Film over gelijke beloning is enger dan Saw, volgens filmkeuring

Stel, je hebt een dochter van 13. Welke film mag ze zien: Made in Dagenham, over een protestactie van Engelse fabrieksarbeidsters om hetzelfde loon als hun mannelijke collega’s te krijgen voor hetzelfde werk. Of Saw 3-D, uit de bekende horrorserie, een werkje vol ingewikkelde martelingen en moorden bij de vleet.

Made in Dagenham.

Keuze gemaakt? Nou, de censoren in de V.S. wisten het ook wel. Saw 3-D is prima vermaak voor de hele familie, maar Made in Dagenham kreeg de status R (alleen toegankelijk voor volwassenen). Women & Hollywood besteedt aandacht aan deze rare gang van zaken, en citeert de producer van de film, Elisabeth Karlsen. Zij begrijpt niks van de keuzes van de Amerikaanse filmkeuring:

There are so few films about women, so few films where women are not simply minor players, ‘eye candy’ or objects of violence in a story about men. Made In Dagenham is one of the few and it has been embraced for this very reason. I can not believe that any parent, grandparent  or teacher would prefer their 13 year old daughter to see a film like ‘Saw’ rather than ‘Made In Dagenham’.  There is a handful of swear words in the film, but none of it is used in an abusive manor. It is there as an element of authenticity reflecting the period and people.

Ook na protesten bleef de status van de film hetzelfde. Dat betekent dat de film in minder bioscopen draait en op andere, latere tijdstippen. Wat weer een drempel opwerkt voor bezoekers, en dat heeft weer een negatief effect op de inkomsten die Made in Dagenham kan genereren. Kortom, bah.

Zelfs de Daily Mail, niet echt een progressieve krant, moest toegeven dat de film geen feministisch tractaat is. Made in Dagenham concentreert zich op individuen en geeft een warm, menselijk beeld van werkende vrouwen en de manier waarop ze zich staande houden. Maar De Zesde Clan begrijpt het wel. Alles, maar dan ook echt alles, is minder eng dan vrouwen die zelfbewust worden en eisen gaan stellen. Dat is het einde van de wereld, het einde van de beschaving, en een totale omkering van hoe het eigenlijk hoort.

Het stelt de mensen van de filmkeuring hopelijk gerust dat vrouwen tussen 1968 en 2010 weinig vooruitgang konden boeken. Zoals eerder deze week nog in de Verenigde Staten. Daar wees de Senaat een wet voor gelijke beloning af. Het verschil: twee stemmen. Maar als die wetgeving er wel is, wil dat nog steeds niet zeggen dat vrouwen een eerlijke behandeling krijgen. Een bekende truc: werkzaamheden een andere naam geven, met net iets andere functie-eisen, zodat vergelijkingen tussen de mannen- en vrouwensalarissen lastig zijn. Op die manier ontstaan verschillen die kunnen oplopen tot twintig procent, in het nadeel van de vrouwen.

Advertenties
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: