Bedrijfsleven verkoopt mooie praatjes

Alles beter dan een hard quotum voor vrouwen in de top van het bedrijfsleven, en dus komen allerlei mannen op invloedrijke plekken in verzet. Na adjunct-directeur Keyner, die een vrouwenquotum een slecht idee vindt omdat hij het een slecht idee vindt, doet nu ook hoogleraar accounting Jan Bouwens een duit in het zakje. Hij doet het voorkomen alsof bedrijven massaal vertrekken zodra ze drie vrouwen in de top aan moeten nemen. Hij pleit voor gericht beleid om meer vrouwen door te laten stromen.Dat is lef hebben. Het bedrijfsleven heeft al decennia lang de kans gekregen daar serieus mee aan de slag te gaan, maar tot nu toe bleef het bij mooie praatjes en goede voornemens.

Vergeet de sirenezang van lage lonen landen, belastingparadijzen of omgevingen waarin milieuwetgeving ontbreekt. De doorslaggevende factor in het verplaatsen van je bedrijf naar een ander land is volgens hoogleraar Bouwens de dreiging van de plicht een paar vrouwen in de top te benoemen. Begin daarover en grote ondernemingen laten je land acuut links liggen. Ramp!

Dus zegt Bouwens, samen met Keyner: ‘geef ons meer tijd’, laten we investeren in het opleiden en laten doorstromen van vrouwen. Probleem met deze redenering: dat verhaal kennen we. Ondanks jarenlang diversiteitsbeleid staat de opmars van vrouwen in topfuncties bijna stil. De enige reden dat de Volkskrant blij een toename kan vermelden is omdat er het afgelopen jaar zowaar negen vrouwelijke commissarissen bij kwamen in het bedrijfsleven. Negen. Landelijk. Toe maar. Ondertussen bestaan de beursgenoteerde ondernemingen nog steeds voor iets meer dan de helft uit organisaties waarin geen enkele vrouw zitting heeft in de top.

De echte wil ontbreekt. In drie jaar tijd wilden slechts 200 ondernemingen Talent naar de Top ondertekenen, een vrijwillig convenant om vrouwen meer kansen te geven. In hun monitor van 2010 moet Talent naar de Top toegeven dat de grotere Nederlandse multinationals ondervertegenwoordigd zijn, evenals bedrijven uit de industrie, bouw en handel en horeca. Het zijn vooral non-profit en overheidsinstanties die het charter willen onderschrijven.

Van de ondertekenaars voldeed bovendien een meerderheid  in 2010 niet aan de vrijwillige afspraken:

Van de ondertekenaars uit 2010 heeft 33% geen doelstellingen bepaald en 64% heeft niet bepaald hoe en wanneer de doelstellingen moeten worden bereikt (strategie). Voor de onderteke­naars uit 2008 en 2009 geldt dit voor 17% respectievelijk 47%. Meer dan 50% van de ondertekenaars uit 2008 en 2009 en bijna alle ondertekenaars uit 2010 hebben geen toereikend beleidsdocument. Daarmee voldoen deze ondertekenaars niet aan de charterrichtlijnen

Als het beeld al zo is bij organisaties die in principe aangeven welwillend te zijn, dan vraag je je af hoe het zit met de bedrijven die zelfs hiertoe niet bereid zijn. Oh wacht, dat weten we. Dat zijn die 52% bedrijven met louter mannen in de top. Wiens directeuren volhouden dat er nou eenmaal te weinig capabele vrouwen beschikbaar zijn. Omdat ze niet willen en niet kunnen en dan verdorie ook nog het lef hebben zwanger te worden. Datzelfde Talent naar de Top vecht hard tegen deze vijandige mentaliteit. Vrouwelijk toptalent is namelijk niet schaars, je moet het talent alleen wel willen zien. Dat lukt niet als je blijft recruteren uit het besloten wereldje van de Erasmus Universiteit, de TU Delft en de vriendjes van de golfclub.

Alleen TNT slaagde er volgens Talent naar de Top in dertig procent vrouwen in de gelederen op te nemen. Als enige voldoet dit bedrijf al aan de beoogde EU-norm waar Eurocommissaris Reding zich hard voor wil maken. Opvallend genoeg ging TNT niet failliet. Voor zover we weten toont de onderneming tot nu toe ook weinig initiatieven om de werkzaamheden naar China te verplaatsen. Misschien moeten mensen als Keyner en Bouwens daar eens een kijkje nemen, in plaats van angst te zaaien en vooroordelen te spuien.

UPDATE: We hebben pech dat Nederlandse bobo’s het tot nu toe houden op impliciet seksisme en versluierend taalgebruik. In Australië zei ’s lands meest populaire dj gewoon openlijk in zijn radioshow dat vrouwen de boel de vernieling in helpen zodra ze op machtige en invloedrijke posities terecht komen. Kijk, openlijke haat, daar kun je tenminste iets mee. Er ontstond prompt een Destroy the Joint Facebook groep, je kunt T-shirts kopen, Twitteren, op Youtube Destroy the Joint filmpjes bekijken, enzovoorts enzovoorts. Zulke makkelijke doelwitten bieden Nederlandse directeuren en hoogleraren niet. Terwijl de cijfers toch echt boekdelen spreken:

Advertenties
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Reacties

  • Jan Bouwens  On september 10, 2012 at 5:50 pm

    Mijn vraag naar aanleiding van bovenstaande reactie is: op basis waarvan kunt u zo zeker zijn van de heilzame werking van een opgelegd quotum? Als je in Noorwegen gaat kijken zie je en groot aantal bedijven met vrouwelijke commissarissen en manlijke bestuursleden. Dat is precies wat je niet wilt bereiken.
    Het gaat er niet om bedrijven meer kans te geven. Het gaat er om dat doorstroom wordt gestimuleerd. Als dat wordt zeker gesteld maakt men de pool groot genoeg en zullen bedrijven graag vrouwen kiezen. Het is zelfs zo dat we ons het met de vergrijzing niet eens kunnen permitteren het talent van vrouwen te negeren. Quota werken echter niet!

  • Jan Bouwens  On september 11, 2012 at 1:44 pm

    De stukken die u aanhaalt leveren geen bewijs voor onwil en ook niet voor het U feit dat dwang helpt. U haalt de paper van David Matsa en Amalia Miller hierboven aan. Daar kan het volgende op worden gezegd.Uit het onderzoek van Ahern en Dittman blijkt dat als ondernemingen hun eigen commissarissen1 kiezen dat de financiële markt in Noorwegen geen verschil maakt tussen vrouwen en mannen in hun verwachte bijdrage aan het bedrijfsbeleid. Dat wil zeggen men verwacht niet dat mannen wezenlijk anders presteren dan vrouwen. Uit vervolgonderzoek van David Matsa en Amalia Miller blijkt dat wanneer vrouwen een groter aandeel nemen in het bestuur er minder mensen worden ontslagen en salarisstijgingen worden gemitigeerd. Tevens nemen deze bedrijven minder risico’s. Hieruit blijkt dat de bij Noorse wet afgedwongen vrouwen wel degelijk anders beslissen dan mannen. Het is de vraag of dit ook het geval zou zijn geweest zonder de Noorse wet. Beleggers zijn dus niet zozeer angstig om vrouwen aan te stellen, zolang men de commissaris vrijwillig kan kiezen. Ze worden pas angstig als de overheid zich gaat bemoeien met het ondernemingsbestuur.
    ALs u harde maatregelen wil instellen, dan zou u die op een ander niveau moeten richten, namelijk op het middenniveau. Kijk maar eens hoeveel voruwen in in de RvB zitten in Noorwegen. Daar is nauwleijks groei, en daar zou je juist de groei willen hebben!Een gedwongen quotum leidt slechts af van de zaak. U zou voor doorstromging van vrouwen een belastingverlaging kunnen geven. Dat is een positieve prikkel.

    • idamels  On september 11, 2012 at 5:52 pm

      Mijnheer Bouwens, de centrale stelling van dit artikel is dat het al jaaaren voor geen meter opschiet met de doorstroom van vrouwen, en dat zo onderhand alles beter is dan niets. Verder verwees ik u naar stukken die gaan over allerlei aspecten van quota. Als u studies zoekt die de ‘onwil’ (uw woord) in kaart brengen, dan heeft bijvoorbeeld mevrouw Van den Brink een erg mooi onderzoek gedaan naar de gang van zaken rondom de benoemingen van hoogleraren aan Nederlandse universiteiten. U zou ook eens de Emancipatiemonitor kunnen doornemen, of een kijkje nemen bij de site van Catalyst, een Amerikaanse organisatie.
      Veel leesplezier gewenst,
      De Zesde Clan
      PS o ja, nog dit: juist omdat er nu sprake is van een quotum wemelt het opeens van opiniestukken, pleidooien voor de doorstroom van vrouwen (al dan niet via andere maatregelen dan een quotum) en analyses van de situatie. De Zesde Clan wil stellen dat een quotum helemaal niet afleidt van waar het echt om gaat -en wat dit dat dan volgens u? – maar juist een vinger op de zere plek legt. Het dwingt mensen heel, heel kritisch te kijken naar wat er nou daadwerkelijk op de werkvloer gebeurt en wat dat zegt over machtsverhoudingen, bijvoorbeeld tussen de seksen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: