Ten Broeke opent debat over Nederlandse verkrachtingscultuur

Dankzij campagnes zoals One Billion Rising, en de dodelijke verkrachtingszaak in India, staat seksueel geweld tegen vrouwen hoog op de agenda. Onder andere wetenschapsjournaliste en columniste Asha ten Broeke probeert de kwestie minder een ver van mijn bed show te laten zijn. Ze opende een debat over de Nederlandse verkrachtingscultuur, door haar eigen ervaring met seksueel geweld te delen. En door op te tekenen welke beschuldigingen ze over zich heen kreeg naar aanleiding van haar openheid.

Asha ten Broeke.

Het is een klassiek geval. Het slachtoffer kent de dader, zoals meestal het geval (de anonieme man die uit de bosjes springt komt zelden voor). Dader en slachtoffer zitten samen in een kroeg. Dader grijpt zijn kans bij het verlaten van de kroeg. Zodra hij min of meer uit het zicht is van omstanders, begint hij het slachtoffer te bepotelen, eindigend in verkrachting. Niemand praat er verder over. Hij niet, zij niet. We weten meer over de Indiase vrouw die in een bus verkracht werd en later stierf, dan van de meeste vrouwen die in Nederland slachtoffer werden van deze vorm van geweld, merkt ze op.

Ten Broeke kreeg naar aanleiding van haar column veel hartverwarmende ondersteunende reacties. Maar daarnaast helaas ook opmerkingen die neerkomen op het slachtoffer de schuld geven. Te beginnen met de feiten. Ten Broeke haalde aan dat 11,7 procent van de Nederlandse vrouwen te maken heeft gekregen met verkrachting. Kon niet waar zijn. Helaas, klopt wel, en het zijn respectabele instituten zoals het RIVM en Rutgers WPF die dit wetenschappelijk verantwoord uitzochten.

Daarnaast wemelde het van de opmerkingen die de ernst van de zaak in twijfel trekken en Ten Broeke aanspraken op haar gedrag:

Bijvoorbeeld toen Sylvia Witteman – een columniste die ik tot voor kort bewonderde om haar geestigheid – ervaringen als de mijne ‘alledaags’ noemde en bagatelliserend twitterde: “Ja, verkracht worden is heel erg. Een dronken vent van je af meppen is ook niet leuk, maar niet daarmee te vergelijken.” Of toen een reageerder wat mij was overkomen ‘een mislukte vrijpartij’ noemde. Of toen iemand poneerde dat ik, door in eerste instantie niet hard op te treden tegen het dronken gepotel van de vriend van m’n vriendje, de verkrachting zelf had uitgelokt. “De Amerikanen hebben daar een mooi woord voor: een ‘cockteaser’ heet zo’n vrouw daar.”

Daar kon ze het mee doen. Dit zijn stuk voor stuk typische elementen van de verkrachtingscultuur, waarbij slachtoffers zich moeten verantwoorden, grappen over verkrachting leuk zijn, ervaringen van vrouwen niet serieus genomen worden en daders wegkomen met hun wangedrag.

Des te meer reden om vooral te blijven praten over seksueel geweld, concludeert Ten Broeke. Net zoals ze eerder deed met internettrollen die vrouwen de mond proberen te snoeren als ze het wagen in het openbaar aanwezig te zijn en, nog erger, hun mening te geven. Net zoals ze ook eerder deed bij de problematiek van het pesten, nog zoiets waarbij we in Nederland graag de andere kant opkijken.

Tegen stilzwijgen helpt alleen luid en duidelijk zeggen waar het op staat. Ten Broeke en Witteman voeren op dit moment via Twitter een beschaafde discussie over seksueel geweld en het slachtoffer de schuld geven. En naar aanleiding van One Billion Rising komen hopelijk meer vrouwen naar voren met hun ervaringen. Want een ding is zeker. Met 11,7% verkrachte vrouwen in Nederland weet je als individu dat je niet alleen staat!

UPDATE: Ten Broeke sprak bij Radio 1 over het fenomeen vrouwen de schuld geven van hun verkrachting. Hier kun je het interview beluisteren. Plus via Twitter:

Asha ten Broeke ‏@ashatenbroeke

Goede blogpost over verkrachtingscultuur nav mijn columns en natuurlijk het prachtige One Billion Risinghttp://dezesdeclan.wordpress.com/2013/01/30/ten-broeke-opent-debat-over-nederlandse-verkrachtingscultuur/ …

Graag gedaan

Feminist Frequency analyseert de haat

Slim! Al je seksistische haat afvuren op iemand die zo’n beetje haar beroep heeft gemaakt van het analyseren van genderstereotypen en seksisme in de media. Anita Sarkeesian van Feminist Frequency kreeg een lading vuil over zich heen vanwege haar voornemen videospelletjes aan een genderanalyse te onderwerpen, en haalt de meest gebruikte tactieken naar voren in een prachtig artikel op haar website. Oh, en bij de weg: meer dan zevenduizend mensen deden een donatie, dus die analyse van videogames komt er. De haat had wat dat betreft geen effect.

Het is prachtig om te lezen hoe Sarkeesian het seksistische en onderdrukkende karakter van de haat analyseert – en dus het wapen van de trollen tegen hen keert:

There is a difference between using ridicule to challenge power and using it as a weapon to police the status quo by reinforcing sexism, racism or homophobia. The image based harassment I’m discussing here is not part of any legitimate discourse but instead falls squarely into the category of misogynist abuse. It’s a critical distinction and is evidenced by the fact that all of the images are attacking my gender or presumed sexuality and rely heavily on pre-existing sexist stereotypes.

Naast allerlei vuile Twitters, pogingen haar site te hacken en het aanklikken van ‘fascistisch’ op Facebook om haar profiel op de zwarte lijst te laten belanden, gebruikten de internettrollen diverse beeldtechnieken. Mensen bewerkten foto’s zodat het lijkt of een penis zaad uitstort over het gezicht van Sarkeesian, of zetten er teksten onder die haar kwalificeerden als hoer. Ook gebruikten ze een beeld uit een van haar video’s waarop het lijkt alsof ze de stereotiepe ‘boze feministe’ is, inclusief vuisten in de lucht. Anonieme trollen plaatsten ook tekeningen met een op Sarkeesian lijkende vrouw die verkracht werd.

Sarkeesian aarzelde om ruchtbaarheid te geven aan wat haar overkwam. En nog steeds overkomt, want mensen proberen nog steeds haar site uit de lucht te krijgen. Uiteindelijk besloot ze de beelden toch te openbaren:

After struggling with whether or not to make the extent of the attacks public I’ve decided that it’s ultimately important to shed light on this type of abuse because online harassment and bullying are at epidemic levels across the internet. [...] t’s certainly not unique to my situation. Recently Bioware writer Jennifer Hepler, Shakesville’s bloggerMelissa McEwan and British columnist Laurie Penny have all been targeted by similar image based harassment campaigns.

Ze wil er ook op wijzen dat zulke haatcampagnes verstrekkende gevolgen hebben:

this harassment is best classified as a cyber mob attack as it’s a hate campaign loosely organized through various internet forums. Participating harassers will share these images as a way to show off and gain validation from their peers as well as to try and recruit others to join the harassment campaign. The ultimate goal of this behaviour is to try and intimidate, scare and silence women by creating an online environment that is too hostile, toxic and disturbing to endure.

Als trollen dit effect daadwerkelijk bereiken, zijn ze erin geslaagd de halve wereldbevolking weg te jagen met hun pesterijen en agressie. Maar ook ver daarvoor maken ze het klimaat al onguur voor vrouwen. Iedere vrouw die zichzelf gaat censureren om seksistische aanvallen te ontlopen, is er een te veel. Iedere vrouw die op internet een mening durft te uiten, afgemaakt wordt, en besluit te zwijgen, is er een teveel. Daarom moeten vrouwen blijven vertellen wat hen overkomt zodra ze zich onderscheiden van een voetveeg of een prostituee. Dan weten vrouwen dat ze niet alleen zijn. En dat het uiteindelijk onpersoonlijk is, hoe persoonlijk het ook aanvoelt:

The greatest injury of group cruelty, the lasting part, is the way it makes you feel about yourself, the way being singled out makes you feel you did something wrong. Some of us blame ourselves, assuming that if we can figure out what we did to provoke the cruelty, we might be able to prevent it from happening again. Bullied kids, pay attention to the case of Karen Klein, the kindly bus monitor. If it could happen to her, it could happen to anyone. It isn’t your fault.

UPDATE: Internettrollen gingen nog een stapje verder. In plaats van stilstaande beelden ontwierpen ze met algemeen beschikbare basis software een eenvoudig spelletje waarbij je Sarkeesian in haar gezicht kunt timmeren. Leuk! Origineel! Vrouwen slaan, daar was nog niemand ooit op gekomen. Goed idee ook om vrouwen duidelijk te maken dat ze hun mond moeten houden over seksisme in videospelletjes door een seksistisch videospelletje te maken.