Monthly Archives: augustus 2011

Nieuwsronde

Strauss-Kahn kreeg zijn paspoort terug, maar de zaak rondom zijn gedrag in New York blijft voor verdeelde reacties zorgen. Plus een serie onderzoeksresultaten. Onder andere dat cultuur een sterke factor blijkt bij succesvol de wiskunde beoefenen, en dat vrouwelijke managers nog steeds minder salaris krijgen dan hun mannelijke collega’s terwijl ze hetzelfde werk doen. Dat en meer in deze nieuwsronde…

Ook in deze nieuwsronde: een verpleegkundige uit Malawi redde talloze levens door te ijveren voor goede medische zorg aan zwangere vrouwen en baby's.

  • De strafzaak tegen Strauss-Kahn is van de baan. Prompt schreef Heleen Mees een stuk waarin ze uitgebreid ingaat op de fouten in de persoon en handelswijze van de vrouw die aangifte deed. Het leidde ertoe dat docent cultuurhistorie Willemijn Ruberg de geschiedenis indook en duidelijk op een rijtje zette dat dit een gebruikelijke strategie is. Na verkrachting volgt vaak karaktermoord op de vrouw. Ook in de Engelstalige wereld reageren mensen verdeeld op de affaire.
  • Vrouwelijke managers in Engeland krijgen gemiddeld 10.000 pond per jaar minder salaris dan hun mannelijke collega’s. Op de manier waarop deze situatie zich ontwikkeld kan het nog wel honderd jaar duren voordat de loonkloof verdwenen is, constateert een onderzoeksrapport van het Chartered Management Institute, een vakorganisatie voor managers.
  • Ook in Canada stuiten vrouwen op taaie structuren als zij hogere managementfuncties proberen te bereiken, bleek uit onderzoek: ”The image of the glass ceiling – that women hit barriers once they reach higher levels – doesn’t address the complexity and range of obstacles that women face, the study argues. Rather, the report cites a new metaphor coined by scholars Alice Eagly and Linda Carli: the labyrinth, or the full range of challenges in navigating a career.”
  • Succes in wiskunde vaardigheden hangt niet af van je sekse, maar van je opvoeding en culturele omgeving. Dat blijkt uit een studie waarbij Amerikaanse onderzoekers van de universiteit van Californië de situatie analyseerden in twee dorpen in India. In het ene dorp gelden mannen cultureel gezien als belangrijker dan vrouwen. Jongens krijgen er gemiddeld vier jaar meer onderwijs dan meisjes, en alleen mannen kunnen bezittingen erven. Het andere dorp had een cultuur waarbij vrouwen wél status hadden en bezit kunnen erven of managen. Drie keer raden waar de wiskundekloof wél zichtbaar was en waar niet.
  • Engelse experts vrezen dat het in dat land de kant op gaat van de Verenigde Staten als het gaat om abortus. Anti abortus activisten zetten dezelfde middelen in als in de V.S. om de toegang tot deze vorm van zorg moeilijk, zo niet onmogelijk te maken. Onder andere barones Deech waarschuwt tegen de activiteiten van dit soort groeperingen. Ze krijgen nieuwe kansen omdat steeds meer Engelse politici afkomstig zijn uit conservatieve partijen, en beslissingen nemen die in het straatje passen van de anti abortus activisten. En commentator Hadley Freeman schrijft in een column dat ze niet weet wat ze angstaanjagender vindt, orkaan Irene of conservatieve politici die de anti-vrouwen standpunten van Christelijk rechts napraten.
  • En om positief te eindigen: een Malinese verpleegkundige staat in haar land bekend als Florence Nightingale, omdat ze zich inzet voor goede medische zorg aan zwangere vrouwen en baby’s. Ze heeft al heel wat levens gered. CNN heeft het hele verhaal.

Vrouwen verliezen terrein in televisieland

Het aantal scenarioschrijfsters voor Amerikaanse televisieshows is in korte tijd gezakt van 29% naar 15%. Dat blijkt uit de nieuwste cijfers van het Centrum voor de studie van vrouwen in televisie en film. Dit centrum houdt de cijfers bij zodat iedereen die het wil hebben over de situatie van vrouwen in deze bedrijfstakken weet waar het over gaat (inderdaad, seksisme is meetbaar).

Website Woman & Hollywood reageert met afgrijzen op deze dalende cijfers:

TV is supposed to be better than the movies for women creatives.  It is supposed to be the place where women are taken seriously because we watch TV and we buy the things that are advertised on TV.  TV shows want women because the advertisers want women because the women buy their products. And you’d think from the amount of stories on the new women centric TV shows coming up (Playboy Club controversy, Pan Am, Whitney etc) that there would be women everywhere in the creative ranks of TV land.

Nou nee dus. De cijfers tonen aan dat de boel stagneert, danwel achteruit gaat. Vrouwen maken ongeveer een kwart uit van al het personeel achter de schermen bij televisieshows. Denk aan functies als schrijver, maar ook producer, visagist, techniek etc. Dit algemene cijfer nam af met twee procent. Bij de sterke dalers vielen vooral de halvering van het aantal schrijfsters op. De afgelopen twee jaar lijken wel een slagveld te zijn geweest.

Wie de verhalen verteld is belangrijk, want de schrijvers creëren een wereld en bepalen wat er gebeurt in een show. Die shows komen, als ze succes hebben, op de Nederlandse televisie, waarna wij er weer door beïnvloed worden. Als de schrijversploeg eenzijdig van samenstelling is, loop je een groter risico dat bepaalde ervaringen niet aan bod komen, bepaalde verhalen niet verteld worden, of alleen aan bod komen vanuit een mannelijk perspectief. Het zorgt, kortom, voor minder diversiteit. Je krijgt verarming. En dat is altijd slecht nieuws.

Krijgsheldinnen in een geschikte uitrusting

Hahahahaha! Geweldig idee, deze website: Women Fighters in Reasonable Armor. Oftewel krijgsheldinnen in geschikte kleding. Je weet wel, een uitrusting met bepantsering op de juiste plaatsen, zodat je daadwerkelijk een gevecht aan kunt gaan met de minste kans op dodelijke verwondingen. Dat lijkt een open deur, maar je moet de hordes vrouwen eens de kost geven die van de computerprogrammeur, fantasyschrijver of tekenaar niets meer aankrijgen dan een soort metalen bikini (auw!). Nee, dan liever zo:

Verkrachtingsmythen en de status van het slachtoffer

Onderzoekster Helen Bendict schreef het boek Maagd of Hoer , een studie over de manieren waarop de media seksuele misdaden verslaan. Het boek verscheen in 1992. De verkrachtingscultuur is echter zo stabiel en duidelijk dat wat Benedict destijds schreef, nu nog steeds akelig actueel is. Ze zette op een rij welke factoren steeds weer een rol spelen als de media verslag doen van verkrachtingszaken.

Of een slachtoffer wel of niet publiekelijk door de mangel wordt gehaald, hangt volgens Benedict af van de volgende factoren:

  1. Kende de dader het slachtoffer, ja of nee. Hoe onbekender de dader, hoe groter de kans dat een vrouw op sympathie kan rekenen. Onderliggende mythe: we ‘weten’ allemaal dat verkrachters enge mannen zijn die uit de bosjes springen. Feit: vaak kennen dader en slachtoffer elkaar, al is het soms maar kort van tevoren. Zodra ze elkaar kennen wordt het meteen dubieus: zij zal het wel gewild hebben, hij is onschuldig.
  2. Gebruikte de dader een wapen ja of nee. Hoe meer geweld, hoe groter de kans dat het publiek het slachtoffer zal geloven.
  3. Zijn dader en slachtoffer van hetzelfde ras, of niet. Een blanke die een zwarte verkracht genereert de meeste pers. Als allochtonen onderling elkaar verkrachten besteden de media daar de minste aandacht aan.
  4. Zijn ze van dezelfde sociale klasse, ja of nee. Een slachtoffer kan op iets meer sympathie rekenen als zij welvarender is dan de dader.
  5. Hebben ze dezelfde nationaliteit ja of nee. Het helpt een blank slachtoffer als je over de dader racistische stereotypen kunt gebruiken om hem zwart te maken.
  6. Is ze jong? Hoe jonger, hoe meer sympathie voor het slachtoffer. Oudere vrouwen zouden minder snel lust opwekken bij een dader en zijn dus verdachter.
  7. Zijn ze knap? Als het slachtoffer een schoonheid is zal ze wel hebben geflirt met de dader. En een knappe man hoeft niet te verkrachten want hij kan de vrouwtjes zo ook wel om zijn vinger winden.
  8. Week het slachtoffer af van traditioneel vrouwelijk gedrag? Zat ze thuis met de kinderen dan vinden mensen het erg dat ze verkracht werd. Bevond ze zich echter in een kroeg, was ze aan het liften, of bevond ze zich buiten op straat, dan wordt het een heel ander verhaal. Goede meisjes doen dat soort dingen niet en vragen erom dat ze verkracht worden.

Leuk om te analyseren hoe al deze factoren een rol hebben gespeeld in de zaak Strauss-Kahn. Hij: blanke man, machtig, welvarend, bevindt zich aan de top van de sociale piramide. Zij: Afrikaanse vrouw, laag inkomen, levend aan de onderkant van de samenleving. En wat blijkt? Aan het einde van de rit gaat het vooral om die arme Strauss-Kahn, wat hij allemaal verloren heeft en of het voor hem toch niet beter zou zijn geweest als een rechtszaak definitief zijn onschuld kon aantonen. Toch? Onschuld? Terwijl het slachtoffer wordt weggezet als een seksslet die uit was op geld. Terwijl zulke beschuldigingen nergens op gebaseerd waren.

De cultus van beroemdheid en glamour heeft de situatie, zoals Benedict die analyseerde, alleen maar versterkt. Zelfs als je uit dezelfde sociale klasse komt en dezelfde huidskleur hebt, kun je het als vrouw wel vergeten. Zodra een beroemdheid je verkracht, heb je het nakijken. De media blijven positief over de mannelijke ster schrijven en schilderen het slachtoffer af als een wraakzuchtige trut die zijn loopbaan wil vernietigen met valse beschuldigingen. Dat patroon herhaalt zich zo vaak dat het echt op begint te vallen.

Wat je in het echte leven steeds opnieuw ziet is dat vrouwen die verkracht zijn, daar vaak niets over durven te zeggen. Na iedere mislukte rechtszaak zie je ook dat steeds minder vrouwen aangifte durven te doen. Hoe dat komt is ook duidelijk. Feministisch auteur Ray Filar vat het als volgt samen:

I have lost count of the amount of conversations I have had about rape which have not been about how thousands of people get raped and don’t bring convictions, but that instead centre around the tiny minority of cases where a false allegation is brought. Conversations about rape should not start with me having to reassure your fragile ego that in general, *women don’t lie about rape*. Any woman (and I’m focusing on woman because men do not face the same kinds of prejudices) who makes a false rape accusation, and who has half a brain cell, knows what she is getting into. She will be disbelieved, mocked, denigrated, shamed and shamed and shamed. People will simply not believe her. People will sympathise with her rapist, not with her. There is nothing so stigmatising as being a rape survivor; except maybe talking about it.

Filar citeert tot slot feministe Andrea Dworking. Ook zij schreef deze woorden jaren geleden. Maar ook in haar geval is de boodschap nog steeds ijzingwekkend actueel:

…we are inside a system of humiliation from which there is no escape for us. We use statistics not to try to quantify the injuries, but to convince the world that those injuries even exist. Those statistics are not abstractions. It is easy to say, Ah, the statistics, somebody writes them up one way and somebody writes them up another way. That’s true. But I hear about the rapes one by one by one by one by one, which is also how they happen. Those statistics are not abstract to me. Every three minutes a woman is being raped. Every eighteen seconds a woman is being beaten. There is nothing abstract about it. It is happening right now as I am speaking.

De lezing van… hoogleraar Kristin Henrard

Een verbod op minaretten in Zwitserland. Een boerka verbod in België. Discussies in Nederland of dit kledingverbod ook hier moet gelden. Hoe verhouden dit soort maatregelen zich tot het gelijkheidsbeginsel, bij ons vastgelegd in artikel 1 van de grondwet? Dat en meer besprak hoogleraar Minderhedenbescherming Kristin Hernard tijdens de artikel 1 lezing van 2011.

Professor Kristin Henrard.

Professor Henrard studeerde af aan de universiteit van Leuven en doceert al jaren mensenrechten, vreemdelingenrecht en staatsrecht. Ze was een logische kandidaat om de artikel 1 lezing te verzorgen. Deze lezing vindt jaarlijks plaats aan de universiteit Utrecht en heeft, zoals de naam al aangeeft, altijd iets te maken met het gelijkheidsbeginsel van de Nederlandse grondwet. Via de link kom je op een pagina met algemene informatie over deze lezingencyclus, het thema van dit jaar en achtergrondinformatie over mevrouw Henrard. Onderaan staan de links naar de lezing zelf.

Seksisme waakhonden maken zich op voor verkiezingen 2012

Het is weer zover. Vrouwen stellen zich kandidaat voor verkiezingen en het seksisme barst los. In dit geval gaat het om de Verenigde Staten, waar volgend jaar de presidentsverkiezingen plaats vinden. Tot nu toe al gespot: het beeld van de waanzinnige vrouw met rollende ogen, ook gebruikt tegen Hillary Clinton, de ‘vrouwen zijn niet geschikt voor het ambt’ – tactiek (want ze hebben migraine of ze menstrueren) en zodra er twee vrouwen zijn krijg je natúúrlijk een catfight.

Ga overhemden strijken, bitch, kreeg presidentskandidaat Hillary Clinton te horen.

Deze houding ten opzichte van vrouwelijke politici is zeker niet voorbehouden aan de Verenigde Staten. In Nederland heerst dezelfde sfeer, scherp opgetekend in een ironische column in Vrij Nederland:

Als er straks in de Kamer een debat gehouden wordt over women on top, zullen er altijd mannelijke politici zijn die elkaar een veelbetekenende knipoog geven, of opmerken: ‘Dat zei mijn vrouw ook vannacht.’ Zijn twee vrouwelijke kamerleden héél aardig voor elkaar? Lekker! Vliegen ze elkaar in de haren? Catfight! Journaliste Myr­the Hylkens mag dan bij de Pvda zijn beland dankzij haar strijd tegen de ‘pornoficatie van de samenleving’, sommigen van haar partijgenoten zullen het diep van binnen vast niet onprettig vinden, zo’n blondine die voortdurend het woord ‘porno’ in de mond neemt.

Wat in de V.S. echter anders is, is dat allerlei organisaties zo gericht aandacht besteden aan seksisme tijdens verkiezingen. Dit is een direct gevolg van de verkiezingscampagnes in 2008. Omdat er toen een zwarte (iek!!) en een vrouw (iek!!) meededen, barstte er een hele nare racistische en seksistische onderstroom door naar de oppervlakte en de openbaarheid. Niemand kon meer om die vijandige sfeer heen. Met name de manier waarop Hillary Clinton werd behandeld werd zo erg dat zelfs haar politieke vijanden zich ongemakkelijk begonnen te voelen bij al die haat.

In reactie op het vrouwvijandige klimaat richtten diverse organisaties, waaronder het women’s media center, een campagneteam op. Name It Change It begon vanaf 2010 seksisme in de media aan de kaak te stellen. Te beginnen met Clinton, maar nu de verkiezingen van 2012 beginnen te spelen gaat het vrolijk verder met de volgende vrouwelijke kandidaten, zoals Michelle Bachmann. Onder andere Weblog Sociological Images heeft zich hier nu bij aangesloten.

Minachting voor vrouwen is overal aanwezig, maar mensen komen er dankzij dit soort waakhonden steeds minder makkelijk mee weg. Zeker niet meer in de politiek. Je wordt in de gaten gehouden, vriend!

Connie Willis wint Hugo Award

Schrijfster Connie Willis heeft de Hugo Award gewonnen, één van de belangrijkste prijzen voor science fiction. De jury vond haar boek over tijdreizen en Londen tijdens de tweede wereldoorlog de beste sf roman van 2011. Het is de tweede keer dit jaar dat jury’s de voorkeur geven aan het werk van een vrouw. Eerder nam Lauren Beukes die andere prestigieuze onderscheiding, de Arthur C. Clarke Award, mee naar huis.

Connie Willis, prijswinnares.

Willis heeft als auteur constant hoge ogen gegooid. Ze won de Hugo Award tien keer eerder en ontving ook al zeven keer de Nebula Award. De jury eerde haar dit jaar voor haar tweedelige werk ‘Blackout’ en ‘All Clear’. Onder andere de Washington Post was diep onder de indruk van het eerste deel, waarin Willis de evacuatie van het Engelse leger bij Duinkerken en de Duitse bombardementen op Londen via een ingenieus plot weet te verbinden met geleerden in het Oxford van 2060, die geschiedkundig onderzoek verrichten door middel van tijdreizen. Historische roman en sf ineen, kom daar maar eens om.

Als Wikipedia klopt zijn slechts een paar winnende boeken van Willis in het Nederlands vertaald: Zwarte Winter (Doomsday Book) uit 1992 en Experiment (Bellwether) uit 1996. Wie echt kennis wil maken met haar romans zal in het Engels moeten lezen. Misschien dat deze elfde Hugo Award Nederlandse uitgeverijen ertoe zal overhalen meer romans van Willis te vertalen.

Behalve deze auteur wonnen vrouwen ook in andere categorieën prijzen. Zoals Mary Robinette Kowal. Ze kreeg de Hugo voor het beste korte verhaal. En zoals Lynne M. Thomas en Tara O’Shea, die de prijs ontvingen voor het beste gerelateerde werk. Zij redigeerden een bundel over de populariteit bij meisjes en vrouwen van de serie en de figuur Doctor Who (Engelse titel: Chicks Dig Time Lords: A Celebration of Doctor Who by the Women Who Love It).

IPS Gender Wire brengt de verhalen die je bijna nooit hoort

Redacties maken dagelijks afwegingen. Gaan we iets doen over boerinnen in Malawi, of miljoenentransfers in de voetbalwereld? Meestal winnen de voetbaltransfers. Daarom zijn persagentschappen als IPS Gender Wire zo belangrijk. Deze nieuwsorganisatie neemt geen genoegen met de bestaande situatie, waarin mannen de boventoon voeren. Vrouwen halen in nog geen kwart van de gevallen het nieuws. Als er al aandacht voor ze is, is het meestal in de rol van slachtoffer of echtgenote van.

Gender Wire brengt bewust de verhalen van vrouwen uit alle windstreken. Deze organisatie biedt daardoor een venster op een wereld die normaal nauwelijks aan bod komt in bijvoorbeeld de Nederlandse media. Om een idee te geven: vandaag brengt IPS de volgende verhalen

Zomaar een greep uit het brede aanbod, met iedere dag nieuwe aanvoer van interviews, nieuwsberichten en achtergrondrapportages. Aanbevolen!

Nepalesen eisen vrouwvriendelijke grondwet

Wekenlang al houden ze de wacht voor het parlementsgebouw in de hoofdstad van Nepal, Kathmandu. Afgevaardigden van vrouwenorganisaties uit alle regio’s van het land hebben tenten opgezet voor het gebouw, omdat ze direct willen reageren als het parlement ergens eind augustus de eerste versie van een nieuwe grondwet openbaar maakt. Alleen op die manier hebben ze enige hoop op een grondwet die ook voor vrouwen verbeteringen brengt.

Nepalese activisten in het tentenkamp voor het parlementsgebouw.

De vrouwen protesteren met hun sit in tegen het feit dat ze buiten de onderhandelingen voor de nieuwe grondwet zijn gehouden. Door een sterke lobby is het gelukt eenderde vrouwen te krijgen in de groep die de grondwet opstelt. Maar de vijandige cultuur zorgt ervoor dat deze vrouwen gemarginaliseerd worden, meldt persbureau Irin:

Intensive training sessions in literacy, computers and government helped bring these women mostly up to speed, but some female CA members are still vulnerable to negative influences of male colleagues, says Radha Gyawali, a seasoned politician and CA member of the Communist Party of Nepal and Unified Marxist and Leninist (CPN-UML). Male CA members and the national media have publicly criticized female CA members for their illiteracy. But no one ever speaks out against some male CA members, who also started work unable to read or write, Gyawali says.

Behalve met dit soort dubbele moraal hebben de vrouwelijke politici ook te maken met scheldpartijen en belachelijk veel interrupties van mannelijke ‘collega’s’. Ze vallen ook buiten de informele netwerken waar mannen het met elkaar op een akkoordje gooien.

Het is daarom voor de vrouwenorganisaties zeer de vraag of er een grondwet komt die voor de helft van de bevolking betekenis heeft. De organisaties willen dat vrouwen de helft van de nieuwe regering vormen, dat vrouwen zelfstandig land en geld kunnen bezitten, en hun nationaliteit door kunnen geven aan hun kinderen.

De vrouwenorganisaties hebben een belangrijke betekenis in Nepal. Ze zijn goed georganiseerd en zeer actief. Volgens het socialistische magazine Monthly Review komt dat doordat Nepal lange tijd geregeerd werd door koningen. Politieke partijen bestonden niet. De oppositie kwam zodoende via jongeren- en vrouwenorganisaties.

Na de val van het Nepalese koningshuis kwam een Maoïstische regering aan de macht. Vrouwenorganisaties leken daardoor meer ruimte te krijgen, omdat de regering in theorie voor vrouwenrechten is. In de praktijk zien de organisaties hier weinig van terug. Twee jaar geleden uitte Amnesty International nog snoeiharde kritiek op de overheid omdat de regering niets concreets doet voor vrouwen en geen onderzoek instelde toen vlak na elkaar twee activistes vermoord werden. De mensenrechtenorganisatie:

When the Maoist Government came to power it made commitments to protect women’s rights but these now seem like false promises,” said Madhu Malhotra, Amnesty International’s Asia-Pacific Deputy Director. “Now that they are in government, all the revolutionary rhetoric has not resulted in real improvements in women’s lives. “Women activists play a crucial role in Nepal, where many women are unaware of their rights and are afraid of confronting social and government authority,” said Madhu Malhotra. “Women activists are singled out for violent attacks as it further promotes a culture of silence and discourages women experiencing violence to speak out.”

Het tentenkamp bij het parlementsgebouw maakt duidelijk dat de vrouwenorganisaties desondanks door gaan. Ze willen een betere toekomst, en een vrouwvriendelijke grondwet kan op de lange termijn veel doen om vrouwen meer zeggenschap te geven over hun leven.

Kuiper baseert plan voor gescheiden onderwijs aan jongens en meisjes op drijfzand

Ja hoor, jongens en meisjes mag je best apart les geven, mits het maar bij experimenten blijft en niet leidt tot uitsluiting op basis van geslacht. Dat liet het ministerie van Onderwijs weten. Het ministerie zet daarmee de deur op een kier voor een proefballon van Wim Kuiper, de christelijke voorzitter van de Besturenraad. In Trouw opperde deze man dat jongens en meisjes zó anders zouden zijn, dat het soms beter is ze apart les te geven. Geheel niet verrassend wil Kuiper dit vooral doen bij vakken die een sterke gender lading hebben: wiskunde (mannelijk) en taal (vrouwelijk).

O wee als je als meisje goed bent in wiskunde, of als jongen goed in taal. In het wereldbeeld van Kuiper is geen plek voor jou.

In Trouw zei hij, alsof dat een universele waarheid is:

“In de puberteit lopen jongens gemiddeld twee jaar achter op meisjes in hun hersenontwikkeling, daar moet je in het onderwijs rekening mee houden door aangepaste lessen. Zo zou een taalles volgens Kuiper gescheiden kunnen worden gegeven. “Meisjes zijn meestal beter in taal. Als jongens zich in dat vak alsmaar met meisjes vergelijken, kan dat heel ontmoedigend voor ze zijn.” Bij wiskunde geldt het omgekeerde, omdat het ruimtelijk inzicht bij jongens zich vaak sneller ontwikkelt dan bij meisjes. “In een gescheiden wiskundeles zou je juist op de voorsprong van jongens kunnen inspelen.”

Kijk je naar Kuiper’s denkwijze, dan zie je meteen waar het scheef loopt. Ten eerste focust hij zich alleen op de jongens. Ten tweede negeert hij de gerede twijfels bij al die zogenaamd definitief vaststaande wijsheden over hersenen. Ten derde negeert Kuiper bestaand onderzoek van de Radboud Universiteit Nijmegen naar de schoolprestaties van jongens en meisjes. Zijn voorstel staat bol van vooroordelen en is gebaseerd op drijfzand.

Laten we ze even nalopen. Kuiper praat over jongens. Die zouden bij taal ontmoedigd kunnen raken. Docenten moeten bij wiskunde inspelen op de voorsprong van jongens. De meisjes? Geen idee, daar heeft Kuiper het niet over. Meisjes bestaan alleen als probleem voor de jongens, want hun succes bij taal zou een negatief effect hebben op de jongens. En bedankt.

Ten tweede baseert Kuiper zijn voorstel op populaire theorieën over de hersenen.  Terwijl allang duidelijk is dat uitspraken over verschillen in hersenen en hersenontwikkeling met veel argwaan tegemoet getreden moeten worden, zéker als het gaat om gender. Vaak gaat het namelijk om ondeugdelijk uitgevoerd onderzoek, of onderzoek op basis van zulke beperkte groepen (getallen onder de vijftig) dat de resultaten weinig zeggen over dé jongen en hét meisje. Ook de media spelen een rol: geblaat over man-vrouwverschillen verkoopt, dus onderzoek hierover krijgt gegarandeerd grote koppen. Ander onderzoek met andere resultaten blijft onzichtbaar voor het publiek.

Tot slot is het de vraag of de wetenschap al ver genoeg gevorderd is om überhaupt boude uitspraken te doen over hersenen, laat staan op die wankele basis beleid te baseren. Er is veel, heel veel, wat we nog niet weten.

Kuiper negeert bovendien wat we wel weten. Hij slaat onder andere geen acht op bestaand onderzoek van de Radboud Universiteit Nijmegen over jongens, meisjes en schoolprestaties. Uit die studie, gepubliceerd in 2010 en in het bezit van de Nederlandse regering, blijkt duidelijk dat jongens het als groep niet beter, maar ook niet slechter zijn gaan doen dan dertig jaar geleden. De enige categorie die onderzoekers zorgen baart is een groep adhd jongens. Ook een zogenaamd stoere anti schoolhouding speelt jongens parten. De meisjes daarentegen zijn van ver gekomen en doen het steeds beter. Daardoor ontstaan langzamerhand verschillen.

Waarom kan Kuiper niet eens kijken naar buurland België? Ook daar lopen ze niet weg voor verschillen tussen leerlingen, maar ze kijken wel uit jongens en meisjes in hun eigen blauwe en roze keurslijf op te sluiten. Daar pleiten de deskundigen voor een respectvolle aanpak, waarbij docenten rekening houden met culturele verwachtingen voor jongens en meisjes, de ontwikkeling van individueel talent, en maatwerk voor iedere leerling binnen dezelfde klas. Want meisjes zijn anders, en jongens ook, zoals onder andere deze docent maatschappijleer opmerkt.  We komen allemaal van Mars. Kijk, zo kan het ook.

UPDATE: De Zesde Clan verwijst je graag door naar een opiniestuk van redacteur en columniste Elma Drayer, die twee dagen na publicatie van dit stuk in dagblad Trouw reageerde op de voorstellen van Kuiper. Mooiste passage uit het stuk: in teksten rond 1900 hoef je alleen maar de woorden ‘de waare aard der vrouw’ te vervangen door ‘hersenen’ en dan heb je hetzelfde. Tussen 1911 en 2011 is er verdacht weinig veranderd in het kamp van de kwakdenkers.

Dertig jaar na Joke Smit

Dertig jaar geleden overleed Joke Smit, de oermoeder van de tweede feministische golf. Hoe staat het nu met haar gedachtengoed en de doelen die ze wilde bereiken? E-Quality organiseert op 24 september een symposium met workshops, plenaire discussies en presentaties om deze en andere vragen te onderzoeken. In, hoe kan het ook anders, de Joke Smitschool aan de Reijnier Vinkeleskade 62 in Amsterdam.

Vanaf 13.00 uur begint in dit schoolgebouw een bruisende middag. Allerlei prominenten maken hun opwachting. Zoals politica Hedy d’Ancona, Marja Vuijsje, die de biografie over Joke Smit schreef, Roos Wouters, auteur van het boek ‘Help, ik ben een feministe’ en de bekende hoogleraar Eveline Tonkens. Wie mee wil discussiëren kan zich opgeven via een digitaal formulier. Kenniscentrum E-quality publiceert het definitieve programma later in augustus op haar website.

The Help scoort bij publiek en recensenten ondanks kritiek op verhaal

The Help, de verfilming van het gelijknamige boek (in het Nederlands vertaald als Een Keukenmeidenroman), doet het goed bij het publiek en bij recensenten. Vooral actrice Viola Davis oogst lof. Dat is goed nieuws, want zoals Women&Hollywood opmerkt is dit pas de tweede commerciële Hollywoodproductie van 2011 waarin vrouwen centraal staan. (De vorige was Bridesmaids.) Het succes staat kritiek op de film echter niet in de weg. En dat is prima, want het gaat om belangrijke onderwerpen waarover we niet genoeg kunnen discussiëren.

Viola Davis (links) in The Help

In ‘Een keukenmeidenroman’ geeft auteur Kathryn Stockett een bijzonder beeld van de situatie in de staat Mississippi. Generaties blanke kinderen groeiden daar op onder het toeziend oog van zwarte bedienden. Vrouwen die hun eigen gezin op de tweede plaats moesten zetten en zichzelf wegcijferden voor een laag salaris en een constante onderstroom van racisme. Stockett groeide op in de jaren zestig, toen de rassenscheiding nog volop aanwezig was in de samenleving. Ook zij werd opgevoed door zo’n hulp. Ze ervoer dat destijds als volkomen vanzelfsprekend.

Pas als volwassen vrouw begon ze zichzelf af te vragen hoe dit kon, wie die hulpen waren, wat zij er eigenlijk van vonden dat ze diensten verleenden in blanke gezinnen. Die vragen leidden tot het schrijven van het boek The Help/Een Keukenmeidenroman. Hierin komt een blanke vrouw er net als de auteur langzaam achter dat de zwarte hulpen ook mensen zijn. Mensen die een betere behandeling verdienen, meer rechten zouden moeten krijgen.

Zoiets hardop zeggen in een racistische cultuur kan levensgevaarlijk zijn, maar ze doet het toch. Dat schept een bijzondere band tussen haarzelf en vrouwen uit de zwarte gemeenschap. Ze ontmoeten elkaar, komen met elkaar in gesprek, en wisselen informatie uit waardoor ze elkaar anders gaan bekijken.

De film naar het boek ging vorige week in première. Inmiddels hebben onder andere vrouwelijke zwarte historici een persbericht uitgegeven waarin ze het verhaal bekritiseren. De wetenschapsters kennen de situatie van de zwarte hulpen, en vinden dat boek en film de realiteit niet goed weergeven. Ook betreuren ze dat het verhaal verteld wordt vanuit het oogpunt van de blanke vrouw. Het gaat om haar ontwikkeling, haar gedachtengoed. De zwarte actrices spelen de sterren van de hemel, maar zij reageren vooral op gebeurtenissen die de blanke vrouw in gang zet.

Dit is een volstrekt legitiem én belangrijk punt. Ook vrouwen onderling kennen rangen en standen. De één heeft meer privileges dan de ander. Wat je dan vaak ziet is dat de problematiek van de minder machtige groep alleen aan bod kan komen als de machtigere groep het verhaal verteld. Je ziet dat ook bij westerns – de Indianen komen aan bod via de blanken. En natuurlijk al die films waarin vrouwen alleen aan bod komen via het verhaal van de mannen. Het is, kortom, een bekend patroon. Eentje die ook tussen vrouwen onderling optreedt.

Aan de andere kant kun je ook zeggen dat het juist het privilege van een auteur is om in de huid van een ander te kruipen. Onder andere Salon.com benadrukt dat dit iets anders is. Het heeft te maken met creatief schrijven, je inlevingsvermogen gebruiken om een onderwerp te verkennen. Als dit niet meer zou mogen kunnen uitgeverijen beter hun deuren sluiten en kunnen schrijvers over de hele wereld maar beter meteen hun computer uitzetten.

Hoe dan ook, The Help heeft inmiddels de investering van 25 miljoen dollar al terugverdiend. Entertainment Weekly geeft The Help een A-, naar Nederlandse begrippen een dikke 8. Met name omdat de vrouwen volwaardige karakters zijn, die een eigen ontwikkeling doormaken. Het zegt wat over het gemiddelde niveau van vrouwelijke personages dat dit opvalt. Ook de Los Angeles Times is zeer lovend. Dat is belangrijk, want deze krant ligt iedere ochtend op de mat bij de Hollywoodproducenten.

Bridesmaids was een groot succes. Sinds juni dit jaar leverde deze film meer dan 100 miljoen dollar op. Dat is een mijlpaal en als een film dit niveau haalt, gaat Hollywood opletten – ‘heej, een hit!’. Met zulke lovende recensies ziet het er ook gunstig uit voor The Help. Als twee films waarin vrouwen centraal staan geld opleveren en het goed doen in de bioscopen, worden de studio’s hopelijk wat happiger op nieuwe projecten en andere scenario’s waarin vrouwen een belangrijke rol spelen. Blanke én zwarte vrouwen.

P.S.: Bridesmaids draait op dit moment in de Nederlandse bioscopen. Voor The Help moeten we nog even geduld hebben.

Jezebel zoekt ander woord voor feminisme

Het imagoprobleem van het feminisme is behoorlijk groot. Hoe vaak hoor je iemand niet zeggen: ‘ik ben geen feministe hoor’. Als of het iets ergs is. Vaak genoeg volgt na die verklaring een uitspraak die wel degelijk feministisch is. Website Jezebel besloot de handschoen op te nemen. Als het woord feminisme mensen afstoot, dan gaan we toch gewoon op zoek naar een alternatief etiket?

Dat heeft de site geweten. De reacties stroomden binnen en er ontstonden levendige discussies. Voor sommige mensen is de weerzin tegen het woord feminisme juist een teken dat er nog veel werk aan de winkel is, schrijft een lezeres van Jezebel:

Personally I really like the term feminist and think it’s ignorant for young people in 2011 to try and distance themselves from it. I believe that the taboo associated with that term is a symptom of the systematic way that women and women’s interests are stigmatized and reduced to either trivial or banshee-esue concerns.

Anderen waren het eens met de noodzaak voor een nieuwe term om de beweging te omschrijven. Of de feminisme-haters zich minder bedreigd voelen door het alternatief is echter de vraag:

“Feminism” as a term is notoriously jaded and has a weird set of characteristics that go along with; ie-feminists must be men hating, bra burning, no shaving feminazis. Cut the crap, the new term should be “FUCK PATRIARCHY”.

Ook kwamen er mannen om de hoek kijken om de Jezebelclub even duidelijk te vertellen dat het feminisme in haar uppie verantwoordelijk is voor alles wat er mis is met de wereld. Van milieuvervuiling en kernwapens tot echtscheiding en hongersnoden, het feminisme heeft het gedaan. Diepe zucht. Jezebel somt nog even op hoe de situatie in de echte wereld eruit ziet, en concludeert dat het feminisme nog steeds broodnodig is. Maar dat het voor de angstige mensen handig kan zijn als er een minder bedreigend alternatief komt.

De site zette alle inzendingen op een rijtje. De Zesde Clan moest vooral goedkeurend grinniken bij de alternatieve term ”non cookers” – zij die niet koken. En deze: ,,Reallyism (as in “really? In 2011 that’s acceptable behavior or thought to have about women? really?”) Maar de winnaar werd: EQUALISM, ingezonden door lezeres of lezer lioljundi. De toelichting:

Equalism is minimalist and catchy. I think equality is needed for various people, let’s take examples: People who fall out of the gender binary, genderless people, genderfluid, asexual, semisexual, transgender, transexual, intersexual, pansexual and all kinds of sexualities, gender identities or their absences, all kinds of unique self-perceptions. […] Equalism covers everybody. In each and every aspect. It covers people, and that is what unites us.

Jezebel stuurt deze inzender een doos chocolaatjes voor het winnende voorstel.

Dus. Als je feminist en feminisme enge woorden vindt, kun je het nu gooien op gelijkheid en gelijkwaardigheid. Gelijkheid als in gelijk loon voor gelijk werk, en gelijkwaardigheid in de zin dat het één evenveel waard is als het ander. Een mooi tegenwicht voor de neiging dat wat je bestempeld als het vrouwelijke te minachten en minder belangrijk te vinden. En een mooie uitweg voor onze neiging alles op te willen delen in twee groepen (man-vrouw / mannelijk-vrouwelijk).

Site toont veelzijdigheid van menselijke lichamen

Bijna geen enkele vrouw past in het ideaalplaatje van de modebladen en vrouwenglossies. Dat laat My Body Gallery zien. De site geeft vrouwen de mogelijkheid een foto van zichzelf te uploaden, of anoniem gemaakte foto’s van seksegenoten te bekijken. Zo kunnen ze zichzelf eraan herinneren dat lichamen voorkomen in alle kleuren en formaten, en dat ze goed zijn zoals ze zijn.

My Body Gallery: zo ziet een gewone vrouw eruit.

Volgens The Independent krijgt de site positieve reacties, onder andere van zelfhulpgroepen voor mensen met eetstoornissen. Het zien van normale lijven bevordert zelfacceptatie, merken deze groepen, en biedt een gezond tegenwicht aan het doorlopende bombardement van gefotoshopte beelden met slanke, blanke, piepjonge fotomodellen.

Dat is een goed signaal. Uit onderzoek blijkt namelijk dat de propaganda van één nauw omschreven schoonheidsideaal ervoor zorgt dat slechts een zeer kleine minderheid van de vrouwen zichzelf volmondig als mooi durft te omschrijven. Bijna zeventig procent van de vrouwen ziet af van het ondernemen van bepaalde activiteiten omdat ze zich schamen voor hun lijf (want: te dik, te harig, te rimpelig). Alles wat vrouwen van zichzelf laat houden, hen wat steun geeft, is dan heel welkom. Goed initiatief dus, my body gallery.

Engels feminisme in de lift

De vrouwenbeweging in Engeland zit in de lift. In haar boek The Future of Feminism beargumenteert Sylvia Walby dat dit geen toeval is. Bezuinigingen en een overheid die zich op allerlei terreinen terugtrekt zijn twee ontwikkelingen die vrouwen vaak harder treffen dan mannen. Het zet vrouwen aan het denken over gender en vraagstukken zoals financiële onafhankelijkheid, ondersteuning van (alleenstaande) moeders en pensioenen. Dan kom je al snel uit bij het veelkleurige meerstromenland dat feminisme heet.

Plus het femomeen Slutwalk. In Engeland trokken deze protestmarsen duizenden deelnemers m/v.

Vrouwelijke politici bewijzen zichzelf als onafhankelijke denkers en doeners. Feministische organisaties werken met nieuwe energie aan een sociale revolutie. In de media wemelt het van opiniestukken en commentaren. Vaak met een openlijk feministische inslag, zoals deze oproep aan vrouwen om in een onzekere periode vol veranderingen niet terug te vallen op de oude patronen. Bovenop dit alles een berg boeken, vers van de pers, waarin auteurs allerlei verschillende aspecten van het feminisme belichten.

Dat de beweging zich roert, is niet voor niets. Sylvia Walby schrijft in één van die nieuw verschenen boeken dat het feminisme begon als een protestbeweging. Daarna wist de beweging, met verstandige argumenten, logische redeneringen, en een beroep op mensenrechten, door te dringen tot de politiek, in eigen land en in Europa. Zeker de EU is bezig met het invoeren met regels die vrouwen ondersteunen in werk en studie, en mannen in het op zich nemen van een grotere rol thuis en in de zorg voor kinderen (onder andere verlofregelingen voor vaders).

So far so good. Het conservatieve neoliberale klimaat gooit echter roet in het eten, signaleert de Guardian in een recensie van Walby’s boek:

the strongest message of this book is that neoliberalism “makes the achievement of feminist goals more difficult. The increase in economic inequality and the decrease in the legitimacy of state action alter the context in which feminism makes its demands”.

Het is, kortom, opnieuw tijd om de straat op te gaan en te protesteren. Tegen ‘hervormingen’ (afbraak) van het pensioenstelsel die vrouwen veel harder treffen dan mannen, bijvoorbeeld. Of de bezuinigingen op diensten en uitkeringen, en onbetaalbare kinderopvang. Een combinatie die vrouwen terugduwt in hun rol van onbetaalde huisvrouw.

Vandaar de toegenomen zichtbaarheid van de beweging in Engeland, en de huidige hernieuwde golf opiniestukken, boeken en analyses. Het feminisme in Engeland zit in de lift, en dat is maar goed ook. Hoog tijd dat we in Nederland hier een voorbeeld aan nemen en ook wakker worden.

Samen arbeid en zorg eerlijk delen

Stapels boeken zijn er, over de verdeling van betaald en onbetaald werk, arbeid en zorg, inclusief oproepen aan stellen om tot een eerlijkere verdeling van taken te komen. Maar hoe doe je dat? Hoe pak je het aan? De Zesde Clan kent geen Nederlands voorbeeld, maar vond wel een Amerikaanse site met de naam Equally Shared Parenting (ESP). De makers van de website geven mannen en vrouwen hier instrumenten in handen om hun leven anders in te richten. Handig!

Alles begint met inzicht, dus de site linkt door naar een aantal programmaatjes om in kaart te brengen wie wat doet in huis en op kantoor. (Zie de Housework Equality Scale als voorbeeld.) Partners kunnen noteren wie wat doet, hoeveel tijd ze besteden aan betaald werk, kinderverzorging en huishouden. Ook kunnen ze in kaart brengen hoeveel vrije tijd ze over houden en hoe de kwaliteit daarvan is. Ben je echt vrij, of kun je om de haverklap gestoord worden door de volgende huishoudelijke crisis?

Aan de hand van de uitkomsten kun je met elkaar in gesprek gaan. Ben je tevreden? Of juist niet, en waar zit ‘m dat in? Wat kan er anders? Op basis van de feiten zoals je die zelf in kaart hebt gebracht kun je afspraken maken om een fijner leven te krijgen. Want dat is het doel van de site: een leven waarin je niet wordt gedwongen te kiezen voor een loopbaan óf tijd aan je kinderen besteden, maar het kan combineren met een partner die snapt wat je aan het doen bent. Scheelt veel stress en frustratie.

Ter inspiratie – het blijft een Amerikaanse site hè – biedt ESP levensverhalen van mensen die op deze manier aan de slag gingen. Mocht je denken dat alles alleen geldt voor keurige hetero gezinnen, dan helpt de site je meteen van dat vooroordeel af. Ook lesbische stellen worstelen met dezelfde dilemma’s. In andere verhalen komen de mogelijkheden met parttime werken aan bod. In Amerika zijn ze daar nog niet zover mee. In Nederland is parttime werken veel gewoner, dus het zou hier makkelijker moeten zijn om minder uren betaald werk te verrichten en daardoor meer ruimte te scheppen voor andere belangrijke zaken.

Enfin, mocht iemand een Nederlandstalige website weten met dit soort handige lijstjes en programma’s, laat het ons weten en we zetten de link meteen in dit artikel. Tot die tijd: veel plezier met equally shared parenting!

Nieuw boek ontmaskert neuro ‘wetenschap’

Omdat mannen en vrouwen in de oertijd dit of dat deden, ligt dat voor eeuwig vast in de hersenen. Dus moeten we anno nu hetzelfde blijven doen,  anders vergaat de wereld. Het is een gesloten, rigide redeneertrant van conservatieve neurowetenschappers, enorm populair gemaakt door Mars en Venus boeken. Andere wetenschappers, zoals Cordelia Fine en Rebecca Jordan-Young,  stelden de denkfouten van dit type theorie al eerder aan de kaak. Ze krijgen nu gezelschap van professor Raymond Tallis van de universiteit van Manchester. In zijn boek Aping Mankind maakt hij gehakt van deze vorm van neurowetenschap.

Een recensent van de Guardian benadrukt dat Tallis niet doet alsof hij dan wel alle antwoorden heeft. Nee, wat Tallis doet is fouten in de logica onthullen, wetenschappelijk bewijs nalopen, en uitpluizen waarop de theoriën van de Mars en Venusdenkers nou eigenlijk op gebaseerd zijn. Opnieuw blijkt dat er dan weinig overblijft van alle luidkeels verkondigde ‘waarheden’:

He does not pretend to explain it, but we can be grateful that he shows up the pretensions of those who think they can, and who reduce the glory of being human to brain circuitry and the survival tactics of early hominids. With erudition, wit and rigour, Tallis reveals that much of our current wisdom is as silly as bumps-on-the-head phrenology.

Deze wetenschapper doet daarmee hetzelfde als Olga Soffer et. al. in het boek De Onzichtbare Vrouw. Hierin gingen wetenschappers na wat we eigenlijk weten over de rollen van mannen en vrouwen in de oertijd. Dat blijkt frustrerend weinig te zijn. Al die ronkende theoriën over de man als jager en de vrouw thuis in de grot met haar kindjes? Die zogenaamd vaststaande situaties, waar de neurodenkers op teruggrijpen om te verklaren waarom vrouwen vooral thuis moeten blijven zitten, blijken droombeelden van negentiende eeuwse mannen die ernstig leden onder vooroordelen en vastgeroeste rolpatronen.

Hoe het dan wel zat in de oertijd? Lastig te achterhalen na miljoenen jaren. Bewijzen ontbreken, of blijken bij nader inzien niet zo solide als eerst gedacht, en aan het einde van de rit zit je met meer vragen dan antwoorden. Net als Tallis overkwam in Aping Mankind. Juist die vragen zijn echter belangrijk. Ze kunnen leiden naar betere vragen, nieuwe antwoorden, meer onderzoek. En het allerbelangrijkste: die vragen en onzekerheden houden de openheid en nieuwsgierigheid in stand. Daar draait het tenslotte om als je goede wetenschap wil bedrijven.

Voor wie meer wil lezen: dit boek van Cordelia Fine is een aanrader.

Wetenschapsmuseum eert muziekpionier Daphne Oram

Techno muziek heeft veel, zeer veel te danken aan Daphne Oram. De tweede wereldoorlog gaf haar als vrouw de kans om vanaf 1943 te werken in een geluidsstudio van de BBC. Vanuit die basis kon ze haar interesse voor muziek verder ontwikkelen. Ze ontwikkelde onder andere de Oramics machine, een apparaat met een techniek om sporen op een film om te zetten naar geluiden. Later begon ze een eigen muziekstudio in Kent. Het Londense Science Museum brengt een tentoonstelling over haar leven en werk.

Daphne Oram, pionier in de techno muziek.

Oram stierf in 2003 en was tegen die tijd een beetje vergeten, blijkt uit het persbericht over de expositie:

Mick Grierson, Director of the Daphne Oram Collection, Goldsmiths,  University of London, said: “The Oramics machine is a device of great importance to the development of British electronic music. It’s a great shame that Daphne’s contribution has never been fully recognised, but now that we have the machine at the Science Museum, it’s clear for all to see that she knew exactly how music was going to be made in the future, and created the machine to do it.”

De laatste jaren herontdekken muziekliefhebbers haar baanbrekende werk. De expositie in het Science Museum, met een Oramics machine als stralend middelpunt, is één van de bewijzen voor die hernieuwde belangstelling. De tentoonstelling begon in juli en loopt door tot en met december 2012.

Mistressworks geeft sf schrijfsters een podium

Wat een goed idee van Mistressworks: recensies verzamelen van sf boeken van schrijfsters. Bekende namen zoals Joanna Russ en Margaret Atwoord komen voorbij, maar ook onbekendere, zoals Shariann Lewitt. Mocht je hun boeken niet kennen, lees dan een recensie zodat je een indruk krijgt van hun stijl en thema’s. Het leuke? Je kunt als lezer ook zelf een recensie schrijven (in het Engels) en naar de site sturen voor publicatie.

Schrijfster Lauren Beukes won dit jaar de Arthur C. Clarke Award.

Mistressworks richt zich op schrijfsters om de volgende redenen:

It will demonstrate that:

a) women have been writing science fiction since the genre’s beginnings,

b) many of their books should qualify as classics, and

c) many of their books are, in fact, better than “classics” by their male counterparts, and have at least aged better.

Er valt veel te genieten op de site. Naast vele recensies biedt het weblog links waarmee je op allerlei sites belandt die je normaal gesproken waarschijnlijk niet gevonden zou hebben. Met bijvoorbeeld een chronologie van science fiction en utopische verhalen van schrijfsters voor de periode 1818 tot en met 1925, te beginnen met Frankenstein van Mary Shelley en eindigend met The Rule of the Beasts van Violet T. Murray.

Of sites van of over de schrijfsters zelf. Zoals deze van Lauren Beukes, onlangs gelauwerd met de Arthur C. Clarke Award voor haar boek Zoo City. Of dit weblog van auteur Justina Robson . Haar meest recente post verscheen op 6 juli dit jaar en gaat over… vrouwen in science fiction. Met haar visie op het geheel. Het eerste punt wat ze maakt is meteen raak:

The first one is the old vision of Science Fiction as that emotionless thing with spaceships that men do as the mental equivalent of going out to the shed and tinkering.  This is a very strong and persistent meme which will probably be around a long time, not least because there is quite a bit of ‘shedness’ still in SF to act as exemplary material and many counterexamples have gone off to label themselves in other genres more suited to the readers they are aimed at. This masks the real number of women writing SF.

Alle activiteiten om sf schrijfsters zichtbaarder te maken helpen om deze situatie wat meer in balans te brengen.

Enfin, lekker rondstruinen, op links klikken en nieuwe auteurs ontdekken. De Zesde Clan is weer even bezig 😉

Klootzakkerig gedrag schaadt vrouwen maar helpt mannen

Klootzakkerig gedrag op het werk vertonen? Management wetenschapper Thimothy Judge bewees in onderzoeken dat dit gedrag vaak een pluspunt is voor mannen. Ze zijn sterk, een krachtige leider! Promoties en een hoger inkomen volgen. Maar vrouwen? Die kunnen zich maar beter netjes gedragen, anders kotst hun hele omgeving hen uit. Maar als ze zich te vriendelijk opstellen is het ook schadelijk, want dan walsen mensen over hen heen. Het is een dubbele moraal van heb ik jou daar. Mooie reactie op de hele situatie, opgetekend door Jezebel:

I don’t know about you, but I’ve worked with plenty of mediocre borderline assholish dudes who somehow would just rise to the top of their department, leaving perfectly smart, nice women behind in entry level. (Once I talked to an associate about a mutual colleague’s surprise promotion, and he put it succinctly: “Sometimes shit floats.”)

Over naar professor Judge van de University of Notre Dame’s Mendoza College of Business:

De site CEO ME merkt op dat dit de zoveelste keer is dat onderzoeksresultaten voor vrouwen tegenstrijdige adviezen oplevert. Mannen voldoen aan de verwachtingen, dus hun optreden levert succes op. Vrouwen bevinden zich echter op een plek waar ze volgens de omgeving niet thuis horen. Op de werkvloer doorbreken ze patronen zodra ze iets anders gaan doen dan bedienen en schoonmaken. Daar raken mensen van in de war. Voordat je het weet beperkt dat je speelruimte en beoordelen mensen je aan de hand van hun frustraties en vooroordelen in plaats van op basis van je prestaties. Jammer dat dit anno nu nog steeds zo gaat: de mentaliteit van mensen is lastig te veranderen…