Trouw ziet dichteressen staan

Ja, ja, ja, inderdaad, De Zesde Clan publiceert vaak negatieve berichten. De reden daarvoor is van een verbijsterende eenvoud: vrouwen overkomen de meest ellendige dingen in het leven, en vanwege het vele onrecht ontstaan er vele kritische artikelen. Als we echter iets positiefs kunnen zeggen doen we dat ook, graag zelfs. Zoals: dagblad Trouw ziet dichteressen staan. Hulde!

De tiendelige poëzie-collectie van dagblad Trouw.

Nederland kent vele goede dichteressen. Eén van hen, Anne Vegter, mag zich dit jaar zelfs Dichter des Vaderlands noemen. Als eerste vrouw na een reeks mannen. Dagblad Trouw heeft ook door dat vrouwen actief zijn op dit gebied. De krant promoot op dit moment een box met tien bundels van de beste Nederlandse dichters. Daaronder maar liefst vier vrouwen. Judith Herzberg neemt het eerste deel uit de collectie voor haar rekening. Andere delen bevatten werk van Eva Gerlach, Ester Naomi Perquin en Ida Gerhardt.

Vier van de tien, da’s veertig procent. Bijna de helft. Wauw. Goed gedaan, selectiecommissie van Trouw. En een mooie kans voor lezers om kennis te maken met deze dichteressen, danwel hun werk opnieuw tot zich te nemen.

De angst voor het softe eitje en de minachting van het vrouwelijke

Voor de zoveelste keer ziet de Zesde Clan dat mensen helemaal in de knoop raken als mannen vrouwendingen gaan doen. De meest recente aflevering in dit genderdrama komt van hofleverancier Trouw, en betreft het vader- en moederschap. Het stuk wemelt van de aannames, cliché’s, niet onderbouwde stellingen en verwijzingen naar, u raadt het al, de biologie (in de zin van hersenen en genen). Waarna de auteur vervolgens aan het eind eigenhandig onthult dat al het voorgaande op drijfzand is gebaseerd. Jawel.

Alarm! Mannen vervrouwelijken!!! Tijd voor het Men Liberation Front, waar mannen weer echte mannen kunnen zijn, en vrouwen hun kop houden en in lingerie poseren!

Laten we beginnen bij het begin. De kop. De man hóeft niet te vermoederen, luidt de titel. Alsof dat iets ergs is wat je maar beter kunt vermijden, maar wat helaas wel gebeurt. De zinnen daarop gooien het meteen op een seksenstrijd van het conservatieve soort:

Vader was vroeger kostwinner, boeman, autoriteit. De moderne papadagvader is een ‘soft eitje’, een halve moeder. Dat is jammer. Mannen, kom in opstand tegen moeder de vrouw!

De toon is gezet. We bevinden ons in het land van mensen als geschiedkundige Angela Crott of christelijke onderwijsman Wim Kuiper, mensen die terug willen naar het verleden, de teloorgang van de echte man bewenen, en daar vrouwen de schuld van geven. Iedere sekse moet zich van deze mensen zo snel mogelijk weer keurig opsluiten in het eigen roze of blauwe hoekje, want nu ze hun rolpatronen op dreigen te geven is het chaos en ellende, met de man als sneu slachtoffer en de vrouw als dominant viswijf.

De auteur van het stukje in Trouw haalt er maar liefst twee psychologen, een opvoeddeskundige, een vader/auteur/dj bij, en een stel anonieme kennissen om vrouwen straf te geven:

“Een goede vader is tegenwoordig een halve moeder”, zegt Pont. Dat bedoelt hij ironisch: hij vindt die ontwikkeling helemaal niet goed. De vader wil geen halve moeder zijn, hij wil conflicten niet eindeloos uitpraten maar op hun beloop laten. Al dat praten hoeft voor hem sowieso niet, en het ligt ook niet in zijn aard om kinderen voor elk mogelijk risico te behoeden, zoals hun vrouwen doen. Toch vertoont de moderne vader geregeld dit gedrag, als een afgeleide van de moederlijke opvoedstijl, beweert Pont. “Doet hij dat niet, dan krijgt hij op zijn lazer van zijn vrouw.” Niet gezellig, veel gedoe, dat kan hij beter vóór zijn. Vrouwen beknotten de moderne man, vindt ook psychologe Delfos.

Onder druk van vittende vrouwen gaan mannen dadelijk nog schoonheidsmaskers op hun gezicht smeren. De ondergang van de wereld is nabij!!!!

Maar het wordt nog erger. Niet alleen individuele vrouwen beknotten de individuele man, nee, er zit een hele industrie achter:

Kinderdagverblijven, scholen, opvoedbureaus, jeugdzorginstellingen: ze worden allemaal bestierd door vrouwen. Die doen hun best, die doen het hartstikke goed, maar wél vanuit hun feminiene perspectief. In die vrouwenwereld wordt de man volgens Delfos niet serieus genomen. [...] Pont gaat nog een stapje verder: volgens hem is het, na de feministische golven, de hoogste tijd voor de ‘eerste masculinistische golf’. Die moet vaders bevrijden van het vrouwelijke juk.

Toe maar. Het vrouwelijke juk. We bevinden ons duidelijk op het terrein van de castrerende vrouw die geen spaan heel laat van mannen, zodat de arme stakkers niet anders kunnen dan het gevecht aangaan en zich hand en tand verdedigen. In de Verenigde Staten volgt onder andere weblog ManBoobz waar zo’n masculinistische golf in de praktijk op neerkomt: nog meer minachting voor vrouwen. Daar hebben we al genoeg van, hoor, Pont, dus bespaar je de moeite.

Niet gehinderd door enige kennis, maar wel gewapend met veel borrelpraat, krijgen de mannen in het Trouw-verhaal uiteraard het gelijk aan hun kant. Vrouwen deugen namelijk niet. Ze zwabberen, zijn te emotioneel, te bezorgd, redderen te veel, praten te veel, waarschuwen en vermanen, vitten op mannen zodra die het op hun eigen manier willen doen, zijn te onduidelijk.

Nee, dan de vaders. Die zijn wél duidelijk, die laten kinderen hun eigen grenzen ontdekken, houden meer (gezond) afstand, hebben een natuurlijk gezag waar het moeders aan ontbreekt, zeuren niet. Heel, heel naar dat die prachtige eigenschappen acuut verwelken zodra er een vrouw binnen een straal van vijftig meter verschijnt:

Van zichzelf zijn vaders geen softe eitjes, zegt ontwikkelingspsycholoog Steven Pont. Maar ze vermoederen wel, onder druk van hun vrouwen. Uit onderzoek blijkt, vertelt hij in een Amsterdamse broodjeszaak, dat mannen luidruchtiger en uitdagender met hun kinderen spelen als hun vrouw niet thuis is. “Zodra ze de sleutel in het slot horen, verandert hun spel: het wordt voorzichtiger, ze gaan gevaar meer mijden.”

Maar de klap op de vuurpijl komt tegen het einde van het verhaal. Nadat we ons alinea’s lang door alle stereotiepe mannelijke en vrouwelijke eigenschappen, genen en biologische aanleg heen geworsteld hebben, volgt er dit:

Kinderen groeien en bloeien het best als ze blootgesteld zijn aan beide krachten: de moederlijke en de vaderlijke. Die is overigens niet per se aan sekse gebonden: er zijn ook vrouwelijke vaders en mannelijke moeders.

Oooooooooo ja. Dus, lezen we eerst dat het wél aan sekse is gebonden, blijkt dat helemaal niet zo te zijn. Mannelijke moeders, vrouwelijke vaders. Kan allemaal. We hebben het gewoon over mensen! Zeg dat dan meteen.

Trouw, laat je auteurs eens een paar fatsoenlijke boeken lezen, in plaats van allerlei populaire Mars en Venus-werkjes waarin vrouwen de schuld krijgen van alles. Dan krijgen we misschien een analyse te lezen die wél hout snijdt, in plaats van dit conservatieve geneuzel.

Politiek is voor blanke mannen

Nauwelijks heeft PvdA partijleider Job Cohen zijn hielen gelicht, of de speculaties over zijn opvolger zwellen aan. Opvolger, inderdaad, niet opvolgster, want in woord en beeld tonen kranten en televisie waar het om draait in de politiek: blanke mannen. Je zou bijna denken dat de Tweede Kamer fractie van de PvdA geen vrouwen zou tellen. Terwijl die toch met z’n zestienen in de meerderheid zijn.

Gratis dagblad Spits opende de voorpagina met ‘Partijleider gezocht’. Er stond nog ‘m/v’ achter die woorden, maar de grote foto daar pal onder toonde slechts blanke mannen. Ook in de tekst noemde deze krant alleen namen van mannelijke PvdA-fractieleden. De krant citeert ook een blanke mannelijke deskundige, die geheel op eigen houtje een profielschets aanbiedt met woorden zoals ‘hij’  en ‘straatschoffie’ en ‘intellectueel’, termen die geheel toevallig beelden van mannen in het gemiddelde brein m/v oproepen:

Volgens politicoloog André Krouwel moet de nieuwe partijleider meerdere groepen in de samenleving kunnen aanspreken. ,,Hij moet een beetje een straatschoffie, maar ook een beetje een intellectueel zijn.” En, de economische crisis indachtig, zou het verstandig zijn als de nieuwe partijleider ook raad weet met de grote economische vraagstukken waar Nederland de komende jaren nog mee geconfronteerd gaat worden, meent Krouwel.

Het NOS Journaal en Een Vandaag deden daar deze avond 21 februari nog een schepje bovenop. Het Journaal vroeg zich af ‘ wie durft’ en meldde dat de PvdA een Verlosser zoekt. Vervolgens liet het programma Jeroen Dijsselbloem aan het woord, Martijn van Dam, Ronald Plassterk, en tot twee keer toe Diederik Samsom. EenVandaag liet vlak daarna zien hoe het nieuws tot stand kwam. In een shot zie je blanke mannelijke journalisten de wacht houden bij de kantoren van de PvdA op het Binnenhof. Deze blanke mannen interviewden de blanke mannen Diederik Samsom, Jan Ponk, en Jeroen Dijsselbloem.

De drie grote kwaliteitskranten van Nederland dan? Daar horen we zowaar hier en daar een vrouwennaam vallen. Alledrie lijden ze echter aan het Smurfin syndroom, want of je nou Trouw, NRC of Volkskrant pakt, het patroon is hetzelfde: man, man, man, man en 1 vrouw.

Het NRC citeert een eigen politiek redacteur, een blanke man genaamd Derk Stokmans. Die noemt naast allemaal blanke mannen alleen de naam van Mariëtte Hamer, zonder verdere toelichting. Trouw is iets scheutiger. Deze krant noemt ook Mariëtte Hamer, en geeft een toelichting bij haar naam. Die uitleg maakt duidelijk dat het dagblad haar kansen laag in schat:

Hamer heeft nadeel dat er veel overeenkomsten zijn te vinden tussen haar en de zojuist opgestapte Cohen. Ook zij kwam niet altijd even goed uit de verf in debatten met PVV-leider Geert Wilders. En ook zij kent de druk van slechte peilingen. Onder haar leiding stond de PvdA in oktober 2009 op slechts 13 zetels. Dat verleidde Diederik Samsom tot een e-mail op poten waarin hij zijn verontrusting uitsprak over de deplorabele staat van de partij. De e-mail lag, net als bij Cohen en Timmermans het geval was, al snel op straat.

Dus nee, laat maar. De Volkskrant dan? Blanke man, blanke man, blanke man, blanke man… Heeeej, Nebahat Albayrak. Natuurlijk is zij ook een mogelijke kandidate, schrijft deze krant:

De nummer 2 op de lijst kreeg heel veel voorkeursstemmen bij de afgelopen verkiezingen. Ze was eerder al staatssecretaris van Justitie.

Zou dat helpen? De PvdA heeft inmiddels laten weten dat de leden mogen kiezen en dat de fractie zich bij de keuze neer zal leggen. Deze leden hebben waarschijnlijk net als de Zesde Clan een gratis Spits opgepakt in trein, metro of bus. Of Volkskrant/NRC/Trouw gelezen. Of het journaal danwel EenVandaag gezien. Dan is de boodschap duidelijk: politiek = blanke man, een nieuwe leider = blanke man. En die Verlosser waar het zes uur journaal van sprak? Die komt bijna altijd ook in de vorm van een man. Er is geen ontkomen aan, lijkt het wel.

Hopelijk herinneren de leden zich na al dit mediageweld rondom blanke mannen dat er ook nog vrouwen in de fractie zitten. De Zesde Clan geeft hun namen even, zodat ze niet helemaal uit beeld verdwijnen: Nebahat Albayrak, Khadija Arib, Lea Bouwmeester, Sharon Dijksma, Sjoera Dikkers, Angelien Eijsink, Mariëtte Hamer, Lutz Jacobi, Tanja Jadnanansing, Jetta Klijnsma, Attje Kuiken, Pauline Smeets, Gerdi Verbeet, Roos Vermeij, Agnes Wolbert, Myrthe Hilkens. Zie je wel? Er zitten echt wel vrouwen in de fractie. Misschien moeten journalisten hen ook even vragen wat hun plannen zijn.

UPDATE: Albayrak heeft zich kandidaat gesteld. Zij was de enige mogelijke kanshebber die met een korte positieve toelichting in de eerste nieuwsberichten voor kwam. Ook een Volkskrant panel (2 mannen, 1 vrouw) beoordeelt haar als een sterke kandidaat.