De Amerikaanse cijfers geven een van de eerste statistische ”bewijzen” van de manier waarop de pandemie de geluksgevoelens van mensen aantasten. De afname in gerapporteerde gevoelens van welbevinden is veelbetekenend, omdat het bij grote groepen erg lastig is om mensen van gedachten te laten veranderen, aldus Stewart. Statistisch gezien blijven groepen volgens hem stationair draaien op ongeveer hetzelfde niveau. Neem het gemiddelde cijfer waarmee ”de” Nederlander zijn/haar leven beoordeelt. in 2019 VC (voor Corona) lag dat gemiddelde op 7,8, en die beoordeling lag de tien jaar daarvoor op nagenoeg hetzelfde (2008 gaf een gemiddelde van 7,9).

Kortom, als het opeens significant verandert, is er iets aan de hand. Stewart legt de link met de bijzondere aard van de huidige crisis. Hoe ellendig de economische neergang van 2008 ook kon uitwerken op mensen, ze konden zich in ieder geval vastklampen aan elkaar. Nu, met een besmettelijke epidemie, kunnen mensen hun sociale aard niet tevoorschijn laten komen. Stewart:

We have to remember that emotions are social. People have a remarkable ability to persist through all kinds of trying times, but that is often because they can connect with others for support. The unprecedented isolation of physical distancing and quarantine has a unique impact on our social relationships and, in turn, it could have a dramatic impact on our collective wellbeing. The first step to fixing this problem is facing it honestly.

Iets wat we ook eerlijk onder ogen moeten zien is, dat de Amerikaanse cijfers alleen een groepstrend vertonen. Ze maken geen onderscheid naar geslacht. Het is heel goed mogelijk dat vrouwen slechter uit de Corona epidemie komen dan mannen. Bijvoorbeeld omdat ze veel meer onbetaalde arbeid moeten verrichten op terreinen zoals het huishouden (koken, poetsen, wassen) en kinderen (verzorging maar meer in het bijzonder thuis onderwijs geven). Het zou me niet verbazen als de algemene daling aangewakkerd wordt door vrouwen die massaal overbelast raken en hun kansen op een inkomen of een mooie loopbaan in rook op zien gaan.

Hun ongemak kan nog vergroot worden als vrouwen zien dat hun mannelijke leeftijdsgenoten ongestoord van hun vrije tijd genieten en door kunnen met hun betaalde arbeid. Zo besteedde ik al eerder in dit weblog aandacht aan het feit dat mannen vaker een eigen werkkamer hebben, met een deur die dicht kan. De ongeschreven sociale boodschap is ‘val hem niet lastig, hij werkt’. Vrouwen genieten niet van die privileges en worden bij het uitoefenen van hun betaalde baan veel vaker gestoord door kinderen, partners en mensen die pakketjes af komen geven aan de deur. Thuis blijven vanwege de pandemie is bovendien gevaarlijk: quarantaine stelt vrouwen veel vaker dan mannen bloot aan agressie achter de voordeur.

Hoog tijd dus voor dit soort gegevensbestanden om beoordelingen rond geluksgevoelens niet alleen te scheiden in ‘niet zo gelukkig, gelukkig en heel gelukkig’, maar ook naar sekse.