Groot wil terug naar de Vader als belichaming van de Wet

Moderne vaders hoeven van filosoof Ger Groot niet helemaal terug naar de jaren vijftig, maar ze moeten wél afstandelijk blijven en de Wet belichamen. Eigenlijk een beetje zoals in de jaren vijftig. Dat bepleit hij in een groot artikel in dagblad Trouw. De kern van zijn verhaal:

Natuurlijk, zijn dagindeling en zijn werkschema zullen wat anders zijn ingevuld, hij loopt wat vaker achter de kinderwagen en heeft ontdekt dat het verschonen van de luiers eigenlijk een heel prettige bezigheid kan zijn. Maar de taak die hij in de opvoeding te vervullen heeft is niet wezenlijk veranderd. Of hij wil of niet, moet hij de Wet durven zijn en durven stellen. Dàt maakt hem tot vader: onmiskenbaar, onverzettelijk, en in die zelfopgelegde (zelfs voor hemzelfs soms pijnlijke) distantie achtens- èn beminnenswaard.

Groot komt tot deze stelling in een tekenkrommend verhaal vol cliché’s. In dat verhaal, niet gestaafd met enige feiten of wetenschappelijk verantwoord onderzoek, heeft hij het erover dat de feministen het allemaal verkeerd begrepen hebben. Bovendien doen eenoudergezinnen het slechter dan gewone gezinnen. Vaak staat er een moeder aan het hoofd van dat eenoudergezin, dus lepelt Groot al snel de onbewezen conclusie op dat de gezinnen het slecht doen omdat er geen vader is. En dat heeft echt niks te maken met armoede, veroorzaakt door lage uitkeringen en weggelopen vaders die geen alimentatie willen betalen. Plus een meerderheid wil als heterostel kinderen krijgen. Dus zie je wel, een klassiek gezin met de vader als Autoriteit is beter.

Over de vader zelf ook niks dan cliché’s. Vroeger verdienden ze de kost en waren ze streng, zodat moeder lief kon zijn. In de jaren zestig ging het compleet mis. Toen moesten vaders opeens hun zachte kant ontdekken en probeerden ze maatjes te zijn, hun kind als beste vriend en dan lekker samen tegen de autoriteit van de moeder ingaan. Dat werkte ook niet, dus hopla, niet terug naar de jaren vijftig maar toch eigenlijk ook weer wel. Pap mag dan wel af en toe een luier verschonen, voor de rest is het beter als hij weer de afstandelijke autoriteit wordt.

Mijn hemel. Waarom besteedt Trouw zoveel letters aan dit soort cirkelredeneringen en ongefundeerde prietpraat? Wat maakt dat Groot kiest voor zo’n afstandelijke vader? Wat moeten we met zo’n beeld van de man? De commentatoren hadden ook door dat ze hier ouderwetse troep lazen. Op het moment van schrijven noemt de eerste commentator meteen Adam, Eva, de rib en de oeroude, zogenaamd natuurlijke rangorde. Andere commentatoren reageren op het stuk door te zeggen dat Hollandse mannen niet voor niets de blik naar Azië verleggen. Daar zijn de vrouwtjes tenminste nog gedwee en kan de Hollandse man zijn door de natuur voorbestemde rol pakken.

Gelukkig is daar ook nog ene Marjan uit Nijmegen. Zij schrijft:

ik wil best gedwee een man volgen, koffie voor hem zetten, het huishouden voor hem doen en zorgen dat ik er mooi blijf uitzien. Maar dan verwacht ik ook dat hij het geld voor mij verdient, mij naast het huishoudgeld ook een ruime maandelijkse toelage geeft voor kleren e.d., alimentatie betaald als hij er vandoor gaat (ik heb immers mijn carriere opgeofferd voor hem), de klusjes in huis doet, de auto onderhoud en de fietsbanden plakt. Maar waar vind je zo’n man nog tegenwoordig? Oh ja, hij moet er ook nog een beetje goed uitzien natuurlijk.

Het enige wat blijkt uit het artikel van Groot en de reacties op het stuk, is dat de verhouding tussen mannen en vrouwen aan het verschuiven is. Dat roept altijd onzekerheid en onbehagen op. Maar dat onbehagen los je niet op door stiekem toch via de achterdeur te pleiten voor een terugkeer naar de oude rolpatronen. Met vader als heer der schepping en gebieder over alles, de man die op zondag het vlees komt snijden. De spanningen veroorzaakt door dat traditionele gezinsideaal leverde boeken op zoals The Feminine Mystique, en veroorzaakte een eerste, tweede en derde feministische golf. 

Wat toen niet werkte, gaat ook nu niet werken. Sorry, Groot, we leven in 2010. Mannen komen van aarde. Vrouwen komen van aarde. Alles is in beweging. Wen er maar aan.

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Reacties

  • MP  On november 22, 2010 at 6:51 pm

    Als je goed leest verdedigt hij gewoon een klassiek anti-feministisch standpunt: de maatschappelijke verhoudingen eroderen – tot gewelddadigheid aan toe – omdat de gezinsverhoudingen ‘verstoord’ zijn geraakt. Vaders wil is niet langer wet, soms zijn moeders de autoriteit, alles gaat mis. Zelfs lesbiennes voeden (zonder vader!) kinderen op. (waar zijn trouwens de dochters van homostellen in dit plaatje?) Er valt misschien iets te zeggen over ouders die hun autoriteit niet meer zo laten gelden – geen idee, ik ken de onderzoeken niet – maar heb het dan over óuders. En als je het over veranderende vaderrollen hebt, heb het daar dan over, in plaats van meteen ‘vroeger was alles beter’ te gaan roepen. Het creëren van zo’n tweedeling lijkt me zo contraproductief.

    Net dit blog ontdekt, en stevig aan het teruglezen! Lang gemist in NL, een goed feministisch blog als dit. Dank!

  • idamels  On november 22, 2010 at 8:53 pm

    Dank voor het compliment, we werken met veel plezier aan dit weblog. Hoort zegt het voort!
    Groetjes
    De Zesde Clan

  • joepzander  On november 23, 2010 at 6:41 pm

    Ach misschien is het een beetje doorgeschoten naar regressie, maar verder zit er wel wat in lijkt me dat verhaal van de Groot. Dat alleenstaande moeders het niet zo erg goed doen blijkt uit verschillende onderzoeken. Meer kindermishandeling, meer psychische problemen meer suicide enz. En er zijn ook onderzoeken die de mythe ontrafelen dat dat alleen een geldkwestie is. Bijv: Nancy Sconyers/Monica Heuer 1999.

    Het lijkt me dat Ger Groot zelfs nog wat voorzichtig is. In de laatste decennia zijn veel vaders met tamelijk harde hand van de opvoeding afgehaald. Daar heeft hij het nog niet eens over.

    Juist ook gefeminiseerde, zorgtakenverdelende vaders vlogen eruit.

  • MP  On november 24, 2010 at 11:09 am

    @Joep: Ik ben benieuwd naar die vaders die met harde hand van de opvoeding afgehaald zijn. Heb je daar meer over?

    Het lijkt mij dat de betrokkenheid van vaders bij opvoeding juist is gegroeid. Ik stam uit de tijd dat mijn (parttime) werkende moeder een uitzondering was (en ik ben midden dertig). Die opvoeding kwam desondanks grotendeels van moeder, niet van vader. Om mij heen zie ik enkel een grote verschuiving in dat beeld.

  • joepzander  On november 24, 2010 at 7:44 pm

    Hoi,
    Ik had het over de laatste decennia. Als vaders zich niet aanpasten kwamen ze vaak in scheidingen terecht. Vervolgens in een traject waar ze een kans van ongeveer 40% liepen om het contact met de kinderen te verliezen. Zorgende vaders hadden zelfs een grotere kans. Als je kijkt naar het hele plaatje en de redenen die werden aangevoerd kun je wel spreke van een harde justitiële hand ja.

    Ondanks dat is de tijd die vaders in hun kinderen de laatste 20 jaar investeerden toegenomen. Zo ver zelfs dat de totale tijd die ze investeren in zorg plus werk groter werd ( al een decennium ongeveer) dan vrouwen (CBS).

    Voor meer info lees mijn boeken (http://joepzander.nl/publka.htm)

  • MP  On november 29, 2010 at 3:36 pm

    Mmm. Als het gaat om het idee dat ‘ouder’ in onze samenleving negen van de tien keer ‘moeder’ betekent en dat het tijd wordt dat dat verandert, daar kan ik volledig, 100% inkomen. In alle mogelijke opzichten.

    Waar ik moeite mee heb is de zinsnede ‘Als vaders zich niet aanpasten kwamen ze vaak in scheidingen terecht’ die een soort algehele echtgenotestirannie impliceert, als ook een idee over de redenen van scheidingen waar ik cijfers over wil zien voor ik het geloof. Het feit dat de meeste scheidingen worden geïnitieerd door vrouwen kan allerlei oorzaken hebben.

  • joepzander  On december 2, 2010 at 1:19 pm

    Ha, punt a zijn we het over eens.

    Punt twee. Uiteraard zijn er een hele reeks redenen voor scheiding. Ook ongetwijfeld hele goede. Ook voor mannen die het initiatief namen trouwens.
    Het is meer zo dat veel feministische ideologen een algemene echtgnotentirannie verkondigen. Huwelijk als gevangenis.
    Een algemene echtgenotestirannie wil ik niet gesteld hebben.

    De kans dat vaders die zich niet aanpasten het contact met de kinderen verloren, en misschien ook vaak als ze zich wel aanpasten is in ieder geval redelijk aannemelijk te maken met de cijfers over het ontstellende contactverlies tussen kinderen en vaders. Maar er valt natuurlijk veel meer over te zeggen. Lees mijn publicaties. En meer goed onderzoek moet er ook nodig komen. En dat onderzoek moet niet worden gestuurd door gendervooroordelen. Dat gebeurt nu heel vaak wel. En met gendervooroordelen bedoel ik in dit geval negatieve bevooroordeling van vaders. Dat dit gebeurde is makkelijk aan te tonen. Zie bijvoorbeeld http://vaderseenzorg/wetens.html

  • joepzander  On december 2, 2010 at 1:20 pm

    oh ja; hardstikke goed om de discussie te voeren hoor!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: