Jongeren vechten tegen kinderhuwelijken in Bangladesh

Als meisje van 12, 13 jaar moeten trouwen? Een heel slecht idee. De beoogde kindbruiden zelf zijn bovendien niet gek. Die zien in hun omgeving ook zonder wetenschappelijk bewijs precies wat dat inhoudt. Niet meer naar school, leven in een isolement, keihard werken in de huishouding en te jong kinderen moeten baren. Als openlijk verzet cultureel gezien niet kan, wat doe je dan? Dan doe je in Bangladesh een beroep op een organisatie van jongeren, die dit soort kinderhuwelijken proberen tegen te houden.

De Engelse krant The Guardian geeft als voorbeeld de dertienjarige Rehana. Op een gegeven moment merkte ze aan alles dat haar ouders haar wilden uithuwelijken. Ze wilde niet, maar als jong meisje heb je in de cultuur van Bangladesh weinig mogelijkheden. Het bestaat niet dat je met je ouders gaat steggelen en nee zegt.

Fortunately for Rehana, she knew exactly who to call: the district’s vaunted “wedding busters”, a movement consisting of 11 groups of around 20 youngsters, campaigning against child marriage. Arriving home from school the next day, Rehana found the group talking to her mother, who remained belligerent. “Who will help us find a nice boy when she gets older?” she demanded. “And who will protect Rehana on her way to school?” The children are well versed in handling such scenarios; they don’t argue, but methodically list the evils of child marriage.

Op die manier houden de jongeren rekening met culturele normen en waarden. Je behoort respect te tonen voor mensen die ouder zijn dan jezelf. Maar je mag wel keiharde feiten noemen. Die prikken alle mythes door waar mensen een beroep op doen om goed te praten dat kinderen kinderen moeten baren, en kansloos in de huishouding van schoonouders verdwijnen.

Zo kan het per land verschillen wat nodig is om aan een vroeg huwelijk te ontkomen. Business Week ging in op de ervaring van een vrouw in Nigeria. Ze deed het goed op school. Toch wilden haar ouders haar op haar zestiende laten stoppen met onderwijs volgen en laten trouwen met een man die drie keer ouder was dan zijzelf. In haar geval hielp een beroep op haar broer. Daarnaast kreeg ze hulp van een lokale organisatie voor gezondheidszorg:

Also championing her cause were members of the health support committee in her hometown of Timia, who offered her a scholarship to a three-year midwifery school program in Agadez, a six-hour drive away. She met her husband there while completing her studies. They since have moved back to Timia, where he works as a travel agent and she assists the town’s women during pregnancy, labor and delivery. Her cousin, not so lucky, was married off at 16.

Hulp kan op die manier letterlijk een verschil maken tussen leven en dood. Want dat is misschien nog wel het ergst. Van school moeten, vloeren schrobben, dat is al erg genoeg. Maar als je een zwangerschap en bevalling moet doorstaan terwijl je lichaam daar niet klaar voor is, kan ‘kindbruid’ gelijk komen te staan aan ‘dood’. Door schuld, van een samenleving die meisjes het licht in de ogen niet gunt. Dat moeten we niet willen.

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: