Vrouwelijke boksers laten stappen in verandering zien

Voor de aller allereerste keer konden vrouwen boksen op Olympische Spelen. Met hun indrukwekkende optreden gaven ze critici het nakijken, schrijft de Engelse krant The Guardian. De veranderingen die dit artikel in kaart brengt, geven een mooi overzicht van de manier waarop vrouwenemancipatie tot stand komt. Laten we de stappen in het proces even nalopen.

Vrouwen mogen eindelijk boksen op Olympisch niveau.

Het begint met verbodsbepalingen. Die kunnen juridisch zijn, maar ook sociaal. Vrouwen mogen en kunnen iets niet, het hoort niet, want. De redenen die dan volgen bieden een staalkaart aan bijgeloof, medische fabels, vaststaande ‘feiten’ over de vrouwelijke natuur, en de ontwrichtende maatschappelijke gevolgen die het heeft als vrouwen toch activiteit X ondernemen. Bijvoorbeeld: God verbiedt het – hoewel dat in de praktijk soms toch mee blijkt te vallen. Of de zedelijkheid. Als vrouwen autorijden, betekent dit het einde van de maagdelijkheid. Boksen? Vrouwen kunnen dat niet omdat ze niet stabiel genoeg zijn. Vanwege het premenstruele syndroom. Jawel.

Stap 2: vrouwen doen het toch, en krijgen straf. Op z’n minst in de vorm van uitgelachen worden en/of bergen kritiek en minachting over zich heen krijgen. Vrouwen die boksen? Freakshow! Als vrouwen last hebben van dit type minachting is de oplossing simpel. Ze moeten niet klagen en zeuren, maar gewoon snel ophouden met activiteit X.

Stap 3: De vrouwen gaan door en beginnen aan een, vaak langdurig en heftig verlopend gevecht om de activiteit van hun keuze sociaal geaccepteerd, legaal, officieel en tot op het hoogste niveau uit te oefenen. Protestacties, demonstraties, rechtszaken, noem maar op. Vrouwen moeten vaak alles uit de kast halen om hun activiteit af te dwingen. Zie onder andere de strijd om schansspringen voor vrouwen op de Olympische winterspelen te krijgen, de strijd om het kiesrecht, de strijd om gelijk loon voor hetzelfde werk, enzovoorts enzovoorts. Het komt vrouwen zelden of nooit aanwaaien.

In geval van boksen vochten vrouwen voor officiële toegang. Daarna konden ze door naar de voorlaatste fase, stap 4. De vrouwen doen mee, nee wacht, ze doen niet alleen mee, ze doen het geweldig. De mannen mogen wel oppassen, straks nemen de vrouwen de macht over, hahaha. Over de lange weg om daar te komen spreken we niet meer:

Perhaps the most surprising things about the women’s boxing in these Games is how little the struggle to get here is referenced. Back in 1997 Frank Maloney, the manager of the former world heavyweight champion Lennox Lewis, described a fight between two girls exercising their new-won right to box in 1997 as a “freak show”. Now Lewis himself seems cheerfully flummoxed at the quality of the women boxers on show. “Wow, the girls were unbelievable at ExCeL on Monday,” he wrote in his BBC blog, reserving his greatest praise for Taylor – a masterful boxer, who has perhaps done more than anyone to raise the profile of women’s boxing and bring it to the Olympics. “The way she throws punches and the aggression she throws them with, you can tell she’s got the killer instinct,” he wrote. “I think the guys should be watching their backs, she could beat a lot of them out there.”

Als vrouwen vervolgens te lang te veel succes hebben, krijgt dit element van ‘oei mannen, pas op’ steeds meer nadruk. Je zou dit stap 4 b kunnen noemen. Vrouwen die volop meedoen, vrouwen die successen boeken, dat is een probleem, want de boel feminiseert en dat is heel erg. Bovendien betekent vrouwensucces mannenleed. Dit is zo’n standaard reactie, onder andere zichtbaar bij nieuws over de situatie van jongens in het onderwijs of de samenstelling van de ambtenarij, dat columniste Elma Drayer haar geduld verloor.

Deze keer begon het gejammer omdat de vrouwen op de Olympische Spelen meer medailles wonnen dan de mannen. En dat is slecht nieuws, verontrustend nieuws zelfs, voor de mannen. Kan het masculiene gemok  afgelopen zijn, vroeg ze zich onlangs af:

wat is precies het probleem? Doet het ertoe of op het erepodium een mannelijke of een vrouwelijke Nederlander staat? En dan nog: waarom stemt het niet tot vreugde dat vrouwen een achterstand van eeuwen langzaam aan het wegwerken zijn – ook in de sport?

Goede vragen, die, vreest de Zesde Clan, nog lang niet aan actualiteit en urgentie ingeboet hebben. Want meer vrouwen die zich bezig houden met activiteit X, betekent voor veel mensen nog altijd verlies aan kwaliteit en status, een vervrouwelijking of feminisering die allerlei negatieve effecten heeft. Dat dit een mythe is maakt niet uit. Angst is niet voor rede vatbaar.

Waarna het dus helaas voor kan komen dat stap 5 volgt: de tegenreactie op de verworven rechten, macht, invloed of succes van vrouwen wordt zo sterk, dat vrouwen opnieuw aan banden worden gelegd. (Neem bijvoorbeeld de V.S. met hun oorlog tegen vrouwen. Sommigen kunnen het gewoonweg niet geloven dat ze weeeeeer de barricades op moeten om baas in eigen buik te blijven.)

Ook in eigen land vinden we steeds opnieuw mensen die vrouwen in willen dammen omdat ze te zichtbaar worden. Zo stelde nota bene een vrouw, hoogleraar medisch onderwijs Gerda Croiset, in haar oratie dat medische opleidingen vrouwen moeten afremmen om mannen meer kansen te geven. Ja, dat leest u goed. Haar redenering:

Op basis van neurowetenschappelijke inzichten zou er met de 8+ regel en de gewogen loting een biologische discriminatie plaatsvinden van jongens. Ik kan me voorstellen dat het onaantrekkelijk voor jongens wordt om geneeskunde te studeren, als je als jongen een van de weinigen onder de meisjes bent.

Gelukkig refereert ze er wel meteen aan dat het een dikke honderd jaar eerder de meisjes waren, die als enkeling in een zee van jongens, begonnen aan hun pionierswerk. Niemand die zich toen vreselijk in ging spannen om jongens actief af te remmen, met allerlei officiële maatregelen, om deze meiden meer kansen te geven. En als de sociale structuren taai blijven en vrouwen uitvallen vanwege alle obstakels, weerstand en discriminatie, moeten ze niet zeuren. Of nee, wacht, dan roep je gewoon, niet gehinderd door feiten, dat het aan de vrouwen zelf ligt, ze willen eigenlijk helemaal niet. Probleem opgelost!

Enfin, terug naar het boksen. Tot nu toe lijkt deze activiteit terecht te komen in de categorie ‘sociaal geaccepteerd, wat maf eigenlijk dat het zo lang duurde voordat vrouwen mochten boksen op de Spelen’. Zelfs het notoir conservatieve dagblad The Sun kwam met de kop dat feministe Emmeline Pankhurst erg trots zou zijn op de vrouwen die de afgelopen dagen in de ring stonden. Wow. Dat wil wat zeggen. Boksers, geniet van alle complimenten. Geniet van het succes. Jullie hebben het dik verdiend.

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: