Monthly Archives: maart 2012

Lijstjes zijn niks nieuws

De kranten staan vol over de zogenaamde Bangalijsten, waarin anonieme jongeren top tien selecties maken van meisjes die makkelijk in bed te krijgen zijn. Voor ‘jongeren’ leest de Zesde Clan trouwens jongens, net zoals we voor ‘alleenstaande ouders’ alleenstaande moeders lezen. Uiteraard zijn dit soort lijstjes over de seksuele beschikbaarheid of de aantrekkelijkheid van vrouwen voor mannen niks nieuws. Meisjes en vrouwen worden constant beoordeeld, en vaker nog veroordeeld, vanwege hun uiterlijk en gedrag. Wij verbazen ons dan ook over de verbazing.

Paar voorbeelden nodig? Medewerkers van het gezaghebbende financiële bedrijf PricewaterhouseCoopers maakten lijstjes van vrouwelijke collega’s. De centrale vraag was wie van hen een lekker chickie was. De opstellers van het lijstje bleken zeventien mannen, werkzaam op het hoofdkantoor in Dublin. Eén van hen was zo dom om de lijst breder te laten circuleren, totdat de top tien echt uitlekte en krantenredacties bereikte.

Dit type gedrag past naadloos bij een cultuur waarin het heel normaal is om ranglijsten van vrouwen aan te leggen, gebaseerd op hun uiterlijk en/of hun aantrekkelijkheid. Een minuut googelen en voilà, een ranglijst met de 40 lekkerste vrouwen boven de 40, een top tien van de knapste pornosterren, een top vijf van de best bekeken vrouwen op EnDanDit (een bepaalde fotosite). Beroepen doen het ook goed. Het maakt  niet uit hoe professioneel je bent, het gaat vooral om de heetste vrouwen in de topsport en de meest sexy weervrouwen.

In alle gevallen worden vrouwen als koopwaar en vlees behandeld. Het gaat om hun uiterlijk, of ze ‘heet’ zijn of niet, zulks ter beoordeling van mannen en jongens. De bangalijstjes tonen dit duidelijk aan in de kwalificaties die bij de vrouwennamen staan. Doet het voor drie euro, doet het voor een pakje sigaretten, vindt een triootje leuk, enzovoorts. Sommige organisaties trekken deze lijn verder naar hun logische conclusie door vrouwen letterlijk als vlees op te voeren. Zoals de Amerikaanse dierenrechtenorganisatie PETA, die al meerdere malen een schandaal veroorzaakte met provocerende campagnes vol bijna naakte vrouwen.

In het openbaar veroordeelt iedereen dit soort lijstjes. In het geval van PWC waren de daders bekend en greep de directie in. Bij de Nederlandse bangalijsten ligt het lastiger, omdat de daders anoniem zijn. Desondanks benadrukt de politie dat meisjes aangifte van laster kunnen doen. Die oproep is positief omdat het duidelijk maakt dat je niet zomaar vanalles over meisjes en vrouwen kunt zeggen.

Tegelijkertijd word je blijgemaakt met een dooie mus, want:

…een woordvoerder van de Raad van Korpschefs waarschuwt dat de politie niet voldoende mankracht heeft om het probleem op deze manier op te lossen. De opstellers van de lijsten zijn alleen te vinden als de recherche alle ip-adressen van elke computer afzonderlijk achterhaalt. “Dat heb je niet even snel gedaan”, aldus de woordvoerder.

Bovendien heb je, zoals de Zesde Clan in dit artikel duidelijk maakt, de cultuur tegen je. We zijn gewend aan jongens en mannen die meisjes en vrouwen in ranglijsten onderbrengen. Ook al keuren mensen het in de openbaarheid af, de lijstjes blijven maar komen. Jongens zijn nou eenmaal jongens, he, het was maar een grapje, we moeten zulke lijstjes niet te serieus nemen, kunnen die meiden dan niks hebben. Vul maar in, het zijn allemaal standaard reacties die steeds de kop opsteken zodra er discussies ontstaan over dit type onderwerp (zie onder andere de commentaren bij dit artikel).

We zullen pas verlost zijn van ranglijsten als we als samenleving ophouden vrouwen te beoordelen op basis van hun uiterlijk. Die dag komt hopelijk ooit. In de tussentijd: doe inderdaad aangifte. Probeer de daders op te sporen. En laten we hopen dat de schade van de bangalijsten beperkt blijft. Want we hebben nog steeds zat situaties waarin het de meisjes zijn die de eer van de familie moeten bewaken, en waarbij een paar roddels over haar vermeende losse gedrag al voldoende zijn om enorme problemen te veroorzaken.

Groot Britannië gaat Verenigde Staten achterna met geschreeuw rond abortus

De discussie over abortus in Groot Britannië begint steeds meer een Amerikaans karakter te krijgen. Conservatieve politici zoals Nadine Dorries grijpen alles aan om abortusklinieken in een slecht daglicht te stellen, en lijken meer aandacht te hebben voor foetussen dan voor de zorg aan daadwerkelijk geboren kinderen. Tegelijkertijd verwijst de Schotse bisschop O’Brien expliciet naar Amerikaanse voorbeelden bij een pleidooi dat vrouwen die een beroep doen op abortus, eerst een prenatale scan moeten ondergaan.

Demonstranten uiten hun ongenoegen over de politiek van Dorries.

O’Brien is hoofd van de katholieke kerk in Schotland. Zijn uitspraken leggen gewicht in de schaal, in ieder geval bij gelovigen. In zijn argumentatie sluit hij naadloos aan bij Amerikaanse voorbeelden:

Cardinal O’Brrien said: “A large number of US states have recently passed legislation offering detailed information such as ultrasound scans and a variety of printed matter. “While viewing or reading this material is not compulsory and a woman may decline to do so, the fact that it is offered shows a commitment to informed consent which is lacking in the NHS. “A right to know approach empowers women and enables them to make an informed decision. It is unjust and unethical of the NHS to deny crucial medical information to women this way.”

O’Brien sluit zich hiermee aan bij een dubieuze stroming. De groeperingen die in de V.S. succes boeken om vrouwen keuzes te ontzeggen, gaan uit van een ‘het doel heiligt alle middelen’ -achtige houding, die tot einddoel heeft abortus onmogelijk maken.

De fanatiekelingen maken niet alleen abortus, maar ook een goede discussie over abortuswetgeving onmogelijk. Artsen en progressieve media zoals The Guardian zijn er van overtuigd dat de Engelse abortuswetgeving wel degelijk modernisering behoeft. De huidige wet is volgens deze krant een ongemakkelijk compromis tussen liberalen en conservatieven. Sinds 1967 mag abortus, maar alleen als twee verschillende artsen toestemming geven. De wet geldt bovendien niet overal in het land – Noord Ierland wil er niet aan.

Gezien die situatie is het extra ernstig dat dogmatische mensen een open debat over veranderingen in de abortuswetgeving onmogelijk maken:

…there are worrying portents here of the way that the abortion debate in the US has been hijacked by hardliners who want to take away a woman’s right to abortion. A woman’s right to choose is not best defended by legislation that on paper at least excludes her views. Nor is double-think that cherrypicks reasons for abortion any use. Women either have the right to choose – and that might include choosing to abort a foetus with a cleft palate, or one that is the “wrong” gender. Or they don’t. The law should be based on one straightforward, rational principle – that women should be treated in law as the autonomous individuals they are.

 

O’Brien en zijn medestanders doen nog iets: zij moedigen maatregelen aan die de rechten van vrouwen schenden. Als ze naar Amerikaans voorbeeld vrouwen willen confronteren met belastende medische procedures, kunnen ze maar beter ook luisteren naar uitspraken van Amerikaanse rechtbanken over dit type wet. Zoals dit vonnis uit de staat Oklahoma:

by forcing doctors to read text composed by lawmakers, it violated medical professionals’ free speech. By imposing pain in the ass legal requirements on a procedure only used by women, the law was sexually discriminatory. And treating one medical procedure differently than other legal medical procedures, the law unfairly singled out doctors who provided abortions. A judge agreed.

Steek dat maar in je zak, bisschop!

De Gereedschapskist: kritisch nadenken

Eigenlijk is feminisme niets meer en niets minder dan open vragen stellen en kritisch nadenken. Met als specialisatie: gender. De simpele vraag ‘waarom vinden we dit speelgoed voor jongens?’ kan al leiden tot revoluties. Helaas is het soms lastig om op een goede manier na te denken. In de zin van logica bedrijven. Het gaat vaak fout. Dan krijg je redenaties als ‘vrouwen doen dit omdat vrouwen dit altijd gedaan hebben, het zal hun natuur wel zijn’. Sorry, maar eh, nee. Dus, hoe check je of je logisch nadenkt?

Dat kritisch nadenken leuk is, en makkelijker dan je denkt, laten deze zes video’s zien. De Zesde Clan pikt er twee uit waar feministen erg vaak mee te maken krijgen: de valse vooronderstelling, en persoonlijk worden. De eerste is populair bij mensen die het feminisme af willen kraken (kritische vraag 1 is dan altijd ‘wat bedoel je met hét feminisme’, etc.) en/of de huidige situatie goed willen praten. Enfin, komt-ie:

Persoonlijk worden:

Deze laatste is iets waar feministen routinematig mee aangevallen worden – je zegt feministische dingen, dan zul je dús mannen haten, het gezin willen ondermijnen en lesbisch zijn. Dus het is goed meer van dit mechanisme te weten en te begrijpen dat mensen makkelijk vervallen in persoonlijke verwijten als ze iets horen wat ze niet zo leuk vinden, of geconfronteerd worden met iets wat ze niet goed overzien.

Waar het gaat om gender hebben we bovendien een extra hobbel te nemen. Onze samenleving is zo doordrenkt van een tweedeling in mannelijk en vrouwelijk, dat we het niet meer zien. Zeker niet als daar bovenop nog eens religie een rol speelde. Alles was zoals het was, een door God gegeven orde, waar je niet aan kwam. Dus zelfs als je twijfelde, was kritisch nadenken lastig. Je liep dan het risico als ketter verbrand te worden.

Pas in de jaren zestig van de vorige eeuw voelden vrouwen zich sterk genoeg om zich te organiseren en als grotere groep te zeggen ‘ho wacht even, wat zijn we hier eigenlijk aan het doen?’ Prompt ontstond de feministische theologie. Prompt begonnen mensen ook werk te maken van die andere religie, wetenschap. Die zou objectief en neutraal zijn, maar als je goed kijkt is dat niet zo. Zoals neerlandica Maaike Meijer ooit in een interview met Opzij zei:

…dit is objectief, dit is wetenschap. Feministen en andere kritische wetenschappers hebben die zogenaamde objectiviteit allang achter zich gelaten. Zij weten dat alle kennis verbonden is aan de belangen en gezichtspunten van een bepaalde groep. Sommige mannelijke wetenschappers denken nog steeds dat zij in staat zijn voor iedereen te spreken.’

Kijk ook nog even met een kritische blik naar de filmpjes in dit artikel. Hoe ziet de hoofdpersoon eruit? Waarom is dit op deze manier vormgegeven? Welke ideeën over vrouwen en logisch nadenken kunnen daar achter zitten?

Zodra met name feministische wetenschappers kritische vragen gingen stellen over onderzoeksmethoden, vraagstelling en de manier waarop aannames tot stand kwamen, bleek hoe gekleurd veel onderzoek was. Het leidde onder andere tot feministische antropologie, en de verschijning van boeken die korte metten maken met het mars en venusdenken, en een site van de universiteit van Stanford om wetenschappers te helpen gender vanaf het eerste moment mee te nemen in hun onderzoek.

Ben je dus bezig met gender en feminisme, dan moet je opletten welke bronnen je gebruikt. Want welke experts zeiden dit, hoe bouwden zij hun onderzoek op, waar letten ze op en waar letten ze niet op, en hoe beïnvloedt dat de resultaten?

Misschien vinden mensen logisch en kritisch nadenken daarom wel zo lastig. Het komt voort uit twijfel. Het is hard werken, soms zelfs tegen de stroom inroeien, en je komt soms tot pijnlijke conclusies – doe je op je werk alles goed, heb je er desondanks veel minder baat bij dan mannen. Zucht. Maar het brengt je ook veel. Nieuwe kennis, plotselinge vergezichten, een verborgen geschiedenis die opeens aan de oppervlakte komt. En vooral: meer vrijheid. Want als je gender kunt zien als een grotendeels sociale constructie, waar je zeer kritische vragen over kunt stellen, blijkt dat er veel meer mogelijk is dan je dacht.

Penseelprinsessen haalt kunstenaars uit het roze ghetto

Kunstcritici in de negentiende eeuw waren er helder over: leuk dat vrouwen schilderden en zo, maar met serieuze kunst heeft dat niets te maken. Je kunt vrouwen gewoon weglaten en niemand die iets mist, schreef een mannelijke recensent. Daarmee sluit Nederland naadloos aan bij een bekend patroon, wat eerder ook al in beeld kwam in België en de Verenigde Staten, ontdekte Hanna Klarenbeek in haar studie Penseelprinsessen & Broodschilderessen.

Vrouwen speelden lang een ondergeschikte rol in het Nederlandse culturele leven. In de negentiende eeuw kregen vrouwen langzaam aan meer kansen. Kunstverenigingen openden hun deuren voor ‘het zwakke geslacht’, kunstenaressen konden meedoen aan tentoonstellingen en ze konden studeren aan kunstacademies. Er ontwikkelde zich een kring van vrouwen die al dan niet als erkend professional aan de slag gingen.

Vanwege die gestage opkomst van schilderessen besloot Klarenbeek zich in haar studie op die periode te richten. Ze ontdekte dat het voor tijdgenoten in de negentiende eeuw nauwelijks mogelijk was het werk van de kunstenaressen op hun eigen merites te beoordelen. Ze plaatsten vrouwen in een apart hokje, los van de echte kunst van de mannen. Bovendien beschreven de veelal mannelijke kunstcritici het werk van kunstenaressen bij voorkeur in clichématige termen die de typisch vrouwelijke natuur benadrukten.

Die behandeling was en is niet nieuw. Toen miniaturen van de zeventiende eeuwse schilderes Gesina ter Borch eindelijk in de openbaarheid kwamen, beschreef een lid van Historisch Centrum Overijssel haar werk in termen van ‘jongemeisjesachtig’ en ‘charmant’. Terwijl ze aquarellen maakte van hanengevechten en echtelieden die elkaar te lijf gingen met kachelpoken. De twintigste eeuwse heren zagen dat echter niet, verblind als ze waren door haar vrouwzijn.

Hun negentiende eeuwse voorgangers hielden zich om een andere reden erg bezig met de sekse van de schilderessen. Mannen kunnen gewoon in alle vroegte, of juist ’s avonds laat, ergens buiten gaan zitten om te schetsen, was één van de redeneringen. Vrouwen konden dat maar beter niet doen, want ze zouden lastig gevallen worden door kwajongens. Of met stenen bekogeld worden. Hoe kon een vrouw zo een serieuze kunstenares worden? Vrouw en artiest sloten elkaar gewoon uit, dat was een onmogelijke combinatie.

Met haar studie, rijk voorzien van illustraties, haalt Klarenbeek het stof weg van dit soort belegen gedoe. Ze plaatst kunstenaressen in hun tijd, schetst verbanden tussen verschillende vrouwen, maakt hen onderdeel van een traditie, en brengt ontwikkelingen in kaart. Het resultaat is niet alleen een prachtig boek, maar ook een serie tentoonstellingen. In Penseelprinsessen 1, op Paleis ’t Loo, komen tot en met 27 mei vrouwen rond het Koninklijk hof aan de beurt. Vanaf 30 mei gaat de Mesdag Collectie in Den Haag in op het werk van beroepskunstenaressen uit de negentiende eeuw. Komt dat zien!

Vaarwel Adrienne Rich

Feministe en dichteres Adrienne Rich is niet meer. De Amerikaanse stierf op 82 jarige leeftijd aan de complicaties van reumatische artritis. Rich was vanaf haar zestiende actief in de literaire wereld, en streed voor vrouwenrechten en de erkenning van homoseksualiteit.

Adrienne Rich.

Onder andere de New York Times publiceerde een mooi en uitgebreid bericht over de betekenis van haar leven en werk:

Triply marginalized — as a woman, a lesbian and a Jew — Ms. Rich was concerned in her poetry, and in her many essays, with identity politics long before the term was coined. She accomplished in verse what Betty Friedan, author of “The Feminine Mystique,” did in prose. In describing the stifling minutiae that had defined women’s lives for generations, both argued persuasively that women’s disenfranchisement at the hands of men must end. For Ms. Rich, the personal, the political and the poetical were indissolubly linked; her body of work can be read as a series of urgent dispatches from the front.

In Nederland bracht uitgeverij Sara haar boeken uit. Zoals Uit Vrouwen Geboren, over moederschap als instituut versus moederschap als ervaring. Of Bloed, brood en poëzie, een bundel met essays en gedichten. Deze boeken zijn tweedehands verkrijgbaar.

Net rond Strauss-Kahn sluit zich

Kijk eens aan. Ex-IMF topman Strauss-Kahn is formeel in staat van beschuldiging gesteld wegens medeplichtigheid van pooierschap in een georganiseerde bende. Een al langer slepende affaire rondom zijn deelname aan seksfeestjes met prostituees bereikt hiermee een voorlopig hoogtepunt (ja, de Zesde Clan kiest haar woorden met zorg).

Strauss-Kahn weet van niks!

De Franse justitie heeft voldoende aanwijzingen dat Strauss-Kahn betrokken was bij het leveren van prostituees ter gelegenheid van seksfeestjes in onder andere Washington en Parijs. Hijzelf ontkent natuurlijk:

…hoewel prostitutie in Frankrijk niet strafbaar is, is het souteneurschap dat wel. DSK speelt opnieuw de vermoorde onschuld en heeft opnieuw zijn team advocaten ingezet. DSK ontkent niet deel te hebben genomen aan de ‘libertijnse avondjes’, hij ontkent echter geweten te hebben dat de vrouwen betaald werden voor hun diensten, en zegt te geloven hen zelf verleid te hebben.

Op die manier ontkent de ex-topman wel meer. Zijn tactiek is simpel: stuur je advocaten af op de vrouw die het waagt kritiek te uiten, en maak haar ongeloofwaardig door haar persoonlijk aan te vallen. Zo zou hij een Franse journaliste helemaal niet aangerand hebben. Welnee, hij raakte haar alleen maar even aan, omdat hij nou eenmaal een viriele man is en zij een knappe vrouw, mannen blijven mannen, weet je wel, en o gut,  toen ging zij hysterisch gillen en wilde beschuldigingen uiten. Ja, je weet hoe vrouwen zijn. Labiele leugenaars, allemaal.

Strauss-Kahn heeft ook helemaal geen kamermeisje verkracht in zijn hotel in New York. Nee, zij vond het juist wel best dat hij aan haar zat. Pas toen ze doorkreeg hoe rijk hij was ging ze hysterisch gillen en wilde beschuldigingen uiten. Ja, je weet hoe vrouwen zijn, losbandige leugenaars, allemaal. Geen wonder dat de rechtbank deze zaak uiteindelijk liet vallen. Want zij was onbetrouwbaar, maar hij niet. Sterker nog, Strauss-Kahn was eigenlijk het slachtoffer, niet het kamermeisje. Hij raakte immers zijn baan bij het IMF kwijt en had geen kans meer in de politiek, boehoehoe…

Maar niet heus. De ontwikkelingen in Frankrijk versterken de zaak van het New Yorkse kamermeisje. Ondanks de openbare karaktermoord op haar persoon bleef ze doorvechten. Na het wegvallen van de strafzaak spande ze een civiele zaak aan tegen Strauss-Kahn. De zaak komt deze week weer voor, allereerst om te bekijken of de ex-IMF topman een beroep kan doen op diplomatieke immuniteit. Is dat het geval dan zal ook deze zaak stoppen, op een technisch punt. Is dat niet zo, dan gaat het door. En deze keer zouden Strauss-Kahn’s protesten en beschuldigingen wel eens heel wat minder overtuigend kunnen zijn.

Het is te triest voor woorden dat iemand met veel geld, macht en privileges zo lang wegkomt met zulk discutabel gedrag.  Maar zoals een correspondent van NRC Handelsblad schrijft:

Vandenberghe vertelt dat de hoorzitting in Lille eigenlijk voor die dag gepland was, maar naar voren geschoven werd. Vandenberghe: “Misschien om er zeker van te zijn dat DSK terugkomt uit New York. Ondanks het gerechtelijk toezicht zal hij waarschijnlijk wel naar de VS mogen vliegen. Maar ik krijg de indruk dat het net rond deze man begint te sluiten.”

Opzij laakt gelatenheid rond opmars SGP

Opzij hoofdredactrice Margriet van der Linden maakt zich zorgen om de toenemende invloed van blanke mannenbroederspartij SGP. In twee Twitterberichten schreef ze vandaag: ‘”Alleen fin. orde op zaken is niet genoeg. We kunnen ons niet neerleggen bij de vergaande wetgeving op gebied v abortus en euthanasie.” 1/2 was getekend, Kees van der Staaij. Wij maken ons zorgen om de sleutelpositie van de SGP. En de gelatenheid daaromtrent. 2/2 #opzij

De Zesde Clan verwacht nu dat het eerstvolgende nummer van Opzij gaat proberen verandering te brengen in die lauwe reactie. Want beelden van een congres waar alleen mannenbroeders aan meedoen, zijn blijkbaar niet genoeg. Net zo min als berichten dat driekwart van de mannelijke SGP-‘politici’ vinden dat ze wat terug moeten krijgen voor hun gedoogsteun aan het huidige kabinet. Kom maar op met de scherpe politieke analyse, inschatting van het effect van de SGP op de Haagse politiek, en de rol van premier Rutte, die de laatste tijd heerlijk tegen Van der Staaij en consorten aanschurkt om zijn coalitie in leven te houden.

Want als het aan de SGP ligt, worden vrouwen weer onderdanig aan hun man en raken ze de controle kwijt over wat er met hun lijf en leven gebeurt. Hoe meer publiciteit we daaraan geven, hoe eerder mensen wakker worden en denken ‘heeeeeej, wacht eens even…’

Cultuur Britse banken houdt vrouwen tegen

De macho cultuur in het Britse bankwezen houdt de doorstroom van vrouwen naar de top tegen. Dat wijst nieuw onderzoek uit. Het Instituut voor Leiderschap en Management (ILM) ziet niet zozeer een glazen plafond, als wel een vastgeroeste houding bij het hoger management, waardoor vrouwen in iedere fase van hun loopbaan aan de kant gezet worden en wegvloeien.

Aanvullend onderzoek van een recruteringsfirma wees uit dat er geen licht aan het einde van de tunnel zit. Het aantal vrouwen aan de top is redelijk stabiel gebleven, maar in de lagen daaronder is het aantal vrouwelijke professionals afgenomen met 2,2%. Na stagnatie zal daardoor achteruitgang volgen, omdat er minder vrouwen ‘voorradig’ zijn om door te stromen naar de hoogste functies.

Deze berichten komen bovenop eerdere signalen dat de grootste bedrijven in Engeland er niet in slagen vrouwen door te laten stromen naar invloedrijke functies. Met name in macho organisaties zijn vrouwen, naast allerlei andere obstakels, sowieso de klos als ze het wagen zwanger te worden:

I write from a deep sense of frustration. For more than 35 years it has been unlawful discrimination to treat a woman unfavourably because of her pregnancy or maternity leave. For more than 15 years, week after week, I have been advising senior female executives who have lost their jobs because of pregnancy or maternity leave. Often a woman returns from leave to a downgraded job with changed reporting lines, so she is forced out – after many years of commitment to the company. From meteoric rise to meteoric fall; nothing changes.

Uit het deze maand gepubliceerde onderzoek van ILM, onder 800 betrokkenen in het bankwezen, blijkt dat slechts eenderde van de mannelijke collega’s vindt dat vrouwen om deze en andere redenen tegengehouden worden in hun loopbaan. Als het gaat om het herkennen van achterhaalde opvattingen bij het hogere management zien de cijfers er beter uit. Dan ziet de helft van het aantal mannen in dat er iets scheef zit in de cultuur van de banken (bij vrouwen ziet tweederde dit in).

Eén van de verantwoordelijken voor het onderzoek, Charles Elwin, sprak tegenover The Guardian zijn zorgen uit:

“It is in danger of being really quite a dreadful waste if you are losing very, very competent people all the way through the process, several steps before the board,” he said. “It is bad for the organisation, bad for the country and bad for society.” […] Elvin said the government should lead the way by training the managers in government-funded organisations to “manage flexibly” across both genders – focused on “achieving objectives rather than sitting in your seat” – and to make sure employees are hired and retained on the basis of merit. Flexible working should apply to both men and women. “It is completely inappropriate for people to look at a person of child-bearing age in a different way,” he added.

Voor een Hollands tintje bij dit artikel: vrouwen werkzaam bij ING (of liever gezegd voorheen werkzaam bij ING) schreven een rapport over de uitstroom van vrouwen binnen deze financiële organisatie. Ook zij maakten duidelijk hoe werkneemsters, ondanks hun ambitie, vastliepen op een taaie cultuur en uiteindelijk vertrokken. De vrouwen begonnen voor zichzelf, of gingen tegen een hoger salaris aan de slag bij de concurrent. ING verloor dus niet alleen talent, maar kreeg er meer concurrentie bij. De organisatie deed helaas weinig tot niets met de kritiek en de adviezen.

Vrouwen helpen vrouwen in Haïti

Wie weet beter wat het is om verkracht te worden, dan een slachtoffer van verkrachting? Daarom zette Eramithe Delva, samen met Malya Villard Appolon, de organisatie KOFAVIV op. Vrouwen helpen hier vrouwen om de gevolgen van seksueel geweld te verwerken en een toekomst op te bouwen. Want, zegt Delva: ,,Reports aren’t going to change anything by themselves; it is through direct work and activities within the affected communities that we can start seeing changes.”

Eramithe Delva.

Concrete activiteiten en praktische hulp zijn hard nodig in Haïti. De heftige aardbeving die het land in een puinhoop veranderde vond al weer een tijdje geleden plaats. De wederopbouw verloopt echter moeizaam. Veel vrouwen leven nog steeds in tentenkampen. Ze lopen daar grote risico’s. Er is nauwelijks beveiliging of verlichting, zodat mannen vrij spel hebben. Onlangs schreef het NRC Handelsblad over de situatie die zodoende ontstaat in kampen zoals La Piste:

Toen hij in juli rondliep in La Piste, een tentenkamp even buiten Port-au-Prince, viel Neuhaus op hoeveel meisjes er zwanger waren. “Ik vroeg mensen op straat wat er aan de hand was. Niemand wilde antwoord geven.” […] Neuhaus volgde het afgelopen jaar twaalf meisjes in La Piste. Behalve Venise zijn ze allemaal, na verkrachtingen, zwanger geworden. Ook de 19-jarige Marie Kena Michelle, nu moeder van een dochter. “Toen ze in La Piste kwam, werd ze op straat lastiggevallen door een groep jongens. Ze trokken haar een zak over het hoofd, ze werd 15 keer achter elkaar misbruikt.”

Deva merkt dat veel slachtoffers zich schamen en zwijgen over het seksuele geweld. Willen ze actie ondernemen, dan lopen ze aan tegen een slecht functionerend juridische systeem. KOFAVIV slaagde er desondanks in om tussen 2010 en nu tweehonderd verkrachtingszaken voor de rechter te brengen. De organisatie ziet dat als een groot succes. De organisatie zorgt verder voor psychologische opvang van slachtoffers, advies, en hulp bij het aanspannen van een rechtszaak. Daarnaast kunnen vrouwen terecht in een soort blijf van mijn lijf onderkomen.

Vanwege deze goede werken weten vrouwen de vrijwilligers van KOFAVIV steeds vaker te vinden. Delva:

Because of our presence in the camps and throughout the communities, rape survivors know about us and the type of work that we do; they are coming forward and talking about their attacks. Survivors of sexual violence (rape, sexual assault, conjugal violence, etc.) are sometimes humiliated and shamed by their communities so they often kept their abuse a secret. But now, to see women and girls come to our centre or call in to our call centre to report abuse and to seek help and justice is great progress.

Anti abortus fanaten krijgen weerwoord

Het Platform voor het Recht op Abortus geeft weerwoord aan mensen die keuzevrijheid in willen perken. De overkoepelende organisatie houdt een grote bijeenkomst in Brussel. Op 24 maart 2012 is iedereen vanaf twee uur ’s middags welkom op het Poelaertplein, op een kwartier lopen van treinstation Brussel Centraal. Ook in Engeland gaan mensen binnenkort de straat op. Voorstanders voor een vrije keuze gaan daar voor het eerst in de geschiedenis een demonstratie tegen anti abortus groeperingen houden.

De rally in Brussel wordt groots van opzet. Mensen kunnen vanaf twee uur ’s middags verzamelen op het Poelaertplein, op vijftien minuten lopen van het treinstation van Brussel Centraal. Van daaruit begint een demonstratieve optocht, via de Regentschapstraat naar het Koningsplein, de Kunstberg/Albertina, naar de Keizerslaan en zo terug naar het Poelaertplein.

Het Platform voor het Recht op Abortus is een Europese organisatie, waar allerlei andere verenigingen lid van zijn. Onder de aangesloten organisaties bevinden zich onder andere VIVA-Socialistische Vrouwen Vereniging, VOK, Vrouwen Overleg Komitee, en de Vrijzinnige Vrouwen Oost-Vlaanderen. Het platform wil dat abortus toegankelijk blijft voor alle vrouwen in Europa, als een persoonlijke keuze die ze in vrijheid kunnen maken. Het platform wil ervoor ijveren dat landen zoals Ierland en Hongarije alsnog het recht op abortus opnemen in hun wetgeving.

In Engeland wordt het extra urgent dit geluid te laten horen, want met name in hoofdstad Londen brengen uit de V.S. afkomstige groeperingen Amerikaanse tactieken naar het eiland. Dat betekent: foute informatie verstrekken, schreeuwen, intimidatie, en vrouwen en personeel filmen als ze een abortuskliniek in lopen. Organisaties die vrouwen baas in eigen buik willen laten zijn, hebben schoon genoeg van die straatvechtersmentaliteit. Er staat inmiddels al een petitie op internet, gericht aan de anti abortus activisten, met de oproep om te stoppen met het lastig vallen van vrouwen.

Behalve digitaal volgt nu ook voor het eerst een publiekelijk optreden tegen dit soort anti abortus demonstraten:

Darinka Aleksic of Abortion Rights, the national pro-choice campaign, said: “We strongly oppose the tactics of anti-choice groups such as 40 Days for Life. “While they have a right to express their views, picketing abortion clinics, handing out grossly inaccurate information and filming people entering the premises does not help their cause. […] In America women are routinely harassed and abused outside clinics and abortion providers fear for their lives. Now US anti-choice groups are setting up shop over here. “We need to send a very clear message that we will not tolerate that sort of activity in the UK.”

Of in Europa als geheel, voegt de Zesde Clan daar graag aan toe.

Blote benen zijn een must

Wanneer het precies korte broekjesdag is, valt vaak pas op het allerlaatste moment te voorspellen. Martin Bril, die in zijn columns in het Parool en later de Volkskrant, deze dag in het leven riep, had daar een speciale neus voor. Feilloos wist hij tot zijn dood met precisie te voorspellen op welke dag, als op afspraak, alle mannen op straat voor het eerst in het jaar een kort broekje droegen.

Tegenwoordig moeten we een speciale app van Wikibros of de weersvoorspelling in de gaten houden. Ondertussen is het geen slecht idee om eens te kijken hoe je op broekjesdag het best voor de dag komt. Een goede voorbereiding is immers het halve werk. De eerste vereiste is dat je blote benen hebt. Blote benen werken immers pas als ze massaal te zien zijn, zei Bril wel eens. Een verdwaald, wit paar heeft lang niet dezelfde uitstraling als de kracht van een straat vol mooie blote mannenbenen.

Dus weg met die zwarte, winterse leggings. [..] Wat je ook beter kunt laten zijn winterlaarzen onder een broekje dragen, waarbij dan wel weer een stukje bloot been te zien is. Zodra het kwik stijgt, mioeten die winterlaarzen de kast in om er minstens twee seizoenen niet meer uit te komen. Dus: onder je broekje draag je sneakers, ballerina’s, slippers of lenteproof (enkel)laarsjes. Denk hierbij aan lichte kleuren met eventueel luchtige cut outs in de schacht.

Als je outfit klaar is, komt de volgende stap: de benen zelf. Die mogen allereerst bevrijd worden van een eventueel wintervachtje. Het is even op de tanden bijten, maar met een epileerapparaat behaal je het langst mogelijke resultaat. Daarmee voorkom je lelijke snijwondjes en hoef je niet elke dag in de weer met een scheermesje.

Harige benen kunnen écht niet, mannen!

Het meest heikele punt tot slot is de kleur van je benen. Die zijn nadat ze maandenlang geen zon hebben gezien, zeer waarschijnlijk erg wit. Nu vinden de meeste vrouwen dat geen probleem, mits ze goed in shape zijn. Maar mannen zelf zitten toch lekkerder in hun vel als hun onderstel geen licht geeft. Een paar bezoekjes aan de zonnestudio, waarbij je dan ook gelijk maar de rest van je lichaam een kleurboost geeft, is een optie. Mits je op tijd begint natuurlijk. […]

Ben je een last minute type? Zelfbruiners zijn de laatste jaren zo ontwikkeld dat ze een mooie egale teint geven in plaats van een vlekkerig, oranje resultaat. Maar nog steeds is goed aanbrengen een must. Dus scrub je benen, breng de crème aan en verdeel het goed. Wees extra zorgvuldig bij je knieën en was tot slot goed je handen. En dan ben je klaar voor die eerste broekjesdag.

Voor het origineel, zie gratis krantje Spits. De Zesde Clan heeft de tekst hier en daar zeer licht ingekort. O, en verder man voor vrouw omgewisseld, voor extra hilariteit.

Cheerleaders waren ooit macho mannen

Wat hebben de Amerikaanse presidenten Dwight D. Eisenhower, Franklin Roosevelt en Ronald Reagan met elkaar gemeen? Ze waren alledrie cheerleaders. Ze kozen voor deze activiteit omdat het een goed podium was om hun mannelijkheid te bewijzen, waarna ze konden doorstromen naar belangrijke banen met status.

De Minnesota Rooster Kings, circa 1930.

De show van de mannelijke cheerleaders was net zo belangrijk als de verrichtingen van het footballteam, constateerde het blad The Nation in 1911:

the reputation of having been a valiant “cheer-leader” is one of the most valuable things a boy can take away from college.  As a title to promotion in professional or public life, it ranks hardly second to that of having been a quarterback.

Vrouwen kwamen er niet aan te pas, zij deden niet aan cheerleaden. Ze misten daarvoor de moed en leiderschapskwaliteiten. Hun kans kwam tijdens de eerste wereldoorlog, toen veel mannen als soldaten naar het front gingen. De omgeving reageerde niet positief op de meiden die de lege plekken van de mannelijke cheerleaders inpikten. Ze werden onvrouwelijk, gingen grof taalgebruik bezigen, en verhardden door hun concurrentiestrijd met mannen, meende mensen. Een meisje als cheerleader was echt foute boel!

De tweede wereldoorlog gaf echter de genadeklap. De mannen verdwenen opnieuw van het toneel en vrouwen namen het cheerleaden definitief over. Prompt veranderden de status en het imago van cheerleader, in negatieve zin. Van een belangrijke activiteit werd het iets triviaals, iets leuks om te doen voor de meisjes:

Because women were stereotyped as cute instead of “valiant,” the reputation of cheerleaders changed.  Instead of a pursuit that “ranks hardly second” to quarterbacking, cheerleading’s association with women led to its trivialization.  By the 1950s, the ideal cheerleader was no longer a strong athlete with leadership skills, it was someone with “manners, cheerfulness, and good disposition.”  […]  By the 1960s, men and megaphones had been mostly replaced by perky co-eds and pom-pons.

Daarnaast deed de seksualisering haar intrede. De vrouwelijke cheerleaders vertoonden meer blote huid dan hun mannelijke voorgangers. Die trend is de laatste tien jaar steeds duidelijker zichtbaar. Neem bijvoorbeeld de pornostandjes waar de RedSkins cheerleaders zich in wringen:

Volgens de omgeving heeft cheerleaden inmiddels weinig meer met moed of atletische kracht te maken. Een Amerikaanse rechtbank weigerde cheerleaden in 2010 te erkennen als een sport. Nog een teken aan de wand: tegenwoordig krijgen jongens naar hun hoofd geslingerd dat ze verwijfd raken, als ze willen cheerleaden. Nu zijn zij het die de sociale normen overschrijden en iets doen wat een jongen niet hoort te doen. Het kan verkeren…

Chika Unigwe spreekt bij 36ste Globaliseringslezing

Schrijfster Chika Unigwe komt naar Nederland! Op maandag 23 april spreekt deze Nigeriaans-Belgische auteur op de 36ste Globaliseringslezing in Felix Meritis in Amsterdam. Ze gaat in op het thema van Afrikaanse vrouwen, die hun weg zoeken in de Westerse wereld. Behalve Unigwe maakt ook Billy Kahora zijn opwachting. Hij is de hoofdredacteur van een literair tijdschrift in Kenia.

Unigwe schrijft  korte verhalen, maar ook romans. Ze schuwt zware thema’s niet. Zo gaat On Black Sisters Street (Nederlandse titel: Fata Morgana) over vijf Afrikaanse vrouwen die als prostituee in Antwerpen werken. Haar meest recente boek, Nachtdanser, heeft als thema keuzes maken, de drang naar vrijheid, en de relatie tussen moeder en dochter. Belgische recensenten reageerden met lovende kritieken:

Het gemis dat Mma’s jeugd tekende en waarvoor ze haar moeder (dodelijk?) haatte, blijkt bij nader inzien de prijs die de laatste bereid was te betalen om ervoor te zorgen dat haar dochter haar eigen keuze kan maken. Als Mma daar uiteindelijk ook de kracht toe vindt, heeft ze dat dus indirect aan haar moeder te danken. Alsof die haar vanuit het graf nog een les in lichtvoetigheid leert. ‘Alleen een vlieg zonder raadgevers volgt het lijk de grond in.’ Zouden er ook in Vlaanderen jonge vrouwen zijn die hun leven tegemoet willen leren dansen? Ziehier, een aanrader.

Programmamaker Wim Brands, van VPRO Boeken, leidt de avond in goede banen. De 36ste globaliseringslezing begint om  19.00 uur met twee afleveringen van televisieprogramma Nieuwkomers – één van deze afleveringen gaat namelijk over Unigwe. Vanaf 20.30 uur beginnen vervolgens debat en discussie. Entree 13,50 euro.

Vrouwen werken 3 maanden extra

Wil een vrouw evenveel verdienen als een man in 2011, dan is hij op 31 december klaar, maar zij moet tot 20 maart 2012 doorwerken. Om mensen bewust te maken van die situatie houdt België, op initiatief van de organisatie Zij-Kant, sinds een paar jaar op 20 maart een Equal Pay Day.

De Zesde Clan sluit zich graag aan bij dit initiatief. Omdat het spotje van 2012 niet vrij toegankelijk is (Youtube vindt de inhoud te pikant dus je moet eerst een account aanmaken), geven we hier het campagnefilmpje van 2010:

Waarom de leeftijdsgrens op Youtube? Tsja, had België maar niet naar waarheid moeten zeggen dat je als vrouw beter in pornofilmpjes kunt spelen, dat is namelijk één van de weinige keren dat vrouwenwerk een hoger salaris oplevert dan het gemiddelde mannenberoep. Als de economische achteruitgang in de porno industrie tenminste geen roet in het eten gooit.

Keuzes, keuzes…..

Literatuur is voor blanke mannen

Wat een verrassing. Vlak na de bijna geheel uit mannen bestaande jury, die alleen mannelijke auteurs nomineerde voor de Libris Literatuurprijs, komen nu de opiniebladen die de boekenweek vieren. Dat doen ze met de focus op mannen en hun werk. Het gaat om de broeders en hun brouilles, en De Groene Amsterdammer verbeeldt het boekenweekthema van de vriendschap met een tekening van twee jongens. Geen wonder dat het achter dit soort covers wemelt van mannen en hun boeken.

Dit is niks nieuws. Vorig jaar signaleerde de Zesde Clan bijvoorbeeld al dat de jaarlijkse VN Detective en Thrillergids een feestje was van mannen die het werk van andere mannen de hemel in prezen. Dat door vrouwen geschreven boeken prima verkopen in Nederland, maakt niet goed dat vrouwelijke auteurs afwezig zijn bij het toekennen van lauwerkransen en prijzen, want:

Schrijvers die niet worden bestudeerd, die op scholen en universiteiten niet worden onderwezen, belanden uiteindelijk in de prullenbak van de geschiedenis. Vrouwelijke schrijvers lopen dat risico nog altijd vaker dan mannen.

Ook internationaal is het beeld dat mannelijke auteurs veel meer aandacht en prestige toegekend krijgen dan vrouwelijke auteurs. Mannen schrijven kritieken over mannen, mannen schrijven de Grote Amerikaanse Roman, en de uitzondering (zoals tijdschrift Granta) bevestigt vooral de regel.

Dat heeft gevolgen voor de boeken die boven komen drijven als ‘de beste’en ‘het meest vernieuwend’. Waar de mannelijke visie de norm is, wijkt de rest af. Allochtonen, vrouwen, ze hebben niet dezelfde impact als de dominante stem van de blanke man. Schrijfsters zoals Jeanette Winterson voelen dat haarscherp aan, bijvoorbeeld bij romans die een autobiografisch element bevatten:

Let’s not call this “sexism.” Let’s call it an “asymmetrical judgment” between men and women. If Henry Miller writes “Tropic of Cancer” and calls the hero “Henry Miller,” he’s still allowed to say these are novels, and none of the guys question it. Because a man is allowed to be bigger. A woman isn’t. She can only possibly talk about herself. [..] Paul Auster, Henry Miller, Milan Kundera, any of those writers who quote themselves directly, Philip Roth, for God’s sake! We all say, “That’s so great! That’s so interesting!” But if you do that as a woman, it becomes confessional and autobiographical.

Bekentenisliteratuur, beperkt tot de eigen persoonlijke levenssfeer, dat is de nette vertaling van oordelen zoals bijvoorbeeld de jury van de Gouden Strop die vorig jaar nog velde. De jury wees schrijfsters af omdat het in hun boeken vooral zou gaan om relationeel gedoe, zieleroerselen van onevenwichtige dames. En de Ako Literatuurprijs wees schrijfsters af omdat het in hun romans vooral zou gaan om kleine persoonlijke wissewasjes. Ook hier gingen de nominaties naar louter mannelijke auteurs, en ook hier is het geen toeval dat vrouwen buiten de boot vallen omdat hun boeken niet groots en meeslepend genoeg zouden zijn.

De Zesde Clan gelooft niet in toeval. We doen een klemmend beroep op redacties om eens goed na te gaan vanuit welke normen en waarden zij komen tot onderwerpen als ‘broeders en hun brouilles’. Waarom ze het begrip ‘vriendschap’ als vanzelfsprekend verbeelden  als twee jongens. En niet twee meisjes, of iets anders. Ze zouden er zomaar achter kunnen komen dat het bij dit symbolische en universele eigenlijk gaat om het mannelijke. Met die focus, die zogenaamd alleen draait om kwaliteit, sluiten ze de helft van de bevolking buiten. Dat kan nooit de bedoeling zijn.

Andere stemmen in Europa

Feminist Philosophers, een favoriete website van de Zesde Clan, maakte ons attent op de website The Other Voices in Europe. De site ontstond op initiatief van de universiteit van Chicago, later gevolgd door de universiteit van Toronto, en verzamelt werken van vrouwen uit Europese landen, ontstaan in de periode tussen 1400 en 1700. Naast zeer bekende werken, zoals het Boek van de Stad der Vrouwen van Christine de Pisan, maakten deze Amerikaanse universiteiten ook werken toegankelijk van haast vergeten schrijfsters.

Feminist Philosophers lazen de introductie tot de serie en signaleerden het volgende:

The Introduction is profoundly disturbing.  It describes the attitudes toward women from the days of Aristotle onwards through the period of the series.  This is not a story of any progression.  Nonetheless, it does explain why so much of women’s writing at this time is devoted to arguing for women’s right to an education and her equality more generally.

Kortom, het feminisme heeft wortels die zeer diep reiken en teruggaan tot ver in de geschiedenis. Alleen dat is al belangrijk om te weten. Dat je niet alleen staat, dat vele vrouwen je voor gingen, en dat je je niks inbeeldt. Nog steeds, tot op de dag van vandaag, ziet de wereld er anders uit voor vrouwen, en zijn talent en kennis absoluut geen garantie dat je een kans maakt op een betere toekomst. Hun gedachten zijn nu digitaal verkrijgbaar, geschikt voor je e-reader, voor zeer schappelijke prijzen. Veel plezier bij de kennismaking met stemmen uit het verleden, de andere stem van Europa, voor vrede, vrijheid en menselijke ontwikkeling….

De geschiedenis van de feminazi

Identificeer je jezelf als een feministe, dan loop je het risico dat iemand het woord ‘feminazi’ naar je hoofd slingert. De Zesde Clan kwam het woord al enkele malen tegen in vijandige commentaren op dit Nederlandstalige blog. Feministen uitschelden is een favoriete bezigheid, een soort collectieve culturele gewoonte, maar wat betekent deze term precies? Wie gebruikt ‘m, wanneer? Mediamatters dook in de geschiedenis van de Feminazi en doet een poging de achtergrond van het scheldwoord beter in kaart te brengen.

Feminazi begon volgens Mediamatters in de jaren negentig in de V.S. De conservatieve radiopresentator Rush Limbaugh maakte het scheldwoord populair door het te gebruiken in zijn invloedrijke talkshow. Daarnaast schreef Limbaugh in 1992 een boek waarin hij aangeeft dat hijzelf het woord had overgenomen van een goede vriend van hem, Tom Hazlett, destijds een economieprofessor van de universiteit van Californië.

Hazlett wilde er volgens Limbaugh vrouwen mee aanduiden die zich verzetten tegen ieder standpunt dat niet strookt met hun eigen militante gedachtengoed. De econoom nam zichzelf als maat aller dingen, en creëerde vervolgens een vijand, een intolerante vrouw die het vanwege haar militante ideologie niet kon verkroppen dat iemand het niet met haar eens zou zijn. Meestal willen mensen wel mee gaan in dit vijanddenken, want iedereen ‘weet’ dat feministes heel eng zijn.

De observatie van Hazlett klopt: feministes zijn het vaak niet eens met standpunten. Niet omdat die hun eigen ‘militante overtuiging’ tegenspreken, maar omdat veel standpunten voor ieder weldenkend mens onverteerbaar zijn. Door de beladen referentie aan de tweede wereldoorlog en misdaden van nazi’s, maakt Hazlett het niet accepteren van andermans standpunt tot een door en door slechte en foute houding. Feministes zijn eng, omdat feministes eng zijn, zie je wel, het zijn feminazi’s!!!!

Limbaugh is het eens met dit principe, anders zou hij de term niet in het openbaar in zijn radioshow gebruiken. Hij gaf echter een eigen draai aan deze definitie in zijn boek uit 1992. Daarin schreef hij:

A feminazi is a woman to whom the most important thing in life is seeing to it that as many abortions as possible are performed. Their unspoken reasoning is quite simple. Abortion is the single greatest avenue for militant women to exercise their quest for power and advance their belief that men aren’t necessary. They don’t need men in order to be happy. They certainly don’t want males to be able to exercise any control over them. Abortion is the ultimate symbol of women’s emancipation from the power and influence of men.

Deze denkbeeldige boze feministe is dus niet alleen zeer intolerant jegens standpunten die indruisen tegen haar eigen overtuiging, ze wil ook zoveel mogelijk baby’s dood hebben om mannen buiten de deur te houden en volledig haar eigen gang te kunnen gaan.

Dit alles komt uit de koker van een man die zeer recent nog in opspraak kwam, omdat hij  vrouwen die anticonceptie gebruiken, afschildert als sletten. Als ze de kosten van voorbehoedsmiddelen vergoed willen hebben van de verzekering, zijn het bovendien volgens hem ook nog eens hoeren, want anderen moeten betalen zodat zij seks kunnen hebben.

Beste lezer. Het kan best zo zijn dat de artikelen van De Zesde Clan bij jou de neiging oproepen ons uit te maken voor feminazi. Het kan ook best zijn dat je, in je eigen beleving, het begrip ‘baas in eigen buik’ gelijk stelt aan vele dode baby’s. Niet iedereen denkt even logisch na. Maar als je jezelf wil bedienen van scheldwoorden als feminazi, weet dan in ieder geval wat je zegt. Je zegt dat je haat, je schaart je aan de zijde van vrouwenhaters zoals Limbaugh, en je wil iedereen het zwijgen opleggen wiens standpunt niet strookt met je eigen militante gedachtengoed. Dan moet je niet raar opkijken en klagen als de Zesde Clan jouw vuilspuiterij linea recta plaatst waar het thuishoort: in de prullenbak.

Met vriendelijke groet,

De Zesde Clan

Nieuwsronde

Overal op de wereld gebeurt weer vanalles, dus een nieuwe Nieuwsronde is geen overbodige luxe. Welkom in de wondere wereld van Belgische universiteiten, Aziatische zakenvrouwen en Argentijnse artsen. Plus: mede dankzij giften van particulieren kreeg het grafmonument van feministe en pionier Aletta Jacobs een grondige opknapbeurt.

  • Net als in Nederland stoten vrouwen in België niet door naar de top van universiteiten. Een gesloten mannenbolwerk houdt vrouwen buiten de deur, signaleren betrokkenen.
  • Zakenmagazine Forbes eert vijftig vrouwen die in Aziatische landen in woord en daad tonen dat ze goede managers zijn. Dat is niet zo vreemd, want je moet wel ontzettend talentvol zijn als je door alle discriminerende structuren heen weet te breken. Forbes: “This inaugural list celebrates the dynamic ways in which Asia’s businesswomen are driving some of the region’s most exciting growth,” said Moira Forbes, president and publisher of ForbesWoman in a statement.
  • Aletta Jacobs, een van de voormoeders van de Nederlandse vrouwenbeweging, weet mensen nog steeds te raken. Particulieren en vier organisaties wisten genoeg geld in te zamelen om haar graf te restaureren. Haar urnenmonument staat op een begraafplaats van de gemeente Velsen, het Westerveld in Driehuis. Zo blijft de herinnering aan haar levend. Jacobs kwam op voor de rechten van vrouwen en was zelf een pionier: de eerste vrouw die een universitaire studie afmaakte, de eerste vrouw die arts werd.
  • Mannen die een Argentijnse vrouw verkrachten en zwanger achterlaten, kunnen er vrij zeker van zijn dat ze vader worden. Argentijnse artsen weigeren slachtoffers van verkrachting vaak een abortus. Maar er gloort hoop: het allerhoogste gerechtshof van het land oordeelde dat slachtoffers van verkrachting altijd een beroep moeten kunnen doen op een legale afbreking van hun hoogst ongewenste zwangerschap.
  • Mother Jones, een gerespecteerd links tijdschrift in de V.S., analyseerde de eigen berichtgeving en komt na tellen en turven tot een hoopvolle conclusie. Je kunt een prima blad maken, met geweldige onderzoeksjournalistiek, en precies evenveel artikelen publiceren van mannen en vrouwen. Mother Jones is daarmee, samen met Granta, een baken van hoop in een grimmige mediawereld waarin vrouwelijke journalisten en vrouwenstemmen routinematig in de marge verdwijnen. Zoals het NRC kopt: mannen schrijven kritieken over mannen. Een patroon wat overal opduikt, ook buiten de wereld van het geschreven woord.
  • Lucy Lui krijgt de rol van Watson, de bekende kompaan van Sherlock Holmes. Wacht, Watson was toch een man? Niet in deze nieuwe Amerikaanse televisieserie, waarin Joan Watson de beroemde Engelse detective bijstaat. Je kunt wachten op protesten…. en die komen er dan ook volop.
  • De meest actieve demonstrant is een vrouw. Wereldwijd staan vrouwen in de frontlinies. The Guardian heeft een overzicht.
  • Nieuw wetenschappelijk onderzoek bevestigt voor de zoveelste keer dat cultuur vrouwen tegen houdt om leiderschapsposities in te nemen. Overal krijgen mannen de voorkeur. Het onderzoek levert wel een nieuw inzicht op: strak van bovenaf geleide culturen hebben een grotere kans deze situatie te veranderen, omdat zij, a la Noorwegen, bij wet kunnen zorgen voor meer vrouwen in topfuncties. In lossere samenlevingen met een meer open karakter is zo’n omwenteling moeilijker te bewerkstelligen.

SGP doet enge dingen

SGP-er Van der Staaij, de grote vriend van Mark Rutte, doet enge dingen. Als het aan hem ligt moet de Raad voor de Kinderbescherming een foetus van 17 weken onder toezicht kunnen stellen. Wijst een rechtbank dat af, dan vraagt hij waarom niet.  Nou, misschien omdat de rechter door heeft dat de foetus IN het lichaam van een vrouw zit, dus in de praktijk komt zo’n verzoek neer op het onder toezicht stellen van een volwassene. Geen probleem volgens de SGP.

Van der Staaij vindt zygotes erg belangrijk. Als vrouw heb je maar in te schikken.

SGP-ers zijn vóór de doodstraf. Dat is volgens de partij een legitieme sanctie die de overheid mag opleggen. Maar o wee als je aan ongeboren leven komt, want dat is heilig.  De partij zit hiermee duidelijk op de lijn van Amerikaanse fundamentalisten, die aan de foetus allerlei (grond)wettelijke rechten willen toekennen. Er zit voor hen geen verschil tussen een zygote en een volwassen mens.

De SGP zal deze problematische ideologie in het openbaar liever niet benadrukken, maar het is wel degelijk deze gedachten die aan de basis staat van officiële kamervragen aan minister Opstelten van dit type:

Is er in de Nederlandse wet vastgelegd dat een ongeboren kind van minder dan 24 weken geen drager van rechten is?

Bestaat de mogelijkheid van ondertoezichtstelling van een ongeboren kind alleen als er ten minste 24 weken van de zwangerschap verstreken zijn? Zo ja, waarom is de ondertoezichtstelling niet mogelijk in een eerder stadium?

Deelt u de mening dat ook in een eerdere fase van de zwangerschap de bescherming van een kind tegen een ernstige bedreiging van zijn ontwikkeling – zoals bij dreiging van eerwraak, abortusdwang, overmatig alcohol- of drugsgebruik of ander gedrag dat grote risico’s heeft voor het leven en de gezondheid van het ongeboren kind – kan noodzaken tot een maatregel als ondertoezichtstelling?

Let op het gesloten, sturende karakter van dit soort zogenaamd neutrale vragen. Let op de vraag naar rechten van de foetus. Let ook eens op de formulering: ‘of ander gedrag dat grote risico’s heeft’ voor de foetus. Een formulering die zo vaag  is, dat je het overal op van toepassing kunt laten zijn. Eet je een ongepasteuriseerd kaasje, dan ben je ook al bezig het leven en de gezondheid van de foetus te schaden. Fout! Fout! Slechte moeder!

Plus, hoe stelt de SGP zich het in de praktijk voor? Dreigt eerwraak en weiger je verhuizing naar een ander onderkomen, krijg je dan een boete of mag de staat je ergens opsluiten? Van cijfers uit de verslavingszorg weten we dat afkicken notoir moeilijk is, slechts een kleine minderheid lukt dit. Krijg je als zwangere vrouw permanent een advocaat naast je, die namens je ongeboren kind je gangen volgt en je aangeeft zodra je coke snuift of een wijnfles ontkurkt? Welke straf had de SGP dan in gedachten?

Wat de SGP doet is vrouwen opdelen in twee groepen. Zij die zwanger zijn, en zij die dat niet zijn. Zodra twee cellen zich in je lijf delen, ben je potentieel strafbaar. Je status als volwassen mens vervalt. Je dient gehoor te geven aan wat ‘men’ gewenst gedrag van aanstaande moeders vindt. De Zesde Clan vindt dat een héle enge ideologie, die aan de oppervlakte komt in kamervragen. Misschien dat er een paar politieke partijen zijn die de SGP hier via de formele weg wat vragen over willen stellen?