Vrouwen zitten niet te wachten op Sharia raad

Sharia raden in Nederland? Asjeblieft niet. Zulke ‘gerechtshoven’ zullen moderne moslimvrouwen als zondares zien en veroordelen voor zaken waar de Nederlandse wet geen probleem van maakt. Bovendien hebben de veelal orthodoxe mannelijke rechtsprekers er belang bij om de verhouding tussen de seksen in hun voordeel te (blijven) beslechten. Dat betogen twee vrouwenrechtenactivistes. Ze reageren op de in Nederland opgelaaide discussie religieuze rechtspraak mogelijk te maken.

Sharia rechtbanken zijn omstreden. Toen debatcentrum De Balie in 2010 bij wijze van experiment voor een dag zo’n raad opzette in Amsterdam, kwamen er meteen actievoerders langs. Daarmee kreeg het debatcentrum gelijk een vorm van antwoord op de vraag of shariarechtbanken ‘echt zo onwenselijk zijn’ of dat ze een plek verdienen naast het bestaande rechtstelsel in Nederland.

Twee jaar later, afgelopen juni, zette islamgeleerde Haitham Al-Haddad het onderwerp opnieuw op de agenda. Hij pleit voor een raad in Nederland, onder andere omdat nu jaarlijks circa 200 vrouwen uitwijken naar Engeland. Daar bestaan zulke raden, maar de heren weten zich vaak geen raad met de kwesties die Nederlandse moslima’s voorleggen. Hij vindt het daarom de plicht van Nederland om vrouwen in eigen land te bedienen, zodat ze niet langer naar Engeland hoeven te reizen.

Met zijn pleidooi negeert Al-Haddad de stem van vrouwenorganisaties in Engeland, die stevige kritiek hebben op de Sharia raden:

The Iranian and Kurdish Women’s Rights Organisation (IKWRO) is campaigning to bring an end to the practice. ”We have spoken to many women and all of them tell us the same story; Sharia law is not providing them with the justice they seek. The councils are dominated by men, who are making judgements in favour of men,” said Diana Nammi.

Nora Kasrioui en Nadia Martosatimna-Laiti signaleren hetzelfde. Beiden werken al langere tijd voor vrouwenrechten in de Islamitische gemeenschappen. Kasrioui is verbonden aan de organisatie Brood en Rozen en Martosatimna-Laiti is voorzitter van Darna Asila. Deze organisatie strijdt tegen geweld tegen vrouwen in Marokko. Ook zij zien niets in een Sharia raad:

Zo’n college, dat gedomineerd wordt door orthodoxe mannen, zal beslist niet in het voordeel van de progressieve moslima’s zijn. De kans dat deze rechters zullen kiezen voor een conservatieve versie van het islamitisch recht, die maar al te vaak zonder meer geassocieerd wordt met de ware islam, is zeker aanwezig. De óók bestaande liberale visie, met bijvoorbeeld het recht van vrouwen op een eigen partnerkeuze, op werk en onderwijs en eigen bezittingen zal dan verwaarloosd worden.

Beiden benadrukken dat er niet één moslimgemeenschap bestaat in Nederland. Allerlei verschillende culturen, groeperingen en gemeenschappen hanteren allemaal andere interpretaties van hoe het hoort en hoe mensen behoren te leven. Waarbij Islamitische rechtsgeleerden routinematig achter de voordeur kijken, tot in de slaapkamer aan toe. Kasrioui en Martosatimna-Laiti pleiten ervoor dat de Nederlandse gemeenschappen eerst  nadenken en emanciperen. Progressieve moslima’s kunnen daarbij als gids fungeren:

Voordat een shariarechtbank in Nederland toegestaan wordt, zouden moslima’s er eerst voor moeten zorgen dat hun progressieve uitleg binnen de islam algemeen erkend wordt, inclusief de daarbij behorende rechten. Evenals bij de eerste en de tweede feministische golf zullen die echter eerst informeel bevochten en erkend moeten worden.

Deze emancipatie en bewustwording krijgt alvast een flinke duw in de rug van Shirin Musa. Ook zij is ervaringsdeskundige. Ze zat jarenlang vast in een religieus huwelijk omdat haar Pakistaanse man niet aan een scheiding volgens islamitische regels mee wilde werken. Dat ze voor de Nederlandse wet al wel was gescheiden, maakte niet uit. Ze zette een campagne op om te voorkomen dat andere vrouwen moeten meemaken wat zij zelf meemaakte. Ze wil dat het Nederlandse recht geldt, en uitgebreid wordt met regelgeving die het onmogelijk maakt om vrouwen tegen hun wil gevangen te houden in een religieus huwelijk.

Via haar site, Femmes for Freedom, kunnen vrouwen informatie krijgen, juridisch advies inwinnen, en misstanden melden. Dat melden mag voor problemen in binnen en buitenland, zoals ‘huwelijkse gevangenschap, polygamie, gedwongen achterlaten, strijden in het land van herkomst om de scheiding naar het recht van het land van herkomst te regelen, vervolgd worden voor overspel en andere morele delicten in het land van herkomst.’ Want over dat soort situaties gaat het. En als conservatieve mannen het voor het zeggen krijgen bij dit type problemen, kunnen vrouwen het schudden.

Advertenties
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: