Politiek = race tussen mannen???

Dankzij waakhonden in de V.S. komen er steeds meer voorbeelden beschikbaar van seksisme in de media. Kranten en talkshows in de Verenigde Staten hebben veel moeite met vrouwelijke kandidaten. Hun nieuwste wapen: de aanloop naar de verkiezingen van volgend jaar voorstellen als een race tussen twee mannen. Dan weet je zeker dat vrouwen geen plaats krijgen in het debat.

Website Sociological Images vat deze techniek mooi samen in tekst en beeld. Bij een recent debat op de televisie kregen vooral twee mannelijke kandidaten vragen en konden zij op elkaar reageren. Een foto van deze situatie laat zien hoe beide heren met elkaar in discussiëren terwijl Michele Bachmann er ietwat verloren bij staat. Dat zijn dodelijke momenten voor een kandidaat die een gooi wil doen naar het presidentschap.

Sociological Images neemt in haar berichtgeving mee dat dit voorbeeld niet op zichzelf staat. De Rutgers University bestudeerde wat er in de geschreven pers gebeurde toen Elizabeth Dole deel wilde nemen aan de verkiezingen voor het presidentschap. De Universiteit van Kansas analyseerde de berichtgeving in de media toen Hillary Clinton zich mengde in de kandidaatstelling voor deelname aan de presidentsverkiezingen van 2008, gevolgd door Sarah Palin.

In beide gevallen liegen de conclusies er niet om. De media reageren niet alleen op gebeurtenissen, maar doen er ook op een bepaalde manier verslag van. Dat beïnvloedt lezers/kijkers, en in het geval van vrouwelijke kandidaten was die beïnvloeding vaak negatief. Het rapport over Elizabeth Dole, die zich in 2000 terugtrok als mogelijke presidentskandidaat voor de Republikeinen, noteerde de volgende feiten:

  • Kwantitatief kwam Dole er slecht van af. Op basis van opiniepeilingen en verkiezingen was duidelijk dat ze de op een na succesvolste was, maar haar kandidatuur kreeg veel minder media-aandacht dan je op basis van dat feit mocht verwachten. De media concentreerden zich op de mannelijke kandidaten.
  • Kreeg ze aandacht, dan legden journalisten veel meer dan bij de mannelijke kandidaten de nadruk op haar uiterlijk en persoonlijke trekjes. Een deel van die artikelen was negatief en minachtend van toon. De pers omschreef Dole in negatief beladen termen zoals robotachtig en kil, typische bijvoegelijk naamwoorden waarmee vrouwen om de oren worden geslagen.
  • Journalisten kwamen er maar niet overheen dat ze een vrouw was. Ze beschreven Dole in termen van de uitzondering, de eerste die een poging doet. Ging het om de race tussen de kandidaten, dan schreven ze in termen van Dole’s vermeende gebrek aan ervaring en kunde om fondsen te werven. Beide typen artikelen wekten de indruk dat Dole weinig kans maakte op de nominatie. Bij de mannelijke concurrentie waren dit soort uitlatingen afwezig.
De studie concludeert dat Dole populair was bij de kiezers, maar niet de steun had van haar partij en al helemaal niet van de media.
 
Negen jaar later kunnen de onderzoekers van de universiteit van Kansas nagenoeg dezelfde conclusies trekken na de mislukte race van Hillary Clinton:
Something is definitely amiss, and it
is difficult to deny that the mainstream media finds it acceptable to be blatantly sexist
and with few exceptions and suspensions of reporters, unapologetic. Further, media
portrayals do send messages that women are not as competent and are unsuited to
certain offices—whether they have the qualifications or not.
Het positieve van dit hele verhaal is dat deze ervaringen ervoor zorgen dat mensen wakker schrikken. De verkiezingen van 2008 leidden tot de oprichting van de website Name it, Change it, waar voorbeelden van seksisme in de media verzameld en bekritiseerd worden. Op het aan deze site verbonden weblog volgt het ene onsmakelijke voorbeeld het andere op. Opvallend daarbij is hoe vaak seksisme hand in hand gaat met racisme om vrouwen te marginaliseren.
 
Dat sites dit soort ontwikkelingen volgen en publiekelijk aan de kaak stellen, betekent dat journalisten (en campagneteams) minder makkelijk wegkomen met gezwam over kille bitches en het kapsel of de etnische afkomst van de vrouwelijke kandidaat. In plaats daarvan moeten ze zich op de inhoud concentreren. Als ze Bachmann dan al willen afserveren, zullen ze daar genoeg feitelijke argumenten voor vinden die niets met haar sekse te maken hebben.
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: