Marleen Gorris tovert op het kleine scherm

Zet morgen om tien uur ’s avonds je televisie aan. Of neem het op. Want dan komt op Nederland 1 het volgende deel van de serie Rembrandt en ik, geregisseerd door Marleen Gorris. Gorris tovert op het kleine scherm. Met veel aandacht voor lichtval, enscenering en emotie brengt ze de schilder tot leven. Mis het niet!

Gorris schreef zelf het laatste deel, waarin Rembrandt bezien wordt door de ogen van zijn dochter Cornelia.

Gorris is één van de weinige Nederlanders die een Oscar won. Ze sleepte het felbegeerde beeldje in de wacht voor haar film Antonia. Daarna vertrok ze naar het buitenland. Voor de serie over Rembrandt van Rijn besloot ze echter terug te keren. In de VPRO gids van vorige week schrijft Danny van Schooten dat ze dit besluit nam vanwege het bijzondere perspectief. In ieder deel vertelt iemand uit Rembrandt’s kring van intimi over een episode uit het leven van de schilder. Vorige week was het de beurt aan jeugdvriend Jan Lievens. Morgen zien we Rembrandt door de ogen van Saskia van Uylenburgh, met wie Rembrandt in het huwelijk trad. Daarnaast kon Gorris ook een deel van het scenario schrijven: ,,Er was nog niemand die aan de aflevering over de onbekende dochter Cornelia schreef, dat wilde ik ook graag doen’.

Het NRC Handelsblad besteedde eerder deze week ook aandacht aan de serie. Omdat Gorris bekend staat als een feministische regisseuze, vroeg deze krant uiteraard naar haar mening over de man Rembrandt en zijn houding ten opzichte van vrouwen. Gorris windt er geen doekjes om: ,,Hij heeft Saskia nooit ploertig behandeld. Zijn ex-geliefde Geertje Dirkx wel. Hij verloor de rechtszaken tegen haar, maar slaagde er in haar in het gekkengesticht te laten opbergen.”

Dat konden mannen in die tijd doen, omdat vrouwen nauwelijks rechten hadden en onder de voogdij vielen van hun vader of echtgenoot. Een situatie die nu wat minder extreem is geworden, maar nog steeds geen verleden tijd is. Dat is de reden waarom Gorris zichzelf nog altijd als feministe ziet, zegt ze in het NRC:

De hele wereld, ik, alles is anders geworden. Maar ik ben nog steeds feminist, de doelen zijn niet bereikt. Onnoemelijk veel vrouwen leven praktisch in slavernij, er is nog altijd verschil in betaling tussen mannen en vrouwen. Gelijkheid is normaler geworden, maar daardoor is het moeilijker geworden om te strijden tegen de ongelijkheid die er nog steeds is.

Het is een gevoeligheid die de serie kleurt en er indirect ook voor zorgt dat Rembrandt bekeken wordt door de ogen van evenveel mannen als vrouwen. Maar uiteindelijk gaat het natuurlijk om de serie zelf. Die lijkt af te stevenen op een groot succes. Anderhalf miljoen mensen keken naar de eerste aflevering, en de reacties zijn positief. Terecht, want alles klopt. De acteurs. Het tempo. De muziek. De manier waarop de Gouden Eeuw tot leven wordt gebracht. Gorris eist veel van haar acteurs en medewerkers, en het resultaat is er naar. Nederland kan trots zijn op deze productie. Maandag deel 2!

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: