Het Nederlandse abortusdebat en de minachting voor vrouwen

PVV, CDA en ChristenUnie, allemaal staan ze te trappelen om de grens tot wanneer een abortus mogelijk is drastisch in te korten. PVV en ChristenUnie kiezen zelfs bewust voor een grens ruim voor de twintig weken echo, omdat ouders na dat onderzoek soms alsnog kiezen voor een abortus. Anderen willen een scheiding aanbrengen tussen abortus op medische, of sociale gronden. Abortus om sociale redenen zou dan beperkt moeten blijven tot een periode van 12 weken. In de discussies die dit oplevert blijft één aspect onderbelicht: de minachting voor vrouwen die uit de redeneringen van diverse politici, cultuurtheologen en andere deskundigen spreekt.

Neem Frank G. Bosman, cultuurtheoloog van de universiteit van Tilburg. Hij sluit zich expliciet aan bij PVV-kamerlid Karen Gerbrands, die eerder liet weten dat artsen de doorslaggevende stem moeten krijgen bij het al dan niet overgaan tot abortus: ”Als ouders dan horen dat hun kind geen aandoening heeft die ernstig genoeg is voor abortus, dan hebben ze gewoon voor hun kind te zorgen. Zelfbeschikking is mooi, maar verantwoordelijkheid ook. Het moet duidelijk zijn wat we als geldige noodsituatie beschouwen en wat niet.” (N.B.: de PVV ontkent dat dit een partijstandpunt is.)

Bosman is eenzelfde soort mening toegedaan: de arts beslist en moet dat uiteindelijk doen op basis van medische noodzaak. Hij erkent dat het dan veel moeilijker wordt om een abortus te laten uitvoeren. Letterlijk: ”Abortus als ’laat anticonceptiemiddel’ is dan niet meer mogelijk. Ook bij zeer jonge moeders, slachtoffers van verkrachting en moeders met een ’volledig gezin’ is een abortus niet vanzelfsprekend opeisbaar, omdat wederom een medische afweging gemaakt moet worden. Bij deze afweging kan en moet de geestelijke omstandigheden van de moeder worden betrokken, maar die mag niet de enige of doorslaggevende motivatie voor vruchtafdrijving zijn.”

Wat leren we hieruit? Ten eerste, bij zowel Gerbrand als Bosman, dat de vrouw ondergeschikt is aan de arts. Haar gevoelens, omstandigheden of wensen zijn maar één van de vele belangen die de arts mee weegt in de uiteindelijke beslissing. Tiener? Verkracht? Nou meisje, ga maar naar een goede psycholoog, dat trauma verwerk je wel weer. In de tussentijd word je verplicht zwanger te blijven en het kind van je verkrachter te baren. Dat is wat dit concreet in kan houden.

Ten tweede hameren zowel Bosman als Gerbrands op verantwoordelijkheid. Wie seks heeft, moet de gevolgen daarvan ook accepteren. Het kromme van die redenering is dat alleen vrouwen zwanger kunnen worden. De druk van ‘Wie zich brandt moet op de blaren zitten’ ligt alleen op hun schouders. O wee als vrouwen zich aan die situatie willen onttrekken en niet zwanger willen zijn. Hadden ze maar geen seks moeten hebben. Dit riekt naar het straffen van vrouwen voor hun seksuele activiteiten.

Ten derde gebeuren er rare dingen als het gaat om de overwegingen van de vrouw. Bosman schildert abortus af als een laat anticonceptiemiddel. Alsof vrouwen frivole wezens zijn, die blijkbaar nogal slordig waren met de voorbehoedsmiddelen en dan blijmoedig naar een arts stappen, zo van ‘doe mij even een abortus’. Andere deskundigen plaatsen vraagtekens bij de vrouwen die wegens sociale omstandigheden geen kind willen. Zij vinden dat vrouwen daar niets meer over te zeggen zouden moeten hebben zodra de zwangerschap een week of twaalf gevorderd is. Dit standpunt negeert de situatie van de vrouw volledig, en werkt willekeur in de hand:

De Nederlandse vereniging van abortusartsen is tegen verlaging van de abortusgrens op sociale indicatie. ‘Het gaat om weinig vrouwen per jaar’, zegt voorzitter Gabie Raven. ‘En bij deze mensen maken is het vaak net zo’n ellende als bij een medische abortus. Vrouwen komen echt niet voor hun lol zo laat.’ Volgens Raven moet de abortusgrens gekoppeld blijven aan de  grens waarbij baby’s levensvatbaar worden. ‘Dat is een goede grens. Anders kom je in een discussie waarbij de een 14 weken wil, de ander 20 weken, en weer een ander 18 weken. Maar waar baseer je dat dan op? Dan wordt het een kwestie van smaak.’

Tot slot: we hebben in Nederland strenge regels om de fysieke integriteit van mensen te bewaken. Zo moeten artsen voor veel handelingen toestemming vragen van de patiënt. Ook mogen patiënten behandelingen weigeren die de arts noodzakelijk vindt. Je mag mensen zelfs niet tegen hun wil vaccineren, ook niet als dat bijvoorbeeld een voorwaarde is om hun werk te doen.

Zo oordeelde de Commissie Gelijke Behandeling in de zaak van een Gereformeerde verpleegkundige dat het ziekenhuis waar ze werkte haar niet kon dwingen tot een vaccinatie tegen Hepatitis B. (oordeel 2005/31) Het ziekenhuis moest haar takenpakket zodanig aanpassen dat zij haar werk kon doen zonder deze vaccinatie.

Gaat het echter om een zwangere vrouw, dan pleiten mensen als Gerbrands en Bosman ervoor dat al deze mensenrechten ongeldig worden. Alles moet wijken voor de foetus. Een vrouw verliest in die redenatie alle controle over wat er met haar lijf en leven gebeurt, zodra twee cellen zich delen in haar baarmoeder. Of zodra iemand anders vindt dat haar wens om een abortus ‘niet mag’ vanwege …. vul de reden maar in.

Dat is een minachting voor vrouwen en een ontkenning van háár leven en fysieke integriteit. De inmiddels vermoorde Amerikaanse abortusarts George Tiller had een slogan: Trust women. Oftewel ‘vertrouw vrouwen’. Vertrouw erop dat zij weldenkende mensen zijn, met verantwoordelijkheidsgevoel. En laat de eindbeslissing over wat er met hun lijf en leven gebeurt, aan de vrouwen. Dát is baas in eigen buik. Dát is waar we achter moeten blijven staan. Nu meer dan ooit.

UPDATE: een essay uit het blad Philosophy & Public Affairs, van Judith Jarvis Thomson, laat zien dat dit debat al heel lang speelt. Thomson geeft nog duidelijker aan dan de Zesde Clan dat kon waar het om draait bij vrouwen, de foetus en baas in eigen buik. Een aanrader.

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Reacties

  • rob  On februari 27, 2011 at 9:41 pm

    Je schrijft:
    we hebben in Nederland strenge regels om de fysieke integriteit van mensen te bewaken.

    Waarom geldt dit nou niet voor baby’s in de buik van een moeder?

  • idamels  On februari 28, 2011 at 7:26 am

    Dag Rob,
    je mist het punt van dit artikel volledig. Het gaat hier om volwassen vrouwen en hun lichamelijke integriteit. Zoals je hopelijk nog weet van biologie zit de foetus IN de baarmoeder, IN het vrouwelijk lichaam. Pas ergens in week 24 zou het kindje met kunst en vliegwerk buiten de baarmoeder kunnen overleven. Daarom heeft de Nederlandse wetgever daar de grens gelegd en mag abortus na die grens niet meer. (In de praktijk geldt trouwens een grens van 22 weken). Tot die tijd zou het hele enge resultaten opleveren als vrouwen opeens niet over hun lijf en leven mogen beschikken zodra twee cellen zich delen in haar baarmoeder.

  • rob  On februari 28, 2011 at 8:29 am

    Dank voor je snelle reactie;

    Nu schrijf je:

    Tot die tijd zou het hele enge resultaten opleveren als vrouwen opeens niet over hun lijf en leven mogen beschikken zodra twee cellen zich delen in haar baarmoeder.

    Mijn vraag is nog steeds niet beantwoordt; Door over haar eigen leven te beschikken, zoals jij de twee gedeelde cellen beschrijft, beschikt ze toch ook over het leven van haar ongeboren kindje?

  • idamels  On februari 28, 2011 at 8:42 am

    Dag Rob,
    wat jij en zeer veel anderen doen is biologisch leven (de foetus, tot 24 a 25 weken) en het leven van een volwassen vrouw volstrekt gelijkwaardig behandelen. Zie o.a. de VS waar dat toe leidt: voorstellen om de foetus een advocaat toe te wijzen, om als woordvoerder van de foetus partij te worden in het nemen van beslissingen, etc. Nogmaals, De Zesde Clan vindt dat onjuist en onrechtvaardig. Het levert praktijken op waarbij de mensenrechten van de vrouw geschonden worden. Als je dat op ideologische en/of morele gronden niet accepteert: prima. In Nederland hebben we keuze. Niemand wordt verplicht naar een abortuskliniek gesleept, dus iedereen die abortus niet goed vindt kan alle voorzieningen links laten liggen en de zwangerschap voldragen. Maar het zou fijn zijn als anderen de vrijheid houden af te zien van een zwangerschap die ze niet willen. De ene mens mag een ander mens geen dwingende zwangerschaps en baarplicht opleggen. Hopelijk kun je dat óók begrijpen Rob.

  • rob  On februari 28, 2011 at 1:27 pm

    Hoi Idamels,
    ik begrijp je standpunt. Het zelfbeschikkingsrecht van het individu -in dit geval de zwangere vrouw- is een waardevol gegeven.
    Ik wil dat ook zorgvuldig benaderen.

    Wat ik tegelijkertijd ook belabgrijk vind is het kindje (zo je wilt: ‘het biologisch leven, de foetus tot 24 a 25 weken’)erkennen als waardevol met een eigen integriteit.
    Het klopt dat het “IN de vrouw, IN de baarmoeder zit, maar daarmee IS het nog niet de vrouw.

    Met andere woorden: voel jij ook een spanningsveld tussen de rechten van dit (ontwikkelende kindje) en het zelfbeschikkingsrecht van de moeder?

  • idamels  On februari 28, 2011 at 6:05 pm

    Dag Rob,
    Blijkbaar was mijn artikel niet duidelijk genoeg? Baas in eigen buik lijkt mij een helder antwoord op je vraag. Ik voeg er graag aan toe: Nederland heeft een van de laagste abortuscijfers ter wereld, én een van de laagste sterftecijfers onder (ongewenst) zwangere en pas bevallen vrouwen. Dus als je het leven zo hoog in je vaandel hebt staan zou ik zeggen: kies dan voor het Nederlandse systeem. Want alle andere wetgeving levert meer doden op.

  • rob  On februari 28, 2011 at 6:55 pm

    Hoi Idamels,

    Je artikel was volgens mij wel duidelijk. ik begreep er tenminste uit dat je een reactie geeft op standpunten van politieke partijen inzake verkorting van de termijn waarbinnen een abortus uitgevoerd mag worden. De argumenten die door deze politici aangedragen worden deel je niet en je leidt eruit af dat het een (grove) inbreuk is op de zelfbeschikking van de vrouw.

    Daarbij blijf ik benieuwd of jij het spanningsveld ook ervaart of eigenlijk niet (gezien je kordate antwoord “Baas in eigen buik”)

    Wil je dat uitleggen?

  • idamels  On februari 28, 2011 at 9:38 pm

    Dag Rob,
    Baas in eigen buik. Wat is daar precies onduidelijk aan? Of: wat vraag je nou eigenlijk?

  • MP  On februari 28, 2011 at 11:03 pm

    @Rob, dit is mijn uitleg: er is enkel een spanningsveld als je het leven van de vrouw en het leven van de foetus volledig gelijkstelt. Aangezien een foetus tot zeker 24 weken volledig afhankelijk is van de vrouw en de vrouw alleen, is dat niet houdbaar. Een vrouw die het kind niet wil, kun je niet dwingen om haar lijf en leden te riskeren om een foetus te blijven dragen. Rondom dat argument vind ik dit altijd een interessante benadering: http://spot.colorado.edu/~heathwoo/Phil160,Fall02/thomson.htm

    Jouw eerste opmerking draait volledig om of je een foetus als evenveel mens ziet als de vrouw, met evenveel rechten. Ik zie dat niet zo, in elk geval zeker niet totdat het zelfstandig kan leven.

    Daarnaast is dit vrijwel niet los te zien van waar deze discussie om begonnen is, en dat is de circa driehonderd abortussen die jaarlijks gepleegd worden van baby’s in het derde trimester. Vergeet niet dat tot deze abortussen allesbehalve lichtvaardig wordt besloten. Het gaat hier overwegend om gewenste kinderen met grote afwijkingen of levensbedreigende situaties voor moeder en/of kind, en ouders die beslissingen nemen die hartverscheurend moeilijk zijn. Om dat terug te brengen tot een ‘de foetus moet evenveel rechten hebben als de moeder’ is de aandacht afleiden van waar het om draait, om redenen die niets te maken hebben met de context.

    Ik vraag me overigens af wat jouw motivatie is om die vraag te stellen?

  • MP  On februari 28, 2011 at 11:13 pm

    Ik vind het overigens interessant dat je in deze context spreekt over zelfbeschikkingsrecht, want dat is bij uitstek iets wat foetussen niet kúnnen hebben.

    Het belangrijke verschil tussen foetussen (of ontwikkelende kindjes, hoe je het ook benoemt) en geboren kinderen is de noodzakelijke afhankelijkheid van slechts één iemand, ten koste van die ander. Dit is een afhankelijkheidsrelatie die je niet kunt opleggen, aan niemand.

  • idamels  On maart 1, 2011 at 7:04 am

    MP, dank voor je hele nuttige, goede bijdrage, hopelijk snapt Rob nu waar het om gaat. Het artikel van Judith Thomson waar je naar verwijst vind ik een aanrader voor iedereen die deelneemt aan dit debat.
    Groetjes
    De Zesde Clan

    • MP  On maart 1, 2011 at 9:04 pm

      Nee, dank aan jou voor je blog!

      Ik kreeg dat artikel een tijd geleden gelinkt, en het was zeker een eye-opener.

  • rob  On maart 1, 2011 at 11:11 am

    Dag MP, dag Idamels.
    Fijn dat jullie zo je best doet mij duidelijk te maken waar het om gaat;)

    Het artikel van Judith heb ik met interesse gelezen. Haar toon is vriendelijk, haar argumentatie consistent. Dank voor de link.

    Wat ik opvallend vind is dat bijna een kwart van het artikel verwijst naar een gelijkenis die Jezus gebruikte. Het verhaal over de barmhartige Samaritaan.
    Judith gebruikt het verhaal ook als basis voor haar argumentatie.
    (Ik hou daar wel van btw, bijbelse uitgangspunten gebruiken bij argumenten)

    Wat ik apart vind is dat judith het verhaal als uitgangspunt neemt, en niet de reden waarom het verhaal verteld werd.
    De -niet bestaande en denkbeeldige figuur uit Samaria- is niet de hoofdrolspeler, maar de schriftgeleerde die een paar verzen eerder bij Jezus komt en een wezens vraagt stelt.
    De vraag die gesteld wordt is -bijna pijnlijk vertaalbaar naar onze discussie- namelijk hoe leef ik goed volgens God. (lucas 10 : 25 en verder)
    De schriftgeleerde krijgt een pijnlijk helde rantwoord, maar is er niet mee tevrden. Hij probeert zich te rechtvaardigen en er onder uit te komen.
    Dan pas vertelt Jezus het verhaal.

    De poging van Judith om het verhaal te gebruiken lijkt hiermee meer op het gedrag van iermand diezich wil rechtvaardigen, dan iemand die “zijn naaste lief wil hebben”

    En terecht kan je nu stellen dat Judith de vrouw als naaste wel degelijk wil helpen en de ongeboren vrucht niet consequent als kind en individu wil zien. Ze legt die vergelijking helder uit (al is de vergelijking met de pianist met de ernstige nierziekte wel een beetje wrang ;))

    tot slot:
    MP schrijft aan mij:
    Ik vraag me overigens af wat jouw motivatie is om die vraag te stellen?

    Die ligt in het volgende:
    Ik las in de volkskrant dat bij een abortus de baarmoeder geopend kan wordne en er een voetje afgeknipt wordt waardoor het kindje doodbloedt.

    Ik vond die beschrijving zo walgelijk dat ik verder googlede en op dit artikel op dit forum kwam.
    Ik merkte dat jij -idemels- zo stevig (maar in mijn ogen eenzijdig en hardvochtig) het ‘baas in eigen buik standpunt’verdedigd, dat ik me afvroeg hoe dat kan.

    De toon van het artikel is zo strijdbaar. Zo gericht op een recht.
    Ik miste de warmte die bij een gewone conceptie vaak volgt.
    Wanneer je kindje wel gewenst is (al weet ik niet of je/julie kinderen hebben) dan is in de 9de week de echo een feestje; Het hartje klopt, en wordt de vrouw aangesproken als “moeder”en de man als “vader”en de foeus niet als een hoopje cellen wat maar deelt en deelt, maar als een kindje.
    De echo laat een hartje zien wat klopt, de armpjes en beetjes bewegen en alles groeit.
    Zelfs in het stuk van Judith spreekt zij over “vaders en moeders”
    Deze termen impliceren in elke cultuur en elke groep “zorgzaamheid, bescherming, liefde”.

    Maar op het monment dat de moeder het kindje het stempletje “ongewenst”geeft, verandert in de spraak de moede rin een “vrouw met een eigen buik”en de vader is hoogstens nog de “verwekker”, en het kindje verandert in “foetus, vreug of niet levensvatbare cellenklomp.”

    Ik snapte dat niet.
    Vandaar dat ik de vragen stelde.
    en eigenlijk… -als ik eerlijk ben- snap ik het nog niet.

    wil je over dat punt, dat spanningsveld eens reflecteren.
    Het liefst los van het “recht” van de vrouw heeft, want dat heb je voldoende toegelicht.

    hartelijke groet
    rob

    • MP  On maart 1, 2011 at 9:02 pm

      @Rob, ik moet zeggen dat ik je respectvolle benaderingswijze erg op prijs stel. Geloof me, in dit soort debatten is dat zeldzaam.

      Dat Jarvis Thomson dit verhaal gebruikt is natuurlijk geen toeval – religie speelt een enorme rol in dit debat – maar naar mijn mening zie je iets cruciaals over het hoofd als je het ‘defensief’ noemt: ze gebruikt dit verhaal niet om de abortuspraktijk te rechtvaardigen, maar om anti-abortuswetgeving aan te vallen. Bedenk daarbij dat dit artikel twee jaar voor Roe v Wade verscheen, de gerechtelijke uitspraak die abortus in de VS legaal maakte. Ten tijde van schrijven was abortus verboden.

      Dit artikel is bedoeld om de (ethische en religieuze) argumenten voor een wettelijk verbod kritisch te belichten, en om een fundament te leggen voor de argumentatie dat zo’n verbod zelf onethisch is.

      Het enorme verschil tussen de twee wordt door feministen vaak kortweg zo gesteld: dat je tegen abortus bent, prima, dan laat je er zelf geen uitvoeren. Niemand zal je dwingen. Maar je kunt anderen niet diezelfde keuzevrijheid ontnemen op basis van jouw eigen mening. Je kunt anderen niet dwingen een ongewenst kind wel te krijgen.

      Thomson Jarvis betoogt in feite hetzelfde. Dat is niet defensief voor abortus, het is offensief tegen anti-abortuswetten.

      Ik kan niet voor Ida Mels spreken, maar ik lees dit artikel ook zo. Het gaat om het recht op privacy, het recht om zulke emotionele beslissingen zelf, in vrijheid, te mogen nemen, zonder inmenging van anderen (in dit geval, de staat). Dat is in feite verre van gespeend van emotie, maar de emotie rond dit soort beslissingen is prive. En waar emotie zeker een factor is in de beslissing zelf, het heeft geen plaats in de besluitvorming rond wettelijk geregelde keuzevrijheid zelf.

      Dit mag allemaal heel zakelijk, rationeel en strijdvaardig klinken, maar het gaat dan ook in feite niet over iemands priveopvattingen over de abortuspraktijk. Ik denk dat alle voorstanders van keuzevrijheid wel achter het adagium ‘safe, legal and rare’ kunnen staan.

      Als je het zo bekijkt, is de vraag of er een spanningsveld bestaat volkomen prive en individueel.

      Maar nog iets daarover, jij zegt: Wanneer je kindje wel gewenst is (al weet ik niet of je/julie kinderen hebben) dan is in de 9de week de echo een feestje; […] Maar op het monment dat de moeder het kindje het stempletje “ongewenst”geeft,[…]

      Ik hoop dat je ziet dat zowel bij ‘gewenst’ als ‘ongewenst’ een enorme hoeveelheid emoties meespelen. Het tegenovergestelde van het ‘feestje’ is in dit geval geen kilheid of zakelijkheid, het is wanhoop, angst, onzekerheid, twijfel, pijn, verdriet. Ik weet niet of je weet dat heel veel abortussen worden uitgevoerd op vrouwen die al moeder zijn (minstens een kwart, wellicht meer), maar dat is zo. En dat financien de meest aangevoerde reden is, naast onder meer ‘het gezin is compleet’ en ‘geen kinderwens’.

      Dus of je die echo als een feestje beschouwt, is in hoge mate afhankelijk van je situatie. Het is geen automatisch gevoel bij het zien een mini-kindje. Overigens wil ik er wat om verwedden dat ook veel, heel veel moeders (en vaders) van gewenste kindjes een combinatie van twijfels, angsten en onzekerheid ervaren tijdens de eerste echo, en dat zo’n gelegenheid niet 100% een feestje is voor iedereen.

      En dan zijn er nog al die grijstinten tussen ‘gewenst’ en ‘ongewenst’, zoals ‘best gewenst, maar het kan gewoon echt niet’ en ‘gewenst, maar mogelijk dodelijk’ en ‘oh zo gewenst, maar wat voor een leven zal dit kind hebben’…

      Ik hoop dat je het nu iets beter snapt.

  • idamels  On maart 1, 2011 at 5:43 pm

    Dag Rob,
    Ik sluit me aan bij MP. Mijn punt was en is inderdaad: de zwangere vrouw is de enige die over dat spanningsveld een geldige uitspraak kan doen, zij weet welke factoren er een rol spelen, én, nogmaals, het is haar lijf. Ik vind dat een beschaafde samenleving het vrouwen mogelijk maakt haar vruchtbaarheid te reguleren zoals zij dat wil. Dus goede seksuele voorlichting, vrije toegang tot anticonceptie, medische zorg rondom zwangerschap, kraamzorg, zorg voor te vroeg geboren baby’s etc., én abortus tot week 24, in de praktijk week 22. Ieder ander systeem levert meer leed en meer verlies van leven op (van zwangere vrouwen én foetussen) Kijk maar naar de situatie in Nicaragua, waar een totaalverbod op abortus is ingevoerd. Wat daar nu gebeurt wil je echt niet in Nederland. Even Googelen en je komt volop schrijnende gevallen tegen. Zelfs toestanden rondom zwangere vrouwen die een miskraam krijgen en dan wegens moord jaren cel krijgen opgelegd, want ze konden niet bewijzen dat hun miskraan niet door abortus kwam. Dus bovenop het verdriet van een miskraam ook nog eens een aanklacht voor moord en de cel in. Nee, dan Nederland: laagste aantal abortussen en laagste aantal dode of verminkte vrouwen. Houden zo.

  • rob  On maart 2, 2011 at 6:44 pm

    Hi
    deze:
    @Rob, ik moet zeggen dat ik je respectvolle benaderingswijze erg op prijs stel. Geloof me, in dit soort debatten is dat zeldzaam

    waardeer ik. dank je wel. Het is ook zeker mijn bedoeling respectvol te zijn.
    Ik wil ook echt je/jullie begrijpen en dat doe je gemakkelijker door open vragen te stellen dan door verwijtende taal te bezigen.

    Fijn ook te merken dat iets ons bindt; we willen het aantal ongewenste zwangerschappen en de daaruit komende ellende terugbrengen.
    De mate waarin en de manier waarop verschil nogal.
    daar waar ik jou een realisme hoor uitspreken dat we het in ons land “netjes doen” met de zorg rondom abortus, daar zou ik voor de nul optie willen gaan.

    Je geeft aan dat er niet alleen maar blijdschap is bij “het horen van het hartje”.
    Je hebt gelijk , en daar ging ik even aan voorbij.

    En de dilemmas voel ik ook; het verkrachte tienermeisje, etc.
    Ik weet ook niet goed wat ik daarvan moet vindne. Misschien wel niets omdat het me niet anagaat en het lijden zo groot is en de nood zo hoog dat ze niet zit te wachten op mijn “mening”

    Wat mij ook treft, en nu onze toon mild is, deel ik het met je;
    de moiete van mensen om zwanger te worden die (verminderd of) niet vrichtbaar zijn en de strijd om een vroeggeborene in een couveuse in leven te houden (soms pas 25 week) en dat afgezet tegen het wegdoen van een kindje wat niet gewenst was.
    Ik droom van een wereld waarin zo’n kindje voldragen wordt en liefdevol afgestaan wordt aan mensen die er naar verlangen.

    is dat in jouw/jullie ogen een absurde droom?

    groet rob

  • MP  On maart 3, 2011 at 9:15 pm

    Niet absurd, maar ik droom anders.

    Ik droom van een wereld waarin iedereen dusdanig toegang heeft tot anticonceptie en voorlichting dat ‘ongewenst’ vrijwel niet meer voorkomt, en waar het wel voorkomt, alle mogelijke opties beschikbaar zijn voor alle vrouwen. Dat betekent goede adoptiemogelijkheden maar ook abortus.

    Het steekt me altijd danig dat het altijd de prachtige gezonde onschuldige kinderen zijn die voorrang hebben in dit soort ideale-wereldbespiegelingen (dit is zeker niet de eerste die ik hoor). Het feit dat zwangerschap en bevalling niet alleen hele zware taken zijn maar ook potentieel levensveranderende dan wel -bedreigende, wordt dan altijd gemakshalve over het hoofd gezien.

    Van vrouwen wordt heel, heel gemakkelijk zelfopoffering zonder klagen gevraagd. Want dat hoort ook bij jouw ideale wereld: die kinderen worden niet voldragen, er zijn vrouwen die dat dóen. Passief is dat allesbehalve.

  • christalijntje  On maart 8, 2011 at 11:25 am

    Ik heb hier zoveel over te zeggen, dat ik er een heel blogbericht aan gewijd heb…

    http://christalijntje.wordpress.com/2011/03/08/meer-over-abortus/

    Waar ik in deze reactie op in wilde gaan is het volgende stukje:

    “Bosman is eenzelfde soort mening toegedaan: de arts beslist en moet dat uiteindelijk doen op basis van medische noodzaak.”

    Jullie concluderen terecht dat er dan geen rekening gehouden wordt met de omstandigheden van de vrouw. Daarnaast zit me nog iets dwars aan deze redenering.

    Een arts, die zelf geen directe of indirecte ervaring heeft met leven met een ziekte en/of handicap, wordt de autoriteit die bepaalt wat wel en niet acceptabel is.

    Het is ongelooflijk ableistisch (discriminerend op basis van lichamelijke en geestelijke gezondheid) om aan te nemen dat degene die uiteindelijk leeft met een ziekte of handicap (zelf of als moeder van een ziek of gehandicapt kind) minder goed in staat is om te beslissen wat een aanvaardbare levenskwaliteit is.

    Ik leef al jaren met mijn ziekte en als ik zwanger zou worden en geloof me, een onbevlekte ontvangenis is waarschijnlijker met mijn voorzorgsmaatregelen, zou ik direct een abortus laten uitvoeren.

    Mijn ervaring leert mij dat mijn levenskwaliteit zodanig slecht zou worden als ik een kind zou hebben, dat ik zelfmoord zou plegen. (Ik overdrijf niet)

    Bovendien zou ik mijn kind een leven aandoen met dezelfde ziekte. Dat is volkomen onacceptabel. Net zoals de gedachte dat de een of andere arts de autoriteit zou krijgen over die beslissing, in plaats van ikzelf.

    De reactie is nog steeds best lang, maar de stem van mensen met een chronische ziekte of handicap wordt te vaak genegeerd in deze discussies.

    • idamels  On maart 8, 2011 at 5:47 pm

      Dag Christalijntje,
      Dank voor je bijdrage, en goed artikel op je weblog! Had je haar bijdrage al gelezen Rob?
      Groetjes van
      De Zesde Clan

  • rob  On maart 9, 2011 at 3:11 pm

    Hallo dames;
    wat een eer om met naam genoemd te worden door Christalijntje. En ik kreeg de eretitel “Prolife-er” mee.
    En wat zou een mens anders willen zijn , dan Voor het leven? Is er hier iemand tegen dan?
    (Ik bedoel dit niet cynisch, ik denk gewoon dat we fundamenteel verschillen in uitgangspunt)

    Het artikel van Christalijntje vind ik qua toon een stuk minder open dan ik nu gewend was.

    Daarnaast klinkt een stukje pijn in door, strijd om je plekje te hebben en te houden in een wereld waarin iemand met een handicap niet erg gezien wordt, of snel afgeschreven wordt.

    @ Christalijntje : Ik wil je daarin in ieder geval sterkte wensen en ‘eigen’wijze kracht!

    Verder herken ik me geenszins in je uitspraken;
    Dieptepunt in het betoog is:

    CITAAT
    Ik denk dat iedereen die tegen abortus is, feitelijk vindt dat vrouwen gestraft moeten worden voor hun seksualiteit.
    EINDE CITAAT

    Kortom, ik herken mezelf absoluut niet in deze karikatuur en heb daarom weinig zin een inhoudelijke reactie te geven.

    • christalijntje  On maart 10, 2011 at 7:39 am

      Rob,

      Je reacties barsten bijna uit elkaar van onwetendheid op het gebied van het internationale abortusdebat, privileges en feminisme in het algemeen.

      Daarnaast gebruik je twee klassieke gespreksontsporingstechnieken:
      1. De eis om uitleg van basisposities (die je ook best via Google zou kunnen vinden)
      2. Het toon-argument (oftewel ik ben niet “lief” genoeg om recht te hebben op een inhoudelijke reactie)

      Het is desondanks mogelijk dat je het serieus meent en werkelijk wilt bijleren. Ik stel dan voor dat je eerst gaat leren over feminisme, bijvoorbeeld door de berichten en de blogroll van De Zesde Clan te lezen en niet alleen dit ene bericht.

      Als je dat gedaan hebt, zou je je nog specifiek kunnen verdiepen in het herkennen van jouw privileges.

      En om het af te maken, zou je je nog wat kunnen verdiepen in ableisme (Google het maar op de Engelse spelling: ableism).

      Als je het serieus meent, ben je de komende weken te druk bezig om hier te reageren. Als je toch reageert (met iets anders dan bewijzen dat je bij wilt leren en bij hebt geleerd), is het duidelijk dat wij elkaar niets te zeggen hebben. Dan is het dus niet erg dat ik me nu uit deze discussie terugtrek. Mijn ziekte, die me trouwens niet _zielig_ maakt, laat verdere inspanningen niet toe.

  • rob  On maart 10, 2011 at 12:29 pm

    @ Christalijntje
    Sorry, als je intentie was een uitwisseling van standpunten, beleving en visie te onderhouden, dan is dat wat mij berteft mislukt.
    Ik ben zelfde zo badinerend toegesproken door een iemand die ik met oprechte belangstelling tegemoet treed.

    @ MP.
    De droom voelt deels als een overlappende beddensprei
    Een wereld waarin “ongewenst” niet meer voorkomt, wow, dat bindt!

    Daarnaast wijs je me op een insteek die ik inderdaad niet goed aanvoelde en waar ik (als man?) te licht en gemakkelijk over denk, denk ik;
    je schreef:
    CITAAT
    Het feit dat zwangerschap en bevalling niet alleen hele zware taken zijn maar ook potentieel levensveranderende dan wel -bedreigende, wordt dan altijd gemakshalve over het hoofd gezien.

    Van vrouwen wordt heel, heel gemakkelijk zelfopoffering zonder klagen gevraagd. Want dat hoort ook bij jouw ideale wereld: die kinderen worden niet voldragen, er zijn vrouwen die dat dóen. Passief is dat allesbehalve
    EINDE CITAAT

    Ik denk dat ik als man (die slechts elke dag zich hoeft te scheren) t weinig aanvoel en realiseer wat een zwangerschap voor een vrouw doet.
    En wat zij ten behoeve van het kind doet.
    Zij voldraagt inderdaad de 9 maanden, dat is haar verdienste.
    Je opent me hierin terecht de ogen, maakt me bewuster.

    Misschien dat een punt van verschil is dat ik niet zoveel over “de vrouw” spreek, haar “rechten” en haar “strijd”
    Ik ben qua mensbeleving en mensbeeld wat minder strijdvaardig tussen de seksen en de daarbij behorende gelijkheid ervaar ik als vanzelfsprekend; in mijn mensbeeld is een man en vrouw gelijkwaardig.

    IK als man ben trouwens bij een zwangerschap ook aan het inlveren. Ik bedoel dan niet dat het ‘gelijkvoelt’als met een vrouw die haar lichaam ter beschikking stelt, maar weldegelijk moet de man verantwoording dragen, opnieuw keuzes maken. De komst van zijn kindje is ook levensverenderend.
    Het mooie is dat wanneer die man en vrouw samen zijn en elkaar steunen, dat ze veel aan elkaar kunnen hebben.
    Dat is wat ik meer zie en zoek, dan dat ik de rechten of plichten van de een meer of minder benadruk.

    “die zelfopoffering zonder klagen” vraag ik niet van een vrouw. Of nog beter, van mijn vrouw.
    Ik sta open voor elk gesprek over de zorg rondom de zwangerschap, de spanning en onzekerheden. En klagen, ach , waarom niet. Mannen doen dat over val alles, dus een beetje klagende vrouw over iets wat er echt toe doet, Be my guest.

    Maar de is niet zoals in jan jans en de kinderne ooit gekscherend gezegd werd. “een passerend regenbuitje”
    Ik ben net zo goed in mijn leven betrokken en heb ook zorgen.
    Om te delen en te doen. Niet om te maken.
    Kortom, dat wat bindt, relaties versterkt, respect verleent, eigenheid creëert, dat steun ik.
    Ja, vanuit mijn levensovertuiging, maar ook omdat ik vind dat een ieder daar recht op heeft.

    Bij mij gaat dat vaak wat maanden eerder, als het ware voor “nul”.
    Het spnningsveld wat ik daarmee binnentreedt, hoe eigenrecht in eigen buik zich dan verhoudt tot recht op bescherming en leven, dat is juist de reden dat ik met idamels en jou MP de discussie zocht.
    niet om te overtuigen met wat ik vind, maar om te begrijpen wat de ander drijft. Maar vooral ook hoe de ander dat spanningsveld benaderd en ermee dealt.

    Het ermee dealen is voor mij persoonlijker en spannender dan er “in z’n algemeenheid” een ïnternationaal”debat over voeren.

    met groet
    rob

  • Minoes  On juni 6, 2011 at 12:23 pm

    Wat ik persoonlijk opvallend vind aan de medische discussie rondom het zelfbeschikkingsrecht, is dat er enerzijds nog steeds fel gepleit wordt voor ”baas in eigen buik” en het recht van de vrouw om haar ongeboren kind te laten verwijderen maar dat er anderzijds steeds meer maatschappelijke druk op mensen (en zwangere vrouwen)om vaccinaties en medische testen te ondergaan. De maatschappelijke trend is dat wanneer vrouwen weigeren om vaccinaties en medische handelen bij hun kinderen toe te staan (bijvoorbeeld vanwege geloofsovertuiging of ander gewetensbezwaar) dit meer en meer bestraft zal worden.

    Hoe hypocriet is dus het zelfbeschikkingsrecht in de seculiere heilstaat?

    Een vrouw heeft wel het recht om haar ongeboren baby te aborteren maar heeft (als het aan de seculiere meerderheid ligt) geen enkel recht om haar levensovertuiging en geweten zwaarder te laten wegen dan bemoeienis van de staat.

    Zie de gaten in jullie redeneringen, lieve mensen!

Trackbacks

  • By Meer over abortus « christalijntje on maart 8, 2011 at 11:14 am

    […] ik bij De Zesde Clan het bericht “Het Nederlandse abortusdebat en de minachting voor vrouwen” en het commentaar erop gelezen had, had ik zoveel te zeggen, dat het niet in een commentaar […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: