Conservatieven geven feminisme de schuld

Jongens kunnen geen jongen zijn, echte mannen ontbreken, de samenleving verloedert, en dat is allemaal de schuld van de vrouwenemancipatie. Jawel! Voor de zoveelste keer in een relatief korte periode geeft De Volkskrant ruim baan aan opiniestukken waarin het feminisme de schuld krijgt van allerlei problemen. De stukken hebben nog iets met elkaar gemeen: een grote angst voor verandering, een weerzin tegen het vrouwelijke, en man-vrouw cliché’s die zo uit de jaren vijftig lijken te komen.

Ja, feministen, die hangjongens zijn jullie schuld!

Criminoloog Jan Dirk de Jong formuleert het probleem in de Volkskrant als volgt:

Jarenlang heb ik daar kunnen observeren hoe deze straatjongens elkaar opvoeden en volwassenen zich niet of nauwelijks met hen bemoeien […]. Op straat leren ze dat delinquent gedrag de groepsnorm is. Je bent pas een stoere vent als je constant een grote bek hebt, met geweld voor jezelf opkomt, geld en dure spullen hebt, en meisjes degradeert tot ‘banga’s’ (sletten) – behalve je moeder en je zus, natuurlijk.

Tot zover niks aan de hand. Hetzelfde probleem, een giftige cocktail van agressief machogedrag en agressie tegen vrouwen, wordt gezien door andere sociologen, criminologen en opvoeders. Dit probleem is bovendien breder dan de landsgrenzen. De Franse organisatie Geen Slet, Geen Slavin, beschrijft dezelfde situatie in de verloederde buitensteden van Parijs:

Het is een cultureel probleem, ontstaan uit een cocktail van islamitische traditie en uit Amerika overgewaaid getto-machismo: De traditionele opvoeding die van jongens kleine koninkjes maakt, sluit naadloos aan op de toonaangevende levensstijl van de cités, zoals de wijken met huurflats in de voorsteden worden genoemd. Hier doe je cool in gangs waar vriendinnetjes aan elkaar worden doorgegeven alsof het, zoals Bellil het uitdrukt, ‘truien of cd’s’ zijn.

Bij het aandragen van oplossingen gaat het echter mis. Jan Dirk de Jong, als criminoloog toch al afkomstig uit een machowereld die een flinke dosis feminisme juist goed kan gebruiken, wijst emancipatie aan als grote schuldige:

Onze gefeminiseerde samenleving (in het bijzonder het onderwijs) stelt daar geen moedige man meer tegenover die stoer is doordat hij verantwoordelijkheid durft te nemen, hard aan zijn toekomst werkt, voor principes staat, niet met zich laat sollen, voor partner (man of vrouw) en kinderen zorgt, en opkomt voor de zwakkeren in zijn gemeenschap. Ook wordt weinig rekening meer gehouden met verschillen tussen de ontwikkeling van jongens en meisjes […] Jongens hebben nu eenmaal meer geldingsdrang, zijn avontuurlijker (vaak gefascineerd door wapens en vuur), hebben moeite met stilzitten en leren, en zijn brutaal en baldadig.

Het valt de Zesde Clan nog mee dat De Jong niet verwijst naar jagen en rood vlees eten. Nee, het is crisis, en alleen echte mannen kunnen de situatie nog redden. Echte mannen die ”jongensdingen met jongens doen (sporten, hutten bouwen, vissen etc.) en tegen wie ze kunnen opkijken”. Jawel!

De Jong verwijst in zijn stuk naar Angela Crott. Dat is niet voor niets. Crott, ex-docente, studeerde af op opvoedliteratuur van de negentiende en twintigste eeuw. Het grootste deel van die tijd grossierden pedagogische teksten in rolbevestigend gezemel over meisjes die vooral lief en zorgend moesten zijn, als voorbereiding op hun ware bestemming als huisvrouw en moeder, en jongens die de kost moesten verdienen en als hoofd van het gezin de baas konden spelen.

Crott kreeg recent ruimte in de Volkskrant om net als De Jong de emancipatie aan te wijzen als bron van alle ellende. Het ging volgens haar onder andere mis omdat jongens (en mannen) hun rol als bewaker van de kuisheid van meisjes zijn kwijt geraakt. Ja, dat schrijft ze echt. Jongens raken volgens Crott volledig van slag door een te ver doorgevoerde feminisering van de samenleving:

De eis dat jongens zich moeten gaan gedragen als meisjes, kan gezien worden als de genadeslag voor de jongen. Hiermee wordt de vrouwenemancipatie de druppel die de emmer doet overlopen. Zeker in combinatie met het gegroeide belang van een goede opleiding en de jongenseigenschappen die daar slecht bij aansluiten (lawaai, een overdaad aan lichamelijke energie, ongehoorzaamheid). Dit wordt zelfs als een dusdanig probleem gezien dat jongens er voor worden gemedicaliseerd.

Toe maar. Ook De Jong geeft de emancipatie de schuld. O wee als een jongen een kik geeft, want de feminisme-politie rukt onmiddellijk uit om het arme joch Ritalin door de keel te douwen. Die feminisering moet onmiddellijk ophouden!

Wat geheel ontbreekt zijn bronvermeldingen. De tactiek is zeer herkenbaar voor feministes. We herkennen een kruistocht tegen het feminisme als we er een zien. Dit gebeurt zo vaak dat de nepfeministe onderdeel werd van een serie van Feminist Frequency over stereotypes. De tactiek gaat altijd zo: beweer iets belachelijks, zeg dat dit het doel is van vrouwenemancipatie  en breek daarna dit denkbeeldige feministische gedachtengoed af om je eigen boodschap kracht bij te zetten. Onderbouwing ho maar, want dit soort mensen rekenen erop dat iedereen het feminisme doodeng vindt, en de meest onzinnige beweringen voor waar wil aannemen omdat feministes eng zijn. Terwijl een blik in het woordenboek dit soort leugens al ontmaskert.

Opvallend detail: Zowel bij Crott als De Jong ontbreken meisjes. Zij komen nauwelijks voor in de redenering. Ze blijven kleurloos op de achtergrond als ijverige werkbijen die op school braaf de regeltjes volgen. Of, in het geval van Crott, een man nodig hebben voor de bewaking van hun vrouwelijke seksualiteit. Die bewaking vergde blijkbaar zoveel tijd dat jongens en mannen nu geen idee hebben wat te doen, en maar een beetje op straat rondhangen en bushokjes vernielen. Echt een zeer logische gedachtengang.

Wat een beperkt, kleingeestig, van angst en weerzin vervuld wereldbeeld schetsen mensen zoals De Jong en Crott. Dat dit soort mensen zoveel ruimte krijgen in de media, is zorgelijk. Maar blijkbaar is het makkelijker om te roepen ‘jongens moeten jongens zijn’ dan uitleggen dat cultuur en natuur elkaar wederzijds beïnvloeden, dat gender een sociale constructie is die sterk kan veranderen al naar gelang tijdsperiode, normen en waarden, en dat de zaken veel complexer zijn dan je op het eerste gezicht zou vermoeden.

Gelukkig heeft de Volkskrant nog columnisten in dienst die zeggen waar het op staat, en dit soort idioterie in de kolommen terugverwijzen naar waar het hoort: de prullenbak.

Advertenties
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: