Monthly Archives: september 2010

Schoon kooktoestel kan miljoenen vrouwen redden

Koken op zonne energie kan per jaar twee miljoen vrouwen het leven redden. Daarom steunt Hillary Clinton een wereldwijde campagne om in 2020 honderd miljoen huishoudens van zo’n schoon kooktoestel te voorzien. Stichting Vluchtelingenwerk introduceerde dit type kachel onder andere in Bhutan, en de eerste ervaringen zijn positief.

Vrouwen zijn overal op de wereld veel vaker dan mannen verantwoordelijk voor het koken van eten. En in veel landen gebeurt dat koken met hout, kolen, afval, net wat er voor handen is. Vrouwen staan zodoende bloot aan giftige dampen en verontreinigde lucht, met alle gevolgen van dien: volgens de World Health Organisation veroorzaakt de vuile rook meer doden dan Malaria. Bovendien zijn meisjes en vrouwen vaak verantwoordelijk voor het zoeken naar brandstof, dus de conventionele fornuizen brengen veel werk met zich mee.

Met bijvoorbeeld kooktoestellen op zonne energie hoeven vrouwen niet meer uren hout te sprokkelen en kunnen ze koken zonder giftige dampen in te ademen. Daarnaast sparen de kooktoestellen het milieu: voor zonne energie hoef je de regio immers niet te ontbossen. Vanuit Nederland is onder andere Vluchtelingenwerk actief bij de introductie van de kooktoestellen. Je kunt het initiatief steunen door een bedrag over te maken op giro 999.

The Girl Effect

Dit grafische kunstwerkje spreekt voor zich. Voor meer informatie: girleffect.org. Want de wereld kan wel eens een flinke schop onder z’n kont gebruiken.

Kritische noot: Het filmpje gaat er vanuit dat vrouwen kinderen krijgen (als ze er aan toe zijn) maar eh, sorry, nu vrouwen in Nederland althans baas in eigen buik zijn, blijkt een steeds grotere groep vriendelijk te bedanken voor de eer. Het CBS telt 16 procent vrouwen zonder kinderen in de meest recente generatie, en de meesten van hen zijn gewild kindvrij.

Helft economisch zelfstandige vrouwen heeft Surinaamse achtergrond

Van de financieel zelfstandige vrouwen in Nederland is bijna de helft van Surinaamse afkomst. En meer dan een miljoen van de economisch niet zelfstandige vrouwen behoort tot de leeftijdscategorie van 45 tot 65 jaar. Harde feiten, verzamelt door E-quality. Op 14 oktober presenteert dit kenniscentrum in Den Haag een rapport, ”vrouwen en financiële zelfredzaamheid”, om beter in beeld te brengen hoe het staat met vrouwen en inkomen.

Surinaamse vrouwen in Amsterdam, bij de herdenking van het slavernijverleden. Bron: Amsterdam.nl

Met name de kenmerken van de groep financieel kwetsbare vrouwen behoeft aandacht, omdat E-quality ziet dat die groep zich moeilijk kan weren als er iets gebeurt:

Ze werken minder vaak dan mannen en als zij werken is dit meestal in een deeltijdbaan. Dit leidt niet alleen tot financiële afhankelijkheid van partner, familie of uitkeringsinstantie. Het zorgt ook voor een lager pensioen of een financiële terugval bij scheiding. Om deze groep vrouwen te helpen hun geldzaken beter te laten regelen, is het van belang te weten wie deze vrouwen nu eigenlijk precies zijn. 

Zelfs als de vrouw een inkomen heeft, blijft ze achterlopen ten opzichte van mannen. Dat wordt nogal eens verstopt, zoals nu weer met vrolijke koppen als ‘Minder verschil salaris mannen en vrouwen’, zoals de Volkskrant meldde. Wie iets verder leest dan de titel ziet al snel dat het verschil in twee jaar tijd 0,4 procent is afgenomen. Anno 2008 verdienden vrouwen nog steeds maar 81 eurocent voor iedere euro van een man.

Kortom, geen overbodige luxe om aandacht te besteden aan de economische positie van vrouwen. Kenniscentrum E-quality presenteert de belangrijkste bevindingen van haar onderzoek naar financiële zelfredzaamheid op 14 oktober vanaf 15.00 uur in de Ida Zaal, aan de Juffrouw Idastraat 2 in Den Haag. Onder leiding van Ina Brouwer discussieren panelleden over de betekenis van de conclusies uit het rapport. Aan de orde komen dan kwesties als: speelt etniciteit een rol bij zelfredzaamheid, gezien het grote aantal Surinaamse vrouwen die hun financiën prima op orde hebben? En wat is het verschil tussen ‘een inkomen hebben’ en economische zelfstandigheid?  Aansluitend vindt een debat plaats.

Aanmelden kan bij E-quality, telefoon 070-3659777. Op de site staat ook een aanmeldformulier.

Binnenkort in de bioscoop: Viola di Mare

Distributeur Cinemien specialiseert zich in arthouse films die iets te zeggen hebben. Binnenkort zorgt de organisatie ervoor dat Viola di Mare in de Nederlandse filmhuizen draait. Een verhaal over twee vrouwen in het Sicilië van de negentiende eeuw. Regisseuse Donatella Maiorca won eerder een Golden Globe en is in Italië een beroemdheid. Een voorproefje:

Franzen erkent dat blanke mannelijke auteurs in het voordeel zijn

Dat blanke mannelijke auteurs in het voordeel zijn in de literaire wereld, is allang bekend. Maar wat nieuw is, is dat sociale media zoals Twitter ervoor zorgen dat kritiek op die situatie veel meer mensen bereikt. En dat blanke mannelijke auteurs erkennen dat ze inderdaad bevooroordeeld zijn ten opzichte van vrouwen en allochtonen. Die erkenning kwam onder andere van Jonathan Franzen, algemeen onthaald als de nieuwe Great American Novelist.

Engels dagblad The Guardian publiceerde een lang interview met schrijver Jonathan Franzen, die momenteel hoge ogen gooit met zijn nieuwste roman Freedom. Zulke hoge ogen, dat er een controverse is ontstaan, onder de term ‘Franzenfreude’.  NPR citeert auteur Jennifer Weiner voor een definitie van Franzenfreude:

“Franzenfreude is taking pain in the multiple and copious reviews being showered on Jonathan Franzen. It’s about the establishment choosing one writer and writing about him again and again and again,” Weiner says, “while they are ignoring a lot of other worthy writers and, in the case of The New York Times, entire genres of books.”

Franzen reageert in het interview in de Guardian op die kritiek, en geeft Weiner en haar medestanders groot gelijk:

…he agrees with Weiner and author Jodi Picoult about the favouritism shown towards “white male literary darlings”. “The categories by which we value fiction are skewed male, and this creates a very destructive disconnect between the critical establishment and the predominantly female readership of novels,” he says. “That’s inarguable.”

Vrouwelijke auteurs, of auteurs met een kleurtje, kunnen schrijven wat ze willen, maar de literaire kritiek ziet hun boeken niet als universeel en het summum van de Amerikaanse identiteit. Onder andere Elaine Showalter laat dit duidelijk zien, met allerlei voorbeelden, in haar boek A Jury Of Her Peers. De boekbespreking van internetmagazine Salon vat het beknopt samen:

 By the 1850s, according to Showalter, “the American literary marketplace became a battlefield between women and men,” with the sales mostly going to the women and the esteem reserved for the men. Even socially influential writers, like Harriet Beecher Stowe (teased by Abraham Lincoln for starting the Civil War), got sniffed at by the critical establishment, and it only got worse when the 20th century ushered in the cult of the he-man novelist as personified by Ernest Hemingway.

Kortom, vrouwen schreven en schrijven succesvolle boeken. Ze verkopen tegenwoordig veel exemplaren en kunnen leven van hun pen, maar het respect ging en gaat naar blanke mannen. Zij krijgen de literaire prijzen, de positieve recensies in de meest gezaghebbende bladen en kranten, en bergen aandacht in de media. En dat zorgt er volgens Showalter voor dat zíj in de geschiedenisboekjes en de literaire canon van de V.S. komen. En niet vrouwen of allochtonen.

De drukte rondom Franzen is slechts het meest recente voorbeeld van deze cultuur. Wel nieuw is dat auteur Jennifer Weiner openlijk kritiek leverde op deze gang van zaken, en dat die kritiek via sociale media zoals Twitter en Facebook binnen een paar dagen voor een enorme ophef zorgde. Iedereen ging zich ermee bemoeien, gaf zijn of haar mening, en liet in nieuwe Twitters weten of hij of zij voor of tegen die kritiek was. 

Dat wat vrouwen of allochtonen doen in de marge verdwijnt, is een hardnekkig verschijnsel. Maar dat er zoveel ophef over ontstaat, geeft hoop. Net als het seksisme in de Amerikaanse verkiezingen van 2008, kan de Franzenfreude er misschien voor zorgen dat mensen zich bewust worden van het seksisme in de literaire wereld. En die bewustwording kan vervolgens leiden tot acties: gemengde jury’s instellen voor literaire prijzen, bewust meer aandacht besteden aan meer verschillende genres, en beter nadenken over die Great American Novelist. Wie is dat, hoe herken je die, wie heeft dat talent. En dat zijn dus niet alleen de blanke mannen.

De lezing van… Fatima Elatik

Aan het begin van ieder jaar houdt de gemeente Nijmegen de Ien Dales lezing. Onderwerp van gesprek is altijd artikel 1 van de Nederlandse Grondwet. Begin dit jaar behandelde PvdA-bestuurder Fatima Elatik dit artikel, het gelijkheidsbeginsel. Ze maakt zich zorgen. Want met de opkomst van Geert Wilders, door de maatschappelijke verharding, en het teruggrijpen naar de rechter, dreigen wederzijds respect en de wil om iets met elkaar uit te praten het onderspit te delven. Is er nog hoop? Jawel, zegt Elatik. Lees haar lezing en je weet meer.

Fatima Elatik

Science Fiction met sterke vrouwen in de hoofdrol

Dat gedoe met gillende halfnaakte vrouwen in de armen van slijmerige Mars monsters hebben we wel gehad. Tegenwoordig schrijven steeds meer auteurs science fiction boeken met sterke vrouwelijke personages, die in het verhaal een rol van betekenis danwel de hoofdrol spelen. Lastig te vinden? Niet met de lijst van Cybermage. Van cyborg pilote tot hogepriesteres, ze staan er allemaal op. Een boek kiezen of een vrouwvriendelijke auteur vinden wordt zo een peuleschil. Enjoy!

Octavia Butler is één van de auteurs die verhalen schreef met sterke vrouwen in belangrijke rollen.

SGP met rechtse coalitie een gevaar voor vrouwenrechten

Twee zetels heeft de SGP, maar toch geeft een rechtse coalitie de partij de kans een grote invloed uit te oefenen op het beleid van een nieuwe regering. Mocht Rutte’s droom om te regeren werkelijkheid worden, dan is zijn meerderheid zo klein dat de SGP hard nodig is om beslissingen door te drukken. Dat stelt Hans Goslinga vandaag in dagblad Trouw. Goslinga noemt allerlei terreinen waarop die invloed duidelijk kan worden, maar vergeet vreemd genoeg de opvattingen van de partij op het gebied van vrouwen en het recht op zelfbeschikking.

Het is vreemd dat Golsinga dit vergeet te noemen, want alleen al de manier waarop de partij de rol van de vrouw in de politiek ziet, is afgewezen door de Hoge Raad omdat het in strijd is met het VN Vrouwenverdrag. Dat door Nederland ondertekende verdrag stelt dat vrouwen én mannen gelijke rechten in de politiek moeten hebben. De SGP daarentegen reserveert politieke ambten alleen voor mannen. De partij is tegen het passief kiesrecht van vrouwen, weigert vrouwen op te nemen op kieslijsten, en accepteerde tot diep in 2006 vrouwen zelfs niet als lid van de SGP. Dit alles deed en doet de partij met een beroep op de Bijbel.

Maar ook breder gezien houdt de SGP vast aan strikte rolpatronen. In haar verkiezingsprogramma schrijft de partij dat een gezin alleen kan bestaan uit man, vrouw en kinderen. Binnen dat huwelijk heeft de vrouw andere taken dan de man. De schrijfster Johanna Russ vatte dat mooi samen: ‘hij maakt de plannen, zij het eten’. Wijk je daar vanaf, dan zijn chaos en verwarring het gevolg. Dan komt de natuurlijke orde in gevaar, volgens de partij.

De SGP werkt dit traditionele wereldbeeld uit in allerlei andere beleidskeuzes. Zo vindt de partij dat het leven heilig is vanaf de conceptie. Dit moet vastgelegd worden in de grondwet. Alles wat het recht op abortus kan beperken, heeft de steun van de SGP, en eigenlijk zou de partij het liefste zien dat abortus verboden wordt. Kortom, vanaf het moment dat twee cellen zich delen, verliezen volwassen vrouwen al hun mensenrechten: het belang van het ongeboren kind staat voorop. In de Verenigde Staten en Mexico leidden deze opvattingen al tot talloze misstanden: zie onder andere hier en hier en hier.

Tegelijkertijd schrijft de partij dit op pagina 38 van haar verkiezingsprogramma:

 
 

Voor uitzonderlijk ernstige en onomstotelijk bewezen gevallen van (meervoudige) moord, zoals oorlogsmisdaden en terroristische aanslagen, moet het weer mogelijk zijn om de doodstraf te overwegen.

 

Dus het heilige leven wordt gebruikt om vrouwen gedwongen zwangerschappen te laten ondergaan, en gedwongen te laten bevallen, en daarna 18 jaar lang op te draaien voor de verzorging van het kind. Maar datzelfde leven is opeens niet heilig meer als het gaat om de aanpak van zware misdaad. Dan is de doodstraf opeens mogelijk en is er geen sprake meer van ‘moord op volwassen mensen’ of iets in die geest. De andere punten, zoals fors bezuinigen op kinderopvang, vallen bij zoveel tegenstrijdigheden bijna in het niet. 

Dat de SGP meer mogelijkheden krijgt om dit type standpunten door te drukken, en zelfs indirect al invloed uitoefent op het regeringsakkoord, vindt De Zesde Clan veel erger dan een beperking van het aantal koopzondagen, om maar wat te noemen. Want dit gaat over vrouwen en hun vrijheid om keuzes te maken in het leven. Als het aan de SGP ligt, mogen vrouwen ongeacht hun karakter, ervaringen of wensen maar één keuze maken: moeder worden, binnen een traditioneel gezin, waarbij zij alle beslissingen uiteindelijk over laat aan de boven haar gestelde man. Wie niet in dat keurslijf past, heeft pech. En bedankt!

Historische romance heeft onderdanige vrouwen nodig

Een historisch romantische intrige is onmogelijk zonder traditionele rolpatronen, waarbij vrouwen ondergeschikt zijn. Dat merkten de mensen achter Choice of Games, gespecialiseerd in meerkeuze tekstspellen, waarbij de speler de keuze heeft om te spelen als man, vrouw, of ‘niet gedefinieerd’. Dat lukte heel aardig bij verhalen over draken, en leidde tot smakelijke camp in de zeevaart. Maar het werd lastig toen de organisatie het idee kreeg een romantisch verhaal te nemen wat zich afspeelt aan het hof van Henry VIII.

Historische romances, alleen mogelijk als vrouwen ondergeschikt zijn.

 Want wat bleek:  een wereld waar de seksen gelijkwaardig zijn, maakt een historische romance bijna onmogelijk. De auteurs:

 Which meant we had just deprived ourselves of all the usual building blocks of a Tudoresque court intrigue or an Austenesque comedy of manners. A gender-equal world eliminates the tension around needing to have a male heir… the tension around a woman needing to marry at all. A gender-equal and same-sex-friendly world makes unusable the rituals of courtship that impart the flavor of a late medieval or early modern romance.

Kortom, vrouwen die moeten trouwen want anders dan, vrouwen die een mannelijke erfgenaam moeten baren want anders worden ze onthoofd, het valt allemaal in het water zodra vrouwen hun onderdanige positie verlaten en gelijkwaardig aan mannen kunnen kiezen wat ze willen doen.

Wat te doen? De makers moesten terug naar de tekentafel en een verhaal verzinnen waar mannen, vrouwen, homo’s en hetero’s, allemaal evenveel plezier konden hebben. Het hof van de Engelse Koning verviel. In plaats daarvan speelt het verhaal zich nu af in een fictief Spanje-achtig land. Zijn ze erin geslaagd de romantiek te behouden? Daar kom je vanzelf achter als je gaat lezen en je keuzes maakt in Choice of Romance. Enjoy!

Amerikaanse vrouwen steken zich in de schulden voor een abortus

Vrouwen in de Verenigde Staten, met name de minder welvarenden onder hen, komen zwaar in de problemen door wetgeving die hoge drempels opwerpt voor een abortus. Om die problemen zichtbaar te maken verrichte het Center for Reproductive Rights onderzoek. Dat resulteerde in een uitgebreid rapport vol persoonlijke verhalen.

Met name het Hyde amendement krijgt er van langs: met deze maatregel verbiedt de Amerikaanse regering sinds 1976 dat vrouwen met een ziektekostenverzekering van de overheid hun abortus vergoed kunnen krijgen. Onder intense druk van de pro life beweging hield president Obama dit Hyde amendement intact toen hij de gezondheidszorg in zijn land moderniseerde. Het centrum voor Reproductive Rights waarschuwt dat er nu zelf een nog strikter voorstel de ronde doet. Dat voorstel zou het Hyde amendement in de wetgeving verankeren en uitbreiden naar mensen met een particuliere ziektekostenverzekering.

In het rapport, getiteld ‘Wiens Keuze?’, wijst het centrum op de gevolgen van dit soort wetgeving. In de samenvatting staat het rijtje kort en krachtig opgesomd: vrouwen hebben zoveel tijd nodig om het benodigde geld bij elkaar te schrapen, dat ze pas in een later stadium van hun zwangerschap de procedure kunnen ondergaan. De ingreep is dan én duurder én medisch gezien veel ingrijpender. Vrouwen moeten zich in de schulden steken en lopen betalingsachterstanden op, zien zich gedwongen allerlei spullen te verkopen, en bezuinigen op essentiële basisbehoeften zoals eten om een abortus te betalen.

Op Feministing.com haalt onderzoekster Karin Leiter twee casussen aan die haar bijbleven tijdens het opstellen van het rapport. Eentje was van een Irak-veteraan, die gewond terug was gekomen en met handicap en al  in haar eentje een kind opvoedde. Ze werd zwanger en besloot tot een abortus, maar moest de procedure keer op keer uitstellen omdat ze te weinig geld had. Een andere vrouw had al drie kinderen en raakte werkloos toen ze net zwanger was geworden van de vierde. Zij moest geld lenen van familie, betaalde verschillende rekeningen niet en kon op die manier nog net een abortus bekostigen.

Alle vrouwen noemen ‘gebrek aan geld’ als het belangrijkste obstakel. Is het geld er eindelijk, dan hoeven de vrouwen alleen nog maar een nachtmerrie achtige bureaucratie, minachting tonende functionarissen en gillende pro life activisten bij de abortuskliniek te doorstaan en dan kunnen ze eindelijk baas in eigen buik zijn. Piece of cake, maar niet heus.

In het rapport adviseert het centrum voor Reproductive Justice de regering het Hyde amendement te schrappen, het legale recht op abortus beter te waarborgen, en vrouwen te informeren over hun rechten. Ook roepen ze advocaten op het gebied van mensenrechten op, om in actie te komen. Want vrouwen die een abortus willen maar niet kunnen krijgen, worden gedwongen een zwangerschap en een bevalling te doorstaan. Met alle gevolgen van dien voor hun gezondheid en hun leven.

Mama Cash steunt vrouwen in Pakistan

Mama Cash gaat subsidie verlenen aan Blue Veins, een vrouwenorganisatie in Pakistan. Met deze financiële steun wil de organisatie vrouwenhandel, seksueel misbruik en geweld aanpakken in getroffen gemeenschappen, en in de vluchtelingenkampen die ontstonden na de verwoestende overstromingen van een paar maanden geleden.

Pakistan begint aan het opruimen van de verwoestingen van de overstroming. Maar hoewel het waterpeil zakt, is de situatie voor vrouwen eerder verslechterd dan verbeterd. Mama Cash ontving verontrustende berichten van vrouwen die actief zijn in de overstromingsgebieden:

”…Vrouwen [worden] buitenspel gezet voor noodhulp. In sommige gevallen worden hulpgoederen alleen door mannen aan mannen uitgedeeld en vrouwen hebben minder toegang tot hulp. Soms worden hulpverleners actief gehinderd door mannen wanneer ze vrouwen proberen te benaderen. Vrouwen en meiden die in opvangkampen wonen, worden geconfronteerd met geweld en intimidatie als ze aanspraak willen maken op hulp. En door alle stress veroorzaakt door de overstromingen, neemt huiselijk geweld toe.”

Vanwege de chaos die de overstromingsramp veroorzaakte, zijn politie en overheid nauwelijks aanwezig om dit soort misstanden aan te pakken. De vrouwen staan er alleen voor. Blue Veins wil nu de subsidie van Mama Cash gebruiken om vrouwen te organiseren in comité’s – dit op verzoek van Pakistaanse vrouwen zelf. Zij willen door middel van die comités trainingen krijgen om daarna gezamenlijk op te treden tegen het geweld waar ze mee te maken krijgen. Ook krijgen vrouwen op die manier ondersteuning om te proberen een stem te krijgen bij de wederopbouw van hun  land.

Vind je dit een goed doel? Zo ja, schroom dan niet om een bedrag te doneren aan Mama Cash. Voor vragen en meer informatie kun je bellen: 020-5158700 of mailen naar shesupports@mamacash.nl.

Welkom in het land van de vooroordelen

Hoe zouden de Fransen Europa zien?  Mapping Stereotypes heeft het antwoord:

Europa gezien door de ogen van Frankrijk.

 De site mapping stereoptypes is gemaakt door grafisch ontwerper Yanko Tsvetkov, en hij heeft nog veel meer grappige kaarten ontworpen. Zo kun je zien hoe homoseksuele mannen Europa zouden indelen, en hoe de Verenigde Staten ons zien. Drie keer raden hoe de Amerikanen Nederland zouden aanduiden op de kaart. Het begint met een S.

Miskraam levert celstraf op in Mexico

Vrouwen in Mexico die een miskraam krijgen, hebben dubbel pech. Naast de pijn en het verdriet van een mislukte zwangerschap, kunnen ze ook nog beschuldigd worden van een poging tot abortus. Daar staan celstraffen op tot 3 jaar. De New York Times beschrijft in een lang artikel wat de gevolgen zijn van het anti abortusbeleid in Mexico. Behalve beschuldigingen na een miskraam leidt de harde aanpak van abortus er ook toe dat vrouwen uit angst geen beroep meer durven te doen op de gezondheidszorg in hun omgeving.

Vrouwen eisen het recht op om te kiezen.

De New York Times signaleert dat in één Mexicaanse deelstaat al 166 gerechtelijke onderzoeken lopen. Het doelwit zijn vrouwen die bloedingen kregen en/of een miskraam, en die nu verdacht worden van abortus. Wie eenmaal verdacht wordt van abortus, loopt vervolgens het risico dat de aanklacht later nog verscherpt wordt tot moord.

In veel gevallen is niet duidelijk wat er precies gebeurde. Met name arme vrouwen bevallen soms thuis, zonder medisch onderlegde medewerkers om haar heen. En probeer als vrouw bij bloedingen maar eens te bewijzen dat dat komt omdat je NIET aan de slag bent gegaan met een breinaald. In onduidelijke situaties worden vrouwen bij voorbaat verdacht, en alleen met veel geluk komt er soms achteraf duidelijkheid dat er toch echt een medische of natuurlijke oorzaak was.

De Times schat in dat de harde aanpak in diverse Mexicaanse deelstaten het gevolg is van een beslissing van Mexico Stad. Ondanks heftig verzet, onder andere van de leiding van de katholieke kerk, is abortus in de hoofdstad sinds 2007 legaal. NRC Handelsblad haalt cijfers aan dat in het eerste half jaar van de legalisering 3000 vrouwen een abortus ondergingen. Omringende deelstaten zagen dit en gingen in de contramine. Zo namen in 2008 en 2009 deelstaten Yucatan en Morelos nieuwe wetten aan, die het leven heilig verklaren bij de conceptie. Persbureau IPS sprak met vrouwenrechten activisten die deze ontwikkelingen scherp veroordelen:

“Morelos is geen alleenstaand geval”, zegt Fernanda Díaz, advocate van de Grupo de Reproducción en Información Elegida (Gire). “Er is een systematische schending van de rechten van vrouwen in de staten die de hervormingen hebben doorgevoerd.” De activisten zijn vooral bezorgd om de situatie in de centrale deelstaat Guanajuato, waar 130 vrouwen vervolgd en gestraft zijn voor abortussen tussen 2000 en 2008. Een abortus kan er zes maanden tot drie jaar gevangenisstraf opleveren.

Vorig jaar begonnen vrouwen juridische protesten aan te tekenen tegen het beleid van de deelstaat Morelos. Hun standpunt is dat het beleid de mensenrechten van vrouwen schendt, en zij wendden zich tot het Inter-Amerikaanse Hof voor mensenrechten. Het Hof heeft de zaak inmiddels geaccepteerd en in behandeling genomen.

Europees jaar tegen huiselijk geweld komt binnen vijf jaar

Binnen nu en vijf jaar roept het Europees Parlement een jaar tegen huiselijk geweld uit. Het parlement zegt dit toe in een motie, aangenomen en goedgekeurd op 9 september. Het is het resultaat van een campagne in diverse Europese landen, inclusief een internetpetitie om een miljoen handtekeningen te verzamelen. Die druk is nodig om ervoor te zorgen dat het jaar tegen huiselijk geweld er nu ook echt komt.

Steeds meer mensen tekenen petitie voor behoud anticonceptie

Meer dan tweehonderd mensen zetten op Prinsjesdag in Den Haag hun handtekening onder een petitie om anticonceptie in het basispakket te houden. En nog veel meer mensen werden gewezen op de internetpetitiewww.ipetitions.com/petition/anticonceptie/. Met de oproep: mail de link naar je vriendinnen!

Dit alles was het resultaat van een actie van Janna Kodde, een vrouw uit Leiden die het ge-jojo met voorbehoedmiddelen zat is. De pil ging al eens eerder uit het pakket, en daarna weer erin, al naar gelang de economische omstandigheden. Terwijl het gaat om een basisvoorziening waar miljoenen vrouwen in de vruchtbare leven van afhankelijk zijn.

Om haar boodschap ‘het vrouwenrecht op geboorteregeling is een mensenrecht’ kracht bij te zetten, had ze een protestbord bij zich én een pak zakdoekjes. Want Kodde hoorde gisteren van verschillende vrouwen dat ze tragische dingen hadden meegemaakt in hun leven, doordat anticonceptie op bepaalde momenten onbetaalbaar voor ze was. Anticonceptie uit het pakket halen leidt zodoende alleen maar tot veel verdriet bij vrouwen en meiden.

De reacties op haar acties waren gemengd. Kodde ondervond veel sympathie van mensen die zelf ervaren hebben wat het is om weinig geld te hebben en gehinderd te worden in pogingen om aan familyplanning te doen. Maar ze kreeg ook begriploze reacties, meestal van mensen die zelf rijk waren en denken dat iedereen anticonceptie wel kan betalen. En dan was daar nog een Christelijke man, die haar een tijdje lastig viel omdat hij er van overtuigd was dat ieder zaadje heilig was. Hij droop af toen Kodde hem vroeg of hij wel eens masturbeerde.

De petitie op internet staat nog open. Surf erheen, zet je handtekening, en geef de link door aan vrienden en bekenden. Het kan nog tot en met 1 oktober. Vragen? Meehelpen? Je kunt Janna Kodde bereiken via janna100@xs4all.nl

Zonder titel

VN halen biljoenen binnen voor verbeteren gezondheidszorg

De VN konden vandaag hun driedaagse top afsluiten met spectaculair nieuws. De mondiale organisatie haalde 40 biljoen euro binnen van donorlanden en particuliere weldoeners. Waaronder internetmiljonair Bill Gates en een Mexicaanse zakenman, Carlos Slim. De VN hebben het geld hard nodig om de onnodige sterfte van moeders en kinderen omlaag te brengen. 

De enorme donatie brengt de Millenniumdoelen dichterbij. Dit zijn acht streefcijfers voor een betere wereld, en de deadline is 2015. Het Begische documentatiecentrum Rosa heeft een mooi en handig overzicht gemaakt met de verschillende doelen. Zo willen de VN in 2015 armoede halveren, alle kinderen op school krijgen, de verspreiding van aids stoppen en ervoor zorgen dat de moedersterfte met 75% afneemt. Om dit voor elkaar te krijgen is veel geld nodig, en nu er zoveel fondsen binnen stromen zijn de reacties dan ook euforisch, meldt de Engelse krant The Independent:

“Never have so many come together to save the lives of women and children,” commented Norway’s Prime Minister Jens Stoltenberg, whose country is one of the world’s top aid donors.

In een verklaring laten de VN weten dat de donaties ervoor kunnen zorgen dat er tot 2015 maar liefst vijftien miljoen sterfgevallen van kinderen voorkomen kunnen worden. Het geld kan er ook voor zorgen dat het aantal ongewenste zwangerschappen afneemt met 33 miljoen, en dat 740.000 zwangere vrouwen in leven kunnen blijven – vrouwen die anders zouden sterven vanwege complicaties bij de bevalling.

Nee, meisjes nafluiten is niet grappig

Het was even zoeken, maar er blijken toch via internet onderzoeken beschikbaar te zijn over wat er gebeurt als mannen vrouwen naroepen en nafluiten op straat. Wat blijkt? Een grote meerderheid wordt boos en geïrriteerd, ze voelen zich respectloos behandeld door nassissende en naroepende mannen. Maar mannen gaan gewoon door en de publieke opinie vindt dat vrouwen niet moeten zeuren.

In The Guardian doet Holly Kearl verslag van onderzoek voor haar boek over al dat gefluit en geroep. Zij ondervroeg in 2008 een groep van 811 vrouwen. Slechts 8% vond het leuk als mannen iets naar haar riepen en floten. Die 8% zag het als een lolletje of een compliment. De andere 92% kon dit gedrag niet waarderen. Van die overgrote meerderheid voelde een kwart zich beledigd, 40% werd inwendig boos, en 62% werd erdoor geïrriteerd. Dat is inderdaad meer dan honderd, omdat er meerdere reacties mogelijk waren.

Context is belangrijk. Zowel uit het onderzoek van Kearl als uit een studie van wetenschapster Kimberly Fairchild blijkt dat vrouwen iets minder moeite hebben met dit mannelijke gedrag als ze zich veilig voelen. Overdag kunnen ze het beter behappen dan ’s nachts, en het maakt uit of vrouwen in het verleden te maken hebben gehad met geweld. Wie bijvoorbeeld eerder door een man was verkracht, reageerde met meer angst en woede op het fluiten en roepen van mannen dan vrouwen die deze negatieve ervaringen niet hadden. Maar die verschillende situaties nemen niet weg dat een overgrote meerderheid van de vrouwen het gedrag van mannen vervelend vindt.

Vaak vindt ‘men’ dat vrouwen dat niet zo mogen voelen. Het is maar een geintje, ze moeten het als een compliment opvatten, etc. etc. Met die houding wordt het gedrag van mannen goedgekeurd. Wie dat gedrag aan de kaak wil stellen, is een zeur en krijgt te horen: ‘kun je je niet met iets belangrijkers bezig houden? Waar gáát dit over’. Nou, dit gaat over mannen. Mannen die het blijkbaar leuk vinden om stoer te doen, en geen moer geven om hoe dit gedrag overkomt op vrouwen. Heren, een meerderheid vindt het niet leuk. Doe daar iets mee.

Mannen hard nodig om geweld te stoppen

Mannen moeten en kunnen een veel actievere rol spelen in het tegengaan van geweld tegen andere mannen, vrouwen en kinderen. Hoe? Dat is onderzocht door een groep wetenschappers, waaronder een kinderpsycholoog en een socioloog, met steun van een Zweedse organisatie voor ontwikkelingssamenwerking, Sida. De auteurs keken onder andere naar succesvolle tradities en maatregelen in andere landen, om te achterhalen wat werkt om mannelijke agressie in te dammen.

In sommige landen wordt het mannen erg makkelijk gemaakt een positieve rol op zich te nemen. Zo nodigen advocaten in Kenia mannen uit om genitale verminking bij meisjes tegen te gaan. Women News Network besteedt aandacht aan deze oproep en noteert dat mannen een belangrijke rol spelen bij de instandhouding van deze pijnlijke ingreep:

“In our Somali Community FGM is normal,” says Somali born Kenyan man, Mr. Abdulahi Osman, in complete opposition to 72 year old Ms. Salome Wanjiru’s modern ideas. “The women bear us children and the ones I know who have undergone the cut are in good health. I have two wives who underwent the cut. They satisfy my physical needs and that is the most important part of it.”

De auteurs van het rapport van Sida doen een aantal voorstellen om te stimuleren dat meer mannen zich bewust worden van hun aandeel in het geweld. De open deur is natuurlijk: als mannen nou eens zouden stoppen met verkrachten en slaan. Maar helaas is mannelijke agressie in veel culturen een geaccepteerde vorm van gedrag. Verkracht? Meisje, je vroeg erom. Mishandeld? Huisvrouw, had je het eten maar niet moeten laten aanbranden. Kortom, bewustwording is nodig om iedereen in te laten zien dat geweld niet normaal is.

De onderzoekers pleiten er daarom voor in taalgebruik en in beschrijvingen van situaties duidelijk te maken wie wat doet, en mannelijk geweld op die manier zichtbaar te maken. Voorbeeldje:  is de kop ‘helft partners deelt wel eens een klap uit’ of gaat het eigenlijk om mannen die hun echtgenote slaan.

Ten tweede pleiten ze ervoor dat mannen een veel actievere rol gaan spelen in het tegengaan van ongelijkwaardigheid tussen de seksen. Want hoe schever de machtsverhoudingen liggen, hoe sneller mannen vinden dat ze het recht hebben om vrouwen te behandelen als gebruiksvoorwerpen. Mannen zouden dus bij wijze van spreken massaal moeten gaan doneren aan Mama Cash, of via hulporganisaties een meisje sponsoren zodat ze naar school kan gaan.

Andere onderzoekers wijzen erop dat mannen ook op een kleinschalige, alledaagse manier een enorm belangrijke rol kunnen spelen in het indammen van de geweldscultuur. Zo heeft Hugo Schwyzer, universitair docent Vrouwenstudies,  twee eenvoudige adviezen voor de rol van vrouwvriendelijke mannen: 1. Kom in beweging en 2. leer om vrouwen de ruimte te geven. In het engels: step up and step back.

Step up betekent dat je in actie komt en op je eigen manier bijdraagt aan een wereld die gelijkwaardiger is. Hij sluit zich daarmee aan bij de opstellers van het rapport, met als toevoeging dat Schwyzer pleit voor  relatief kleine handelingen die toch een groot effect kunnen hebben. Bijvoorbeeld: je staat met een groepje vrienden in een kroeg, en een van de mannen begint opmerkingen te maken van het type: ‘zoooo, dat hete ding daar zou ik wel willen pakken’. Een moedige man lacht dan niet mee, maar zegt hardop dat hij het vervelend vindt dat er zo over vrouwen gesproken wordt. Zoiets vergt moed. Zoiets kan vriendschappen op het spel zetten. Maar door niet mee te doen aan seksistisch gedrag geef je andere mannen het voorbeeld hoe je jezelf vrouwvriendelijker op kunt stellen.

Step back betekent vrouwen de ruimte geven. Schwyzer maakt vaak mee dat mannen zich op willen stellen als de Redder van de vrouw, of een vaderfiguur die haar wel even zal leren hoe het in elkaar zit met de wereld. Voordat je het weet ben je als man opnieuw bezig vrouwen monddood te maken. Dus laat vrouwen eens een keertje uitspreken, neem serieus wat ze zegt, vraag gewoon eens aan haar wat je kunt doen om te helpen, en doe dat, is zijn advies.

Dus, mannen, lees het rapport en ga aan de slag, want er is een wereld te winnen…

Zonder titel