans dat ze baas in eigen buik kunnen blijven. Want vergis je niet, de president kiest onder andere de leden van het hoogste gerechtshof. Dat lijkt een onbelangrijk detail totdat je beseft dat een aantal rechters zo oud zijn, dat ze moeten afhaken. Als ze vervolgens vervangen worden door rechtste fundamentalisten, kunnen vrouwen het in de toekomst wel vergeten.

Het Supreme Court geeft de laatste, beslissende stem in allerlei wetgeving. Het hof besliste in 1973 bijvoorbeeld in de zaak Roe vs Wade in het voordeel van vrouwen, en maakte abortus legaal. Dat scheelde enorm veel gevaarlijke, illegale abortussen met bijbehorende sterfte en verminking van vrouwen.

Gezien de invloed van dit soort beslissingen is het van het allergrootste belang welke rechters in dit Hof zitting hebben, en of zij oog hebben voor vrouwenrechten ja of nee. Vallen rechters weg, bijvoorbeeld omdat ze te oud worden en zelf aftreden, dan kan een president met zijn benoemingen de mentaliteit van het Hof een slinger geven:

…whomever is president for the next four years will have the opportunity to change the way the Court decides on women’s issues for the duration of your life time. Justices are often appointed at around age 40. They may serve for forty or more years. That is two generations that will be impacted by who is appointed next to the Supreme Court. The entire legal direction of the country, as it impacts women’s rights, could be impacted for your lifetime.

Met Romney aan het roer was de kans groot dat alleen zogenaamde ‘pro life’ kandidaten een kans hadden gemaakt op een zetel in het hoogste gerechtshof. Je weet wel, zij van de anticonceptiemiddelen zijn voor sletten en abortus mag niet, ook niet in geval van verkrachting of als de foetus niet levensvatbaar is. Net als koeien moeten vrouwen in dat geval gewoon een levenloze baby baren. Enzovoorts, enzovoorts.

Dit soort uitspraken hebben invloed, want 39% van de vrouwen zet de abortuskwestie op de eerste plaats in een top vijf van belangrijkste kwesties. Bij mannen kwam dit onderwerp niet voor. Reproductieve rechten beïnvloeden dus het stemgedrag van vrouwen. Mede vanwege de negatieve standpunten van Romney en zijn soortgenoten stemden vrouwen afgelopen nacht in meerderheid op Obama, blijkt uit zogenaamde exit polls. Daaronder veel alleenstaande vrouwen, omdat die zich op geen enkele manier konden herkennen in de conservatieve normen en waarden van de Republikeinen.

Zelfs vrouwen die hetzelfde geloof aanhangen als Romney stemden op de Democraat. Mede vanwege zijn houding ten opzichte van vrouwen:

Anne Kate Ard, 54, retired engineer in Birmingham, Ala.: “Governor Romney does not consider birth control for women a part of normal family medical expenses, and he has not consistently supported pay equity. But everyone wins when women can plan and provide for their families and when children born are wanted, cared for, and loved. These are bedrock needs for healthy, happy families, and families are central to my Mormon faith. That’s why I’m voting for Obama.”

Een ander veelzeggend feit: als het aan welvarende oudere blanke mannen had gelegen, zat Romney nu in het Witte Huis. De Republikein was duidelijk de kandidaat van conservatieve mannen die hun rijkdom en verworven rechten wilden beschermen.

Hoe nu verder voor vrouwen en hun zeggenschap over hun lijf en leefsituatie? Op dit moment doen in Amerikaanse staten een groot aantal wetten de ronde, die de rechten van vrouwen beperken en toegang tot reproductieve zorg beperken. Als zulke voorstellen uiteindelijk bij het Supreme Court belanden, biedt het enige troost dat de samenstelling van dit hof de komende vier jaar onder Obama valt. Wie weet kunnen de ergste extremen dan definitief tegengehouden worden door de rechters die dan zitting hebben. En blijven Amerikaanse vrouwen baas in eigen buik.

UPDATE: twee Republikeinen die een zetel in de Senaat probeerden te halen, verloren de race. De Republikeinen kunnen een meerderheid nu wel vergeten. Hatelijke opmerkingen van beide kandidaten over verkrachting speelden een grote rol bij hun verlies, melden Engelse kranten. Goed zo!

Nieuwsronde

Amerikaanse studentes verdienen vanaf het allereerste begin al 7% minder dan hun mannelijke studiegenoten, Suzanne Collins en Stephenie Meyer domineren de lijsten van boeken die verboden zouden moeten worden, Malala Jousafzai herstelt voorspoedig van een aanslag op haar leven, en kenniscentrum E-quality zoekt Aletta’s van nu. Dat en meer in deze nieuwronde:

  • Kenniscentrum E-quality zoekt Aletta’s van nu. Vrouwen die misschien nog niet zo bekend zijn bij een groot publiek, maar die ondertussen wel degelijk drempels slechten en anderen inspireren. Iedereen kan tot 15 december 2012 een vrouw nomineren die aan de criteria voldoet en een bijzondere prestatie leverde. In 2010 ging de onderscheiding naar Laamia Elyounoussi, oprichter en directeur van Schone Zaak!, en Yesim Candan, oprichter van Partij Eén, een partij waarmee zij haar ideeën voor nieuw politiek denken en een nieuwe generatie verspreidde.
  • Een interessant artikel uit Collectors Weekly over postkaarten tegen het stemrecht voor vrouwen, de argumenten die uit dit historische materiaal naar voren komen, en de manier waarop bepaalde angsten en denkbeelden tot op de dag van vandaag actueel zijn. Aanbevolen!
  • Vrouwelijke auteurs krijgen nauwelijks aandacht van de VPRO-boekenrubriek, en komen niet verder dan een aandeel van 1 in de lijst van zes nominaties voor de AKO literatuurprijs 2012. Weinig lof en eer voor schrijfsters. Dat verandert echter volkomen als het gaat om irritatie en ‘het zou verboden moeten worden’. Dan buitelen de namen van schrijfsters opeens over elkaar heen. Vooral Suzanne Collins, Stephenie Meyer en Sonya Sones moeten het nogal eens ontgelden (bij Amerikaanse lezers in dit geval).
  • De onderzoeksresultaten naar de beoordeling van wetenschappers, waarbij identieke cv’s veel hoger scoorden als er een mannennaam boven stond, dreunen nog na. Onder andere wetenschapster Meg Urry reageerde. We worden allemaal beïnvloedt door een wereld die het mannelijke hoger aanslaat, signaleert ze. Ook zijzelf ontkomt er niet aan. En degene die het hardste roepen onbevooroordeeld te zijn, blijken in de praktijk vrouwen het meest te discrimineren. Heej, dat klinkt bekend….
  • Gerelateerd hieraan: zodra vrouwen van een Amerikaans college afstuderen, verdienen ze al 7% minder dan hun mannelijke medestudenten. Een opvallend verschil, aangezien zowel de jongens als de meiden nog geen kinderen hebben, en hun eerste stapjes op de arbeidsmarkt zetten. Het onderzoek, van de American Association for University Women, controleerde voor factoren zoals studie en beroepsgroep. De 7% is onverklaarbaar – tenzij je, zoals de Zesde Clan, rekening houdt met de onderwaardering voor vrouwen en het vrouwelijke, plus angsten bij werkgevers van het type ‘die vrouwen gaan straks toch trouwen en kinderen krijgen’. Dan wordt die 7% opeens pijnlijk ‘logisch’. De loonkloof heeft nare gevolgen. Zo hebben vrouwen vanwege hun lagere inkomen meer moeite om hun studentenlening af te betalen.
  • ‘Ik wil wel vrouwen opnemen als spreker op mijn filosofie-conferentie, maar er zijn zo weinig vrouwelijke filosofen’. Ja ja. Die vlieger gaat al tijden niet meer op. Er zijn zat vrouwelijke filosofen, wiens werk je kunt bestuderen en die je uit kunt nodigen, en nota bene de UNESCO zette een netwerk met een lijst op om dit duidelijk te maken. Organiseer je dus een congres, raadpleeg de lijst en stop met zwammen dat er onvoldoende vrouwen te vinden zijn. Vanuit Nederland staat onder andere Rosi Braidotti op de Europese lijst, evenals Joke Hermsen, Bibi van den Berg en Iris van der Tuin.
  • Oudere vrouwen in Tanzania lopen gevaar door een cultuur die geneigd is hen te beschuldigen van hekserij. Volgens een rapport van de Verenigde Naties vonden duizenden senioren de dood door gewelddadige aanvallen. Vaak gaat het om arme vrouwen, die de gang naar de rechter niet kunnen betalen. De misdaden belanden daardoor in de vergetelheid en daders kunnen ongestraft verder slaan en schoppen.
  • De 14-jarige Malala Jousafzai, neergeschoten door de Taliban omdat ze wil dat meisjes naar school kunnen, heeft gelukkig geen hersenletsel overgehouden. Ook kan ze weer praten. Wel zal haar herstel nog maanden duren. Malala ligt in een kliniek in Engeland. Haar ouders zijn inmiddels overgevlogen om haar bij te staan.

Gamewereld pakt haat aan

Goed nieuws van de gamesindustrie. Invloedrijke producenten beginnen zich bewust te worden van hatelijk gedrag onder spelers en introduceren nieuwe regels om videospelletjes spelen voor iedereen plezierig te houden. De producenten van Halo 4 pakken gescheld en gedreig via Xbox Live aan, en spelers van Guildwars2 gaan van het netwerk af als ze zich niet fatsoenlijk kunnen gedragen.

Dit soort hatelijkheden krijgen mensen naar hun hoofd geslingerd als ze het wagen een videospelletje te doen.

Desgevraagd willen de mensen achter Guilswars 2 best nog een keertje controleren of ze de juiste beslissing namen. De klager blijkt in al die gevallen aan geheugenverlies te lijden:

In every case we have double-checked, the action taken on the account was appropriate. However, we’d like to clear up any misconceptions. If you think you were unfairly suspended, or if you’d like to know the specific chat or character name that got you suspended, post your character name and we’ll reply in graphic detail with the reason for the block.

Wat dan naar voren komt is niet misselijk. Het gaat meestal om een kleine groep spelers, maar door hun agressieve gedrag en hatelijke omgangsvormen verpesten ze de sfeer voor een grote groep. Vrouwen zijn een favoriet doelwit van dit type internet trol, getuige sites zoals Fat, Ugly or Slutty.

De industrie zelf werkt ook niet altijd mee. Bij evenementen plakten ondernemingen bijvoorbeeld rustig streepjescodes op de konten van schaars geklede boothbabes om te helpen spelletjes te verkopen. De vrouw als product en gebruiksvoorwerp, fijn! Dan geef je zelf het voorbeeld en is het voor anderen makkelijker om op diezelfde toon verder te gaan.

Hier en daar proberen organisaties het fenomeen boothbabes inmiddels buiten de deur te houden. Omdat het gewoon echt niet meer van deze tijd is.

Commentatoren zijn dan ook blij dat gamesontwikkelaars hun verantwoordelijkheid nemen en seksisme, racisme, homohaat en andere vormen van agressie aanpakken:

There will undoubtedly be a process of change and adjustment, both for players accustomed to harassing with impunity and for players used to muting voice chat, disabling messages and ignoring the wider community for fear of abuse. But clear, powerful voices supporting moderation that makes gaming online a more civil space is a bold move in a good direction.

Veel plezier met Halo 4. Nu hopelijk zonder hatelijkheden!

Rechts Amerika raakt in de war van verkrachting

Mocht je na een verkrachting zwanger zijn, dan is dat iets waar je als vrouw heel erg blij mee moet zijn. Want dit nieuwe leven is een geschenk van God. Jawel! Republikeinen maken de ene na de andere blunder in de laatste fase van de presidentsverkiezingen in de V.S. Hun uitspraken over een misdaad zoals verkrachting zijn tekenend voor de manier waarop deze conservatieve politici vrouwen zien.

De rij begint langer en langer te worden. Waar te beginnen? Nederland maakte kennis met het verwrongen vrouwbeeld van conservatieve Amerikanen toen SGP-voorman Van der Staaij vrolijk de uitspraken nakraaide van de Republikein Todd Akin. Deze expert op het gebied van vrouwen en hun biologie beweerde dat als het om een échte verkrachting ging, het vrouwenlichaam manieren heeft om de boel af te sluiten zodat er geen zwangerschap ontstaat.

Let wel, een echte verkrachting he. We hebben het hier niet over verrassingsseks of liegende sletten die wel heeeeeel snel verkrachting roepen. Want een andere Republikein, Roger Rivard, had al van zijn vader gehoord dat sommige meiden eerst gewillig seks hebben, maar dan opeens roepen dat het verkrachting was als ze zwanger blijken te zijn. Lekker makkelijk. Rivard legde later uit dat zijn opmerkingen uit hun context waren gerukt:

Naturally, Rivard invoked the standard Republican “out of context” excuse and then clarified his statement by explaining that he has four daughters and three granddaughters, so that’s enough talk about that. Ryan, who is also an adherent to the “some rape is not really rape ‘cause bitches be lying” school of thought—which is why he was one of the House Republicans who tried to redefine rape—endorsed this guy back in August.

En nu hebben we dan een andere Republikein, Richard Mourdock, die een paar dagen geleden partijgenoot Rick Santorum nabouwde toen die begin dit jaar riep dat een zwangerschap na verkrachting een geschenk van God is. Ook Mourdock is die mening toegedaan:

I’ve struggled with it myself for a long time, but I came to realize that life is that gift from God, and even when life begins in that horrible situation of rape, that it is something that God intended to happen.

Enzovoorts, enzovoorts. Dit zijn geen op zichzelf staande gevallen. Deze Republikeinse mannen nemen zulke standpunten in met het fijne gevoel dat ze zich onder gelijkgestemden bevinden. Als vrouwen routinematig liegen over verkrachting, toch zelden zwanger worden na een echte verkrachting, of een geschenk van God ontvangen, kun je rustig slapen nadat je abortus onder alle omstandigheden verbiedt (en vrouwenlevens in gevaar brengt).

De verwarrende uitspraken over verkrachting en zwangerschap, in combinatie met ‘de wil van God’ leiden terecht tot allerlei kritische vragen. Hoe zit het nou precies? Wat maakt dat God in het ene geval het vrouwenlichaam toestaat de zwangerschap te voorkomen, en in het andere geval niet? Wanneer besluit Hij dat? Voor de verkrachting, of tijdens, of maakt Hij net als deze Republikeinse mannen onderscheid tussen verschillende soorten verkrachting? Zijn verkrachters vermomde engelen die Zijn werk doen? Als je je als vrouw verzet tegen een man die je wil verkrachten, ben je dan niet aan het rebelleren tegen God?

These questions may seem unserious, but if candidates really do imagine themselves as conduits for God’s decisions, we need a little bit more insight into God’s decision-making process. He’s not speaking for himself, so it’s up to the emissaries who claim to work under his authority and wish to impose it on us by law to explain.

Engelse commentatoren hebben inmiddels een advies voor rechtse Amerikanen. Stop met praten over verkrachting, want de ene uitspraak is nog tenenkrommender dan de andere. En vrouwen zouden er achter kunnen komen vanuit welke overtuigingen die uitspraken voortvloeien:

What they’re hoping we won’t notice is the fact that their party is politically committed to sexual violation. […] Underlying the Republican rape comments and actual Republican political goals are a few fundamental convictions: first, women are vessels for childbearing and care-taking; second, women cannot be trusted; and third, women are the property of men. Mourdock’s statement that conceiving from rape is a gift positions women as receptacles, not as autonomous human beings. This view of women as vessels – vessels for sex with their husbands, vessels for carrying a pregnancy, vessels for God’s plan – is a necessary component of the kind of extreme anti-abortion legislation most Republican politicians support.

Als ze dat doorkrijgen is het de vraag of ze niet alsnog op Obama stemmen…