SGP en ChristenUnie wakkeren stigma rond abortus aan

Leve de website openbare bekendmakingen.nl. Je vindt daar allerlei stukken van de Tweede Kamer, waaronder de verslagen van debatten. Zoals een debat over Volksgezondheid, Welzijn en Sport. Ook abortus kwam aan de orde, en wat religieus-politieke partijen zoals SGP en ChristenUnie daar begin november over zeiden is niet mals.

Allereerst blijkt uit het verslag dat de SGP gestaag doorgaat met het aanwakkeren van stigma’s en taboes als het gaat om het afbreken van een ongewenste zwangerschap. De partij was onder andere actief tijdens een door religieus rechts georganiseerde ‘week van het leven’, inclusief het aanwakkeren van de mythe als zouden vrouwen regelmatig spijt krijgen van hun beslissing. Feit: vrouwen voelen zich massaal opgelucht en als ze al lijden ervaren, komt dat juist door taboes en hindernissen rond abortus.

Lees mee met de uitwisseling in het debat van november:

Mevrouw Voortman (GroenLinks):

De heer Van der Staaij begon met de nood die vrouwen kunnen ervaren en hoe moeilijk vrouwen het kunnen hebben als ze ongewenst zwanger zijn. Dan ben ik echter wel benieuwd wat hij vindt van het radiospotje dat gemaakt is in het kader van de Week van het Leven. Ik neem aan dat dat met goedkeuring van de SGP is gebeurd. Hierin wordt gezegd dat de keuze of je op vakantie naar Frankrijk of een ander land gaat eigenlijk net zoiets is als de keuze voor abortus of niet. Die vergelijking wordt gemaakt in het spotje. Ik zou graag van de heer Van der Staaij willen weten wat hij daarvan vindt.

De heer Van der Staaij (SGP):

Ik vind het spotje uitstekend, juist omdat het mensen aan het denken zet over dit onderwerp. Dat is wat je wilt bewerkstelligen.

Toe maar. Weekje op vakantie? Abortus? Ach, één pot nat, volgens de SGP. Deze manier van praten over abortus geeft (niet voor het eerst) blijk van een enorme minachting voor vrouwen. De SGP schildert vrouwen af als onverantwoordelijke losbollen. Dit is geheel in lijn met hun houding tijdens eerdere discussies over abortus, maar het blijft tenenkrommend om dit soort praat aan te moeten horen.

Daarnaast spreekt de ChristenUnie openlijk over de nauwe banden tussen deze politieke partij, Siriz en het VBOK, de Vereniging ter Bescherming van het Ongeboren Kind. In dit weblog heb ik eerder geschreven over de geschiedenis van het VBOK als club van anti-abortus fanaten, de doorstart als Siriz, de allesbehalve neutrale hulp die deze organisatie biedt, en de innige banden tussen deze groep reli-hulpverleners en de ChristenUnie.

Alles draait nog steeds om het uitoefenen van druk op vrouwen, om de zwangerschap door te zetten. De ChristenUnie vindt al die emotionele chantage prima:

Afgelopen week, aan de vooravond aan de Week van het Leven, heeft de ChristenUnie samen met de VBOK (Vereniging ter Bescherming van het Ongeboren Kind) het tienermoederfonds gelanceerd. Dat fonds springt eigenlijk in het gat dat de overheid laat vallen. We willen deze meiden en hun kinderen de helpende hand bieden, zowel financieel als praktisch. Als je zo jong onbedoeld zwanger bent, staat je wereld op zijn kop. Het is belangrijk dat er dan een plek is waar je naartoe kunt gaan voor een luisterend oor en keuzehulp. […] Kennis en kunde van Siriz mogen wat ons betreft niet door een dwangmatige decentralisatie op het spel worden gezet.

Nauwelijks een woord over FIOM, een instantie die wél neutraal opereert. De ChristenUnie trekt samen op met de VBOK en kijkt, als het gaat om hulpverlening, vooral naar Siriz. Met de ChristenUnie hebben deze twee organisaties een springplank, rechtstreeks de Tweede Kamer in. Het ontbreekt er nog aan dat mevrouw Dik-Faber buttons van deze clubjes op haar revers gaat spelden.

Ondertussen hoopt Fleur Agema van de PVV op een grote winst van haar partij:

Wij hadden al een brexit, wij krijgen POTUS Trump en in maart ga ik voor premier Wilders, want zeg nou zelf, als het gaat om de ouderenzorg, dat kan dit land zo veel beter.

Dat zouden SGP en ChristenUnie geweldig vinden, want ook de PVV wil abortus zo moeilijk mogelijk maken. Dit in een klimaat waarbij progressieve partijen zorgelijk opmerken dat de sfeer rondom abortus guurder wordt in Nederland. GroenLinks zegt hierover:

….zelfbeschikking om eigen keuzes te maken is wat GroenLinks betreft een belangrijke pijler als het gaat om de kwaliteit van leven. De Week van het Leven is echter geen initiatief dat deze diversiteit viert, maar een initiatief om vrouwen die voor de moeilijke keuze staan hoe om te gaan met een ongewenste zwangerschap, juist nog meer in het verdomhoekje te zetten. De indruk wordt immers gewekt dat Nederlandse vrouwen de afgelopen jaren massaal hebben gekozen voor abortus en dat ze de keuze hiervoor net zo makkelijk vinden als de keuze voor de kleur van hun auto. Dat terwijl het precies andersom is. Deze vrouwen hebben het de afgelopen jaren alleen maar moeilijker gekregen. Recent onderzoek van Rutgers toont aan dat de taboe op abortus is toegenomen. Vrouwen hebben het idee dat de keuze hiervoor fout is, iets waarover je niet met je omgeving kunt praten. GroenLinks vindt het van belang om het recht op zelfbeschikking weer actief te koesteren. Het lijkt erop dat we er de afgelopen jaren te weinig aandacht aan besteed hebben en het misschien ook wel voor lief hebben genomen, met als gevolg dat taboegevoel rondom abortus.

Inderdaad, progressieve partijen, wordt wakker! Nederland maakte abortus pas na heel veel strijd legaal in de jaren tachtig. Het is absoluut geen gelopen race dat vrouwen dit zelfbeschikkingsrecht kunnen en mogen behouden. Sterker nog, het klimaat verslechterd dus (zie hierboven).

Als rechts populistische partijen zoals de PVV flink winnen, kunnen zij de handen ineen slaan met diverse christelijke partijen en vrouwen weer terugduwen in de situatie van tweederangs burgers die maar te baren hebben. Ze hebben de macht en bovengenoemd guur klimaat aan hun zijde. Aanhangers doen niet voor niets oproepen dat Christenen vrij zijn om op de PVV te stemmen, onder andere omdat de standpunten rondom abortus mooi overeenkomen.

Het is belangrijk dat partijen die vrouwen wél als volwaardige mensen zien, hier een krachtiger tegengeluid over ontwikkelen en de hypocriete houding van veel anti-abortus politici aan de kaak stellen.

Moordpartij in Finland was niet ”willekeurig”

Dit verklaarde de politie eerder vandaag, nadat bekend werd dat een 23-jarige man vrouwelijke burgemeester Tiina Wilen-Jappinen en twee vrouwelijke journalisten doodschoot in de Finse stad Imatra:

“Er is geen aanwijzing voor een politiek motief. Het lijkt erop dat de de dader en de slachtoffers elkaar niet kenden”, zei de leidinggevende van het onderzoek. “Alles wijst erop dat hij zijn slachtoffers willekeurig koos.”

Nee, nee en nog eens nee. Dit type moord is niet ‘willekeurig’. Dit is een man die vrouwen doodschiet. En niet zomaar vrouwen: vrouwen met macht (burgemeester) en vrouwen die hun mening geven en nieuws maken (de journalistes). Vrouwen die actief zijn in het publieke domein, in de sfeer die teveel mensen nog steeds associëren met mannen en waar vrouwen nog steeds een minderheid zijn. Vrouwen doodschieten is een manier om te zeggen: terug in je hok.

Neem even een kijkje in de V.S. Daar komt het, vaker dan in Finland of Nederland, voor dat mannen om hun moverende redenen in het rond schieten. De meeste van dat soort massamoorden vinden plaats in de huiselijke sfeer en betreffen een man die vrouwen en kinderen vermoordt. Gebeurt het in het openbaar, dan kiezen deze merendeels blanke mannen opvallend vaak etnische minderheden en vrouwen als doelwit. Er is niets toevalligs aan dit hardnekkige patroon.

Bovendien komt in bijna de helft van de gevallen wat later in het nieuws dat de schutter een geschiedenis heeft van vrouwen mishandelen en/of seksueel misbruiken, voordat hij tot moord overging. Dit komt zo vaak voor dat deze gang van zaken inmiddels bekend staat als de ‘drie dagen regel’:

  1. Dag 1 – de moordpartij vindt plaats en de media weten nog weinig, dus ze berichten alleen in grote lijnen over de gebeurtenis
  2. Dag 2 – de media brengen meer persoonlijke details over de moordenaar naar buiten
  3. Dag 3 – het blijkt dat de massamoordenaar het voor zijn daad gemunt had op vrouwen, in de vorm van seksueel en/of huiselijk geweld

Volgens de Engelse krant The Guardian had de 23-jarige dader van de Finse moordpartij een strafblad, met daarop onder andere diefstal en geweld. Benieuwd of huiselijk geweld op dat strafblad voor komt.

Dat zulke mannen hun vrouwelijke doelwit ”willekeurig” voor de loop van hun wapen krijgen, dat hun moorden zoiets zijn als een aardbeving, jammer maar helaas, dat alles is een mythe. Het is niet waar. Dit was de zoveelste man die vrouwen als een makkelijk of passend slachtoffer ziet en de trekker over haalt, in een cultuur die vrouwen stelselmatig marginaliseert, minacht en reduceert tot de tweede sekse.

Trouw is niet de enige krant die de uitspraak van de Finse politie klakkeloos overneemt. Dat is tekenend voor het gebrek aan bewustzijn over en kennis van dit type gewelddadige actie. Maar de onderzoeken liggen er, de informatie is beschikbaar, en van journalisten mag je verwachten dat ze hun huiswerk doen, wat politiewoordvoerders ook zeggen. Dus, Nederlandse media: het was niet willekeurig.

Vrouwenhaat is dodelijk. Drie vrouwen zijn de meest recente slachtoffers. En dat steekt.

‘Niet eentje minder’, maar helaas, weer niet gelukt, het zijn er drie minder.

De Gereedschapskist: de Latte-aanval

Wat maakt dat de standpunten van mensen zoals Donald Trump en Geert Wilders zoveel effect hebben? Waarom kan een populistische partij met aantoonbare leugens een Brexit voor elkaar krijgen, terwijl linkse kandidaten het onderspit delven? Dat zou zomaar het gevolg kunnen zijn van de zogenaamde ”Latte libel”, oftewel Latte aantijgingen, betogen enkele politieke commentatoren. Zolang links daar geen antwoord op heeft, kunnen demagogen er met de macht vandoor gaan, vrezen ze.

Alex Frankel vat de theorie prachtig samen. Ik zie dit als een must-read, omdat het artikel goed uitlegt waarom types zoals Trump en Wilders scoren, terwijl met name vrouwelijke kandidaten extra kwetsbaar zijn in een strijd met zo’n rechts-autoritaire populist.

Hoe gaat het in zijn werk: de rechtse populist, meestal een blanke man, bestijgt een podium, grijpt een microfoon, en steekt ongeveer dit verhaal af. ‘Wij weten dat hardwerkende mensen zoals jullie lijden. Net als jullie hebben we genoeg van die grote stads-elite die niet luistert. Die bende multi-etnische feministen, salonsocialisten, betuttelende verzorgingsstaat-aanhangers, goddeloze pro-abortus kindermoordenaars, homo’s en quinoa-vretende grachtengordeltypes kijken op je neer. Ze minachten jullie. Ze vernielen onze normen en waarden, pakken onze banen af en verpesten onze normen en waarden met hun genderneutrale toiletten. Wij zijn de echte Nederlanders. Zij niet. Wij zijn boos en we staan aan jullie kant. Het land moet weer van ons worden!”

In Nederland krijgt dit verhaal een uniek eigen tintje met het verhitte zwarte pietdebat, waar mensen roepen dat ‘onze’ cultuur en ‘onze’ tradities onveranderlijk zijn en beschermd moeten worden. Het is ‘ons’ kinderfeest. Als anderen dat niet zint, rotten ze maar op, terug naar hun eigen land. Wat je er ook van vindt, het is een verhaal, het wekt emoties op, het is simpel, en het geeft mensen toestemming om te rellen tegen feministen, buitenlanders, minderheden en andere makkelijke doelwitten.

Volgens commentatoren zoals Frankel en journalist Thomas Frank hebben linkse partijen geen effectief antwoord kunnen vinden op deze tirade van populistisch rechts. Ze komen met rationele argumenten en boodschappenlijstjes. Maar daar win je de harten van mensen niet mee.

Als een vrouwelijke democrate terecht komt in een verkiezingsstrijd met zo’n type rechtse populist, zoals in de V.S. gebeurde, wordt de situatie nog moeilijker. Vrouwelijke politici moeten aan onmogelijke normen voldoen en worden sowieso al afgerekend op hun sekse. Demagogen zoals Trump maken handig gebruik van dit ongelijke speelveld. Frankel:

university educated women in politics will often be more measured and less theatrical because in their professional experience, women venting is seized upon as a sign of weakness. This can leave women on the centre and left – who find themselves in a tussle against an entitled man firing off the latte libel rhetoric – looking either somewhat disarmed, as in the case of Gillard, or looking more clinical, as in the case of Clinton. For women to lead parties like Labor and the Greens and be successful, they’ll need to challenge neoliberalism, do it with a powerful narrative, and to have the support of a large enough cohort of their colleagues and the media to withstand the shitstorm of hostility.

Die randvoorwaarden zijn er meestal niet. Dus kan een Trump winnen met een combinatie van leugens, seksistische aanvallen en loze beloften waar racisten blij van worden. Daarna gaan dit type rechtse populisten meestal hakken in sociale voorzieningen, reproductieve rechten van vrouwen inperken en hun vriendjes belonen. Kwetsbare mensen die op zo’n populist stemden in de hoop dat dit hun (financiële) positie zou verbeteren, komen bedrogen uit. Waarna ze zich nog wrokkiger voelen en nog gevoeliger worden voor de emotionele retoriek van rechtse populisten. De cirkel is rond.

Als partijen zoals de PVV bij de volgende verkiezingen in Nederland groter worden, komt dat onder andere door de Latte-aantijging. Je herkent het verhaal zo. Let op stereotypering van liberale elites – signaalwoorden onder andere ‘grachtengordel’, etenswaren zoals quinoa, incabessen, glutenvrij, beladen retoriek rondom buitenlanders, en woorden zoals ons land, onze cultuur, onze traditie, zonder expliciet uit te leggen wie bij ‘ons’ horen en aan te geven wat je precies bedoelt als je ‘de’ traditie aanhaalt.

Benieuwd of centrum- en linkse partijen een weerwoord vinden…. Ze hebben tot maart 2017. Succes!

 

Seksisme alarm: ”Misbruikte voetballers zijn geen echte mannen”

Je kon er op wachten. Enkele mannelijke voetballers brachten naar buiten dat zij het slachtoffer waren van seksueel misbruik. Acuut stond de gender-politie op. In de vorm van een vijfvoudig dartskampioen die zijn podium van de roem benutte om te oordelen dat misbruikte voetballers geen echte mannen zijn. Want echte mannen zijn sterk, stoer en slaan er op los. Echte mannen kunnen nooit kwetsbaar zijn of, erger nog, ergens het slachtoffer van zijn. Dus zijn het geen mannen. Probleem opgelost!

Dartskampioen Eric Bristow benutte Twitter om de ‘harde kerels’ uit zijn sport te vergelijken met watjes van voetballers, die zichzelf niet verdedigden tegen aanranders. Hij gebruikte in zijn tweets ook het woord ‘poof‘, een scheldwoord voor homo. Later bood hij excuses aan. Hij had pedo bedoeld. Oh, ok…

Bristow heeft volgens diverse media de beledigende twitterberichten verwijderd, maar het kwaad is al geschied, signaleert dagblad The Guardian:

If the ignorant raving of the likes of Bristow are left unchallenged, then other survivors will be deterred from coming forward. Such comments inflict genuine damage on people too: if you’ve internalised a “maybe it was my fault” sense of shame, if you feel emasculated, then Bristow’s rant will be a source of hurtful anguish.

Als samenleving hebben we sowieso moeite met seksueel geweld. Als iemand een vrouw verkracht terwijl ze een kort rokje droeg, heet het geen verkrachting en zeggen teveel mensen dat het haar eigen schuld is, bleek onlangs uit een enquête van de EU. Zoals Marjolein Derous de algemene houding van mensen rondom het thema ‘seks zonder toestemming’ (=verkrachting) samenvat:

De enquête op zich, de verbazing over de eerste ‘interpretatie’ van de cijfers en het snel-snel afvoeren van zelfs de ondubbelzinnige resultaten zijn allemaal symptomen van eenzelfde probleem: we vinden seksueel geweld wel allemaal heel erg, maar willen er zelf niet al te veel mee geconfronteerd worden.

Die houding treft vrouwen harder dan mannen, omdat de meeste daders mannen zijn en de meeste slachtoffers vrouwen. Maar mannen kunnen ook in de greep van een verkrachter raken, getuige de misbruikschandalen uit het leger, katholieke tehuizen en andere besloten organisaties. Vaak krijgt het slachtofferschap dan een extra lading mee. Voetballers gelden als het toppunt van mannelijkheid. Zeker de sterren, de topscorers, belichamen een ideaalbeeld van ware macho mannelijkheid. Ieder jongetje behoort te streven naar de mannelijkheid van dit soort helden.

Als die stoere helden zich opeens ontpoppen tot kwetsbare mensen die in hun jeugd vreselijke dingen meemaakten en daar nu nog steeds onder lijden, slaan de hersenen van veel mensen op tilt. Wat je hoort, ziet en leest past niet in het plaatje of bij de emoties die mannelijke voetbalhelden, racehelden en andere sportsterren oproepen.

Vervolgens heb je twee keuzes. Je beeldvorming over mannelijkheid veranderen, of vasthouden aan jaren vijftig rolpatronen en alles wat daarvan afwijkt wegmeppen. Dat laatste is wat mensen zoals Bristow doen. Misbruikte voetballers zijn geen echte mannen. Phew! Aloude stereotiepe beeld hersteld, mannelijkheid gered, en dat dit betekent dat mannen die slachtoffer zijn van seksueel misbruik, in de kou staan en nergens naartoe kunnen.

Oh en voor alle duidelijkheid: verkrachting en andere vormen van seksueel geweld hebben niets te maken met lustgevoelens of de vraag of iemand ‘sexy’ is of wat dan ook. Het draait om status en macht. En gewapend met beschikbare cijfers kun je profielen opstellen van daders. Zoals de meest voorkomende dader van ‘date rape’. En als de dader de eerste keer ongestraft wegkwam met zijn misdrijf, gaan teveel van hen door met verkrachten.

Zaak Simons staat niet op zichzelf

De zaak Sylvana Simons houdt de gemoederen bezig. Gelukkig beginnen er in de media analyses te komen die haar situatie voorzien van een bredere context. Want wat haar overkomt, staat niet op zichzelf. Het hangt samen met bekende patronen rondom seksisme en racisme, en met territoriumdrift van de groep die het openbare debat gewend was te domineren. Een overzicht van de betere artikelen:

Bron: Joop.nl

Slechts een paar bronnen halen de analyses uit het niveau van persoonlijke anekdotes en inzichten, en plaatsen de woede tegen Simons in een bredere context. Zo haalde tijdschrift Linda een onderzoek aan van het Britse dagblad The Guardian. Deze krant analyseerde tienduizenden commentaren op opiniestukken van verslaggevers, en toonde keihard aan dat mensen de standpunten van hun gekleurde, vrouwelijke medewerksters met de meeste haat neersloegen. Van de top tien doelwitten vielen er acht in die categorie. De andere twee plekken gingen naar mannen met een gekleurde huid.

Wie leveren al die haat? Veel commentaren zijn anoniem. Her en der duiken echter wel degelijk namen op. Linda noemt radio dj Giel Beelen en voetbalcommentator Johan Derksen als expliciete leveranciers van haat tegen Simons. Een 37-jarige man uit Kudelstaart bekende de maker te zijn van bewerkte beelden waardoor het lijkt alsof mensen Simons lynchen.

Ziet u het patroon? Blanke mannen. Het NRC ging te rade bij kinderpsychiater Glenn Helberg:

Het zijn opvallend veel witte mannen die zich aangevallen voelen, zegt Glenn Helberg, kinderpsychiater en voorzitter van het Overlegorgaan Caribische Nederlanders (OCaN). „Zij voelen de drang de eigen groep waarmee jij je identificeert, te verdedigen tegen de ánder. Dat is een heel primitief gevoel. Sylvana Simons is niet alleen de ánder omdat ze zwart is, ze is ook nog vrouw. Seksisme, racisme én islamofobie spelen een rol. Want ze zit nu bij een partij die opkomt voor moslims. Zij symboliseert die drie angsten.”

Webmagazine Vileine schreef hier trouwens in mei dit jaar al over, al die blanke mannelijke opiniemakers die steigeren zodra Simons in beeld komt en hele columns wijden aan hun weerzin tegen haar.

Dat duidt op nog iets anders. Radio, debatprogramma’s op de televisie, het politieke debat, kranten, tijdschriften, op een paar uitzonderingen en niche-genres na domineren blanke mannen. Dat vond iedereen lange tijd normaal, totdat de tweede feministische golf losbrak, emancipatiebewegingen aan kracht wonnen en allerlei groepen meer diversiteit eisten. Deze ontwikkeling leidt ertoe dat blanke mannen nog steeds domineren, maar daar steeds minder vaak mee weg komen. De Correspondent:

…de man die dacht machtig en onaantastbaar te zijn, niet langer wegkomt met gedrag wat tot in het recente verleden geaccepteerd of geslikt werd. Witte mannen moeten een toontje lager zingen, omdat ook vrouwen, minderheden en mensen met een lagere sociale klasse hun plek opeisen. Daarom roeren veel van dit soort mannen zich. Door zich te beklagen dat hun grappen niet meer geaccepteerd worden of hun woorden altijd verkeerd uitgelegd worden. Door een seksistische, badinerende tweet de wereld in te slingeren.

Of een lynchfoto van Sylvana Simons te maken, zodat ”die bitch” haar plek weer weet. Zelfs het ‘daar moet een piemel in’ komt weer langs, want als mannen een vrouw klein willen maken doen ze dat het liefst door middel van dreigen met haatseks. Zie ook de walgelijke reactie van Quote op een al even walgelijk artikel in Esquire, waar een journalist seksueel geweld tegen dronken, bewusteloze vrouwen aanmoedigde – en daar mogen wij vrouwen niks van zeggen, anders volgt haatseks.

Seksisme, racisme, islamologie en de woede van blanke mannen omdat ze niet meer als vanzelfsprekend het openbare debat domineren, het is een krachtige cocktail. Simons is niet de eerste of de enige die met die giftige cocktail in aanraking komt. Velen gingen haar voor. Hoogleraar Gloria Wekker, die aangevallen wordt op haar toon omdat mensen de uitkomsten van haar wetenschappelijke onderzoek naar racisme niet pruimen. Mannen en een enkele vrouw die moslima’s verbaal aanvallen op straat en in het openbaar vervoer. De haat tegen Ayaan Hirsi Ali. Het gaat door totdat we inzien wat er achter ligt….

Bonus: reacties op uitspraken over racisme en seksisme van Sylvana, bewijzen haar gelijk. Zie ook Lewis’ Law: commentaren over ieder artikel over feminisme rechtvaardigen het feminisme. Later iets aangepast zodat de wet beter aansluit bij andere internet-wetmatigheden (zoals Godwins Law):

As the comment section of any article about feminism grows, the probability of someone saying something utterly vile, stupid and/or ignorant about women – something that justifies the existence of feminism – approaches one.”

Verander ‘feminisme’ in ‘racisme’ en je bent er.

Hoe houd je als vrouw je interesse voor Nederlandse politiek levend?

Denkend aan vrouwen, macht en de situatie in de Nederlandse politiek, denk ik dat we sinds de zogenaamde Gouden Eeuw geen stap verder zijn gekomen. Nog steeds zijn het de mannen die aan tafel de macht verdelen, terwijl ze vriendelijk gedogen dat twee echtgenotes (= vrouwen die steunen en redderen voor hun man of De Zaak) aan de zijlijn toekijken. Mijn neiging om op die stoel in te dommelen en de boel de boel te laten is groot. Maar de gevolgen daarvan kunnen te erg voor woorden zijn. Hoe blijf je als vrouw wakker en geïnteresseerd in de Nederlandse politiek?

Nederland lijkt, als het gaat om genderbewustzijn, blind lijkt te zijn voor de vele belemmeringen die vrouwen ondervinden om van die stoelen af te komen en een plek aan tafel te veroveren. We zijn daar niet uniek in, zie dit stuk van Jane Caro, maar het niveau van het seksedebat is hier echt om te huilen. We blijven steken in de riedel dat mannen domineren, maar da’s geen punt want het is vanzelfsprekend dat het zo gaat en als vrouwen echt willen kunnen ze ook meedoen, dus wat zeuren we.

Het eindresultaat is dat mannen het debat bepalen. Dat heeft gevolgen voor mijn mate van betrokkenheid – en ook bijvoorbeeld die van jongeren en iedereen met een niet-blanke huidkleur, zoals hoogleraar Albert Meijer terecht opmerkt. Maar dit weblog stelt vrouwen centraal. Vrouw = mens = wordt beïnvloed als blanke mannen het debat domineren en alles een ver-van-je-bed-show lijkt. Als vrouw heb ik een grote neiging om te denken: ‘het zal me worst zal wezen of Samson of Asscher partijleider bij de PvdA wordt. Het is hetzelfde laken een pak. Het gaat niet over mij. Gaaaaap!’

Toch is die neiging toto desinteresse gevaarlijk. Het speelt de mannen in de kaart die het debat graag blijven domineren en die de macht stevig in handen houden. Het zorgt ervoor dat de status quo gehandhaafd blijft. Je moet hoop houden om de passiviteit van je af te werpen, stelt Rebecca Solnit:

The status quo would like you to believe it is immutable, inevitable, and invulnerable, and lack of memory of a dynamically changing world reinforces this view. […] One of the essential aspects of depression is the sense that you will always be mired in this misery, that nothing can or will change. … Things don’t always change for the better, but they change, and we can play a role in that change, if we act. Which is where hope comes in, and memory, the collective memory we call history.

Of, als hoop niet helpt, boos worden, adviseert journaliste Masha Gessen. Redenen genoeg om boos te worden en verandering te eisen. Zo ijvert PvdA-leider Samson opeens voor een vrouwelijke premier. Bart Zuidervaart wijst er in dagblad Trouw fijntjes op dat hij daar een beetje laat mee is:

In 2012 had Samsom ook de kans om de nummer twee op de lijst, Jetta Klijnsma, voor te dragen als vice-premier. Hij koos voor Asscher. De partijtop bestaat al vier jaar lang uit enkel mannen, onder leiding van diezelfde Samsom.

Andere partijen bewijzen niet eens die vriendelijke, galante lippendienst door, zoals weblog Powervrouwen dat zo mooi samenvat, een vegenpiet in te vliegen om te verdoezelen dat mannen de lakens uitdelen. Neem de SGP, waar vrouwen bewust ontbreken en de kieslijst dezelfde mannen als altijd bevat. De meeste andere partijen doen alsof gender niet bestaat, zwijgen over macht, zetten een paar vrouwen bij de eerste tien namen. Als iemand zo onaardig is om een probleem te signaleren wijzen mensen met het vingertje naar vrouwen zelf. Moeten ze maar ambitie tonen, of kunnen ze het niet.

Die vrouwen bij de eerste tien kandidaten lijken niet serieus mee te tellen. Een vrouwelijke nummer twee betekent bijvoorbeeld niet dat die vrouw meegaat naar formatiebesprekingen. Net als bij de keuze van een vice-premier gaan de topmannen bijna altijd voor een mannelijk maatje. Vrouwen zijn op die manier in Nederland al decennia de grote afwezigen bij formatiebesprekingen, waar de toekomst van de politiek voor vier jaar wordt vastgelegd.

Bovendien zou het zomaar kunnen dat de winst van Trump types zoals Geert Wilders en Jan Roos steun en moed geeft. Als dat soort Trump-light mannen en hun rechts populistische partijen aan invloed winnen, kunnen vrouwen het schudden. Stel dat veel kiezers in maart 2017 naar de PVV overlopen. Die partij wil abortus moeilijker maken. Weet dat partijen als CDA, ChristenUnie en SGP van harte mee zullen werken aan zulke maatregelen. Inclusief dezelfde minachting en hardvochtige stellingnames, gebaseerd op de mythe van de frivole abortus en onverantwoordelijke, domme vrouwen.

Jan Roos op zijn beurt kiest met de VNL de weg van de gepikeerde mannenrechtenactivisten. Neem een kijkje bij Wij joegen op Mammoeten om een idee te krijgen van die wereld. Roos’ VNL kraait bijvoorbeeld dat blanke mannen worden gediscrimineerd. Ze moeten onterecht het veld ruimen omdat de overheid vrouwen en allochtonen positief discrimineert. Opstand! Weg met die politieke correctheid, alle hens aan dek om de man te redden! Geloof maar dat VNL hier werk van maakt, hoe idioot je hun standpunt ook vindt:

Asserting that programs designed to counteract decades of systematic discrimination are proof that Straight White Males are not operating on the lowest difficulty setting in the game of life is not the winning argument you apparently believe it is. I’ll let you try to figure out why that is on your own.

Dan hebben we nog Thierry Baudet, die van zijn denktank Forum voor Democratie een politieke partij maakt en in maart mee wil doen aan de verkiezingen. Baudet toont zich al jaren een groot fan van de ‘dating’adviezen van Julien Blanc en pleit openlijk voor verkrachting, signaleerde HP/De Tijd in 2014:

In zijn laatste opiniestuk ‘Julien Blanc heeft volkomen gelijk,’ woensdag verschenen op The Post Online, stelt Baudet dat vrouwen in bed niet met respect behandeld willen worden. Jonge vrouwen, volgens Baudet de wreedste diersoort op aarde, bedoelen eigenlijk ‘ja’ als ze ‘nee’ zeggen. Ze willen overrompeld, overheerst en overmand worden. In Nederland noemen we dit overigens, tenzij er sprake is van een erotisch machtsspel, gewoon verkrachting.

Inderdaad. Willen we zulke seksistische mannen stemmen en macht geven  in de tweede kamer? Willen we mannenrechtenactivisten zoals Roos en Baudet de kans geven in Nederland te doen wat Trump en consorten voor de V.S. in petto hebben?

Enfin. Maart 2017. Verkiezingen. Lees de standpunten van de partijen. Breng je stem uit, ook als je denkt dat er weinig te kiezen valt. Stem als het kan op een vrouwelijke kandidaat, om in ieder geval een voet tussen de deur te houden. En mannen, stop met vrouwen afdoen als een wrede diersoort of handige opklapstoel, en maak eens écht ruimte aan die tafel van jullie.

Hoe jezelf te verdedigen als iemand je bij je hoofddoek wil grijpen

Leve Zee Abdulla. Deze vrouw draagt een hoofddoek en dat brengt steeds grotere risico’s met zich mee. Overal waar gastjes zoals Trump de macht grijpen, neemt het aantal agressieve daden jegens moslims toe. Mannen kunnen hun religieuze identiteit misschien nog verbergen, maar vrouwen zijn zeer zichtbaar met hun hoofddoeken. Voordat je het weet roepen mensen vanalles naar je of proberen ze je hoofddoek af te trekken. Dit is wat je dan kunt doen, toont Adulla in een door haar gemaakte video:

Zee Abdulla maakte ook een deel twee, met een techniek om te gebruiken in situaties waarbij iemand je van voren nadert:

Het zou niet nodig moeten zijn dat de volle verantwoordelijkheid  om zichzelf te beschermen op vrouwen neerkomt. Maar als al het andere faalt en omstanders niet helpen, moet je jezelf wel verdedigen.

Ben je een omstander en zie je dat iemand moslima’s lastig valt? (of homoseksuelen, of ouderen, of…..) probeer dan deze handige tips eens uit. En sluit je aan bij de Veiligheids-speld beweging. Allison, een Engelse die in de V.S. woont, nam dit initiatief toen na de Brexit de agressie jegens minderheden in haar land sterk toenam. Amerikanen namen het idee na Trump’s overwinning over en begonnen ook een veiligheidsspeld te dragen, ten teken dat ze minderheden willen steunen. Allison:

 “If you put the pin on, to me you are pledging to stand up. It can’t just be an empty gesture. You are pledging to make a difference. You could record what’s happening, you could call the police, stop the bus driver” she told The Guardian this summer. “Even if you feel too frightened, you can go to the person afterwards and say: ‘I’m so sorry, is there anything I can do for you?’ Even if it’s just making them a cup of tea.”

Inderdaad, het is geen perfect middel, maar het is beter dan niks.

 

Hoe te overleven in het Amerika van Trump

Hoe meer er bekend wordt over de teamleden die Donald Trump om zich heen verzamelt, hoe duidelijker het is dat Trump de weg kiest van racisme, seksisme en de opgestoken middenvinger. Na rabiate mannenrechtenactivist Steve Bannon en de openlijke moslimhater Michael Flynn heeft hij nu Jefferson Beauregard Sessions III gekozen als zijn minister van Justitie, een notoire racist uit Alabama. Geen wonder dat de New York Review of Books het tijd vond voor een essay van Masha Gessen. Die zet op een rijtje hoe je kunt overleven onder het bewind van een autocraat.

Trump ontpopt zich met zijn keuzes steeds meer tot een vriend van haters. Neem de benoeming van Sessions. De man is berucht in Alabama omdat hij er alles aan doet om de reproductieve rechten van vrouwen te vernietigen, zwarte kiezers weg te houden van stembussen en burgerrechten in te perken. Zoals Simon Maloy van wegmagazine Salon uitlegt: zo’n man benoem je niet om het land te verenigen, te helen en weer samen te werken. Zo’n man benoem je als provocatie, om spanningen te veroorzaken:

Trump is not uniting a damn thing here. Instead, he’s picking fights with groups that are already marginalized and vulnerable in American society. He’s letting those groups know that they will have no voice in his administration and should not expect their rights to be fought for or protected while he’s in office.

Onder die omstandigheden wordt het voor weldenkende mensen steeds moeilijker om mee te gaan in dubieuze oproepen om Trump een kans te geven, niet meteen te oordelen, af te wachten wat zijn team doet en wie weet valt het wel mee. Onder andere de Washington Post publiceerde een scherp stuk om die houding op de hak te nemen, bijvoorbeeld rond de benoeming van Steve Bannon:

We have no proof that he is threatening, other than his words and actions, the voices that he has given a platform to, and the ugly philosophy he has allowed to spread. We cannot possibly know what is in his heart. So, you know. Who knows.

Wie kijkt en echt ziet wat er gebeurt, merkt dat iedere benoeming tot nu toe bestaat uit een boze blanke man die vindt dat het land weer van hem moet worden, ten koste van alles wat niet blank en mannelijk is. UPDATE: Republikeinse politici in diverse staten voelen zich gesteund en komen met wetsvoorstellen om abortus totaal te verbieden en protesten tegen Trump aan te merken als ‘economisch terrorisme’.

In dit grimmige klimaat vol gaslighters is het hoog tijd voor Masha Gessen’s zes simpele regels om te overleven onder het bewind van zo’n rancuneus autoritair regime:

  1. Geloof wat de autocraat zegt. Als Trump allerlei wetten omver wil gooien, zal hij dat doen, te beginnen met het omvormen van het juridische systeem. Gessen schreef dat de keuze voor minister van Justitie wat dat betreft een cruciale is. Met Sessions zet Trump een duidelijke eerste stap
  2. Laat je niet in de luren leggen door tekenen van normaliteit
  3. Besef dat instituten je niet zullen redden. Zie hoe snel alles in elkaar stortte in Rusland en Turkije, te beginnen met het justitiële systeem.
  4. Wordt boos. Met woede kun je de gelatenheid doorbreken en in actie komen. LET OP: ”This will lead people to call you unreasonable and hysterical, and to accuse you of overreacting. It is no fun to be the only hysterical person in the room. Prepare yourself.”
  5. Sluit geen compromissen (dat leidt namelijk tot collaboratie en erger)
  6. Blijf naar de toekomst kijken – alles gaat een keer voorbij.

Zoals Gessen constateert is Trump de eerste in de geschiedenis van de V.S. die het hoogste ambt haalt terwijl hij aantoonbaar en bewijsbaar een verleden heeft als chronische leugenaar, belastingontduiker, racist en seksist, die gesteund wordt door de Ku Klux Klan en andere dubieuze organisaties en personen:

 Most important, Trump is the first candidate in memory who ran not for president but for autocrat—and won. I have lived in autocracies most of my life, and have spent much of my career writing about Vladimir Putin’s Russia. I have learned a few rules for surviving in an autocracy and salvaging your sanity and self-respect. It might be worth considering them now.

Oh en vrouwen, neem de tijd om te treuren om het verlies van Clinton. Zoals Angela Chapin van de Huffington Post in herinnering brengt toonde zij zich haar hele carrière een voorstander van vrouwenrechten en goede medische zorg, en beloofde een kabinet wat voor de helft uit vrouwen bestaat. Geconfronteerd met de schrikbarende ontwikkelingen rondom team Trump wordt het verlies van dat hoopvolle perspectief alleen maar pijnlijker – en het is goed om daarover te rouwen. Want:

Many people have been worrying what messages this election sends to little girls. That even if you work really, really hard at something, your abuser will still end up winning. That sticking your head above the parapet and attempting to claim power means facing more vitriol, more abuse, more threatening language, than your male opponent could ever imagine. That the patriarchy kicks back with ferocity if you try to undermine it. That most women would have given up, and that Hillary didn’t, and she still lost.

 

Seksisme alarm: moeder heeft het gedaan

In de categorie ‘volautomatisch’/onbewust seksisme deze keer een column van Sheila Sitalsing, nota bene gepubliceerd door maandblad Opzij. Zij reageert op een onderzoek van het CBS waaruit blijkt dat pubers al honderd procent doordrongen zijn van de Nederlandse norm op het gebied van huishouden en betaald werken. Het kostwinnersmodel heeft afgedaan. Het nieuwe ideaal voor heterostellen is het anderhalfverdienersmodel. In dat model heeft hij dé baan, en is zij hoofdverantwoordelijk voor huishouden en kinderen, met een baantje erbij ‘voor de extra’s’ of ‘om de kinderopvang te betalen‘.

De rubriek Seksisme Alarm bestaat omdat we openlijke vrouwenhaat makkelijk herkennen. ‘Wijven kunnen niet autoracen, ze horen in de keuken thuis’, da’s duidelijk en daar kun je makkelijk stelling tegen nemen, als je van mening bent dat vrouwen mensen zijn. In Nederland zijn we echter een stapje verder. Het seksisme gaat ondergronds, wordt impliciet, of krijgt een roze strik (het zogenaamde ‘welwillend seksisme’.) Of het gebeurt zo onbewust volautomatisch dat het niemand opvalt. Die voorbeelden, soms wat ouder van datum en soms recent, verzamel ik hier.

In dit seksisme alarm: het CBS onderzocht hoe jongeren over de verdeling van betaald en onbetaald werk denken. Ze moesten zich voorstellen dat ze later een relatie en een kind hadden, en hoe de situatie dan zou zijn. Dat leidde keurig tot een scenario waarbij híj minimaal vier dagen per week betaald buitenshuis werkt, en liefst fulltime. Zij heeft geen betaalde baan of verricht hooguit een dag of twee in de week betaald werk. Voor de rest zorgt zij onbetaald voor huishouden en kinderen.

Sitalsing signaleert in Opzij terecht dat jongeren blijkbaar al in een vroeg stadium weten hoe het volgens de omgeving hoort. De jongeren beschrijven een norm, en voegen zich daar naar.

So far, so good. Maar dan schrijft ze dit, met de vetgedrukte delen door mij toegevoegd:

In hoeverre dit de schuld is van Bart Smit, roze stofzuigers voor meisjes en scheikundedozen voor jongens valt buiten de opzet van dit onderzoek. Het CBS heeft wel iets anders onderzocht dat vermoedelijk nog bepalender is dan pratende babypoppen: kinderen nemen een voorbeeld aan hun ouders.  Moeders met kleine baantjes die het zorgen goeddeels voor hun rekening nemen en het geld verdienen goeddeels overlaten aan de man in huis geven aan hun dochters én hun zoons de boodschap mee dat dit oké is. Daarnaast zitten die moeders vermoedelijk de hele tijd de vaders die iets in het huishouden doen te bekritiseren te corrigeren. Want – en dit vind ik de zieligste uitkomst van het onderzoek – niemand, helemaal níemand van de ondervraagde jongeren denkt dat jongens beter zijn in stoffen, wc’s poetsen en koken dan meisjes. Je oogst wat je zaait.
In deze tekst gaat het om schuld. Wie heeft schuld. Het gaat om ‘je oogst wat je zaait’, een verwijzing naar een metafoor die onder andere in de Bijbel voorkomt. De ‘je’ in de zin over oogsten wat je zaait, is duidelijk degene die schuld heeft. Dat geeft een morele lading aan het geheel.
Wie is die ‘je’ die zaaide wat er geoogst wordt?  ”Kinderen nemen een voorbeeld aan hun ouders”, schrijft Sitalsing. Dat gaat meteen over in moeder. De moeder neemt het zorgwerk op zich. De moeder laat geld verdienen over aan de man. De moeder geeft dochters en zonen de boodschap mee dat de norm oké is. Zíj, de moeder, is degene die zaait. Zij, de moeder, heeft schuld, stelt Sitalsing impliciet.
Maar hoezo verandert ”ouders” opeens in alleen de moeder? Waar is de vader gebleven? Wat geeft hij zijn kinderen mee? Waar zijn de werkgevers die vrouwen naar huis sturen zodra ze aangeven dat ze zwanger zijn? Waar zijn alle familieleden, collega’s, vrienden en andere mensen die vrouwen onder zware sociale druk zetten om zich te schikken in dat anderhalf verdienersmodel? We lezen echter niks over de omgeving of de anderen. We lezen alleen dat de moeder vermoedelijk [= eigen invulling van Sitalsing, haar vermoeden] op vaders begint te vitten zodra die proberen iets in het huishouden te doen.
Zo dan mannen verleiden?
Sitalsing herhaalt hiermee een seksistische mythe, die vaak wordt ingezet om vrouwen met schuld beladen terug in hun hok te knuppelen. ‘Hoezo klagen dat mannen niks doen in het huishouden. Je maakt het er zelf naar, dus zeur niet.’ In werkelijkheid zie en lees je dat vrouwen tobben, elkaar om advies vragen wat te doen, en vanalles proberen om diplomatiek hun man te betrekken bij huishouden en gezin. Van mannen bekritiseren is alleen sprake in de zin van pleiten voor een herverdeling van betaald en onbetaald werk, omdat vrouwen overbelast worden als ze overal alleen voor staan.
Kortom, we hebben hier een prachtig staaltje volautomatisch seksisme te pakken. Wat er ook gaande is, wie er ook allemaal een aandeel in hebben, we letten alleen op moeder de vrouw. Zij is de schuldige. Foei, moeders! Beter je leven en wel nu meteen, anders groeit de volgende generatie ook op voor galg en rad en schiet het niet op met het feminisme.

Nieuwsronde: de onverwoestbare editie

Vrouwen komen overal in de wereld seksisme tegen. Gelukkig staan ook overal meisjes en vrouwen op om ondanks alle tegenwind hun eigen weg te vinden en te doen wat ze zelf belangrijk vinden. Daarom een nieuwsronde helemaal gewijd aan zulke onverwoestbare vrouwen.

  • Steeds meer meisjes voetballen, maar als je voetbalplaatjes wil verzamelen heb je alleen maar mannen. Zweedse meisjes bedachten er iets op. Ze ontwierpen hun eigen voetbalplaatjes. Eindelijk kunnen ze de portretten verzamelen van beroemde voetbalsters, waaronder landgenote Lotta Schelin.
  • Als zestienjarige kreeg de Iraanse Tala Raassi veertig zweepslagen omdat ze het waagde een minirok te dragen. Voor haar familie was deze straf de aanleiding om te vertrekken naar de Verenigde Staten. Nu ontwerpt ze badkleding. En schreef een boek over vrouwen en het recht om te dragen wat je wil, zonder dat daar ellende van komt: ,,Vrijheid draait niet om hetgeen je draagt, maar om de keuze die je hebt. Als de ene aan het strand een bikini wil dragen en de andere een boerkini is dat allebei prima voor mij.”
  • Ierse vrouwen zijn op geen enkele manier baas in eigen buik, maar weten de conservatieve dogma’s in hun land te omzeilen dankzij Women on Web. Deze van origine Nederlandse organisatie geeft internetconsulten en stuurt vrouwen, waar nodig, per post de pillen mifepristone en misoprostol om een vroege zwangerschap veilig af te breken. Vrouwen rapporteren goede resultaten. Ze voelen zich dankbaar en opgelucht. Een wetenschappelijk onderzoek ondersteunt en versterkt dit feit. Ook een feit: drie op de vijf Ieren wil abortus legaliseren, zodat dit type omweg niet meer nodig is.
  • De Pakistaanse Mukhtaran Mai overleefde een groepsverkrachting. Dat niet alleen, maar ze ontwikkelde zich tot een actievoerster en hulpverleenster aan vrouwen die, net als zij, seksueel geweld meemaakten. Haar meest recente wapenfeit: ze nam deel aan een modeshow. Door zichtbaar te zijn, hoopt ze andere slachtoffers aan te moedigen om hun schaamte te overwinnen.
  • Jessica Williams begon een uitzendbureau voor administratief personeel. Prompt kreeg ze van werkgevers allerlei verzoeken van het type ‘we willen een secretaresse, ze moet blond zijn en hoge hakken dragen’. Williams schrok van dit structurele seksisme en besloot het probleem bij de bron aan te pakken. Haar gouden tip: vraag ‘waarom’. Waarom moet ze blond zijn? Waarom zoekt u een zij en geen hij? Dan is het snel afgelopen met dit type discriminatie, merkt ze.
  • Kunstenaar Dan Goldman en filmmaker Ram Devineni bevonden zich in de Indiase stad Delhi toen mannen daar in 2012 in een bus een vrouw verkrachtten en verminkten, zodanig dat ze later stierf aan haar verwondingen. Om iets te doen ontwikkelden ze de superheldin Priya. Priya vecht met de kracht van de godin Shakti tegen verkrachters en, in een tweede stripboek, tegen mannen die bijtend zuur over vrouwen heen gooien. Met de comic willen beide mannen de jeugd bereiken, de discussie over geweld tegen vrouwen op gang brengen, en de bewustwording bevorderen.
  • Vrouwen protesteren overal tegen onderdrukking en geweld. Amerikaanse vrouwen in Rhode Island hielden een demonstratieve yogabroekenparade na beledigende opmerkingen over vrouwenkleding. Indiase vrouwen weigeren nog langer een sluier te dragen. Argentijnse vrouwen staakten en demonstreerden afgelopen woensdag, nadat mannen een vrouw vermoordden met een combinatie van marteling en verkrachting. Dat was één dode vrouw teveel: de Argentijnen pikken het geweld niet meer.  Ook in Chili, Uruguay, Paraguay, Bolivia en Guatemala gingen mensen de straat op om tegen geweld tegen vrouwen te demonstreren, met de slogan ‘Ni una menos’. Oftewel geen één minder – want als je een vrouw vermoordt, is er weer eentje minder….
  • Nadat Facebook een voorlichtingsvideo over borstkanker verwijderde wegens aanstootgevend, herplaatsten de makers de gewraakte video, alleen nu met vierkante borsten. Zo omzeilen ze een systeem van censuur waarbij mannen allerlei seksistische zooi kunnen spuien terwijl je niks mag zeggen over borstvoeding geven of borstkanker voorkomen.
  • Mensen die anderen schade toe willen brengen, zetten vaak eerst deze stap: de ander reduceren tot een hatelijk doelwit, zodat het daarna ok lijkt om ze aan te pakken. Dit speelt onder andere in de V.S., waar de overwinning van Trump toegang tot een veilige abortus bedreigt. Vrouwen slaan terug door hun mens-zijn te benadrukken. Dat doen ze door hun persoonlijke abortusverhaal te delen. Niet alleen ontkracht dat vijandbeelden over vrouwen die een zwangerschap afbreken, maar het benadrukt ook de vele nuances, grijze gebieden en de dilemma’s waar vrouwen mee zitten. Of ze doneren geld aan Planned Parenthood, en laten een certificaat sturen naar Mike Pence, Trump’s vice-president en notoir vrouwenhater.

Surfen: dit glazen plafond ging wel aan diggelen

Surfwedstrijd houden op de allerhoogste golven? Jarenlang kon je dat als vrouw vergeten. Turfbonden weigerden vrouwen toe te laten omdat het te gevaarlijk zou zijn. Na veel protesten, lobbyen en de dreiging dat toezichthouders vergunningen zouden weigeren als vrouwen niet mee mochten doen, konden twaalf vrouwen het vorige week eindelijk tegen elkaar opnemen bij de World Surf League in Hawaii. Paige Alms schreef geschiedenis als de eerste winnares van dit type competitie.

Eindelijk een glazen plafond dat wél aan diggelen gaat, concludeerde deelneemster Bianca Valenti, die zich de afgelopen jaren hard maakte voor een vrouwencompetitie op de hoogste golven:

Competitor Bianca Valenti, who has pushed for women to be included in professional big-wave surf contests, called the day a big step forward for women in the sport. “It’s the least we can do to speak to the election the other day,” Valenti said, referring to Hillary Clinton’s defeat by President-elect Donald Trump. “I watched Hillary’s concession speech and what she was saying — how important it was for women to really stand up now more than ever to break the glass ceiling — and that really resonated a lot,” Valenti added.

Na Hawai wil Titans of Mavericks, een competitie die in Californië plaats vindt, ook vrouwen opnemen in het programma.

Een paar artikelen waar ik graag de aandacht op vestig

Eén van de redenen waarom ik dit weblog bij houd, is zodat ik mensen kan doorverwijzen naar vrouwen die belangwekkende meningen uiten, inzicht geven in situaties, en iets vertellen over hun ervaringen. Vlak na elkaar kwam ik drie van zulke artikelen tegen. Een interview met Tamil schrijfster Ambai, en twee artikelen rondom het psychologische klimaat in de V.S. na de winst van Trump.

Journaliste Pooja Pillai interviewde Ambai en dook met haar de diepte in, over haar boeken, de perceptie van haar werk, feminisme, vriendschap tussen vrouwen en de verschillende manieren waarop mensen de nalatenschap van een auteur beheren, afhankelijk van diens sekse. Prachtig interview, geeft heel veel inzicht.

In ander nieuws: de winst van Trump dendert door. Feministe Lindy West publiceerde een artikel – lees het hier – over een nieuwe trend in analyses over de overwinning van deze man. Volgens allerlei (mannelijke) opiniemakers zou hij de Amerikaanse verkiezingen hebben gewonnen omdat politieke correctheid ontoelaatbare vormen aanneemt en sociale bewegingen te fel actie voerden. Pardon:

blaming political correctness for President Trump is […] every battered wife who has been murdered by her husband when she tries to leave. It’s “I wouldn’t have to hurt you if you’d just behave.” It’s a disingenuous rationalisation peddled by people who know they did nothing to help when Trump’s Voltron of hate was gathering steam and are suddenly terrified because the stock market is crashing. […] And what do you actually want us to do on a practical, day-to-day level? [..] Never defend our boundaries until they shrink down and garrote us? It’s not an option. Political correctness is not voluntary; it’s survival.

Toevoeging van mijzelf: het gebruik van het woord ‘overleven’ is niet overdreven in een land waar blanke mannen Trump als hun Alfamannetje ziende Ku Klux Klan Trump’s overwinning wil vieren, Trumpaanhangers mensen doodsbedreigingen sturen via Facebook, mannen vrouwen bestraffend toespreken omdat ze Clinton’s verlies bewenen, de aankomende president klimaatverdragen wil opzeggen, vreemdelingen wil deporteren en allerlei sociale vangnetten wil afschaffen, en instanties een stijging signaleren in het aantal hatecrimes.

Kali Holloway signaleert nog een andere trend. Een koor van mensen, opvallend vaak blank en mannelijk, roepen alle mensen die Clinton steunen op om alles te vergeten en sympathie te hebben met Trump-aanhangers, want deze blanke kiezers hebben het zo moeilijk. Dit plaatst mensen in een moeilijke positie. Begrip tonen en je verzoenen klinkt supernobel, maar wat als de ”tegenpartij” er hele andere gedragsregels op nahoudt, vraagt juriste Marie Henein zich af:

Going high when they go low means you speak only to people who were listening in the first place. It’s like bringing thank-you cards to a knife fight. You’re going to get hurt or worse, lose.

Bovendien vinden veel gemarginaliseerde groepen het moeilijk om sympathie op te wekken voor die klem zittende blanke Trumpstemmer, beargumenteert Kali Holloway in de derde must read:

For a people who have shamed black folks for supposedly always wanting a hand out, for being a problem of the entitlement state, I have never seen people who so firmly believe they are owed something.

Bonus 1: deze Twitterberichten

 12 nov.For years I shamefully failed to realise that men who shout Paki at me from passing cars are actually experiencing a lot of economic anxiety
 20 u20 uur geledenSan Francisco, CA It’s like telling someone in an abusive marriage that since ½ the people in the marriage like beating them, they need to find common ground.

Bonus 2: een aantal journalisten en schrijvers waarschuwen dat Trump een autoritair regeringsmodel vertegenwoordigt. Zo heeft Trump tijdens zijn campagne verschillende keren aangekondigd dat hij wetgeving rondom laster wil verruimen in gevallen waarbij de pers negatieve berichten publiceert.

Bonus 3: de altijd betrouwbare, scherpe John Oliver over het normaliseren van het aanstaande presidentschap van Donald Trump:

SF auteur Sheri Tepper overleden

Ik voel een grote behoefte opkomen voor nóg een plaatje van een schattig katje, om het leven te verzoeten, want na het nieuws dat blanke Amerikanen een racistische seksist tot president kroonden kwam ik erachter dat auteur Sheri S. Tepper eind oktober overleed. Ze zag het levenslicht in 1929 en debuteerde in de jaren tachtig met haar eerste SF roman voor volwassenen. Al snel ontwikkelde ze zich tot een auteur van zeer originele SF en leverde de ene na de andere klassieker af.

Onder andere uitgeverij TOR classificeert Tepper als een auteur die je óf haat, óf steengoed vindt. Ook lezers laten regelmatig weten dat ze zich nog steeds uitgedaagd voelen door Tepper’s science fiction:

It’s pretty much a guarantee when I pick up one of her books, that I’m going to read something strange, perhaps astonishing, maybe even offensive – but the originality; the uniqueness, is the true pay off. I love that when I read her books I’m not delving into something that’s been done a million times before.

Onder andere haar roman Grass (vertaald als Heren van Gras) staat hoog op mijn lijstje van iconische science fiction. Website Infinity Plus noemt dit boek een van de meest veelbetekenende romans van de jaren tachtig, vol literaire invloeden uit Moby Dick en de gedichten van Walt Whitman.

Het verhaal van Heren van Gras speelt zich af op een planeet waar grasvlakten overheersen – niet vreemd voor een vrouw die opgroeide in een prairiestaat in de V.S. Een elite van grootgrondbezitters lijkt de planeet te domineren, maar is dat wel zo? Steeds meer tekenen wijzen erop dat een inheems ras domineert en de mensen inzet voor eigen doeleinden. Het verhaal is een mengsel van ‘vreemde wereld ontdekken’, ecologie, horror, religieus fundamentalisme en vrouwenemancipatie.

Grass is daarmee een van de SF-romans waarin Tepper kwesties verwerkte die haar nauw aan het hart lagen, zoals racisme en seksisme. Die bevlogenheid droeg ze ook uit in het ”echte leven”. Zo begon ze in 1962 bij Planned Parenthood, een organisatie die medische zorg aan vrouwen levert. Ze droeg bij aan de groei van klinieken in Colorado en Wyoming, ontwikkelde een systeem om anticonceptie aan huis te bezorgen bij plattelandsvrouwen met een laag inkomen, en deed er alles aan om vrouwen baas in eigen buik te laten zijn. In interviews vertelde ze dat ze zichzelf ziet als een ecofeminist.

Onder andere collega SF auteur John Scalzi betreurt haar overlijden én de neiging van mensen om haar romans niet geheel op waarde te schatten:

she was one of my favorite science fiction and fantasy writers, and an influence on my thinking about SF/F writing, so to have her gone on is still a deeply depressing thing. Also a bit depressing: That Tepper, while well-regarded, is as far as I can tell generally not considered in the top rank of SF/F writers, which is a fact I find completely flummoxing. Her novel Grass has the sort of epic worldbuilding and moral drive that ranks it, in my opinion, with works like Dune and Perdido Street Station and the Earthsea series; the (very) loose sequel to GrassRaising the Stones, is in many ways even better, and the fact that Stones is currently out of print is a thing I find all sorts of appalling. […] Farewell, Ms. Tepper. Your voice will be missed. I’ll keep reading what you have left us.

Vrouwen bereiden zich voor op komst Trump

Amerikanen in het algemeen en vrouwen in het bijzonder bereiden zich voor op Trump. Vrouwen roepen elkaar op snel een spiraaltje laten plaatsen voordat Trump Obamacare uitkleedt en abortus onmogelijk maakt. Burgerrechtenorganisatie ACLU wil Trump voor de rechter slepen zodra hij als president wetten begint te breken. En een Professor Rechten acht een afzettingsprocedure mogelijk, vanwege frauduleuze toestanden rond de Trump Universiteit. Alleen komt in dat geval Mike Pence aan de macht, en die is zo mogelijk nog vrouwvijandiger dan Trump.

Trump staat vijandig tegenover abortus en wil Obamacare inperken. Vrouwen moeten dan honderden, soms duizenden dollars betalen voor een spiraaltje en kunnen nergens legaal terecht als ze tóch zwanger worden. Daarom gebruiken ze onder andere Twitter, om in actie te komen voordat Trump aan de macht komt. Met een spiraaltje ben je als vrouw redelijk beschermd tegen een ongewenste zwangerschap. Misschien zelfs lang genoeg om Trump’s oorlog tegen reproductieve rechten van vrouwen uit te zingen.

Media doen daarnaast oproepen aan mensen, om organisaties te steunen die opkomen voor vrouwen en hun rechten. De Huffington Post verwijst bijvoorbeeld naar organisaties voor vrouwen met een gekleurde huid, organisaties die transgenders steunen, hulpverlening voor seksueel geweld, Planned Parenthood en diverse feministische organisaties, zoals de National Women’s Law Center. Feministen zelf doen die oproepen ook en roeren zich om een plan op te stellen voor de komende vier jaar.

Dat soort oproepen hebben effect. Ster Katy Perry doneerde 10.000 dollar aan Planned Parenthood. ACLU, een organisatie die zich inzet voor burgerrechten, ontving een recordbedrag aan donaties vlak na de overwinning van de Republikeinen. Met zo’n oorlogskas kan ACLU aan de slag. De organisatie wijst er terecht op dat veel plannen van Trump basale mensen- en burgerrechten schenden. Ze zien Trump daarom graag in de rechtbank. Bijvoorbeeld als hij inderdaad over wil gaan tot de deportatie van bevolkingsgroepen die Trump eng vindt. Of marteling opnieuw onderdeel wil laten uitmaken van de verhoortechnieken van het Amerikaanse leger.

Michael Moore, een van de weinigen die de overwinning van Trump al in juli 2016 correct voorspelde, gaat een stap verder. Hij roept op tot een afzettingsprocedure tegen de nieuwe president-in-spe, omdat hij ongeschikt is voor het presidentschap en de wet breekt of binnen de kortste keren gaat breken.

Iemand anders die tot dit soort stappen oproept is Christopher Lewis Peterson van de Universiteit van Utah en het S.J. Quinney College of Law. Tegen Trump lopen diverse rechtszaken, onder andere rond een dubieuze ‘Trump Universiteit’ die mensen het geld uit de zakken klopte. Bij een veroordeling wordt het lastig legitiem president te blijven, aldus Peterson. Alleen is Trump’s tweede man een enge Christenfundamentalist, dus een afzetting leidt niet automatisch tot een verbetering in de situatie en vooruitzichten van iedereen die niet blank, mannelijk en hetero is. Integendeel.

Wat betreft psychologische nazorg produceerde tijdschrift Cosmopolitan een video met boodschappen die vrouwen Clinton willen meegeven, nu de Democratische droom uiteen spatte. Schrijfster J.K Rowling stak meisjes en jonge vrouwen een hart onder de riem. Laat je niet ontmoedigen, zei ze, want ten eerste won Clinton in absolute getallen – ze kreeg de meeste kiezers achter zich. En ten tweede zal het er ooit, op een dag, wél van komen dat de V.S. zich een vrouwelijke president voor kunnen stellen. Amerikanen krijgen ook de tip om te doen wat Engelse deden die tegen een Brexit stemden. Speldt discreet een veiligheidsspeld op je kleding, ten teken dat je het goed voorhebt met minderheden.

Ook SF auteur John Scalzi mengde zich in de fall-out van de verkiezingen. Zo schijnen veel Trump-stemmers het vervelend te vinden dat mensen hen racistisch noemen. Ze zijn niet racistisch! Scalzi, die eerder furore maakte met zijn metafoor over blank, mannelijk privilege, maakt nu de vergelijking met televisie abonnementen om mensen in te laten zien waar ze voor kozen met Trump.

Stel dat je HBO wil, zegt Scalzi, maar je kunt dat kanaal alleen krijgen als je ook Cinemax accepteert. Dan kun je wel zeggen ‘ja maar ik nam dat abonnement alleen voor HBO’, maar je accepteerde tegelijkertijd ook Cinemax. Je betaalt ervoor. Het kanaal staat op je lijst met zenders. Je steunt Cinemax met je geld. Zo ook met het racisme en seksisme van Trump:

This election, you had two major Presidential providers. One offered you the Stronger Together plan, and the other offered you the Make America Great Again plan. You chose the Make America Great Again plan. The thing is, the Make America Great Again has in its package active, institutionalized racism (also active, institutionalized sexism. And as it happens, active, institutionalized homophobia). And you know it does, because the people who bundled up the Make America Great Again package not only told you it was there, they made it one of the plan’s big selling points. And you voted for it anyway. So did you vote for racism? You sure did.

En je stemde ook voor seksisme. Dat is waarom vrouwen zich nu koortsachtig voorbereiden. Je weet maar nooit wat er gebeurt in een land waarin iemand als Trump president wordt. Brrrrrrrr!

Blanken, ook blanke vrouwen, hielpen Trump aan de macht

De V.S. krijgen geen vrouwelijke president en de analyses over het hoe en waarom blijven binnen stromen. Allerlei journalisten kunnen er bijvoorbeeld niet over uit dat blank en mannelijk zijn blijkbaar meer gewicht in de schaal legde dan intelligentie en integriteit, zoals webmagazine Salon samenvatte onder de kop ‘de misogynie-apocalypse‘. In haar slot-toespraak riep Clinton jonge vrouwen op de moed niet te verliezen, maar da’s lastig als een pussygrabber je president wordt, terwijl Clinton in absolute getallen de meeste kiezers achter zich kreeg.

Het waren blanke mannen (63%) en, in iets mindere mate, blanke vrouwen (52 a 53%), die Trump het Witte Huis in loodsten. Veel van hen kwamen uit de zogenaamde Rustbelt staten, waar de auto-industrie instortte en de blanke middenklasse zware klappen kreeg. Deze mensen voelen zich verraden door Het Systeem en waren gevoelig voor Trump’s beloften over nieuwe banen en het wegjagen van niet-blanken (want: minder concurrentie op de arbeidsmarkt).

Mannen (80%) en vrouwen (93%) met een gekleurde huid stemden massaal op Clinton, maar zij vormden met 31% van het totaal de minderheid van de kiezers. Republikeinen droegen bij aan de dominantie van blanke kiezers, door de afgelopen jaren de drempel om jezelf als kiezer te registreren, zodanig te verhogen dat vooral mensen met een gekleurde huid buitengesloten werden. Pas in juli en augustus dit jaar merkten rechters dit type wetgeving aan als racistisch, maar dat was te laat.

De uitslag betekent dat de blanke cultuur domineert en in die cultuur is slechts plaats voor één soort vrouw. Zoals wetenschapster Patricia Williams het analyseerde in een paneldiscussie van The Guardian:

Trump has consistently appeared with a backdrop of attentive women, blonde women, beautiful women who smile and wave and whom he symbolically shelters from rapists and terrorists and the “very bad people” from “certain neighbourhoods”. Like many of us Nasty Women of a certain age and weight, Clinton is not sheltered by such cowboy chivalry.

Williams komt hier tot dezelfde conclusie als eerder auteur Susan Faludi. In haar boek Backlash constateert ze dat de dominante cultuur in de V.S. in tijden van angst en onzekerheid, zoals na de aanslagen van 11 september, terugschiet naar een soort cowboymodel.  In dat model beschermen blanke mannelijke mannenmannen tere blanke vrouwtjes tegen ‘de vijand’, een monsterlijke Ander, zoals enge moslims, gevaarlijke negers of verkrachtende Mexicanen.

De tere blanke vrouwtjes mogen slachtoffer zijn, zwijgen, mooi wezen en hun man steunen. Ze mogen zich, onder de bescherming van een welwillende potentaat, wijden aan hun kerntaken, te weten keuken en kinderen. Het is in dit culturele klimaat niet de bedoeling dat vrouwen handelen als zelfstandige mensen. Laat staan dat ze assertief rechten opeisen en vol zelfvertrouwen ambitie tonen.

Haal je je als vrouw tóch vanalles in je hoofd, dan is de straf snel en onverbiddelijk, ongeacht politieke kleur. Zoals feministisch auteur Robin Morgan in dezelfde paneldiscussie aangaf, met Clinton als voorbeeld:

She [Clinton – red.] could not have committed enough crimes, short of genocide, to warrant the 30 years of attacks she’s weathered – starting in Arkansas for simply wanting to keep her own name and law career. This year’s sexist vitriol came from the left (Bernie bros chanting, “Bern the witch”), the right (need I list these?), with, for the hell of it, accused rapist Julian Assange, Fox News’s alleged sexual harasser Roger Ailes and the FBI piling on.

Bij dit alles moet je niet verbaasd opkijken als een deel van de blanke vrouwen dezelfde standpunten innemen als blanke mannen, stelt feministe Amanda Marcotte:

a substantial portion of that vote was sheer racism. Make no mistake, there are women in this country who don’t care if Trump eschews the Bible and instead is sworn in with his hand on the pussy of an unwilling woman, so long as he does so while threatening to screw over Mexicans and Muslims. As the essays aboutbenevolent sexism have warned, women can be just as vile and hateful as men. […]

Die bereidheid tot aanpassing neemt toe als er slechts één man staat tussen jou en armoede, en als niet meedoen aantoonbaar bakken vrouwenhaat oplevert. Wie wil er nou gebrandmerkt worden als heks en leugenachtige castrerende bitch, zoals Clinton overkwam? Veel vrouwen willen die openlijke haat ontlopen (en neem ze dat eens kwalijk). Marcotte:

It’s even tempting, in many cases, to believe that if you join in with the misogyny, you’ll be spared. Call other women sluts, and you’ll look pure. Call them bitches and shrews, and you look more pleasant by comparison. Agree that there’s just something wrong with Clinton’s voice, and your voice will be judged more sonorous.[…] …it’s actually simpler for women to accede not just their outward behavior, but their hearts, to this sexist system.

Je kunt die 52 tot 53% van de blanke vrouwelijke Trumpkiezers ervan beschuldigen dat zij hun sekse verraden hebben, zoals L.V. Anderson deed in magazine Slate. Maar zoals Marcotte al aangaf kan die keuze de uitkomst zijn van racisme, of navigeren tussen twee kwaden – Trump of sociale straf van mannen waar je afhankelijk van bent? Ook kan zelfhaat een rol spelen, signaleert Anderson. Dat is een bekend probleem bij onderdrukte groepen: je verinnerlijkt de haat van de dominante groep en geeft je eigen belangen op in je drang om ‘een van de jongens’ te worden en een veiligere positie te verkrijgen.

De dynamiek rondom blanken die zich genaaid voelen door Het Systeem en van daaruit vijandbeelden creëren, geldt ook voor Nederland. Mannen tonen zich bijvoorbeeld buitengewoon pissig omdat ze alimentatie moeten betalen na een scheiding, iets wat sowieso het resultaat is van een traditioneel rollenpatroon. De discussie daarover leverde bakken vrouwenhaat op: mannen creëerden een vijandbeeld van luie, liegende uitbuiters die arme onschuldige vaders weg houden van hun bloedjes van kinderen en dan nog geld willen ook. Nou mooi niet, bitch!

