Plan inperking alimentatie levert vloedgolf aan vrouwenhaat op

D’66 lanceerde een paar dagen geleden een plan om de plicht tot het betalen van alimentatie te beperken tot drie jaar. Sindsdien lopen overal de rubrieken voor reacties over van vrouwenhaat. Zelfs op een doorgaans rustige site als die van opinieblad Elsevier zijn de woedende aantijgingen niet van de lucht: ,,Beter gisteren nog dan vandaag invoeren, voor al die vrouwen die alleen maar erop uit zijn om de ander financieel te gronde te richten, en te lui zijn om in hun eigen behoeftes te voorzien.” Het vijanddenken viert hoogtij.

Laten we even de context schetsen. Nederland kent een lange culturele geschiedenis van moeder de huisvrouw. Zodra ze trouwde, en later zodra er kinderen kwamen, moest de vrouw thuis blijven om voor iedereen en alles te zorgen. Die historische context leidde tot het anderhalf verdienersmodel waar Nederland anno nu bekend danwel berucht om is. Uitgaande van een heterorelatie zijn het binnen dit model vooral de moeders die hun betaalde baan opgeven of drastisch inkorten, terwijl de vaders door blijven werken of zelfs meer uren betaald werk gaan verrichten.

Uit de meest recente emancipatiemonitor bleek dat de gemiddelde Nederlander dit model nog steeds toejuicht. Zo vindt driekwart van de mensen dat vrouwen hooguit nog drie dagen mogen werken zodra er kinderen komen. Een ruime minderheid wil liever dat ze stopt en thuis gaat zitten.Vaders moeten van diezelfde mensen na de geboorte van een kind juist minimaal vier dagen blijven werken, en nog liever vijf.

Binnen dit systeem zijn de meeste vrouwen niet financieel zelfredzaam. Als de relatie stuk loopt blijven de kinderen meestal bij haar, en moet de vader alimentatie betalen. Zelfs als er geen kinderen geboren worden, heeft een vaste relatie meestal een negatieve invloed op de inkomsten van de vrouw. Omdat hij meestal meer salaris binnen haalt dan zij, krijgt zijn loopbaan voorrang. Moet de man verhuizen voor een baan, dan levert de vrouw haar ambities vaak in. Ze geeft haar eigen loopbaan op en moet maar zien of ze in de nieuwe woonplaats ook weer werk vindt.

Omdat de vrouw op allerlei manieren meer opoffert, is het niet zo vreemd dat de ex volgens de wet alimentatie moet betalen. In theorie dan, want in 2005 bleek al dat zeventig procent van de gescheiden mannen zelfs als het gaat om de alimentatie voor kinderen maling heeft aan de bestaande verplichtingen. Ze betalen hun ex geen cent, waardoor haar financiele situatie nog moeilijker wordt. Desondanks antwoordde D’66 begin dit jaar op vragen aan de Tweede Kamer dat de partij af wil van de alimentatieplicht voore exen. D’66 woordvoerster Dijkstra zei in februari:

”Het huidige systeem prikkelt de partner niet om economisch zelfstandig te worden. Wij vinden dat iedereen de kans moet krijgen om zich te ontplooien. D66 wil de regeling voor partneralimentatie daarom hervormen. Deze moet niet alleen gericht zijn op compensatie, maar ook op financiële onafhankelijkheid. D66 wil deze discussie graag agenderen in de Tweede Kamer.”

D’66 houdt het op een keurige genderneutrale formulering. Nu de partij het plan daadwerkelijk heeft geagendeerd voor de Tweede Kamer, nemen commentatoren echter geen blad voor de mond. De meeste reacties schilderen de vrouw af als een luie parasiet. Keren we even terug naar de commentaarsectie bij de berichtgeving van tijdschrift Elsevier. Een greep uit de voorbeelden:

De ex man is gewoon een verkapte sociale dienst. Vrouwen die kunnen werken moeten gewoon aan het werk , zij zijn ook vaak degene die willen scheiden dan ook de schouders eronder.

Mevrouw hoeft niet te werken, heeft huurinkomsten uit een vakantie woning van € 20.000 / jaar wat niet wordt meegerekend! De behoefte is hoger volgens de rechtbank. Alimentie betalen, geen probleem maar mijn ex heeft recht op hetzelfde inkomen als toen wij samen waren en ik nog voor een werkgever werkte

…veel vrouwen willen zo graag geemancipeerd zijn, behalve als het op een scheiding uitdraait, dan is handje ophouden en zich achter de kinderen verschuilen ineens wel heel erg makkelijk, vreselijk die mentaliteit!

Bij al dit soort vijanddenken is er maar één commentator die wijst op de tegenstrijdigheden in de situatie:

Maar vinden wij in Nederland niet (bijna) allemaal dat de moeders thuis moeten blijven om voor de kindjes te zorgen? Anders groeien ze maar voor galg en rad op want de opvang is zielig en vreselijk onveilig voor het kind. Of veranderd dit principe als paps van zijn betalingsverplichting voor het vrouwtje af wil?

Een Nederlandse vrouw kan het op deze manier nooit goed doen. Zodra er kinderen komen willen werkgevers van haar af.  Wil ze meer dan drie dagen blijven werken na de geboorte van een kind, dan vindt 75% van de Nederlanders haar fout. Schikt ze zich in het anderhalf verdienersmodel maar loopt de relatie stuk, dan gaan de haters er blindelings vanuit dat zij te lui voor woorden is en haar ex uitbuit.

Nederland geëmancipeerd? Lees de veelal anonieme commentaren bij  artikelen op internet, en je weet wel beter.

PS: Voor andere belangrijke aspecten van het probleem verwijst De Zesde Clan je graag door naar een uitstekende column van Malou van Hintum. Zij benutte  haar positie als columniste voor de Volkskrant om te wijzen op de volstrekt belachelijke gevolgen van het D’66 voorstel.

Advertenties
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: