Obama eert vooruitgang voor vrouwen

Na de Republikeinen hielden nu ook de Democraten hun conventie. Het contrast kan niet duidelijker zijn. Waar Ann Romney het hield op ‘tsja, vrouwen hebben het nou eenmaal moeilijker dan mannen, wat kunnen jullie toch goed lijden, hier, een aai over jullie bolletjes’, sneed Michelle Obama in haar speech expliciet het thema aan van baas in eigen buik. En verbond ze vooruitgang voor vrouwen aan andere historische bewegingen, zoals de emancipatie van arbeiders en mensen met een getinte huidskleur.

Obama tijdens haar toespraak voor de Democratische conventie.

Opiniebladen lieten niet na om te benadrukken dat de speech van Obama veel enthousiaster werd ontvangen, en veel eerlijker over kwam. Tegelijkertijd noteerden commentatoren ook dat Obama, als vrouw, en als zwarte vrouw, nog steeds beperkt wordt. Die verandering is al langer gaande. Toen ze in 2004 voor het eerst optrad in het publiek, zei ze nog dingen die een vrouw van echt nooooit behoort te zeggen. Zoals:

“I cannot be crazy, because then I’m a crazy mother and I’m an angry wife,” she told The Chicago Tribune about balancing her husband’s Senate run with the rest of their lives. “What I notice about men, all men, is that their order is me, my family, God is in there somewhere, but me is first. And for women, me is fourth, and that’s not healthy.” “I’ve had to come to the point of figuring out how to carve out what kind of life I want for myself beyond who Barack is and what he wants,” she continued, on a more poignant note.

Acht jaar later heeft Michelle Obama geleerd van alle kritiek en schrik en verwijten dat ze haar man overvleugelt of zelfs castreert. Ze beperkt zich tot de zorg voor het thuisfront, en hield zich verre van expliciet politieke toestanden.

Die situatie kwam ook terug in haar speech. Net als Ann Romney beschrijft ze vrouwen toch vooral in termen van hun relaties tot anderen. En ook al besteedde ze aandacht aan diverse emancipatiebewegingen in de geschiedenis van de V.S., het eindigt toch bij ‘Mom in Chief’ als allerbelangrijkste taak waar ze zich voor gesteld ziet. :

If you feel let down by an arc that begins with anti-colonialism, immigration and women being dragged to jail, but returns to the cult of motherhood, you’re not alone. […] But for a black woman whose embrace of the most uncontroversial causes imaginable still managed to incite right-wing hysteria, who had to prove her normalcy and demureness and maternal love in the face of broad dehumanization, even mom-in-chief is something — even if it’s not everything. And her speech tonight could make you think that maybe, just maybe, that could change too.

Dat geeft hoop…

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: