Valse aangifte van verkrachting komt zelden voor

Valse aangiften van verkrachting komen zeer zelden voor, in ieder geval in Engeland. De Crown Prosecution Service, zeg maar het openbare ministerie van Engeland, deed onderzoek en kwam in een periode van zeventien maanden uit op 35 valse aangiften, op een totaal van 5,651 verkrachtingszaken.

Bij de 35 valse aangiften was eigenlijk altijd sprake van complicaties. Degene die aangifte deed was bijvoorbeeld een kwetsbare jongere onder de 21, of had psychische problemen, of een gewelddadige partner dwong het slachtoffer een aangifte in te trekken. In het laatste geval vond er wel degelijk seksueel geweld plaats. Uit angst voor represailles trok het slachtoffer de aangifte echter in, alsof het niet waar zou zijn. Het minieme aantal ‘valse’ aangiften ligt dus in werkelijkheid nog wat lager.

Keir Starmer, een van de betrokkenen bij het onderzoek, pleit dan ook voor terughoudendheid bij het eventueel straffen van mensen die een valse aangifte doen. Zo’n daad wijst eerder op slachtofferschap, maar dan op een andere manier. Straf uitdelen zou in zo’n geval kunnen indruisen tegen gevoelens van rechtvaardigheid. Zoals bij een geruchtmakende zaak uit 2010. Een rechter gaf een vrouw 8 maanden cel omdat ze een verkrachtingszaak introk. Ze bleek daarna slachtoffer te zijn van huiselijk geweld, en was wel degelijk verkracht. Ze had echter gehandeld onder druk van en uit angst voor haar ex. Met celstraf tot gevolg. Voor haar, niet voor de verkrachter. De omgekeerde wereld.

Beschuldigingen als zouden vrouwen expres gevallen van verkrachting verzinnen, zijn talrijk. Ze getuigen van een nare mentaliteit:

When people exaggerate the likelihood of false rape allegations, they value the attacker over the attacked. When people dismiss cases that call for compassion and protection, they promote apathy towards and resentment of rape survivors. These tendencies only ostracize survivors and discourage them from speaking up—and, according to CPS, disbelieving survivors is not only harmful but statistically unfounded.

Daarom is gedegen onderzoek naar de situatie extra belangrijk. Want de cijfers spreken voor zich.

Nieuwsronde

Een Amerikaans college is de verkrachtingscultuur op de campus zat en stapt naar de rechter. Hoe hoger de functie aan de Universiteit Utrecht, des te kleiner de kans dat op die post een vrouw zit. Zimbabwe krijgt een vrouwvriendelijke grondwet. En iedereen kan nu bingo spelen met commentaren op nieuws over vrouwen. Onder de veelgehoorde termen onder andere ‘bitch’ en ‘je moet eens een goede beurt krijgen’. Dat en meer in deze nieuwsronde.

Wikipedia wil onder andere schrijfsters uit de lijst van Amerikaanse auteurs verwijderen en onderbrengen in een subcategorie. Pardon?

• Hoe hoger de functie bij de Universiteit Utrecht, hoe meer mannen. Dat blijkt uit personeelscijfers. Studentenblad DUB wijst erop dat het ook anders kan. Zo creëerde de faculteit Geowetenschappen vier leerstoelen voor vrouwelijke hoogleraren. Ook de TU Eindhoven is de aloude mannenbolwerken zat. Rector Hans van Duijn wil ervoor zorgen dat in de toekomst de helft van de universitair docenten aan de universiteit bestaat uit vrouwen. Dat stelde hij deze maand voor bij de Universiteitsraad.
• De Nederlandse ontwerpster Noortje de Keijzer heeft de Amerikaanse media gehaald. Diverse websites besteedden aandacht aan haar zelfgemaakte mannenpoppen. Bij de commentaren blijkt dat niet iedereen gecharmeerd is van haar ontwerp: ,,I’m picturing waking up to that face in the morning laying next to me, and screaming in terror.” Ai….
• Ouders van een dochter kunnen niet om de alomtegenwoordige roze prinsessen toestanden heen. Desondanks zijn er manieren om meisjes een gezonde assertiviteit aan te leren, zonder de prinsessen de deur uit te doen. Zoals de plaatjes gebruiken om zelf je eigen verhaal te verzinnen. Dan kan sneeuwwitje opeens veranderen in een activiste voor dierenrechten!
• Inwoners van Zimbabwe stemden massaal in met een grondwet die gelijkheid tussen man en vrouw als een van de kernwaarden van het land ziet. Dat betekent dat vrouwen meer rechten krijgen, dus meer kansen op scholing, werk en een positie in de maatschappij.
• Wikipedia vindt de lijst Amerikaanse auteurs te lang worden. Dus halen redacteuren vrouwen uit de lijst en brengen hen onder in de subcategorie vrouwelijke Amerikaanse auteurs, ontdekte Amanda Filipacchi van de New York Times. Het nieuws sloeg in als een bom. Waarom vrouwen uit de algemene lijst halen? Waarom geen subcategorie ‘schrijvers met een penis’? Oooo ja, dat klopt. Mannen zijn de norm. Vrouwen een subcategorie. Helder!
• Bingokaarten!!! Deze keer speciaal gemaakt om termen gebruikt in online commentaren te turven. Als je ‘mannen zijn pas echt het slachtoffer’, ‘ga terug naar de keuken’, ‘lesbisch’, ‘slet’ en ‘val dood’ in één serie commentaren tegen komt, heb je bijvoorbeeld al bingo. Maar je kunt ook afspreken om bij iedere keer raak een glas bier achterover te kieperen, dan kun je de pijn van een vrouwenhatende wereld verdoven.
• Een nieuwe reclamecampagne van Dove gaat in op het probleem dat vrouwen vaak hun ergste criticus zijn als het gaat om hun uiterlijk. Anderen vinden hen vaak mooier dan zij zichzelf vinden. Prima om dat aan de orde te stellen, Dove doet z’n best, MAAR de commerciële onderneming gaat nog steeds uit van de tweedeling tussen dik en dun, en reduceert schoonheid tot ‘aantrekkelijk gevonden worden door anderen’, oftewel sexy. De persoonlijkheid van vrouwen doet er niet toe. Kortom, deze reclame verandert niks aan de bestaande sociale druk op vrouwen. Leuk geprobeerd, Dove, maar helaas. Geniale mensen hebben inmiddels een parodie op de advertentie gemaakt, deze keer met mannen in de hoofdrol.
• Studenten van het Occidental College in de V.S. zijn het zat dat de leiding van dit onderwijsinstituut verkrachting nauwelijks aanpakt. Ze stappen naar de rechter. Tegelijkertijd dient een organisatie van overlevers van verkrachting op de campus een klacht in bij de federale overheid. Een beroemde advocate, Gloria Allred, zal de zaak pro bono op zich nemen. Een docente van het college hoopt dat deze juridische stappen een keerpunt kunnen betekenen in de strijd tegen verkrachting.

Openlijk seksisme, het is bijna een opluchting

Het is bijna verfrissend als mensen of organisaties hun seksisme openlijk etaleren. Dan wordt het veel moeilijker minachting voor vrouwen te ontkennen. Alex Blimes, hoofdredacteur van de Britse editie van het tijdschrift Esquire, zei bijvoorbeeld hardop wat hij dacht. Vrouwen vervullen in dit blad de rol van ornament. Het blad publiceert foto’s van vrouwen op dezelfde manier als foto’s voor luxe auto’s en andere consumptiegoederen. Ondertussen besloot de Nederlandse bioloog Midas Dekkers de zuiderburen te shockeren met zijn verklaring van de loonkloof, en passant iedere serieuze discussie over het beschamende salarisverschol tussen mannen en vrouwen dood slaand.

Esquire ziet geen verschil tussen een lekkere vrouw en een lekkere auto. Het zijn beide consumptiegoederen.

Hoofdredacteur Blimes maakte zijn opmerkingen over vrouwen tijdens een Advertising Week Europe conferentie in London. Er bestaan opnames van zijn optreden, dus ontkennen zit er niet in voor de hoofdredacteur. De krant Globe and Mail meldt dat hij zelfs nog olie op het vuur gooide:

Bilmes digs his grave right up to the end of the video, boasting that Esquire, unlike fashion magazines, publishes photos of “older women” – by which he means 40. That statement draws audible gasps from the audience. No man would deny he likes to look at women because they’re sexy, but few would celebrate the objectification of women and boast of contributing to it. Bilmes never offers a counterpoint to the tangible harm done by treating women as objects similar to cars or offers any proof at all that he sees them any other way. His only response is, well, other people do it too, and some of those are women! His entire talk is a fatuous putdown.

In de commentaren barstte de gebruikelijke discussie los. Blimes sprak de waarheid, wat vervelend nou dat sommige overgevoelige types hier niet tegen kunnen. Je mag er niks van zeggen want mannen worden ook als object behandeld (het  klassieke ‘ja maar de mannen dan’ argument). Vrouwen zijn geniepige wezens: er mooi uitzien en naar complimenten vissen, maar doe je dat dan maak je een seksobject van ze en gaan ze klagen. Enzovoorts. Je kunt er zo een feministische bingokaart mee vullen.

Midas Dekkers ging ondertussen in debat met de Belgische minister Freya Van den Bossche. Onderwerp van discussie was de loonkloof tussen mannen en vrouwen. De verschillen in salaris zijn zo groot dat vrouwen tot gisteren nodig hadden om net zo veel te verdienen als een man in 2012. Dekkers sloeg Van en Bossche om de oren met een verklaring die als volgt luidde:

er zijn nogal wat vakken waarin vrouwen minder goed werk leveren dan mannen. Dat komt omdat er tussen mannen en vrouwen verschillen bestaan. En wat is het belangrijkste verschil? [...]… je kan ook zeggen dat mannen wél vier weken op vier gesteld zijn, en dat vrouwen dus eigenlijk maar driekwart van hun loon zouden mogen verdienen. Maar als je grapjes gaat maken over de hormonen van vrouwen, dan krijg je de wind van voren. Dus dat zeg ik niet.’ Maar hij zei het lekker tóch. En ging meteen nog een stap verder. ‘Als ik in een meeting zit met vier vrouwen, dan weet ik statistisch zeker dat één van die vier vrouwen niet helemaal in haar element is. Maar ik weet niet dewelke. Dat is toch een probleem?’

Hormonen! Menstruatie! Inderdaad, de vrouw als tweederangs wezen op de werkvloer, slaaf van haar biologie. En bedankt. Was het satire? Een provocatie? De Standaard probeerde Dekkers aan de telefoon te krijgen voor een nadere toelichting, maar dat lukte niet. Ondertussen slaagde hij er wél in een serieuze discussie over een ernstig probleem volkomen te traineren.

Zelfs als het om ‘humor’ zou gaan, bereikte de bioloog hetzelfde effect als internettrollen. Die slaan iedere discussie ook dood door extreme dingen te roepen. Als het klinkt als seksisme, ruikt als seksisme, hetzelfde effect heeft als seksisme.… wat zou het dan zijn? Seksisme. Ook als Dekkers van zichzelf vindt dat hij helemaal niet seksistisch is, richtte hij schade aan.

En dan hebben we het nog niet gehad over een geruchtmakende verkrachtingszaak in de Verenigde Staten, waar de focus vooral lag op het ‘feit’ dat het zo zielig is voor verkrachters als ze veroordeeld worden voor verkrachting, en had het slachtoffer niet beter op moeten letten. Of de trailer van de komende Star Trek film, die halverwege zonder enige aanleiding een wijdbeens staande, bijna naakte vrouw toont. Verborgen in dat beeld zat een link naar een tot nu toe niet gepubliceerde poster. Op die manier belonen de reclamejongens fans die op halfnaakte vrouwen geilen. Weten we meteen ook weer voor welke doelgroep de film gemaakt werd – sorry, vrouwelijke Star Trek fans, het gaat niet om jullie!

Tsja. Het was weer een zware week voor de helft van de mensheid, maar in ieder geval helpt het als vrouwenhaters openlijk optreden. Dan worden ze zichtbaar, net zoals bij de VN conferentie om geweld tegen vrouwen aan te pakken. Dat helpt bij het bestrijden van ondergronds voortwoekerende vrouwendiscriminatie. Het zorgt voor verandering. Dus, heren, bedankt daarvoor!

Ten Broeke opent debat over Nederlandse verkrachtingscultuur

Dankzij campagnes zoals One Billion Rising, en de dodelijke verkrachtingszaak in India, staat seksueel geweld tegen vrouwen hoog op de agenda. Onder andere wetenschapsjournaliste en columniste Asha ten Broeke probeert de kwestie minder een ver van mijn bed show te laten zijn. Ze opende een debat over de Nederlandse verkrachtingscultuur, door haar eigen ervaring met seksueel geweld te delen. En door op te tekenen welke beschuldigingen ze over zich heen kreeg naar aanleiding van haar openheid.

Asha ten Broeke.

Het is een klassiek geval. Het slachtoffer kent de dader, zoals meestal het geval (de anonieme man die uit de bosjes springt komt zelden voor). Dader en slachtoffer zitten samen in een kroeg. Dader grijpt zijn kans bij het verlaten van de kroeg. Zodra hij min of meer uit het zicht is van omstanders, begint hij het slachtoffer te bepotelen, eindigend in verkrachting. Niemand praat er verder over. Hij niet, zij niet. We weten meer over de Indiase vrouw die in een bus verkracht werd en later stierf, dan van de meeste vrouwen die in Nederland slachtoffer werden van deze vorm van geweld, merkt ze op.

Ten Broeke kreeg naar aanleiding van haar column veel hartverwarmende ondersteunende reacties. Maar daarnaast helaas ook opmerkingen die neerkomen op het slachtoffer de schuld geven. Te beginnen met de feiten. Ten Broeke haalde aan dat 11,7 procent van de Nederlandse vrouwen te maken heeft gekregen met verkrachting. Kon niet waar zijn. Helaas, klopt wel, en het zijn respectabele instituten zoals het RIVM en Rutgers WPF die dit wetenschappelijk verantwoord uitzochten.

Daarnaast wemelde het van de opmerkingen die de ernst van de zaak in twijfel trekken en Ten Broeke aanspraken op haar gedrag:

Bijvoorbeeld toen Sylvia Witteman – een columniste die ik tot voor kort bewonderde om haar geestigheid – ervaringen als de mijne ‘alledaags’ noemde en bagatelliserend twitterde: “Ja, verkracht worden is heel erg. Een dronken vent van je af meppen is ook niet leuk, maar niet daarmee te vergelijken.” Of toen een reageerder wat mij was overkomen ‘een mislukte vrijpartij’ noemde. Of toen iemand poneerde dat ik, door in eerste instantie niet hard op te treden tegen het dronken gepotel van de vriend van m’n vriendje, de verkrachting zelf had uitgelokt. “De Amerikanen hebben daar een mooi woord voor: een ‘cockteaser’ heet zo’n vrouw daar.”

Daar kon ze het mee doen. Dit zijn stuk voor stuk typische elementen van de verkrachtingscultuur, waarbij slachtoffers zich moeten verantwoorden, grappen over verkrachting leuk zijn, ervaringen van vrouwen niet serieus genomen worden en daders wegkomen met hun wangedrag.

Des te meer reden om vooral te blijven praten over seksueel geweld, concludeert Ten Broeke. Net zoals ze eerder deed met internettrollen die vrouwen de mond proberen te snoeren als ze het wagen in het openbaar aanwezig te zijn en, nog erger, hun mening te geven. Net zoals ze ook eerder deed bij de problematiek van het pesten, nog zoiets waarbij we in Nederland graag de andere kant opkijken.

Tegen stilzwijgen helpt alleen luid en duidelijk zeggen waar het op staat. Ten Broeke en Witteman voeren op dit moment via Twitter een beschaafde discussie over seksueel geweld en het slachtoffer de schuld geven. En naar aanleiding van One Billion Rising komen hopelijk meer vrouwen naar voren met hun ervaringen. Want een ding is zeker. Met 11,7% verkrachte vrouwen in Nederland weet je als individu dat je niet alleen staat!

UPDATE: Ten Broeke sprak bij Radio 1 over het fenomeen vrouwen de schuld geven van hun verkrachting. Hier kun je het interview beluisteren. Plus via Twitter:

Asha ten Broeke ‏@ashatenbroeke

Goede blogpost over verkrachtingscultuur nav mijn columns en natuurlijk het prachtige One Billion Risinghttp://dezesdeclan.wordpress.com/2013/01/30/ten-broeke-opent-debat-over-nederlandse-verkrachtingscultuur/ …

Graag gedaan

Verkrachtingszaak India gaat ons allemaal aan

‘Oooo, komop zeg, we helpen jullie toch?’. Dat was het excuus van mannelijke demonstranten die protesteerden tegen de dood door verkrachting van een 23-jarige vrouw in India. Dit soort mannen zijn zo overheersend aanwezig bij demonstraties dat ze vrouwen letterlijk overschreeuwen. Dat is niet het enige probleem. Vrouwen blijven weg van de protesten omdat ze bepoteld worden door mannelijke mededemonstranten. Ziehier de problematiek van India in een notendop. India? Nee, van ons allemaal.

Ja, er waren ook mannen die zich wel waardig en fatsoenlijk gedroegen bij protesten tegen de verkrachtingsdood van een jonge Indiase vrouw.

De afgelopen tijd verschenen er veel verhalen in de internationale media over de positie van vrouwen in India. Aanleiding voor de analyses en het handenwringen, soms door Indiase politici die zelf beschuldigd zijn van verkrachting, vormde een verkrachtingszaak, waarbij een groep mannen in een bus een vrouw verkrachtte. De vrouw overleed later aan haar verwondingen. Een vriend die met haar mee was gegaan, kwam er ‘slechts’ vanaf met mishandeling; hij overleefde het geweld.

Vervolgens gebeurde er vanalles. Een senior politiechef riep vrouwen op om na het donker niet naar buiten te gaan, en chilipoeder mee te nemen om in het gezicht van eventuele verkrachters te strooien. Geen woord aan het adres van mannen, dat die misschien moesten ophouden met verkrachten. En Indiërs gingen de straat op. Ze hielden wakes, stille tochten, en demonstraties.

Op dat moment ging het prompt weer mis voor vrouwen:

…her group recognized several men among recent protesters who had attacked members of her collective with misogynistic threats during quieter demonstrations that preceded the infamous gang rape. “They told us we had no right to protest there, and if we wear indecent clothes they will molest us.” The presence of some men that Borah characterized as “thugs” has helped to create an atmosphere during some of the recent protests that has been outwardly hostile toward women.

Zelfs vrouwelijke journalisten die gewoon hun werk probeerden te doen, kregen te maken met ongewenste intimiteiten tijdens demonstraties. Toen een van hen, persfotografe Rukmini Shrinivasan, over haar ervaringen Twitterde, kreeg ze prompt verwijten dat ze er wel om gevraagd zou hebben, of nare bijbedoelingen had met het publiekelijk maken van haar ervaringen. (zie ook: Lara Logan, verslaggever van de Amerikaanse zender CBS, in Egypte).

Het is wrang dat bij het protesteren tegen de zinloze dood van een jonge vrouw, vrouwen aan precies die agressie onderworpen worden waar de 23-jarige het slachtoffer van werd.

Maar er treedt nog een andere ironie op. Amerikaanse en Engelse media die de zaak volgen, blijken er een handje van te hebben om met de vinger naar India te wijzen, terwijl ze tegelijkertijd de verkrachtingscultuur in de Westerse wereld ontkennen. Met nog wat snufjes neokolonialisme en antifeminisme erbij voor de smaak:

Attitudes towards women in the east were once used by colonialists to, first, prop up the logic of cultural superiority that justified unequal power relations (the “white man’s burden”) and second, silence feminists working back in the west by telling them that, comparatively, they had nothing to complain about. When it finishes calling Indian men hyenas, Purves’s article states that westerners “have the luxury of fretting about frillier feminist issues such as magazine images, rude remarks and men not doing housework”. Does anyone else see an unattractive historical pattern here?

Twee vliegen in één klap! Kijk die rare primitieve lui in India eens. Guttegut, wat een vrouwenhaters daar. Vrouwen hebben het maar goed hier in het Westen. Waar maken die zure feministes zich druk om?

Nou, bijvoorbeeld hierom: verkrachting gebeurt overal. Het is niet voorbehouden aan India. In Frankrijk namen groepsverkrachtingen in Parijse buitenwijken zulke groteske vormen aan, dat er een hele organisatie ontstond om er iets tegen te doen, met de mooie naam ‘geen sletten, geen slavinnen’. En dacht je dat die Indiase politieagent een rare mening verkondigde? Een Canadese politieman zei ongeveer hetzelfde. Die riep vrouwen in Toronto op om niet als een slet gekleed de straat op te gaan, als ze niet verkracht wilden worden. Daaruit kwamen de internationale Slutwalks voort.

Oh, en zoek eens op Google met de combinatie van de woorden ‘slachtoffer’, ‘verkrachting’ en ‘liegt’. Er is buitengewoon veel aandacht voor liegende vrouwen. Over liegende mannen, en een gigantische onderrapporage van verkrachting, nauwelijks een woord. (bij de weg: ja, soms liegen mensen over verkrachting. Ongeveer in dezelfde mate als mensen liegen over diefstal, overvallen, en andere misdaden. Maar alleen in geval van verkrachting krijgen die paar procent valse aangiften opeens een enorm gewicht. Dat is geen toeval.

Oh, en denk aan de glijdende schaal. Het begint met vrouwen uitjouwen op straat. Femme de la Rue, anyone? Mannen komen daar mee weg, want wie wil nou zeuren over ongemakkelijke gevoelens bij zogenaamd leuke opmerkingen als ‘Heej, schatje - waar gaan die mooie beentjes naartoe???’ Vanuit die vijandige houding ten opzichte van vrouwen kunnen sommige mannen het idee krijgen dat ze ook wel weg kunnen komen met verkrachting. Iets waar ze overigens gelijk in hebben, want het percentage veroordeelde verkrachters is overal buitengewoon laag. En steeds opnieuw vinden incidenten plaats waar je geen woorden meer voor hebt.

Dat is de cultuur waarin we leven. Het is niet voorbehouden aan het verre India. Seksueel geweld vindt gewoon hier plaats, bij jou om de hoek. En ja, je kunt er iets aan doen. Niet morgen, maar nu. Te beginnen met niet verkrachten.

Alle vormen van verkrachting in 1 handig overzicht

Dacht je dat verkrachting verkrachting is? Tsjonge, dat idee is zó 2011. Je hebt zeker nog nooit gehoord van buyers remorse verkrachting – vrouw heeft seks, krijgt achteraf spijt, roept dat het verkrachting is – of een van de vele andere soorten verrassingsseks. Gelukkig heeft een slimme Amerikaan een handig overzichtje gemaakt. Als je al naar de politie zou stappen, (want we weten allemaal dat vrouwen liegen, de loeders!!!) dan kun je nu tenminste de juiste termen gebruiken.

Laten we duidelijk zijn: als een vrouw nee zegt, is het nee. Een (angstig) stilzwijgen betekent geen enthousiast ‘ja’, dus dat is ook geen reden om dan maar door te gaan. Alleen ja is ja. De manier waarop gesproken wordt over verkrachting is vaak tenenkrommend. De hele zooi heeft echter ook een positief gevolg. Wakker geschud door Team Rape, zoals webmagazine Jezebel conservatieve Republikeinen noemt, zijn Amerikanen nog eens goed gaan nadenken over verkrachting en reproductieve rechten, zoals de mogelijkheid een ongewenste zwangerschap af te breken. Met een duidelijk effect:

…when people are forced to think a little harder about the meaning of “pro-life” — thanks to politicians like Akin and Richard “God luvs rape!” Mourdock, among many, many others — most don’t actually identify with the pro-life platform. [...] Sure, pro-choice support might temper down in the polls now that Akin and a few of his rape-apologist cronies are out of office. But, since that clearly doesn’t accurately reflect the number of people who actually support the legal right to reproductive choice, the most important takeaway here for pro-choicers should be to seriously strategize about how to stop letting anti-abortion advocates call themselves pro-life.

Rechts Amerika raakt in de war van verkrachting

Mocht je na een verkrachting zwanger zijn, dan is dat iets waar je als vrouw heel erg blij mee moet zijn. Want dit nieuwe leven is een geschenk van God. Jawel! Republikeinen maken de ene na de andere blunder in de laatste fase van de presidentsverkiezingen in de V.S. Hun uitspraken over een misdaad zoals verkrachting zijn tekenend voor de manier waarop deze conservatieve politici vrouwen zien.

De rij begint langer en langer te worden. Waar te beginnen? Nederland maakte kennis met het verwrongen vrouwbeeld van conservatieve Amerikanen toen SGP-voorman Van der Staaij vrolijk de uitspraken nakraaide van de Republikein Todd Akin. Deze expert op het gebied van vrouwen en hun biologie beweerde dat als het om een échte verkrachting ging, het vrouwenlichaam manieren heeft om de boel af te sluiten zodat er geen zwangerschap ontstaat.

Let wel, een echte verkrachting he. We hebben het hier niet over verrassingsseks of liegende sletten die wel heeeeeel snel verkrachting roepen. Want een andere Republikein, Roger Rivard, had al van zijn vader gehoord dat sommige meiden eerst gewillig seks hebben, maar dan opeens roepen dat het verkrachting was als ze zwanger blijken te zijn. Lekker makkelijk. Rivard legde later uit dat zijn opmerkingen uit hun context waren gerukt:

Naturally, Rivard invoked the standard Republican “out of context” excuse and then clarified his statement by explaining that he has four daughters and three granddaughters, so that’s enough talk about that. Ryan, who is also an adherent to the “some rape is not really rape ’cause bitches be lying” school of thought—which is why he was one of the House Republicans who tried to redefine rape—endorsed this guy back in August.

En nu hebben we dan een andere Republikein, Richard Mourdock, die een paar dagen geleden partijgenoot Rick Santorum nabouwde toen die begin dit jaar riep dat een zwangerschap na verkrachting een geschenk van God is. Ook Mourdock is die mening toegedaan:

I’ve struggled with it myself for a long time, but I came to realize that life is that gift from God, and even when life begins in that horrible situation of rape, that it is something that God intended to happen.

Enzovoorts, enzovoorts. Dit zijn geen op zichzelf staande gevallen. Deze Republikeinse mannen nemen zulke standpunten in met het fijne gevoel dat ze zich onder gelijkgestemden bevinden. Als vrouwen routinematig liegen over verkrachting, toch zelden zwanger worden na een echte verkrachting, of een geschenk van God ontvangen, kun je rustig slapen nadat je abortus onder alle omstandigheden verbiedt (en vrouwenlevens in gevaar brengt).

De verwarrende uitspraken over verkrachting en zwangerschap, in combinatie met ‘de wil van God’ leiden terecht tot allerlei kritische vragen. Hoe zit het nou precies? Wat maakt dat God in het ene geval het vrouwenlichaam toestaat de zwangerschap te voorkomen, en in het andere geval niet? Wanneer besluit Hij dat? Voor de verkrachting, of tijdens, of maakt Hij net als deze Republikeinse mannen onderscheid tussen verschillende soorten verkrachting? Zijn verkrachters vermomde engelen die Zijn werk doen? Als je je als vrouw verzet tegen een man die je wil verkrachten, ben je dan niet aan het rebelleren tegen God?

These questions may seem unserious, but if candidates really do imagine themselves as conduits for God’s decisions, we need a little bit more insight into God’s decision-making process. He’s not speaking for himself, so it’s up to the emissaries who claim to work under his authority and wish to impose it on us by law to explain.

Engelse commentatoren hebben inmiddels een advies voor rechtse Amerikanen. Stop met praten over verkrachting, want de ene uitspraak is nog tenenkrommender dan de andere. En vrouwen zouden er achter kunnen komen vanuit welke overtuigingen die uitspraken voortvloeien:

What they’re hoping we won’t notice is the fact that their party is politically committed to sexual violation. [...] Underlying the Republican rape comments and actual Republican political goals are a few fundamental convictions: first, women are vessels for childbearing and care-taking; second, women cannot be trusted; and third, women are the property of men. Mourdock’s statement that conceiving from rape is a gift positions women as receptacles, not as autonomous human beings. This view of women as vessels – vessels for sex with their husbands, vessels for carrying a pregnancy, vessels for God’s plan – is a necessary component of the kind of extreme anti-abortion legislation most Republican politicians support.

Als ze dat doorkrijgen is het de vraag of ze niet alsnog op Obama stemmen…

Utrecht lanceert kaart voor hulp na seksueel geweld

In één oogopslag zien waar je als slachtoffer van seksueel geweld terecht kunt. Dat is het idee achter een digitale  ’sociale kaart’, gelanceerd door de gemeente Utrecht. Het overzicht is ook bedoeld voor hulpverleners, zodat zij mensen snel en correct door kunnen verwijzen. De kaart werd opgezet door MOVISIE, in opdracht van de gemeente Utrecht.

Iets doen tegen seksueel geweld? Via http://www.wecan.nl kun je meer informatie krijgen om het verschil te maken.

De sociale kaart seksueel geweld maakt onderdeel uit van het actieplan Sterke Schakels, dat naast goede doorverwijzing ook tot doel heeft om het signaleren en bespreekbaar maken van seksueel geweld te verbeteren. Dat kan onder andere via de bijbehorende site, www.seksueelgeweld.info. Ook al leven we in 2012, dit is nog steeds hard nodig:

Er is sprake van veel schaamte en taboes, zowel bij slachtoffers als bij professionals” zegt projectleider Hilde Bakker van MOVISIE. “Voor een goede hulpverlening is het belangrijk dat er structureel een kwalitatief goed aanbod is van opvang en hulpverlening voor slachtoffers en dat professionals dit aanbod kennen. ”

Videospelletjes duwen vrouwen in machteloos ‘sexy’ ghetto

Niet zo vreemd dat Feminist Frequency de stereotiepe beeldvorming over vrouwen in videospelletjes aan wil pakken. Het gaat namelijk erg vaak mis. Alleen al de afgelopen maand kwamen zowel Hitman als Tomb Raider op een negatieve manier in het nieuws, vanwege de manier waarop de ontwikkelaars seks, geweld en vrouwen tot een giftige cocktail mixen.

Lara Croft behoeft redding.

Tomb Raider kent als een van de weinige series een vrouwelijke hoofdpersoon, Lara Croft. Voor de meest recente aflevering bedacht de studio die het spel ontwikkelde iets ‘origineels’: laten we haar het slachtoffer maken van een poging tot verkrachting. Dan zijn spelers extra gemotiveerd om haar te beschermen. WTF?!? riepen critici in koor. Sorry, ontwerpers, maar karakterontwikkeling bij vrouwelijke personages kan ook op een andere manier verlopen dan via een gewelddadige penetratie van haar vagina.

Dit is precies het soort problematiek waar Feminist Frequency meer bewustwording over wil bereiken:

Video games are “loads of fun to play,” she says in a promotional video. “Unfortunately, … many games tend to reinforce and amplify sexist and downright misogynist ideas about women.” Female characters tend to fit into a handful of clichés, she says – the damsel in distress, the “Fighting F#@k Toy,” the sexy sidekick, the sexy villainess, and background decoration.

De bijna-verkrachting en vernedering van Lara Croft komen extra hard aan, omdat vrouwelijke hoofdpersonen al zo schaars zijn. Het zegt iets over de beeldvorming van die paar heldinnen als die op deze manier in het nauw worden gebracht:

Tomb Raider executive producer Ron Rosenberg helpfully explained that “When people play Lara, they don’t really project themselves into the character.They’re more like, ‘I want to protect her.’ There’s this sort of dynamic of ‘I’m going to this adventure with her and trying to protect her.’ She’s definitely the hero but — you’re kind of like her helper.” That’s female heroism, circa 2012.

Het zegt ook iets over de manier van denken rondom verkrachting:

…rape is not a naturally occurring event like a rockfall, or a transformative one like a radioactive spider bite. In too much media, its use is a lazy shorthand that allows a writer to paint a bad guy as particularly bad, and a woman as particularly vulnerable (the genders are rarely reversed), without dealing with the consequences or meaning of such an act for any of the parties involved.

Was dit al niet handig, het gaat nog veel erger mis bij macho man-spelletjes. Zo kwam de vierde aflevering in de Hitman reeks eind mei onder vuur te liggen. Dé hitman van het spel is Agent 47, een kale man, maar in deel vier komen ook vrouwelijke huurmoordenaars voor. Verwacht echter geen koele professionals. De vrouwen hullen zich al snel in nonnenkledij, met daaronder sexy pakjes die niets aan de fantasie overlaten. Om vervolgens gruwelijk afgemaakt te worden door Agent 47.

Vrouw en huurmoordenaar? Haal je leren fetisj pakje maar snel uit de kast…

De reacties waren zeer afwijzend:

The camera lingers lasciviously over crotches and curves as they divest themselves of their robes, revealing latex-clad sexiness. And guns. Watch the way we’re supposed to be turned on by their brutal murder. [...]  a bunch of men would not be treated as some sort of hyper-violent sex show, in which we’re supposed to be aroused while we slaughter. [...] I’m tired of this. No doubt someone is reading this, thinking I’m just a silly over-offended woman, but when game after game after game is marketed based on how sexually appealing it is to men, one can’t help but feel not only unwelcome, but also actively scorned.

De studio, IO Interactive, had de kritiek niet verwacht. Woordvoerders van het bedrijf trokken onmiddellijk het boetekleed aan. Sorry, ze wilden niemand beledigen. Maar zoals veel mensen opmerkten is zo’n excuus achteraf onvoldoende. Het wordt hoog tijd dat ontwikkelaars van games inzien dat ze geseksualiseerd geweld tegen vrouwen als een normaal onderdeel van spelletjes beschouwen, en dat dit een probleem is, iets waar je snel mee op moet houden. Zolang ze dat niet doen, blijven campagnes zoals die van Feminist Frequency broodnodig.

Strauss-Kahn maakt nieuw slachtoffer

Ex-IMF topman Strauss-Kahn heeft met zijn gedrag een nieuw slachtoffer gemaakt. Zijn echtgenote, Anne Sinclair, zal niet meewerken aan een officiële uitzending over de Franse presidentsverkiezingen bij BFM TV, op 6 mei. Sinclair, onder andere hoofd van de Franse editie van de Huffington Post, speelde tot nu toe altijd een belangrijke rol bij politieke programma’s. Dat dit nu niet gebeurt is een rechtstreeks gevolg van diverse aanrandings- en prostitutieschandalen waar haar man bij betrokken is. UPDATE: Strauss-Kahn wordt nu ook verdacht van deelname aan een groepsverkrachting.

Anne Sinclair

Franstalige kranten verwoordden de ontwikkeling als volgt:

La journaliste française Anne Sinclair, épouse de l’ancien directeur général du FMI Dominique Strauss-Kahn, ne participera pas à la soirée électorale de la chaîne BFMTV pour le second tour de la présidentielle, après les derniers rebondissements de l’affaire DSK.  “La sérénité n’était plus là, avec l’affaire qui est repartie ce week-end. Il était mieux pour tout le monde qu’elle ne soit pas présente dimanche soir, dans l’intérêt des deux parties”, a déclaré à l’AFP le directeur général de BFMTV, Guillaume Dubois.

Oftewel, het is voor alle partijen beter als Sinclair even niet op de voorgrond treedt. De gezaghebbende krant Le Monde legt een direct verband tussen de media aandacht rondom Strauss-Kahn, en het opzij zetten van Sinclair:

La décision intervient après la publication par le quotidien britannique The Guardian d’un entretien – présenté comme tel mais démenti par l’entourage – de Dominique Strauss-Kahn par Edward Epstein dans lequel l’ex-directeur du FMI accusait ses adversaires politiques de s’être servi du scandale pour faire échouer sa candidature à la présidentielle. Cette publication a convaincu la chaîne que la présence de Mme Sinclair au soir de l’élection n’était pas souhaitable, explique la direction. L’épouse de “DSK” “ne pouvait garder l’objectivité nécessaire pour commenter l’élection”, explique BFM-TV.

 Sinclair zou dus niet objectief genoeg meer zijn om op een goede manier verslag te doen van de Franse presidentsverkiezingen, omdat Strauss-Kahn de beschuldigingen aan zijn adres nog steeds uitlegt als een politieke aanval, bedoeld om hem buiten diezelfde verkiezingen te houden.

Toen Strauss-Kahn vorig jaar onder vuur kwam te liggen, verdedigde Sinclair hem direct.  Ze betaalde dure advocaten, regelde allerhande hulp voor Strauss-Kahn, en vertelde wie het maar wilde weten dat Strauss-Kahn Goed was en de rest Slecht.  De ex IMF-topman kon haar hulp goed gebruiken. Na beschuldigingen van aanranding van een kamermeisje uit zijn hotel in New York, volgde namelijk een schandaal rondom een journaliste die Strauss-Kahn beschuldigde van seksuele intimidatie.

Op dit moment wordt de ex IMF topman ook verdacht van het leveren van prostituees ten behoeve van seksfeestjes. Een Franse rechtbank in Lille hoorde getuigen, waaronder prostituees die aanwezig waren op dit soort feestjes. Eén van hen verklaarde dat Strauss-Kahn tegen haar wil doorging met bepaalde handelingen, en hulp kreeg van andere mannelijke gasten – ze hielden haar vast zodat Strauss-Kahn door kon gaan. Dat heet groepsverkrachting, en ja, prostituees kunnen ook verkracht worden.

Internet brengt seksisme in kaart

Het is snel, wereldwijd toegankelijk en iedereen kan een bijdrage leveren. Geen wonder dat internet steeds vaker een rol speelt bij het documenteren van seksisme. In korte tijd is het aantal plaatsen waar mensen hun ervaringen bundelen, enorm toegenomen. Van een site van de Commissie Gelijke Behandelingen waar vrouwen discriminatie op het werk vast kunnen leggen, tot een enorme stapel Twitterberichten met ervaringen van alledaags seksisme, het biedt geweldig studiemateriaal.

Meestal zorgen incidenten of inzichten ervoor dat zo’n site tot stand komt. De Commissie Gelijke Behandeling zette bijvoorbeeld de site flauwekulexcuus.nl op, omdat deze instantie veel oordelen moet uitspreken over discriminatie op basis van geslacht. Het gaat dan onder andere om vrouwen die om onduidelijke redenen te weinig betaald krijgen, werkgevers die vrouwen ontslaan zodra ze aangeven dat ze zwanger zijn, of werkgevers die onvoldoende doen om een veilige werkomgeving in stand te houden.

In een ander geval leidde een los Twitterbericht tot een site vol ervaringen met seksisme. Het bericht was van columniste en journalist Linda Grant. Ze twitterde dat vrouwen veel te danken hebben aan feministes van het eerste uur. Want deze eerste golf zorgde ervoor dat vrouwen anno 2012 vrij voorbehoedsmiddelen kunnen gebruiken, het recht hebben om een ongewenste zwangerschap af te breken, en het recht kregen om een inkomen te verdienen en ook na hun huwelijk betaald werk te houden.

Die losse opmerking leidde tot een enorme hoeveelheid berichten van vrouwen die eigen voorbeelden van vooruitgang gaven, of juist hun confrontaties met alledaags seksisme anno 2012 opschreven en de wereld instuurden. Toen Grant deze berg Twitterberichten zag, besefte ze dat ze een goudmijn in handen had:

I realised I was curating, in real time, the on-going collective experience of the ways in which some men have tried to diminish women’s importance or deny us control over our own lives. [...] Some began to suggest that there should be a permanent record of the tweets, before Twitter sent them into timeline oblivion.

Uiteindelijk zorgde een mannelijke Ierse software specialist ervoor dat de berg Tweets een permanent onderkomen kreeg op Duizend Redenen, in de zin van duizend redenen om feminisme in ere te houden.  Grant:

I hope that athousandreasons.com will serve as a free resource for students, academics, teenagers, mothers and fathers, to examine everyday experience, not rhetoric or theory, but the very air we breathe, the way we live, yesterday and today: the small indignities, the opportunities denied, the insults, the patronage, the dismissal, the ignoring, the diminishing, the low expectations, the whole indignity of sexism, including the relentless jokes about it, jokes that are rarely made in relation to racism.

Er zijn nog veel meer archieven van seksisme ontstaan. Alleen al in de afgelopen tijd de verzameling van Men Call Me Things, waarin vrouwen aangaven welke vloedgolf aan haat en bedreigingen met verkrachting ze ontvangen zodra ze op internet een opinie uiten. Of I did not report, over vrouwen en verkrachting, of deze site, waarin vrouwen (en een enkele man) vertellen hoe het is om te functioneren in en rondom faculteiten Filosofie op Amerikaanse universiteiten. Met ervaringen zoals deze, waarin een studente terecht komt in een klassieke confrontatie met een mansplainer:

A male peer, who I also count as a good friend, never engages me in any academic conversation. Whilst he asks the men for their academic opinions on a talk we all attended together, he quizes me only on my love-life and my attitude towards sex. When I initiate a philosophical discussion, he patronises me and quotes Aristotle (for example) at me, even if we are discussing a subject that I specialise in, and he does not.

Internet zorgt ervoor dat al dit soort ervaringen bij elkaar komen. Stuk voor stuk lijken het triviale gebeurtenissen, maar als je ze bij elkaar legt worden er patronen zichtbaar. Die kunnen duiden op een bepaalde cultuur, zoals de verkrachtingscultuur. Of standaard reacties van mannen op de ervaringen van vrouwen:

Male responses to the tweets fell into four categories. First, inevitably, the sexist banter (bet you wish your hubby had had to sign when you got your bill for your shopping spree ha ha). Some men tweeted me that they were cringing in shame at what they were reading; others dismissed my original tweet about the credit card application as an example of long ago, completely missing the point that the intention was to demonstrate that women’s equality has not always existed like grass and trees and had to be fought for. Others asked when was there going to be an International Men’s Day? There is one, it’s November 19, feel free to raise your own hell on it.

Op die manier zie je hoe al die ‘losse incidenten’ stukjes van een puzzel zijn. Dan ga je zien hoe alomtegenwoordig de minachting voor vrouwen is. Dan weet je dat het feminisme inderdaad nog steeds broodnodig is en actueler dan ooit. Het zou goed zijn als meer mensen dat door krijgen, zoals deze scholier.

Vrouwen helpen vrouwen in Haïti

Wie weet beter wat het is om verkracht te worden, dan een slachtoffer van verkrachting? Daarom zette Eramithe Delva, samen met Malya Villard Appolon, de organisatie KOFAVIV op. Vrouwen helpen hier vrouwen om de gevolgen van seksueel geweld te verwerken en een toekomst op te bouwen. Want, zegt Delva: ,,Reports aren’t going to change anything by themselves; it is through direct work and activities within the affected communities that we can start seeing changes.”

Eramithe Delva.

Concrete activiteiten en praktische hulp zijn hard nodig in Haïti. De heftige aardbeving die het land in een puinhoop veranderde vond al weer een tijdje geleden plaats. De wederopbouw verloopt echter moeizaam. Veel vrouwen leven nog steeds in tentenkampen. Ze lopen daar grote risico’s. Er is nauwelijks beveiliging of verlichting, zodat mannen vrij spel hebben. Onlangs schreef het NRC Handelsblad over de situatie die zodoende ontstaat in kampen zoals La Piste:

Toen hij in juli rondliep in La Piste, een tentenkamp even buiten Port-au-Prince, viel Neuhaus op hoeveel meisjes er zwanger waren. “Ik vroeg mensen op straat wat er aan de hand was. Niemand wilde antwoord geven.” [...] Neuhaus volgde het afgelopen jaar twaalf meisjes in La Piste. Behalve Venise zijn ze allemaal, na verkrachtingen, zwanger geworden. Ook de 19-jarige Marie Kena Michelle, nu moeder van een dochter. “Toen ze in La Piste kwam, werd ze op straat lastiggevallen door een groep jongens. Ze trokken haar een zak over het hoofd, ze werd 15 keer achter elkaar misbruikt.”

Deva merkt dat veel slachtoffers zich schamen en zwijgen over het seksuele geweld. Willen ze actie ondernemen, dan lopen ze aan tegen een slecht functionerend juridische systeem. KOFAVIV slaagde er desondanks in om tussen 2010 en nu tweehonderd verkrachtingszaken voor de rechter te brengen. De organisatie ziet dat als een groot succes. De organisatie zorgt verder voor psychologische opvang van slachtoffers, advies, en hulp bij het aanspannen van een rechtszaak. Daarnaast kunnen vrouwen terecht in een soort blijf van mijn lijf onderkomen.

Vanwege deze goede werken weten vrouwen de vrijwilligers van KOFAVIV steeds vaker te vinden. Delva:

Because of our presence in the camps and throughout the communities, rape survivors know about us and the type of work that we do; they are coming forward and talking about their attacks. Survivors of sexual violence (rape, sexual assault, conjugal violence, etc.) are sometimes humiliated and shamed by their communities so they often kept their abuse a secret. But now, to see women and girls come to our centre or call in to our call centre to report abuse and to seek help and justice is great progress.

Militairen stappen naar de rechter

Voor vrouwen in het Amerikaanse leger is het twijfelachtig wie het meeste gevaar oplevert: de vijand of hun eigen kameraden. Het is al jaren algemeen bekend dat vrouwelijke militairen het mikpunt zijn van seksuele intimidatie en verkrachting. Probeer je daar werk van te maken, dan gaat het vaak mis. Het leger ziet je als een verrader en klachten verdwijnen in de doofpot. Acht (ex) militairen pikken die doofpotcultuur niet langer en stappen naar de rechter. Ze klagen het Amerikaanse leger aan en willen tegelijkertijd de cultuur van seksueel geweld aan de kaak stellen.

Zo langzamerhand begint het leger in te zien dat vrouwen ook mensen zijn en dat het niet goed is, ook niet voor het instituut zelf, als zoveel militairen gemolesteerd worden. Cijfers, onder andere uit 2008, tonen aan dat ingrijpen hard nodig is. Nota bene het Pentagon zelf rapporteerde in dat jaar 2923 ‘ incidenten’. Het Pentagon schat in dat slechts tien tot twintig procent van de aanrandingen en verkrachtingen aan het licht komen. De werkelijke cijfers zijn vele malen hoger.

Of het de acht vrouwen lukt via de juridische weg gerechtigheid te krijgen valt nog te bezien. Het vergaat de meeste vrouwen slecht als zij iets durven te zeggen over hun ervaringen:

The assault is one thing; the military’s reaction to it can make women soldiers feel doubly victimized. Women who have had the courage to report being sexually assaulted have been ridiculed, demoted, jailed, physically punished and even murdered. In her award-winning Fall 2008 Ms. article, “The Scandal of Military Rape,” author Helen Benedict recounts stories of assaulted-and-murdered military women LaVena Johnson and Maria Lauterbach, whose deaths generated public outrage.

Een vorige rechtszaak, van 28 vrouwelijke militairen, bleef steken bij een rechter die vond dat de vrouwen geen zaak hadden. De vrouwen hadden de overheid aangeklaagd voor het instandhouden van een verkrachtingscultuur in het leger. De situatie is echter zo ernstig, dat militairen toch opnieuw een poging doen via de rechter veranderingen af te dwingen.

Amerikaanse mannen verkrachten mannen en vrouwen

Het is officieel: jaarlijks krijgen naar schatting 1,3 miljoen Amerikaanse vrouwen te maken met verkrachting, maar nog niet de helft van deze misdaden leidt tot een officiële aangifte. Verder meldden 20%, van alle ondervraagde vrouwen dat zij tijdens hun leven te maken kregen met verkrachting of een poging daartoe. De daders zijn bijna altijd mannen, zoals (ex-)partners, bekenden, familieleden. Deze heren vergrepen zich in ruim 40% van de gevallen aan een vrouw als ze nog een meid was van jonger dan 18 jaar.

Vertegenwoordigers van de overheid die betrokken zijn bij het onderzoek, tonen zich geschokt door de uitkomsten. Hetgeen webmagazine Jezebel verleidde tot uitspraken van het type ‘ ja, duh’:

Did none of the shocked attend a freshman anti-rape seminar in college? [...] If we can’t even bother to remember that rampant unreported sexual assault is a problem, then how are we ever going to fix it?

Voor wie nu gaat roepen ‘en de mannen dan’? Vooruit dan. Ja, een op de 71 mannen heeft ook te maken gekregen met verkrachting of een poging daartoe. Dat is erg. Ook bij hen was de dader bijna altijd een man. Opvallend detail: mannen worden vooral het slachtoffer als jong kind van onder de tien jaar oud. Nog een opvallend feit: 5% van de mannen meldt dat iemand anders hen dwong een vrouw tegen haar wil te penetreren. Zij waren dus dader en slachtoffer tegelijkertijd.

Interessant terzijde: ook Nederland boog zich de afgelopen tijd over geweld, waaronder seksueel geweld. Ook hier bleek dat met name vrouwen slachtoffer worden. De dader is bijna altijd man, en op z’n minst een bekende van de vrouw. Vaak ging het om de partner, ex-partner, of vriend. Exacte getallen en percentages verschillen van de situatie in de V.S., maar de principes zijn helaas vrijwel identiek….

Ondertussen zijn de resultaten van het grootschalige Amerikaanse onderzoek nog niet binnen, of de schandalen buitelen al weer over elkaar heen. Met de feestdagen in aantocht krijgen vrouwen opnieuw de schuld van hun verkrachting. Hadden ze maar geen alcohol moeten drinken, weet je wel. Over de dader geen woord. Het zou fijn zijn als die eens kritiek krijgen. Ze plegen namelijk een misdaad.

Verder leek corpsballen van de universiteit van Vermont een leuk idee om een lijst te laten circuleren met als titel: ‘als je willekeurig wie kon verkrachten, wie zou dat dan zijn’. Dit onderdeel van de verkrachtingscultuur kwam op de volgende manier aan het licht:

…now that the survey has been leaked to the interwebs–apparently because a new member accidentally emailed it to his teaching assistant (ouch!)–they’re finding out it’s not ok–and fast.

Dus ze zijn niet alleen seksistisch maar ook nog eens dom. Dat beloofd wat voor de toekomst.

De duistere krochten van internet

Internet biedt alles aan iedereen. Recepten voor appeltaart? Check. Plaatjes van kittens? Check. Spelletjes? In overvloed. Sadistische filmpjes waarin vrouwen op pijnlijke wijze dood gaan? Tuurlijk! Alleen is dit laatste genre iets moeilijker te consumeren, want veel sites bieden de écht ziekelijke zooi alleen aan met een wachtwoord en als mensen maandelijks betalen. Vanwege dit ietwat minder toegankelijke karakter gebeurt het niet vaak dat een breed gelezen online tijdschrift aandacht besteedt aan deze agressieve onderwereld op internet.

Een Amerikaanse verslaggeefster kwam per toeval in aanraking met deze duistere krochten van internet toen ze onderzoek deed naar Amazones. Naast allerlei historisch verantwoorde studies vond ze ook sites met namen als Deadly Amazons of Sexy Amazons. Het bleek hier niet te gaan om wetenschap, maar om pornografische filmpjes waarin vrouwen elkaar te lijf gaan. De camera blijft verdacht lang hangen op van pijn kronkelende vrouwenlichamen.

Al verder zoekend openbaarde zich een wereld waarin mannen betalen om te kunnen kijken naar sites met reclameslogans als ‘haar pijn, uw plezier’. Dat maakt meteen duidelijk waar de kick ‘m in zit. Vrouwen die pijn lijden. Vrouwen die dood gaan. Lekker!! De verkrachtingspagina’s van Facebook zijn er niks bij.

Vele, zich vaak als mannen identificerende bezoekers weten hun weg te vinden naar dit type materiaal. Een site als Dead Skirts telt 28.000 geregistreerde gebruikers, aldus Jezebel. Iedere site biedt honderden filmpjes aan, en de makers verdienen er grof geld mee. Omdat er winst te halen valt ontstond er een hele industrie van producenten, ‘regisseurs’, en ‘acteurs/actrices’ die de gewelddadige scenario’s naspelen.

Jezebel meldt dat een Canadese rechter een aanbieder van dit soort doodsporno al een keer heeft veroordeeld. Die rechter zag een duidelijk verband tussen de getoonde beelden en de algemene beeldvorming rondom vrouwen:

The sentencing judge, Helen Pierce of Ontario Superior Court of Justice, wrote that Dr. Don’s videos had “the potential to change attitudes toward women, cause psychological harm to anyone who had previously been a victim of sexual violence, and could do serious psychological harm to adolescents.” She said his films imply that an attacker “can silence women with his violence, leave them on sexual display, and walk away without consequence.”

Zo’n boodschap heeft extra impact omdat het in de echte wereld ook al te vaak voorkomt dat mannen wegkomen met agressie en geweld. Mannen die huiselijk geweld plegen, kunnen dat in veel landen ongestraft doen. Veel vrouwen die verkracht worden, durven geen aangifte te doen. Ze zijn bang voor represailles. En hoe moeten ze bewijzen dat ze geen seks wilden? Sterker nog, in landen zoals Afghanistan vindt het systeem de vrouw strafbaar. Ze kan kiezen: huiselijk geweld en verkrachting accepteren, of weglopen en dan de bak in draaien wegens ‘Zina’, een morele misdaad.

Privacy is een groot goed. Het lijkt de Zesde Clan buitengewoon onverstandig om een fantasie-politie in te stellen. Maar als het om dit type vrouwvijandig materiaal gaat, moeten we op z’n minst het debat opengooien en onszelf openlijk afvragen wat hier gaande is, wat dit betekent, en hoe je met dit fenomeen om moet gaan. Plus: als de fimpjes in plaats van vrouwen negers of joden zouden tonen, die structureel gepijnigd en vermoord worden om de (veelal mannelijke) kijker te plezieren, voelen de beelden dan anders aan of hetzelfde? Wat zegt dat over deze fantasieën?

Geweld beperkt vrijheid van vrouwen

Redacties moeten geen vrouwelijke journalisten meer naar Egypte sturen, want het is er niet veilig voor ze. Die oproep deed de Franse afdeling van media-organisatie Verslaggevers zonder Grenzen. Het is het meest duidelijke voorbeeld van de manier waarop geweld tegen vrouwen de vrijheid van vrouwen inperkt en de vrije nieuwsgaring geweld aandoet.

Het is altijd een lastige afweging. Hoeveel risico willen nieuwsorganisaties hun werknemers laten lopen? Hoe bepaal je of een man of vrouw nog verantwoord aan het werk kan in een land waar oorlogen en opstanden heersen? Journalistes lopen daarbij een extra risico. De meeste mannen worden niet geconfronteerd met seksuele intimidatie en verkrachting. Vrouwen daarentegen wel. Een onderzoek van het Amerikaanse Comité ter Bescherming van Journalisten (CPJ) interviewde meer dan veertig verslaggeefsters en kwam vanalles tegen, van dreigen met seksueel geweld en betasten tot aan zeer traumatische groepsverkrachtingen.

De journalistes vinden het echter lastig openlijk over dit extra risico te spreken.Want wat is het geval. Je wil graag je werk doen. Je bent verslaggever. Dus als je kunt kiezen tussen een verhaal over een weggelopen hondje of de genocide in Rwanda, dan wil je als volbloed journalist naar Rwanda. Want dáár ligt het nieuws.

Wat gebeurt er echter als je aangeeft dat je seksueel gemolesteerd werd tijdens de uitoefening van je functie? Bezorgde bazen kunnen besluiten dat je dan maar niet op pad moet gaan. Want stel je voor dat je verkracht wordt. De felbegeerde baan gaat aan je neus voorbij en de zoveelste man mag in camouflagepak verslag doen van oorlogen en andere conflicten.

Het probleem is dat mensen dit door hebben. Het CPJ merkte meerdere malen dat groepen mannen het nadrukkelijk voorzien hadden op journalistes, om te voorkomen dat zij verslag zou doen van situaties waar deze mannen geen nieuwsverhalen over wilden zien. Lauren Wolfe van het CPJ in een interview met PBS News Hour:

…people haven’t heard of Jineth Bedoya, a Colombian reporter who was gang-raped 11 years ago in — when she was reporting on right-wing paramilitaries in the jungles of Colombia. She was kidnapped, raped. And her story came to light because it was so brutal that, you know, she pressed charges. But nothing has ever been done in her case. And 11 years later, she’s still fighting for justice.

MARGARET WARNER: But was the — did they know who they were going after? I mean, was it a form of reprisal or intimidation?

LAUREN WOLFE: It was absolutely targeting. She was reporting on something that they didn’t want reported on. I saw the same thing happen to a West African journalist.

Dat is dus het volgende dilemma. Ben je terecht bezorgd, wil je je verslaggeefsters beschermen, dan geef je criminele elementen hun zin die niet willen dat hun activiteiten aan het licht komen. Het rapport waar Lauren Wolfe over spreekt heeft niet voor niets de titel ‘The Silencing Crime’. Gebruik seksuele agressie als wapen en je kunt verslaggeefsters monddood maken, én je eigen wandaden in de doofpot houden.

Een win-win situatie voor alle louche mannen van de wereld. En een verlies voor de vrije nieuwsgaring en vrouwelijke professionals.

Mannen vergrijpen zich aan verstandelijk gehandicapte vrouwen

Consternatie alom: uit onderzoek van Rutgers WPF en Movisie, ‘Beperkt Weerbaar’, blijkt dat 61 procent van de verstandelijk gehandicapte vrouwen te maken heeft gekregen met seksuele intimidatie -en geweld. Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten (Volksgezondheid) vraagt om maatregelen om deze groep vrouwen beter te beschermen. Dan zullen we ook moeten kijken naar de daders. Dat blijken voornamelijk mannen te zijn, met als opvallende groep: taxichauffeurs.

Movisie schrijft in een persbericht:

De plegers zijn meestal mannen en vaak bekenden van het slachtoffer, zoals (ex)partners, familie of een kennis. Slechts bij een kleine groep betreft het hulpverleners. Projectleider en senior-onderzoeker Willy van Berlo van Rutgers WPF had deze cijfers op basis van internationaal onderzoek wel verwacht: ‘Dit is een groep die door een stapeling van risicofactoren extra kwetsbaar is.’

Het rapport zelf, te downloaden via deze pagina, gaat wat uitgebreider in op de daders. Vrouwen noemden in eenderde van de gevallen hun (ex)partner als dader, in 13% van de gevallen een kennis, en in 6% van de gevallen een begeleider. Een opvallende groep daders vormen taxichauffeurs. Zes procent van de verstandelijk gehandicapte vrouwen wees mannen uit deze beroepsgroep aan als dader. Visueel beperkte vrouwen (blind en zeer slechtziend) konden in een op de tien gevallen de identiteit van de dader niet aangeven – ze konden geen namen noemen.

Als slachtoffers nog jong waren, veranderde het daderprofiel:

Bij seksueel misbruik in de jeugd zijn bekende plegers in het geval van
vrouwelijke slachtoffers meestal vage kennissen, ‘andere familie’ of
iemand uit de buurt.

De onderzoekers konden duidelijk patronen herkennen, situaties waarin daders hun kansen grepen. Deze risicofactoren waren onder andere:

• het bestaan van een machtsverhouding. Het slachtoffer was bijvoorbeeld voor zorg of financiën afhankelijk van de dader
• sociale isolatie van het slachtoffer
• vage grenzen. De grens tussen professioneel werk en vriendschap vervaagde bijvoorbeeld door de intimiteit die kan voortvloeien uit de (lichamelijke) verzorging. De grens kan ook vervagen als daders zich gedragen als pooierboys, die hun slachtoffer eerst inpalmen en dan pas gaandeweg aan het ‘echte’ misbruik beginnen
• barrières om te reageren op misbruik. Denk aan angst en schaamte, een gebrek aan kennis over gezond seksueel gedrag en een negatief zelfbeeld. Ook praktische aspecten zoals moeilijk kunnen communiceren met andere mensen

Al die factoren zorgen ervoor dat daders makkelijker hun gang kunnen gaan, minder bang hoeven te zijn dat hun wandaden aan het licht komen. Hopelijk nemen de mensen die maatregelen en protocollen ontwerpen deze informatie mee. Want misbruik moet je bij de bron aanpakken.

Facebook: grappen over verkrachting zijn toppie!

Zijn we net blij dat Facebook pagina’s verwijderde waarin mensen ‘grappige’ dingen riepen over vrouwen verkrachten, komt die ranzigheid net zo vrolijk weer terug. Met toestemming van Facebook. De firma vindt dit soort pagina’s prima, zolang gebruikers er maar een icoontje bijzetten om aan te geven dat het om humor gaat.

De Zesde Clan vindt dit een geweldige tactiek. Je kunt alles zeggen! Zolang je er maar bij zet: humor. Feyenoordfans kunnen eindelijk een pagina aanmaken met als titel ‘alle joden aan het gas’, want zolang je er het humor icoontje bij zet mag niemand hier iets tegen doen. Het is een grapje, kun je niet tegen een grapje??? Pagina’s met titels als ‘je weet dat je dag goed is als je tien Marokkaanse hangjongeren in elkaar hebt geslagen’. Ook toppie! Zolang je het humor icoontje maar niet vergeet! Want het is een geintje! Humor!!!

De Zesde Clan stelt voor dat Facebook het humor-icoontje ook bij de eigen huisregels zet. Dan weten we zeker dat niemand zich iets van verbodsbepalingen over haatzaaierij en agressie aan hoeft te trekken.

Techniek helpt vrouwen bij seksueel geweld

Vrouwen in Port au Prince, de hoofdstad van Haïti, kunnen vanaf nu met één telefoontje hulp krijgen als ze seksueel gemolesteerd zijn. Organisatie Digital Democracy trainde 150 vrouwen en richtte een callcenter in om het telefoonverkeer te regelen en hulp te coördineren. Ook elders op de wereld blijken applicaties en mobiele telefoons nuttige wapens voor vrouwen in de strijd tegen geweld.

Haïti: onveilig voor vrouwen…

In Nederland is het eenvoudig. Je belt 112 en vanaf dat moment zorgen hulpdiensten ervoor dat je geholpen wordt. In Haïti ontbrak zo’n algemeen alarmnummer. Tegelijkertijd zorgde een combinatie van intense armoede, de ernstige gevolgen van een aardbeving, en een ineenstorting van de overheid ervoor dat mannen vrouwen straffeloos kunnen verkrachten en in elkaar slaan. Sinds de ramp stromen de alarmerende berichten binnen. Vandaar dat Digital Democracy allereerst iets probeerde te regelen om vrouwen bij te staan.

Behalve via één telefoonnummer hulp regelen, leggen de vrijwillige medewerkers ook alle verkrachtingen vast waar zij zelf mee in aanraking komen. Op dit moment doet niemand dat, zodat niemand weet hoe de situatie is. Sinds het callcenter gegevens vast legt, hebben ze 400 gevallen van verkrachting kunnen documenteren.

Ook in andere landen helpt de techniek vrouwen om hulp te krijgen en zicht te krijgen op de situatie. Zo geldt New Delhi als de verkrachtingshoofdstad van India. Een speciale applicatie voor de mobiele telefoon stelt vrouwen vanaf deze maand echter in staat om als ze in nood verkeren een alarm te zenden naar vijf personen. De applicatie stuurt ook een locatie naar een website van zelforganisatie Whypoll met een kaart van de stad. Op die manier komen alle incidenten in beeld en ziet iedereen op welke locaties vrouwen regelmatig het slachtoffer worden van aanranding en verkrachting.

Mocht dit de indruk geven dat vrouwen zelf verantwoordelijk zijn voor het voorkomen van verkrachting, laat dan één ding voor iedereen duidelijk zijn. Verkrachtingen voorkom je alleen door niet te verkrachten. Wat De Zesde Clan daarmee bedoeld? Neem vooral een kijkje op deze site met tips en adviezen om verkrachting te voorkomen. Dan wordt de wereld een stuk veiliger voor vrouwen. Daar kan geen techniek tegenop.

Nigerianen zwijgen niet langer over verkrachting

Grote kans dat op 25 november, de Internationale Dag Tegen Geweld Tegen Vrouwen, duizenden Nigerianen de straat op gaan om te protesteren tegen verkrachting. Veel vrouwen én mannen zijn woedend na twee incidenten waarbij vrouwen verkracht werden. In één geval maakten de daders een video opname die vervolgens via internet wijd en zijd te zien was. Tot nu toe hield iedereen echter zijn mond en konden daders ongestraft hun gang gaan.

Dat moet veranderen, vinden veel inwoners van het land. Ze zien met afgrijzen hoe in Nigeria, met 140 miljoen inwoners, per jaar slechts een kleine tweeduizend verkrachtingen officieel genoteerd worden. Dat lage cijfer betekent namelijk dat talloze verkrachtingen nooit aan het licht komen. Amnesty International besloot de situatie te onderzoeken en publiceerde in 2006 een rapport: verkrachting, het stille wapen. Uit het onafhankelijke onderzoek van AI kwam naar voren dat niet alleen gewone burgers, maar ook de politie, het leger en paramilitaire groepen vrouwen met regelmaat verkrachten.

Niemand die hen tegen houdt, signaleert het rapport. Justitie weet zich geen raad met het onderwerp. Verkrachting is een taboe, niemand wil het erover hebben, en bovendien: het zijn maar vrouwen. Dit idee leeft breder. De samenleving  is vrouwen niet goed gezind. In geval van verkrachting wijst de omgeving naar het slachtoffer. Zij lokte het uit, zij is slecht, de verkrachting is haar schuld. Omdat de politie zelf betrokken kan zijn bij de verkrachtingen, hebben vrouwen er bovendien weinig vertrouwen in dat agenten hun zaak goed zullen onderzoeken. Uit schaamte en uit wantrouwen doen duizenden vrouwen daarom nooit aangifte van een verkrachting.

De video opname met een brute verkrachting van een vrouw, plus een incident waarbij een stamhoofd een vrouw verkrachtte, maken dat Nigerianen niet langer kunnen doen alsof er niks aan de hand is. Mensenrechtenactivisten en vrouwenorganisaties willen met een duidelijke protestactie de regering aanzetten tot actie. The Guardian:

Abiola Akiyode-Afolabi, executive director of the Women Advocates Research and Documentation Centre, said: “There is still a lot of hush-hush around it in Nigeria. That’s why the problem is as bad as it is. But all that’s happened in the past three months shows that rape and sexual violence is a major issue.” [...] The country could learn from reporting mechanisms and laws pioneered by Liberia, she added. “The Nigerian government has failed to protect women. We need to hold it accountable. There is a need for immediate steps to create laws and institutions that protect women.”