Tag archief: NRC Handelsblad

De genadeloze focus op de alleenstaande moeder

Wow. Het gebeurt niet vaak dat de Zesde Clan niet weet waar te beginnen. Maar het is Steven de Jong, de conservatieve columnist van NRC Handelsblad, opnieuw gelukt. Na zijn verbijsterend wereldvreemde artikel over hoog opgeleide, single vrouwen, is het nu de beurt aan single vrouwen uit sociaal kwetsbare milieus die de wereld verpesten met hun vele baby’s. Baren en de kosten bij de belastingbetaler neerleggen? Schandalig. Dat moet onmiddellijk stoppen, vindt hij. Desnoods moet de overheid ingrijpen tussen de lakens.

Laten we de elementen van dit anti alleenstaande moeder discourse even nalopen. Dat is makkelijk, want de ‘opiniejournalist’ volgt vrij nauwkeurig Amerikaanse redeneringen die de zogenaamde Welfare Queen aanvallen. Daar stigmatiseren ze alleenstaande moeders uit slechtere milieus al sinds 1981, dus zo origineel of taboedoorbrekend is De Jong niet. Velen gingen hem voor. Alleen de beschuldiging van fraude laat hij weg.

Voor de rest is het een en al vinkjes zetten. Deze single vrouwen maken een puinhoop van hun leven. Check. Ze zitten in een uitkering, kampen wellicht met verslaving of schulden. Check. Krijgen de ene na de andere baby van allemaal verschillende mannen. Check. Maken steeds foute keuzes, zodat ze het als alleenstaande moeten zien te redden. Check. Wat niet lukt, ze houden hun handje op bij de overheid. Check. Die moet haar gezin redden. Op kosten van de belastingbetaler, uiteraard. Check. Schande. Check.

De Zesde Clan staat altijd open voor een eerlijke discussie, maar een goed debat op gang brengen wordt  lastig als je als basis dit soort broddelwerk voorgezet krijgt. Zijn redeneringen vertonen namelijk allerlei gaten. Zo ontbreekt iedere verwijzing naar de grondwet. Bemoeizorg achter de voordeur vergt al zorgvuldig maatwerk. Maar als overheid tussen de lakens van burgers komen?  Hoe stelt De Jong zich dat voor? We kennen in Nederland zoiets als de bescherming van je fysieke integriteit. Is geregeld in artikel 11 van de Grondwet. Weet De Jong dit niet? Onaantastbaarheid van het lichaam, zegt hem dat wat?

Dan de vaders. Zij komen nauwelijks aan bod in dit rondje beschuldigend met het vingertje wijzen. Als De Jong vrouwen tot de grond toe afbrandt als onverantwoordelijke broedmachines die Nederland failliet laten gaan, is de Zesde Clan erg benieuwd naar zijn mening over de verwekkers. Die mannen, die de benen nemen en niets meer van zich laten horen.

De kwestie van afwezige vaders ligt erg, erg gevoelig. In het blad Zorg&Welzijn blijkt dat het stellen van een vraag over vaders die geen kinderalimentatie betalen, dus puur en alleen het onderwerp aansnijden, al gezien wordt als ‘mannen stigmatiseren’. Terwijl vrouwen miljoenen mislopen doordat vaders geen alimentatie voor kinderen betalen. In Nederland deden in 2009 bijna 12.000 mensen, veelal vrouwen, een beroep op de overheid om namens hen kinderbijslag te vorderen. In de V.S. betaalt ruim de helft van de vaders geen alimentatie. Deze niet-betalende vaders dragen zodoende bij aan de wankele economische positie van het een ouder gezin.

Daarnaast toont De Jong zich een aanhanger van de ‘eigen verantwoordelijkheid’-gedachte. Op zich is eigen verantwoordelijkheid een goed uitgangspunt. Maar hij noemt dit in een beladen wij-zij discourse. Want ‘wij’ zijn wel verantwoordelijk, wij werken wel hard, en wij worden pissig als we op moeten draaien voor de fouten van een ander. De ander moet grrrtvrrdrie eindelijk eens door ons goedgekeurd gedrag gaan vertonen. Zo niet, dan volgen harde maatregelen.

Eigen verantwoordelijkheid komt daarmee neer op ‘eigen schuld, dikke bult, u houdt zich niet aan mijn normen en waarden dus zoek het maar uit’. De term verandert dan in een stok om minder succesvolle mensen te slaan. Waarbij de stok in dit geval eenzijdig op de rug van de vrouw neerkomt, want die is zichtbaar. Zij raakte immers zwanger en bleef alleen achter.

De Jong, een vraag. Wat maakt dat je zo afgeeft op single vrouwen? Met of zonder kind, maakt niet uit, ze krijgen er allemaal van langs. Het zijn, ondanks hun hoge opleiding, stakkers die snel een toontje lager moeten zingen, anders komen ze nooit aan de man. Of het zijn stakkers die je onder mag kotsen omdat ze teveel geld kosten. Vanwaar die haat?

En als je toch aan het nadenken bent over jezelf, neem dan deze stelling in je overwegingen mee. Om het debat te stimuleren. De stelling luidt: Alleen iemand die blind is voor zijn eigen bevoorrechte positie, kan zo minachtend uit hoogte praten over mensen die het minder goed getroffen hebben in het leven.

Succes, De Jong.

Vriendelijke groeten,

De Zesde Clan

Dominant verhaal houdt mannen en andere alternatieven buiten beeld

Opvallend. Goede feministische analyses halen bijna nooit Nederlandse kranten. Maar als het gaat om een oerconservatief verhaal over carrièrevrouwen die niet alles kunnen hebben, haalt NRC opeens alles uit de kast om dat artikel te vertalen en onder de lezers te verspreiden. Behalve de valse voorstelling van zaken die zulke verhalen geven – zie ons vorige artikel hierover – wijst de Zesde Clan er graag op dat dit dominante discourse minstens twee belangrijke aspecten buiten beeld houdt. De rol van mannen, en de rol van kinderen. Als in: niet iedereen wil per se kinderen. Dat kan en mag anno 2012. Dan wordt het opeens een heel ander verhaal…

Hoe mannen gezin en loopbaan combineren? Meh, saaaaaai, laat maar, daar hebben we het niet over. Het gaat om vrouwen en hun  hartverscheurende of-of dilemma’s. Heel vreemd, vinden ze tot in Canada aan toe. Jongens moeten net als meisjes te horen krijgen dat ook zij niet alles kunnen hebben, vindt Jim Power, directeur van een jongensschool in Canada. Waarbij hij een journaliste van de krant Globe and Mail citeert:

it’s a disservice to us all to frame the issue with gender-polarizing questions about whether women, specifically, can have it all. As The Globe’s Elizabeth Renzetti wrote recently, “It’s not women (or men) who are to blame, but a system that is ‘time macho’ – obsessed with hours at the desk – and fails to prioritize family life.” It’s society’s issue, not a women’s issue – and needs to be addressed with utmost concern in the school system. Education is a fundamental for an evolved family unit in which both parties shoulder the parenting burden.

De enige reden dat mannen het makkelijker leken te hebben was omdat zij vroeger konden beschikken over een huisvrouw. Zolang ze zondag het vlees maar konden snijden bleef hun status als goede vader intact. Maar de tijden veranderen. Zorg voor huis en kinderen kan niet langer beschouwd worden als het exclusieve terrein van vrouwen, iets waar zij zich mee bezig houden terwijl mannen buiten de deur de wereld regeren en de economie om zeep helpen:

Once upon a time, it was the norm for a successful man to have a wife who gave up her career, if she had one to begin with, to take care of the children. Nowadays, most professional men are married to women with careers of their own. [...]  there’s no reason men can’t take breaks in their careers — even just dialing it back a few notches and working from home — while their wives get back into career mode.

