Nieuwe paus valt nonnen af

Oude paus, nieuwe paus, voor  de Leadership Conference of Women Religious, een overkoepelende organisatie waar tachtig procent van de Amerikaanse nonnen onder valt, maakt het geen verschil. De vorige paus stelde een Spaanse inquisitie in omdat hij vond dat de nonnen de kerkdoctrine schonden en zich bezig hielden met enge radicaal feministische initiatieven. De nieuwe paus, Francis, zet die lijn voort. Hij gaat verder met de reorganisatie van de LCWR, en stelde drie mannen aan om de statuten van deze organisatie te herschrijven en toezicht te houden op alle activiteiten van de zusters.

Hervorming van de Curie, een einde maken aan seksueel misbruik door pedopriesters, lekker belangrijk allemaal. Nee, als eerste bekrachtigt de nieuwe paus de beschuldigingen tegen de LCWR:

…the Holy See accused the group of undermining “issues of crucial importance to the life of Church and society, such as the Church’s Biblical view of family life and human sexuality” and promoting a “radical feminist themes incompatible with the Catholic faith.” With Francis’ blessing, the Vatican will continue its “program of reform,” which includes the appointment of three male bishops to manage the rewriting of the nuns’ conference statutes, review its community-based programs and otherwise ensure the group “properly” follows Catholic teaching.

Radicaal feministische nonnen! Toe maar. Wat heeft de LCWR misdaan om dit vreselijke etiket opgeplakt te krijgen? Nou, armen helpen, bijvoorbeeld, en stelling nemen tegen iedere vorm van onderdrukking in de samenleving. Concreet betekent dit dat nonnen allerlei sociale projecten opzetten en in woord en daad proberen om gemarginaliseerde groepen te ondersteunen. Vorig jaar ontving de organisatie nog een prijs voor haar werk, De Herbert Haag Prize:

The Catholic-based Herbert Haag Foundation honored LCWR “for their candid stance in this crisis, for their persistent loyalty to the Christian message and for the spiritual energy with which they carry the conflict,” according to a recent press release. The award honors “people and institutions that engage themselves in the spirit of the apostle Paul for freedom in the church and in doing so give witness to the world,” the press release said.

Het Vaticaan vindt het echter belangrijker dat vrouwen afblijven van voorbehoedsmiddelen en ongewenste zwangerschappen tegen hun wil uitzitten. Amerikaanse nonnen geven hier geen prioriteit aan. Dus is de LCWR opeens radicaal feministisch.

Nonnen en progressieve katholieken reageerden teleurgesteld op de handelswijze van de nieuwe paus. Ze hadden hoop gekregen, omdat Francis zich in eerste instantie voordeed als een nederige man, met een mildere inborst. Nee dus. Onder andere een commentator van webmagazine Slate is echter niet verbaasd. De nieuwe paus hangt dezelfde conservatieve denkbeelden aan als zijn voorganger. (Iets waar dit weblog meteen na zijn aantreden ook al op wees). Voor Francis staat de LCWR aan de verkeerde kant van de streep. Onder zijn leiding wapent het Vaticaan zich nog steeds tegen deze Amerikaanse nonnen. Treurig….

Iran, Rusland, Egypte en Vaticaan vinden vrouwenmishandeling wel ok

Geweld tegen vrouwen mag niet. Als het toch gebeurt, moeten regeringen voor vrouwen evenveel moeite doen als in geval van geweld tegen mannen, om het slachtoffer te beschermen en de dader aan te pakken. Alleszins redelijk, zou je zeggen, maar niet voor een coalitie van Iran, Rusland, het Vaticaan en de Moslim broederschap. Tijdens een conferentie van de Verenigde Naties probeerden ze mensenrechten voor vrouwen uit een akkoord te schrappen. Gelukkig mislukte dat. Onder leiding van de Chileense ex-presidente Michelle Bachelet bereikten 193 landen een historisch akkoord.

De feestelijke opening van de conferentie.

De landen legden in een akkoord vast dat vrouwen wereldwijd gelijke rechten als mannen hebben. Ze veroordelen geweld tegen vrouwen en verklaarden duidelijk dat er in de eenentwintigste eeuw geen plaats meer is voor discriminatie en geweld tegen vrouwen. Met andere woorden: vrouwen zijn mensen! Hoera!

Het akkoord was nog op een andere manier nuttig. De twee weken durende onderhandelingen maakten zichtbaar wie anno 2013 nog steeds vindt dat vrouwen een tweederangse Ander zijn. Dat leverde rare taferelen op. Het Vaticaan gebroederlijk, zij aan zij, verenigd met de Moslim Broederschap uit Egypte. Samen met Iran en Rusland streden deze religieuzen voor het behoud van de uitzonderingsgrond religie/cultuur/traditie. Vrouwen vermoorden wegens vermeend overspel mag niet. Maar onze cultuur keurt het goed, dus dan mag het wel. Dat genre. De coalitie verzette zich ook tegen bepalingen die verkrachting binnen het huwelijk strafbaar stellen.

Internationale media struikelden vooral over een verklaring van de Moslim Broederschap, waarin de mannen uitlegden waarom geweld tegen vrouwen niet aangepakt hoeft te worden. Dat zat ‘m waarschijnlijk in de bewoordingen. De broeders maakten de meest expliciete tekst openbaar. Achter de schermen zullen landen als Iran en het Vaticaan waarschijnlijk dezelfde bedoelingen hebben, maar ze verpakten het netter. De broeders schrijven in hun betoog onder andere dat:

This declaration, if ratified, would lead to complete disintegration of society, and would certainly be the final step in the intellectual and cultural invasion of Muslim countries, eliminating the moral specificity that helps preserve cohesion of Islamic societies.

Toe maar! De totale ondergang van de samenleving! Buitenlandse invasies! Onder andere dagblad The Guardian had er geen goed woord voor over. Toen de Moslim Broederschap in Egypte aan de macht wilde komen, bedienden ze zich van mooie woorden over vrouwen en konden ze hun stemmen goed gebruiken. Nu ze eenmaal in het zadel zitten vallen alle maskers af. De broederschap blokkeerde een wet om genitale verminking van meisjes strafbaar te stellen, en pleitte bij de VN conferentie openlijk voor een tandeloze tekst die geweld tegen vrouwen vrolijk verder laat gaan.

Commentator Amira Nowaira vermoedt dat naast vrouwenhaat ook machtspolitiek aan de basis van hun felle verzet ligt:

The Brotherhood probably felt impelled to send a not-so-covert threat to Egyptian women. Throughout the past seven months, Egypt’s rulers have done their utmost to take women out of the political equation, as their active participation in protests has become a real headache for the Morsi regime. The statement seems to have been conceived in response to their mounting pressure and the vocal opposition, and intended to reassert the dominance and power of the Brotherhood.

Dat deze religieuze, conservatieve coalitie de strijd verloor, noemen commentatoren een bitterzoete overwinning. Fijn dat de uiteindelijke overeenkomst vrouwen als mens ziet. Maar de wilskracht bij de haters fungeert als waarschuwing. Krachtige partijen willen heel graag hun recht op vrouwen slaan behouden. Dat het deze keer niet is gelukt, zegt niets over een volgende VN Vrouwenconferentie. Alertheid blijft geboden.

UPDATE: een hoopvol teken is dat vrouwen steeds vaker hun mond open doen en praten over wat hen overkomt. Niet langer zwijgen is het begin van alles, signaleert auteur en journaliste Sally Armstrong:

Probably about three years ago, I began to see the earth shifting. I began to see the curtain lifting. Why did that happen? There’s an increase in education, but mostly there’s an increase in talk. I’ve always felt that if you can’t talk about it, you can’t change it. When you talk, you start asking questions you never asked before. Women are now saying, “Show me where it’s written in the Koran that my daughter can’t go to school.”

Ja, dan krijg je vanzelf een revolutionaire omwenteling

Christelijke organisatie Siriz krijgt steeds meer invloed op hulp aan ongewenst zwangere vrouwen

Het is een publiek geheim dat Siriz vrouwen zoveel mogelijk wil bewegen af te zien van abortus. Toch kan deze Christelijke groepering zich meer en meer nestelen in het hart van de zorg aan ongewenst zwangere vrouwen en in de adoptieketen. De overheid bezuinigt neutrale en waardenvrij opererende instanties zoals het FIOM namelijk geleidelijk weg. Vrouwen lopen zo een steeds groter risico onder druk van bevooroordeelde mensen wegen in te slaan die ze eigenlijk niet willen bewandelen.

Niet zo….

Deze ontwikkeling vindt bijna geruisloos plaats. In de gangbare media hoor of lees je hier niets over. Siriz staat bovendien op allerlei sites voor jongeren vermeldt in onschuldige rijtjes. Vacaturebank Den Haag, opvang voor tienermoeders, Siriz. Alsof het één pot nat is. De christelijke organisatie staat ook in het lijstje ketenpartners van de Raad van de Kinderbescherming. De Raad verwijst mensen expliciet door naar deze organisatie: ,,Als de Raad door een ziekenhuis of op andere wijze in kennis wordt gesteld van een voornemen tot afstand dan schakelt de Raad FIOM of Siriz in voor de begeleiding van de moeder en eventueel vader.”

Wie snel scant krijgt alleen neutrale informatie over Siriz. De site van de Kinderbescherming meldt slechts:

Ouders kunnen voor hulp tijdens de zwangerschap maar ook na de bevalling terecht bij de Stichting Ambulante FIOM of Stichting Siriz. Deze organisaties ondersteunen de ouder(s) bij het zoeken naar een oplossing of bij het nemen van de beslissing voor pleegzorg of afstand ter adoptie.

Jongeren zien op sites als het Jeugd Informatie Punt Delft of Jong in Almere ook alleen korte, neutraal geformuleerde teksten staan. Zo staat bij JIP Delft bij Siriz:

Siriz biedt hulp en ondersteuning bij een ongeplande zwangerschap. Voor jonge moeders t/m 25 jaar zijn er opvangmogelijkheden.

… maar zo!

Klinkt onschuldig. Geen woord over het feit dat Siriz geen gewone hulp biedt. De Stichting komt voort uit de nogal radicale Vereniging ter Bescherming van het Ongeboren Kind. De naam alleen al geeft aan dat we hier te maken hebben met felle anti abortus fanaten. De VBOK kreeg zodoende een nogal negatief imago. Een paar jaar geleden besloot de VBOK dat het tijd werd voor een verandering van naam en uiterlijk, om te ontkomen aan die vervelende beeldvorming.

De Zesde Clan meldde destijds al dat dit een duidelijk gevalletje was van oude wijn in nieuwe zakken. De Raad van Toezicht bestond in 2010 uit mannen die zeer actief waren in kerken, zoals voorzitter A.P. de Boer van de Nederlands Gereformeerde Kerken, tevens presentator van EO radioprogramma ‘Deze Week’. Anno 2013 staan er wat andere namen, maar de kleur blijft hetzelfde. De voorzitter is nu bijvoorbeeld een vrouw die daarnaast bestuurslid is bij de ChristenUnie. Een politieke partij die budget voor vrouwenemancipatie aan defensie wil geven, en het recht op abortus sterk in wil perken.

De Raad van Bestuur van Siriz telde in 2010 slechts 1 persoon, Johan van der Veelen. Deze man bekleedde dezelfde functie bij voorloper VBOK en staat anno 2013 nog steeds als enige naam genoemd. Van der Veelen heeft zich altijd openlijk uitgesproken tegen baas in eigen buik. Voor hem gaat de foetus boven alles. Van der Veelen maakt hierbij rare sprongen, want tegelijkertijd ontkent hij dat hij of Siriz een standpunt over abortus innemen. Dan krijg je dit soort kronkels:

Heeft Siriz een standpunt over abortus?

„Nee, wel over het begin van het leven. Een foetus is geen mens in wording, maar een mens in ontwikkeling. Dat hoef je niet eens direct aan de Bijbel te ontlenen, dat is wetenschappelijk te bewijzen. Mensen die dat ontkennen, moeten beter uit hun doppen kijken.”

De VBOK light kreeg vanwege dit soort draaikonterij kritische reacties vanuit de achterban. Zo interviewde het Reformatorisch Dagblad in 2010 Jan van der Stoep, lector religie in media en publieke ruimte aan de Christelijke Hogeschool Ede. Hij zei:

Met het etiket ”pro life” sta je direct in de lijn van felle demonstraties tegen abortus en aanslagen op abortusklinieken, zoals in Noord-Amerika. Dat is niet prettig. Tegelijk moet de boodschap wat mij betreft wel blijven dat je gáát voor de bescherming van het ongeboren leven. Doe daar niet van af, maar probeer verkeerde associaties rond die boodschap zo veel mogelijk weg te nemen.”

Van der Stoep snijdt ook de manier van hulp verlenen aan. Hij benoemd daarbij eerst een niet denkbeeldig gevaar, en komt vervolgens met een betere werkwijze op de proppen:

Proberen in de hulpverlening tot het uiterste te gaan om daarmee een abortus te voorkomen, klinkt Van der Stoep niet goed in de oren. „Daarmee loop je het gevaar dat je om de vrouw in nood heen gaat. Je hebt te maken met mensen in een kwetsbare situatie, die je nooit mag misbruiken om je eigen doelen te realiseren. Ook als een ongewenst zwangere vrouw voor een abortus kiest, blijft zij een mens die hulp nodig heeft.” [...] „Vergelijk het met een ouderling die met een echtpaar spreekt dat wil gaan scheiden. Hij kan wijzen op alternatieven, op de Bijbelse lijn, moet dat ook doen, maar het blijft de verantwoordelijkheid van het echtpaar of het gaat scheiden of niet. In die zin heeft ook een organisatie als de VBOK een beperkte verantwoordelijkheid.”

Fijn! Dus je krijgt te maken met een soort ouderling, die op een ‘we zijn niet boos maar wel verdrietig’ toontje een zwaar beroep doet op je morele plicht. Zalvende woorden als zou de vrouw ‘natuuuuurlijk’ zelf mogen beslissen, klinken in deze context nogal hol.

Ondertussen kunnen vrouwen niet geloven dat ze nog steeds moeten demonstreren voor basale rechten…

Kortom, Siriz doet meer aan p.r. en verpakt de boodschap beter, zoals woordvoerders ook zelf toegeven:

Dus niet allereerst: abortus mag niet, maar: abortus hoeft niet. Want we gaan met jou op weg en willen graag de nood die je ervaart op een andere manier oplossen. Niet met een waarschuwende vinger (want dan komen vrouwen en meiden niet eens), maar met open armen.

Het zijn echter nog steeds mensen die vrouwen in een kwetsbare positie lastig vallen met hun Bijbelse boodschap, en een vrije keuze moeilijk maken. Ondertussen moet een professionele, waardenvrije organisatie als het FIOM de hulpverlening juist afbouwen en kantoren sluiten. Waarom hoor je niemand hierover?

Nieuwe paus brengt vrouwen geen hoop

Abortus mag nooit, ook niet als een vrouw zwanger werd na verkrachting, als ze geestelijk gehandicapt is, of als haar eigen leven in gevaar is. Voorbehoedsmiddelen mogen ook niet. Oh, en over homoseksuelen en lesbiennes heeft de nieuwe Paus Franciscus ook nare uitspraken gedaan. De verpakking is misschien wel nieuw, maar onder andere NBC News omschrijft hem als een status quo paus. Vrouwen hebben nog steeds niks aan de geestelijk leider van de Katholieke Kerk als het gaat om hun lijf en leven.

Onder andere The New Yorker maakt duidelijk dat de nieuwe Paus vrouwen, homo’s en lesbiennes weinig brengt:

That means that you will not see women in the priesthood anytime soon; or married clergy; or an end to the bans on divorce, abortion, and contraception; or a reprieve for the nuns in trousers who go forth to give food, music, and solace to the poor; or even an acknowledgement that “unrepentant” gay and lesbian Catholic men and women might, conceivably, get to heaven. (The best that the church has managed to come up with by way of reform of its social doctrine is to “permit” the use of condoms—not for contraception, but in cases where one partner in a married couple is H.I.V.-positive, to prevent the spread of the disease).

Dat is niks nieuws. Zodra een godsdienst institutioneel wordt en een hiërarchie krijgt, heet het dat de heilige boeken uitmaken dat mannen de leiding moeten hebben. En komen vrouwen terecht in een tweederangs positie, gekenmerkt door geen of alleen lage ambten in religieuze organisaties, soms aparte ingangen of bidruimtes, vaak achterin of bovenin het heilige gebouw, en een lange, lange reeks ge- en verboden om hun seksualiteit aan banden te leggen, hun uiterlijk te controleren, en hun geestelijk leven in te perken.

Op dit punt roept een of andere trol meestal ‘bewijs het’. Nou, hier kunnen ontelbare links volgen, zie de rest van dit weblog waar talloze voorbeelden staan uit alle delen van de wereld. Of sla eens een krant open. Dus sorry als de Zesde Clan niet deelt in de opwinding en lofprijzingen rondom de sobere, nederige uitstraling van de nieuwe paus. Been there, done that, bought the t-shirt, gaaaaaaap, volgende!

Wij veren pas op als een geestelijk leider vrouwen als zelfstandige mensen ziet, hen laat delen in de macht, en hen baas in eigen buik laat zijn. Dat zouden we pas revolutionair en vernieuwend vinden.

De gereedschapskist: zelfhaat begrijpen

Slachtoffers van verkrachting die zichzelf de schuld geven - of van andere vrouwen de schuld krijgen. Als vrouw meisjes besnijden. Elkaar eindeloos de maat nemen op het gebied van uiterlijk en sexy gedrag. Als vrouw oproepen tot het inperken van vrouwen om mannen meer ruimte te geven (waarna andere vrouwen gelukkig protesteren.) De lijst is eindeloos. Waarom zijn vrouwen soms hun ergste vijand? Waar komt die zelfhaat vandaan? Het is een gevoelige kwestie, en de Zesde Clan heeft dan ook al weken aan dit artikel lopen schaven. Maar nu hakken we de knoop door en publiceren het als aflevering in de rubriek De Gereedschapskist. Want kennis is macht, en ieder beetje inzicht helpt om je als vrouw beter staande te houden in een vaak vijandige wereld.

Zelfhaat? O, dat wordt er bij vrouwen ingestampt vanaf de geboorte. Aldus Eve Ensler, schrijfster van de Vagina Monologen en tevens mondiale voorvechtster van vrouwenrechten. Want welke boodschappen ontvangen vrouwen eigenlijk van 1. de buitenwereld? Al te vaak: ze mogen er niet zijn, symbolisch, maar ook letterlijk. Al te vaak: mannen zijn goed, vrouwen zijn minderwaardig. Als vrouwen succes hebben, vormt dat een probleem en moeten we er iets aan doen.

Aangezien vrouwen mensen zijn, en dus sociale wezens, komen die boodschappen aan. Of we willen of niet. Wat het nog erger maakt is dat vrouwen dit soort opmerkingen al eeuwenlang naar hun hoofd geslingerd krijgen. Veel godsdiensten zitten vol neurotische vrouwenhaat. Tot minstens de ouwe Grieken aan toe was er nauwelijks plaats voor vrouwen in de ideologische en filosofische opvattingen van mannelijke geleerden. En als je in de negentiende eeuw rond wilde lopen op straat, vond de omgeving je meteen onzedig en onfatsoenlijk.

Mensen m/v worden beïnvloed door het ideologische klimaat. Ondanks verschuivingen en veranderingen krijgen vrouwen er  nog steeds van langs als ze de openbaarheid betreden, bijvoorbeeld als ze de politiek in willen. Daarbij vormen uiterlijk en seksualiteit gewilde, traditionele wapens om vrouwen te ondermijnen. Vrouwen zijn te dik, te dun, te sexy gekleed, te truttig gekleed. Als vrouw moeten we onze edele delen parfumeren en chirurgisch laten bewerken, anders zijn we te smerig voor woorden.

Naast openlijke agressie krijgen vrouwen ook te maken met subtiel seksisme. Dit type neerbuigend paternalisme is misschien nog wel schadelijker dan openlijke minachting, omdat het moeilijker te herkennen is. Iemand geeft je een compliment, bijvoorbeeld dat jij als vrouw zo goed voor kinderen kunt zorgen. Wat is daar verkeerd aan? Nou, het ondermijnt vrouwen, zoals sociaal-psycholoog Sezgin Cihangir van de Universiteit Leiden aantoonde, en zoals Joke Smit decennia daarvoor al besprak in haar beroemde essay Het Onbehagen bij de Vrouw. Want het klinkt wel positief, maar wat als we  iets anders willen dan voor kinderen zorgen? Oeps…

Die vijandigheid heeft psychologische gevolgen voor de individuele ontplooiing en het welbevinden van vrouwen. Waarbij we aankomen bij 2, de innerlijke factoren van zelfhaat. Zo signaleert de Australische therapeute Sue Austin:

‘woman’ has traditionally been constructed as ‘other’ in cultural discourse. As has been articulated extensively by feminism over the last few decades, to be ‘other’ in this way is to be at odds with one’s subjectivity. One of the common manifestations of this experience was described to me by a patient as ‘living life with one eye watching yourself on closed-circuit TV, accompanied by a ruthlessly attacking commentary from an invisible, nameless critic who has the authority of God’.

Vrouwen verinnerlijken de negatieve boodschappen die de buitenwereld op je afstuurt. Omdat je één oog permanent gericht hebt op dat ‘wat zullen ze wel niet van me vinden’-tv scherm, word je psychisch zwakker. Daardoor kun je sneller gedachten ontwikkelen of acties ondernemen die schadelijk zijn voor jezelf.

Een combinatie van inzichten uit de Jungiaanse psychologie en feministische analyse brengt de manieren in kaart waarop zo’n proces kan verlopen. In een paper over de Babylonische scheppingsmythe waarin de god Marduk (m) de godin Tiamat (v) vermoordt en uit haar lijf de wereld schept, zet Tracy Derynck van de Mount Royal universiteit in Calgary dit prachtig op een rijtje:

The above interpretation suggests three ways in which internalized patriarchy oppresses women: 1) by asking them to abandon their own judgment (Apsu and Mummu), 2) by putting them down and pressuring them when they hesitate to abandon their own judgment (Kingu and his faction), 3) by implicating them in a self-fulfilling prophecy of inferiority when they do abandon their own judgment (Marduk). The myth is thus illustrative of both inner and outer realities, and again demonstrates how the two serve to confirm and bolster one another.

Dat is één ding, maar er speelt nog iets anders mee. Te weten: 3, praktische overwegingen. Het persoonlijke is politiek. Vrouwen waren tot 1956 handelingsonbekwaam in Nederland. Je had als vrouw een man nodig om toegang te krijgen tot een maatschappelijke status en enige materiële welstand. Tot op de dag van vandaag betekent vrouw zijn in Nederland een automatische strafkorting van gemiddeld 8 procent op je salaris.

Als het ging om geld, macht en status hadden vrouwen eeuwenlang duidelijk de verkeerde sekse. Het loonde daarom om je te identificeren met, en aan de zijde te scharen van  de dominante groep, oftewel mannen:

in a patriarchal society, “male approval” translates into a form of power (albeit a limited one). Even in societies where women have access to other ways in which to attain power, girls are still encouraged from a young age to seek out and maintain male approval as a way to secure their own power in the world.