De toekomst voorspelt weinig goeds. Blanke mannen zoals Geert Wilders roepen al jaren om minder Marokkanen. Jan Roos van VNL was al overgegaan tot expliciet  oproepen om de discriminatie van blanke mannen te stoppen en maatregelen rond positieve discriminatie van vrouwen en niet-blanken af te schaffen. Roos vergeet even dat mannen al eeuwen positieve discriminatie genieten en gebruik maken van een mannenquotum aan de top, maar wat is logica en historisch besef als je lekker kwaad kunt aanschoppen tegen de Ander.

UPDATE: zie hierover ook deze analyse in magazine Salon. De woede is echt, maar mensen, vooral mannen, voelen die woede omdat ze privileges kwijt raken die ze om te beginnen al onterecht kregen en waarvan ze konden profiteren, puur en alleen op basis van hun sekse en huidkleur.

Ook in Nederland is de kans groot dat een grote groep blanke vrouwen meestemt met deze boze blanke mannen. Ruim 60% van de volwassen vrouwen in Nederland is financieel afhankelijk, vaak van een man. Ook blanke vrouwen kunnen racisme tonen en samen met blanke mannen schreeuwen om minder Marokkanen. Ook Nederlandse vrouwen kunnen de minachting verinnerlijken en uit zelfhaat en/of angst meestemmen met de dominante mannengroep, want anders dan. Ook Nederlandse vrouwen zijn gevoelig voor de sirenenzang van de patriarchale deal.

Is er hoop? De circa 50% blanke Amerikaanse vrouwen die NIET op Trump stemde. Het feit dat vrouwen, ondanks alles, blijven proberen. De vrouwen die zich keer op keer in het harnas hijsen om gevoelige onderwerpen te bespreken, vooruit te komen en de situatie van vrouwen te verbeteren. Daar moeten we het van hebben. Jezelf herpakken en het stappenplan van Michael Moore volgen. Oh, en hoop houden. Dat helpt ook. Net zoals de vrouwen die stierven zonder ooit het stemrecht voor vrouwen mee te maken, maar die daar toch voor streden omdat ze verder keken dan hun eigen leven lang was.

De winst van Trump bekeken door een genderbril

Wow, de uitslag van de Amerikaanse verkiezingen is binnen, en het is zoals ik gevreesd had. President Trump. Sorry, ik moet er even aan wennen, maar om eerlijk te zijn had ik dit artikel in de kern al klaar staan sinds eergisteren. Dit vanwege een analyse van filmmaker Michael Moore uit juli 2016. Hij legde destijds haarfijn uit waarom Trump zou winnen, en alles wat hij toen schreef, gebeurde in de nacht van 8 op 9 november. Hieronder meer, maar eerst even een plaatje van een schattige kitten. Want hoe de situatie ook is, met een schattig katje erbij wordt alles per definitie beter. Kijk!

Ze kreeg uiteindelijk de meerderheid van de kiezers achter zich, maar verloor vanwege het Amerikaanse systeem tóch hele staten, waardoor de kiesmannen naar Trump gingen. Moore beschrijft precies de reden waarom ik zijn correcte analyse over deze uitkomst destijds even liet voor wat het was, en misschien tegen beter weten in hoopte dat Clinton het glazen plafond zou doorbreken:

you listen to Hillary and you behold our very first female president, someone the world respects, someone who is whip-smart and cares about kids, who will continue the Obama legacy because that is what the American people clearly want! Yes! Four more years of this! You need to exit that bubble right now. You need to stop living in denial and face the truth which you know deep down is very, very real. Trying to soothe yourself with the facts – “77% of the electorate are women, people of color, young adults under 35 and Trump cant win a majority of any of them!” – or logic –“people aren’t going to vote for a buffoon or against their own best interests!” – is your brain’s way of trying to protect you from trauma. Like when you hear a loud noise on the street and you think, “oh, a tire just blew out,” or, “wow, who’s playing with firecrackers?” because you don’t want to think you just heard someone being shot with a gun.

Maar het is gebeurd, ze verloor, en de gevolgen zijn te erg voor vrouwen. Republikeinen hebben nu de president, met een tweede man die zo mogelijk nog erger is dan Trump. Republikeinen domineren de Senaat en het Huis van Afgevaardigden. Ze traineerden de benoeming van een nieuwe rechter in het hoogste Gerechtshof en hebben nu alle kans om daar conservatieve rechters te benoemen. Daarna is het een kwestie van tijd voordat onder andere de reproductieve rechten van vrouwen zodanig teruggedraaid worden dat er geen verschil meer is tussen ons en koeien of kippen.

Moore beschreef in juli precies waarom het toch zo zou lopen:

  1. Trump had genoeg aan het traditionele Republikeinse gebied plus de zogenaamde Rustbelt staten Michigan, Ohio, Pennsylvania en Wisconsin. Staten waar de blanke middenklasse ernstig leed onder het verlies van werkgelegenheid, en waar Trump handig op inspeelde. ”Dat zal in november gebeuren”, schreef Moore, en dat gebeurde.
  2. Blanke mannen en hun frustraties en woede over het verlies van privileges
  3. Clinton die geen enthousiasme op weet te roepen, mede vanwege seksisme en weerzin tegen ambitieuze vrouwen (zie punt 2), dus het wordt een kwestie van ‘de kandidaat met de meest fanatieke aanhang wint’. Combineer dit met wetgeving die niet-blanke kiezers weghield van het stemhokje, en voilà, winst voor de Republikeinen
  4. Depressieve Bernie aanhangers, die óf niet gaan stemmen of zich wel naar het stemhokje slepen, maar niemand enthousiast meeslepen om óók te stemmen. Zie verder punt 3
  5. De privacy van het stemhokje. In Moore’s woorden: ”There are no rules. And because of that, and the anger that so many have toward a broken political system, millions are going to vote for Trump not because they agree with him, not because they like his bigotry or ego, but just because they can. Just because it will upset the apple cart and make mommy and daddy mad”.

Hoe lang moeten we wachten voordat een vrouw opnieuw kans maakt op de hoogste machtspositie in het land? Het seksisme is zo structureel dat het slechts af en toe iemand van de verkeerde sekse lukt om ergens te geraken waar ze een gooi naar het presidentschap kan doen. Met Clinton was er een kans:

“There’s a saying, the first into battle needs to wear the most armor,” said Adrienne Kimmell, executive director of the Barbara Lee Family Foundation, which studies women running for executive office. She continued: “Because women have higher and harder barriers to clear the path to executive office, the women that win need to exceed expectations – so by comparison they tend to be more qualified than their opponents.”

Kwalificaties, veel ervaring, moed en een ijzeren wil wegen echter duidelijk niet op tegen een giftige cocktail van angst voor je inkomen, racisme en vrouwenhaat. Moore vatte dat als volgt samen:

There is a sense that the power has slipped out of their hands, that their way of doing things is no longer how things are done. This monster, the “Feminazi,”the thing that as Trump says, “bleeds through her eyes or wherever she bleeds,” has conquered us — and now, after having had to endure eight years of a black man telling us what to do, we’re supposed to just sit back and take eight years of a woman bossing us around? After that it’ll be eight years of the gays in the White House! Then the transgenders! You can see where this is going. By then animals will have been granted human rights and a fuckin’ hamster is going to be running the country. This has to stop!

En zo geschiedde. Je moet de kracht van het patriarchaat, het effect van op leugens gebaseerde campagnes (Brexit en de Superbrexit in de V.S.)  en de rol van basale emoties zoals angst nooit onderschatten.

Progressieve vrouwen, zoals de leden van dit panel, hebben het nakijken. Die (veelal vrouwelijke?) kiezers leverden allerlei ontroerende anekdotes op. Zo lieten mensen bloemen en briefjes met ‘ik stemde’ achter bij de graven van vrouwen die streden voor het kiesrecht. Dit gebeurde onder andere bij de grafsteen van Susan B. Anthony. Ook trokken veel vrouwen witte kleding aan als ze stemden. Dit deden ze ter herinnering aan diezelfde voormoeders, die tijdens demonstraties en campagnes voor het vrouwenkiesrecht bij voorkeur wit droegen. En wat te denken van een vrouw van negentig, die vroeg haar stem uitbracht op Clinton en daarna in vrede stierf, voordat de officiële verkiezingsdag aanbrak.

Wat fijn voor haar dat ze de uitslag niet meer mee hoefde te maken.

Zichtbare vrouwenhaat neemt toe aan vooravond verkiezingen

De zichtbare vrouwenhaat neemt toe, nu Amerikanen over een paar dagen naar de stembus kunnen. Met Clinton als kop van jut krijgen in haar kielzog alle vrouwen er van langs. Zelfs een conservatief tijdschrift zoals The Economist moet toegeven dat seksisme een rol speelt bij de diepe haat jegens Clinton in het bijzonder, en (ambitieuze) vrouwen in het algemeen. Met alle gevolgen van dien: verdeeldheid onder vrouwen, politici die de Republikeinse partij verlaten, en geheime Facebook pagina’s van Clinton-fans. UPDATE: een scherp essay van schrijfster Barbara Kingsolver. Warm aanbevolen om te lezen.

De Trump campagne richt zich deze laatste verkiezingsdagen steeds openlijker op Clinton. Ze moet de gevangenis in. Ze kan niet regeren omdat ze getrouwd is met een man zoals Trump. Ze moet weg omdat ze een lesbische moordenares is. Ze wil mannen vermoorden en hun banen aan vrouwen geven. Ze doodt kittens om haar vijanden te intimideren. Ze moet dood. Door ophanging, of met kogels – ze wil immers het wapenbezit inperken. Daar weten wapenbezitters wel raad mee, aldus Trump. Als ze tóch levend  het presidentschap haalt, nou, dan moet ze alsnog vermoord worden, roepen anderen.

Deze openlijke haat tegen Clinton gaat gepaard met een kandidaat die vrouwen al net zo openlijk minacht en reduceert tot seksobjecten. Dat leidt tot verdeeldheid tussen mannen en vrouwen, en vrouwen onderling.

Dames gaan voor, dus wat betreft hun situatie: uit cijfers van website FiveThirtyEight blijkt dat mannen deze verkiezingen als normaal beschouwen en in gelijke mate zoals voorgaande keren stemmen voor de Republikeinen of Democraten. Voor vrouwen betekenen deze verkiezingen echter iets bijzonders. Ze zijn tot op het bot verdeeld.

Deze verdeeldheid speelt onder andere bij evangelische Christenen. Die haten Clinton met heel hun hart en hun heilige boek erbij. Maar hoe zit dat als je een evangelische vrouw bent? Kun je je ogen sluiten voor de vrouwenhaat van Trump en consorten, en samen met je man/het hoofd van het gezin gewoon de Republikeinen steunen? Voor een deel is het antwoord op die vraag ja, blijkt uit onderzoek:

women like Moore can denounce Trump’s deplorable statements, while remaining committed to a conservative faith and rejecting an alignment with a progressive movement. In other words, they can talk about politics, without talking about Politics.

Maar niet iedereen lukt dit. Een deel van de evangelische vrouwen kan of wil niet om de politiek met hoofdletter P heen. Zij verheffen steeds vaker hun stem en winnen terrein, signaleert de New York Times.

Wat betreft de kloof tussen mannen als groep en vrouwen als groep, geldt deze hele verkiezing als een strijd tussen de seksen en de rol van mannen en vrouwen. Mogen vrouwen baas in eigen buik zijn, of niet? Zijn vrouwen zelfstandige mensen of dochters, echtgenotes en weduwen van? Kunnen mannen blindelings uit blijven gaan van ouderwetse privileges? Of wordt het tijd dat ze eerlijk leren delen?

De strijdt begint zichtbare effecten te krijgen. Sinds Trump met zijn campagne begon, verlaten steeds meer vrouwelijke politici zijn kamp, met de conservatieve staat Texas voorop. Eén van hen, een Texaanse rechter, maakte zelfs een video om haar officiële vertrek uit de Republikeinse partij breed bekend te maken. Dat leidt ertoe dat de Republikeinse partij nóg meer een mannenbolwerk wordt. Misschien was deze ontwikkeling al een tijdje gaande, maar Trump werkt duidelijk als een katalysator.

Deze kloof tussen de seksen leidt daarnaast tot spanningen in gezinnen. In voorgaande verkiezingen zagen peilingen een verschil tussen het stemgedrag van mannen en vrouwen, maar omdat getrouwde vrouwen vaker hetzelfde stemden als hun echtgenoot, bleef het verschil beperkt. Deze verkiezingen tonen echter een verandering. Getrouwde vrouwen kunnen Trump niet velen, zeker niet na zijn ‘grijp ze in hun vagina’ uitspraken, en volgen hun man niet langer. Onder andere The Atlantic meldt dat mannen hun echtgenotes onder druk zetten om net als hem op Trump te stemmen.

Vanwege de Clintonhaat houden haar medestanders zich in het openbaar stil. Ondertussen vinden ze andere manieren om zich politiek te uiten. Zo blijkt dat vrouwen zich op beveiligde Facebook pagina’s verenigen om in het geheim over Clinton te praten (en op haar te stemmen). De aantallen medestanders die je dan vindt, kan snel oplopen: tijdschrift Cosmopolitan interviewde een vrouw die zo’n afgeschermde Facebookpagina opende en binnen de kortste keren met 6000 vrouwen in gesprek was. Een andere pagina, getiteld Pantsuit Nation, telt een miljoen volgsters.

Wordt het Clinton of Trump? Eén ding is zeker. Na 8 november 2016 hebben mannen en vrouwen in de V.S. een berg reparatiewerk te doen.

Poolse regering doet nieuwe poging om abortus te verbieden

Wat een achtbaan. Eerst kondigt de Poolse regering aan dat ze abortus min of meer onmogelijk wil maken. Na enorme protesten trok de landelijk dominante partij die keutel in. Vervolgens komen ze vrolijk met nieuwe pogingen om de baas te zijn in baarmoeders van andere mensen. Met het plan om het afbreken van een zwangerschap te verbieden als de foetus medisch gezien niet levensvatbaar is.

Ja, u leest dat goed. De Poolse overheid vindt het prima als vrouwen een tijdje rondlopen met een lijkje in hun baarmoeder en daarna een dode baby baren. Of een baby baren die na vijf minuten sterft vanwege enorme medische problemen. Want, zo leggen woordvoerders uit, dan kunnen mensen de baby een naam geven, laten dopen en op de correcte katholieke manier begraven.

Dit laatste geeft een hint waarom de leidende conservatieve partij zo hardnekkig blijft proberen om abortus uit te bannen. Deze partij kwam aan de macht met actieve steun van de katholieke kerk. Voor wat hoort wat. Dus ijvert de conservatieve regering nu voor kwesties die de kerk belangrijk vindt. Zoals vrouwen het recht ontzeggen om baas in eigen buik te zijn.

Poolse vrouwen leggen in de media uit hoe gruwelijk deze nieuwe plannen zijn:

Leszczyńska said: “It’s sick to consider forcing women to give a birth to a fatally damaged child. What monster would even think of such a thing? Pregnancy and giving birth is hard work, pain, risk – and they expect us to suffer all these things? Will they congratulate themselves when we are crying and watching our newly born babies die?”

Zie voor een kijkje naar de praktijk naar Katholieke ziekenhuizen in de V.S., waar de geleefde realiteit van vrouwen keihard in botsing komt met oekazes van een uit mannen bestaand machtsblok. Miskramen veranderen opeens in levensgevaarlijke situaties, omdat artsen bijna niks mogen doen. Stem je toch in met het afbreken van een zwangerschap, bijvoorbeeld als het leven van de vrouw in gevaar is, dan loop je als medewerker van zo’n ziekenhuis het risico dat de kerk je excommuniceert. Tot slot loop je als katholiek ziekenhuis ook het risico op rechtszaken. Alleen al om die reden zou de Poolse regering dit alles niet moeten willen…

”Valse” aangifte verkrachting blijkt laksheid politie

Sommige Amerikaanse politiekorpsen meldden de afgelopen jaren talloze valse aangiftes van verkrachting. Wat bleek echter toen journalisten van Buzzfeed in deze situatie doken? Deze korpsen onderzochten de aangiftes helemaal niet. Agenten deden de zaken af als ‘unfounded’, oftewel ‘zonder bewijs, waarna de FBI zo’n dossier registreert als een valse aangifte. Op die manier kwam de lokale politie in het meest extreme geval tot maar liefst 54% ‘valse’ aangiftes.

Scottsdale, Arizona registreerde 46% ”valse” incidenten van verkrachting in de periode van 2009 tot en met 2014. In Grand Prairie, Texas,  36%. Pittsburgh registreerde 30% ”valse” aangiftes en Baltimore 34%. Ter vergelijking: landelijk gaat de overheid uit van 7% valse aangiftes inzake seksueel geweld.

Journalisten van Buzzfeed lazen die hoge percentages in een rapport en vroegen zich af wat er bij zulke politiekorpsen gebeurt. Opereren die agenten toevallig in gebieden waar vrouwen massaal moord en brand roepen, zodra een man enigszins lonkend naar ze kijkt? Dat leek Buzzfeed onwaarschijnlijk. Journalisten vroegen dossiers op en probeerden te achterhalen hoe die absurd hoge percentages tot stand kwamen.

Hun onderzoek leverde een verbijsterende situatie op. Bij dit soort korpsen vond geen onderzoek plaats. Nadat een ‘gewone’ straatagent een rapport inleverde, las een rechercheur het verhaal en besloot de zaak administratief af te doen als ‘unfounded’ oftewel vals. Er vond geen verhoor plaats, geen sporenonderzoek, niks. Zelfs niet als de verdachte eerder veroordeeld was voor verkrachting.

Bij het bestuderen van casussen ontdekte Buzzfeed dat degene die tot het oordeel ‘unfounded’ kwam, in opvallend veel gevallen oordeelde dat de vrouw niet genoeg verzet gepleegd had. Agenten gaven ook blijk van het aloude vooroordeel dat de vrouw vast en zeker iets zou hebben gedaan of juist nagelaten, om verkrachting in de hand te werken.

Buzzfeed wil met deze analyse een bijdrage leveren aan de gebrekkige opsporing en vervolging in gevallen van seksueel geweld. Het op die manier administratief afdoen van zaken van seksueel geweld heeft namelijk minstens drie duidelijk negatieve gevolgen. Daders komen weg met hun misdrijf, slachtoffers krijgen een trap na, en deze politiekorpsen houden de mythe in stand dat vrouwen massa’s valse aangiftes van verkrachting zouden doen.

Amerikaanse verkiezingen door een genderbril: schandalen-editie

Zit je in de laatste fase van je verkiezingscampagne, komt de FBI opeens met een vage brief dat ze opnieuw een onderzoek beginnen naar Clinton’s e-mail gedrag. Koren op de molen van Trump, die Clinton opnieuw verdacht kan maken, en een tegenslag voor Clinton. Welke rol speelt gender bij dit alles? Wat speelt er rondom de kandidaturen van Trump en Clinton? De Amerikaanse media bieden allerlei interessante analyses en nieuwtjes die je in de Nederlandse media niet leest.

Eén van de redenen waarom Trump de e-mails aan kan grijpen voor verdachtmakingen is omdat Clinton bij veel mensen te boek staat als een leugenachtig, niet authentiek persoon die vast en zeker vanalles te verbergen heeft. Waarschijnlijk speelt haar vrouw-zijn hierbij echter een grote rol, signaleert The Conversation als een van de velen. Vrouwen behoren hun man te steunen, tweede viool te spelen, zich bescheiden op te stellen en te dienen en te troosten. Doe je dat niet en vertoon je ambities, dan schend je de verwachtingen die mensen hebben. Je gedraagt je niet als een vrouw. Dat deugt niet. Er klopt iets niet.

Dat gevoel van onbehagen exploiteert Trump al vanaf het begin van zijn campagne. Hij gebruikt haar sekse tegen haar door slim in te spelen op vooroordelen. Hij gebruikt daarbij codewoorden zoals ‘stamina’ en door te stellen dat een president ‘brede schouders’ moet hebben, of dat Clinton er niet uitziet zoals een president – kritiek waar scholieres die meedoen aan debat-lessen al mee te maken krijgen.

Trump’s focus op schandalen en Clinton’s uiterlijk heeft nog een ander voordeel. Het leidt de aandacht af van zijn eigen, veel ergere schandalen. Terwijl bij Clinton twintig jaar verdachtmakingen en talloze diepgravende onderzoeken niks opleverden, kon Trump ongestoord belasting ontduiken, frauderen met giften, vrouwen ongewenst betasten en vernederen, rotzooien met zijn eigen mails, enz.

Vreemd dat we daar zo weinig over horen, merkten verschillende analisten op. Het riekt naar een dubbele moraal. Onder andere het gedrag van de FBI directeur onderstreept dit. Hij deinsde er voor terug om Trump’s dubieuze banden met Russen openbaar te maken, maar elf dagen voor de verkiezingen het Clinton e-mail gebeuren oprakelen vond hij geen probleem. Met zijn actie overtrad de FBI mogelijk de wet, en zeker weten interne gedragsregels.

Hoe nu verder? Omroep CNBC denkt dat dit e-mail schandaal Clinton juist helpt om Trump te verslaan. Anderen schatten in dat de invloed van de FBI manoeuvre beperkt blijft, omdat mensen lange tijd geleden al besloten op wie ze zullen stemmen. Maar zeggen mensen wel wat ze denken? Veel vrouwen uit conservatieve Christelijke milieus moeten bijvoorbeeld hun man volgen, ook in zijn politieke keuzes. Er zijn echter tekenen die er op wijzen dat vrouwen in het openbaar hun man steunen, maar in het geheim voor Clinton willen stemmen omdat ze Trump niet kunnen velen.

Ook vrouwen die openlijk Republikeins zijn, komen in het nauw. Ze moeten kiezen tussen trouw zijn aan de partij en daarmee een vrouwenhater volgen, of hun partij ”verraden” en niet stemmen of overlopen naar Clinton. Republikeinen vrezen dat Trump hun vrouwelijke aanhangers weg jaagt. Daarnaast voelen Republikeinse politici zich verraden door hun mannelijke collega’s. Jarenlang verdedigden ze mannelijke politici tegen beschuldigingen van seksisme. Nu steunen ze een vrouwenhater die openlijk aanranding goedpraat. Stank voor dank.

Hoe het uitpakt rond 8 november? Geen idee. Vrouwenhaat lijkt mensen (mannen) te stimuleren om de gang naar de stembus te maken en Trump te kiezen. Aan de andere kant putten Democraten hoop uit de eerste vroege stemrondes. In de staten Georgia, North Carolina en Florida lijkt het erop dat vrouwen zich opvallend vaak registreerden als kiezer en op Clinton stemden. Er ontstond onder andere een piek na het eerste debat tussen de kandidaten, toen Trump Clinton zeer seksistisch behandelde:

It thus appears that women reacted to the events by exercising their right to vote.

Goh, wie had dat gedacht.