Dat heet het moderne leven, vooruitgang. Waarbij meer feminisme enorm zou helpen, omdat die beweging een sociale revolutie voorstaat waarbij mensen als mens centraal staan en er veel meer flexibiliteit kan komen in wie wat doet, wanneer, onder welke voorwaarden en omstandigheden.

De andere groep die niet aan het woord komt, zijn de echtparen of alleenstaanden zonder kinderen. Want het hele verhaal draait om de noden van gezinnen versus het moderne bedrijfsleven. Met de achterliggende overtuiging dat alle vrouwen altijd kinderen willen, want zonder kinderen is het leven natuurlijk niet de moeite waard. Dat is nogal een vooronderstelling. Sinds ongeveer een halve eeuw kunnen we voorbehoedsmiddelen gebruiken, zijn vrouwen niet langer willoos overgeleverd aan hun biologie, en begint de samenleving eraan te wennen dat een groep mensen andere keuzes maakt dan het klassieke hetero gezinsmodel:

Slaughter’s article is aimed in large part at twenty- and thirtysomething women who are currently facing critical decisions about careers and families — and if you’re one such woman who has kids or knows she wants them, Slaughter’s got some good advice. But for women who aren’t convinced that motherhood must be a part of their future, I have some different advice: Instead of just asking, “Can I have it all?,” start by asking, “Do I actually even want it all?” And step it back even further: “What does ‘it all’ mean for me?” [...] Isn’t it time for women to feel free to choose any reproductive path, just as we’re free to pursue any career path?

Vragen, vragen…. Tsja, dan wordt het opeens een heel ander verhaal. De groep mensen die geen kinderen heeft, groeit gestaag, ondanks het sociale stigma wat hieraan vast kleeft. Mannen kunnen zich niet langer verschuilen achter het ideaal van de mannelijke kostwinner, want vrouwen breken los uit hun keurslijf en denken na over wat zij zelf willen. Veelzeggend dat het NRC die twee aspecten compleet buiten beschouwing laat. Blijkbaar is het veel leuker vrouwen onder hun neus te wrijven dat ze weer eens iets niet kunnen. Bedankt, NRC…

De lezing van… Birgit Donker

Aletta, instituut voor vrouwengeschiedenis, vierde eind vorig jaar het 75-jarig jubileum. Onder andere Birgit Donker hield een toespraak om het feestje nog feestelijker te maken. Donker was onder andere hoofdredacteur van NRC Handelsblad en heeft veel ervaring met topvrouwen in en bij de media. De titel die ze haar speech meegaf zegt al genoeg: ‘Vrouwen in de top? Ik wist niet dat je dat kon…”

In haar lezing ging Birgit Donker in op haar ervaringen en opgedane inzichten. Hoe het is om als enige vrouw temidden van de mannen te functioneren, perikelen rondom werving en selectie, en de reacties die je als vrouw in Nederland tegenkomt als je blijk geeft van enige ambitie. Ze gaat ook in op een van de oorzaken van het gebrek aan vrouwen in de top:

Zelf heb ik helaas soms ook moeten vaststellen: ze willen er geen meisjes bij. Mannen benoemen nog altijd gemakkelijker mannen, want die kennen en herkennen ze. Toen ik in een bestuur een derde vrouw wilde benoemen, was de reactie: nee hè, toch niet weer een vrouw. Terwijl die vrouw gewoon de meest geschikte kandidaat was en ze is dus ook benoemd. Het is kennelijk toch bedreigend als vrouwen de overhand hebben. Terwijl niemand ervan opkijkt als er in een bestuur alleen maar mannen zitten – dat is immers de staande praktijk.

Bij alle discussies en debatten rondom quota zeer interessant leesvoer…. Integraal gepubliceerd op TalktoAletta, het blog van het instituut. Veel leesplezier!

Volg

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 31 other followers