Red slaagt maar net voor Bechdeltest

Okee, Red is geen hoogstaande arthouse film, maar daarom des te leuker om vanuit feministisch oogpunt te bekijken. Welke ruimte krijgen vrouwen in doorsnee popcorn filmvermaak, en vooral: lukt het om de Bechdeltest te halen? Je weet wel, die test dat tenminste twee vrouwen een naam hebben en met elkaar praten over iets anders dan mannen. Nou, Red slaagt er maar net in om dit te halen. Plus: vrouwen hebben een veel grotere kans om dood te gaan dan mannen.

Parker vindt Willis niet haar beste eerste afspraakje. Maar ook niet de slechtste.

Red vertelt het verhaal van een anonieme CIA analist (Bruce Willis) die met pensioen is en zich dood verveelt. Zijn enige lichtpuntje van de dag komt als zijn pensioencheque op de mat valt. Die cheque verscheurt hij meteen, zodat hij een excuus heeft om zijn leuke vrouwelijke contactpersoon (Mary-Louise Parker) bij het pensioenfonds te bellen. Zijn saaie bestaan verandert abrupt als een zwaar bewapend team hem wil doden in een compleet belachelijke kogelregen. Hij snapt dat zijn liefje bij het pensioenkantoor het volgende doelwit zal worden, want ‘ze’ weten dat hij haar leuk vindt. Dus kidnapt hij haar, om haar te beschermen. Vervolgens zoekt hij een paar oude maten op om met zijn mede pensionado’s te achterhalen wie hem dood wil en waarom.

Meer weggeven van het plot is zonde, dus de Zesde Clan concentreert zich even op de genderaspecten van deze film. Goed: de pensioendame gaat op een verfrissend leuke manier om met daten en die vermoeiende mannetje-vrouwtje dingen. Ze leest zonder enige gène romantische boekjes met titels waar de woorden Savage en Love in voorkomen. En Willis leest diezelfde boekjes zonder zijn mannelijkheid te verliezen. Parker bijt van zich af. Als ze eenmaal bekomen is van de schrik van haar ontvoering, neemt ze een actieve rol op zich en helpt mee om het probleem van de moordcommando’s op te lossen. Helen Mirren met haar machinegeweer is even leuk en grappig als de Zesde Clan een tijdje geleden al hoopte, en Parker en Mirren wisselen zowaar twee zinnen uit die niet over een man gaan.

Minder leuk: een van de pensionado’s begluurt vrouwen alsof het stukken vlees zijn. En er vallen veel doden, maar omdat er zoveel mannen meespelen, valt het percentage dode of gewonde mannen enigszins mee. De paar vrouwen daarentegen lopen allemaal schade op. Dood, gevangen genomen, gewond. Iedere vrouw overkomt iets, de score is honderd procent. Oh, en de enige vrouw die officieel een leidinggevende positie heeft, blijkt een foute bitch te zijn. Kortom, als vrouw mag je grote wapens in je tere handjes nemen, maar wie mee wil spelen met de jongens moet daar een prijs voor betalen.

Desondanks: vrouwen mogen tenminste meespelen. De twee belangrijkste hoofdrolspeelsters komen positief in beeld en hebben heel wat in hun mars. En er zitten genoeg grappen in Red om het geheel aangenaam te houden. Dus al met al prima vermaak zo aan het begin van de donkere winternachten.

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: