Jonathan Dean neemt feministische beweging Engeland onder de loep

Okee, geeft wetenschapper Jonathan Dean toe, ‘Rethinking Contemporary Feminist Politics’ is niet de meest sexy titel die je kunt bedenken, maar het geeft wel aan wat zijn boek doet: analyseren hoe academici de afgelopen jaren zijn omgegaan met het feminisme in Engeland, en hoe het anno nu nou staat met die beweging.

Dean studeerde politicologie en vrouwenstudies bij de universiteit van Essex. Hij liep al langer rond met het idee fatsoenlijk aandacht te besteden aan het feminisme in zijn land. Want hij zag dat de wetenschap in Engeland zich geen raad weet met het feminisme. Het ‘echte feminisme’ hield volgens de meeste academici op in 1980, heet het dan, en wat er na 1980 gebeurt komt niet in beeld. De universiteiten negeren het onderwerp meestal.

Heel jammer, zegt Dean in een interview met The F-word, want Engeland maakt op dit moment een feministische revival door en overal ontstaan nieuwe initiatieven. En het huidige feminisme is nog net zo taboedoorbrekend als twintig jaar terug, meent hij:

All the groups I studied were in many ways becoming increasingly vibrant and radical during my research period. The F-Word, for instance, has been astonishingly successful in bringing together a plurality of different – and sometimes competing – voices from across the spectrum of UK feminism. I think there is something quite radical and challenging about that plurality of voices (rather than, as some might argue, it being a mixture of radical and ‘non-radical’ voices).

Een ander voorbeeld is de Fawcett Society. Dean merkte dat deze organisatie tot ongeveer 2005 een wat neutralere houding probeerde aan te nemen. Maar de laatste jaren uit de Fawcett Society duidelijke kritiek op de manier waarop politie en OM omgaan met verkrachting en brengt de Society rapporten uit over prostitutie, allebei onderwerpen waar veel mensen zenuwachtig van worden.

Dit soort ontwikkelingen zorgen ervoor dat Dean redelijk optimistisch is over het feminisme in Engeland:

I am cautiously optimistic! Optimistic because you hear a lot of talk – in the media and in academic circles – about how feminism has at worst completely disappeared, or at best only exists in superficial forms (for example, feminism as about representations of assertive women in popular culture). But despite this, the current upsurge of feminism shows that feminism – and indeed forms of oppositional politics more generally – can and do emerge to challenge the status quo, even in conditions where academics and media commentators consider it unlikely to happen.

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: