Bij het afstuderen van een van de Vrienden van de Zesde Clan, een flinke tijd geleden, was het duidelijk hoe het zat. De Senaatszaal van de Universiteit Utrecht hing vol portretten van hoogleraren. Dat betekende in de praktijk: mannen, mannen en nog eens mannen keken op je neer terwijl je je bul ophaalde. Niet langer! Op 8 maart 2012 kregen de heren gezelschap van drie vrouwen. De universiteit voegde Prof.dr. J.B.L. Hol, Prof.dr. J. Westerdijk en Prof.dr. C.J. de Vogel toe aan de reeks portretten in de grote zaal van het Academiegebouw.
Bron: Universiteit Utrecht.
Hol, Westerdijk en De Vogel hebben stuk voor stuk een grote invloed (gehad) op hun vakgebied. Professor Hol leefde van 1886 tot 1964 en hield zich bezig met natuurkundige aardrijkskunde, geomorfologie en landbeschrijving. Ze was de eerste vrouw die promoveerde op een aardrijkskundig onderwerp. Bij het uitbreken van de tweede wereldoorlog trad ze doortastend op:
Bij het begin van de tweede wereldoorlog, in de meidagen van 1940, was het eerste dat Jacoba deed, het in veiligheid brengen van de kostbare globes die in de hal van het geografisch instituut stonden. Van haar persoonlijke kaartencollectie werd graag gebruik gemaakt door het verzet in Engeland.
De Vogel leefde van 1905 tot 1986 en was hoogleraar in de antieke en oud-christelijke wijsbegeerte. Ze brak door met een interpretatie van het werk van Plato. De dichteres Ida Gerhardt schreef een sonnet over haar:
Nooit uitgedacht. – of in die grote kop \ een bijenvolk zijn intrek heeft genomen.\ ’t Gonst dag en nacht; de arbeid kan niet op. \ Het wemelt er van driftig gaan en komen\ (……) \ Gij slaat het blad om. – door de jaren heen\ zijt ge gebleven die ge altijd was; \ de tekst beglurend door het brilleglas, \ of plotseling er van opziend, in gedachten: \ met door die scherp geslepen lenzen heen\ de straling van uw opstandingsverwachten.
Westerdijk tenslotte leefde van 1883 tot 1961 en hield zich bezig met plantenziekten. Ze stond aan de basis van het Centraal Bureau voor Schimmelcultures, een kennisbank van onschatbare waarde, en was de eerste vrouwelijke hoogleraar in Nederland toen ze in 1917 buitengewoon hoogleraar werd (bij de Universiteit Utrecht uiteraard). Dat ging niet zonder slag of stoot:
Op de Universiteit Utrecht kwam Westerdijk terecht in een mannenwereld. Haar collega’s op de faculteit plantkunde konden de vrouwelijke hoogleraar maar moeilijk accepteren. Westerdijk trok zich daar niet veel van aan. Ze was een grote stimulans voor vrouwelijke studenten in de biologie en spoorde hen aan zich vrij te vechten van hun huishoudelijke plichten. Als rolmodel was ze zeer belangrijk voor vrouwen. Johanna Westerdijk stond bekend als gastvrij en muzikaal en hield erg van feestjes.
De Zesde Clan vindt het een bemoedigende gedachte dat iemand als Westerdijk ook postuum nog een rolmodel kan zijn. Want als je als studente afstudeert, en je kijkt rond in de Senaatszaal, dan zie je niet langer alleen maar mannen. Voortaan kun je haar portret ontwaren, en dat van twee van haar collega’s, en met eigen ogen zien dat vrouwen ook meetellen. Dat vrouwen ook welkom zijn. Dat is een grote stap vooruit.