Dat kan betekenen dat je tegen je eigen belangen in gaat handelen om je eigen hachje veilig te stellen. Dit raakt aan het terrein van de patriarchale deal. Bewust of onbewust gebruik je als vrouw de middelen die tot je beschikking staan om vooruit te komen in het leven. Je kunt zo’n deal sluiten terwijl je zeer positief over jezelf denkt. Zelfhaat gaat echter een rol spelen in situaties waarbij je de negatieve boodschappen uit je omgeving in jezelf hebt opgenomen en daar naar handelt, bijvoorbeeld door jezelf een sexy uiterlijk aan te meten terwijl je eigenlijk liever in een spijkerbroek rond zou willen lopen. Dan doe je jezelf geweld aan.

Wat te doen aan al die verinnerlijkte zelfhaat? Dat is een vraag waar we een andere keer dieper op ingaan, maar voor nu een hint. Steeds opnieuw blijkt dat boze vrouwen een taboe zijn en dat vrouwen zichzelf daarom inhouden:

We are all smiley for fear of being labelled man–haters. And what is the result of this people-pleasing, ultra-feminine, crowd–sourced sexual politics? Sod all. Reasonably sitting around waiting for equality while empowering oneself with some silicone implants does not really seem to have worked wonders, does it ladeez?

Waarom? Omdat gerechtvaardigde woede enorm krachtig is. Het haalt vrouwen uit hun machteloosheid en zet aan tot acties, demonstraties, je als groep organiseren en verder bekwamen in effectief lobbyen voor verbetering. Deze activiteit kan, maar hoeft natuurlijk niet, leiden tot het feminisme ontdekken als middel om zicht te krijgen op wie je bent, wat je wilt, hoe al die hatelijke boodschappen in elkaar zitten en wat je daarmee wilt.

Mensen met privileges vinden dat eng. Ze komen verrassend snel op het punt waarop ze vrouwen bitch en mannenhater etc. noemen. Mocht het woord ‘feministe’ vallen, dan zijn deze bange mensen er als de kippen bij om de kernboodschap van het feminisme verdraaien. Ze vergeten graag dat boosheid een rationele, logische reactie op onderdrukking is.

Zij die boze feministen neersabelen, en/of vrouwen bekritiseren omdat ze boos zijn, weten ergens in hun achterhoofd donders goed dat zulke woede de eerste stap vormt op weg naar het ondermijnen van de status quo en het eisen van gerechtigheid. Woede verandert de wereld. Dus als je merkt dat mensen je minder aardig vinden, beschouw dat dan maar als een teken dat je goed bezig bent.

Verder lezen? Behalve de informatie in de links vond De Zesde Clan deze boeken zeer behulpzaam. Neem eens een kijkje in de bundel  ‘In Her Place’ van literair criticus S.T. Joshi, over vrouwenhaat. Of lees Vrouwen en Ambitie, van psychiater Anna Fels. Women don’t Ask, van economen Linda Babcock en Sara Laschever. The Creation of Feminist Consciousness van historica Gerda Lerner. Alles van Joke Smit, te beginnen met Het Onbehagen bij de Vrouw. Veel plezier op je ontdekkingsreis…

SGP en ChristenUnie vallen door de mand

Als SGP en ChristenUnie het voor het zeggen zouden hebben in Nederland, zou de regering geen geld steken in vrouwenemancipatie. De fondsen die hiervoor bestemd zijn, zouden in het potje van Defensie terecht komen. Dat blijkt uit een amendement van de Tweede Kamerleden Dijkgraaf en Schouten. Alleen hun eigen partijen stemden voor, de rest verwierp dit idee.

Geld voor emancipatie liever naar Defensie. En bedankt, Dijkgraaf.

Elbert Dijkgraaf (SGP) en Carola Schouten (ChristenUnie) keken eind vorig jaar verlekkerd naar het budget van vijftien miljoen euro. Zonde om zoveel geld uit te geven aan een streven waar christenbroeders niets in zien. Ze zouden dat geld maar wat graag vrij willen maken voor belangrijkere taken. Zoals het gedeeltelijk verzachten van de effecten van de bezuinigingen op Defensie:

….militaire oefenprogramma’s, onderhoud defensiematerieel, arbeidsvoorwaarden en voorraadvorming van munitiesoorten en reserveonderdelen. Met dit amendement krijgt Defensie iets meer lucht om de noodzakelijke verbeteringen aan te brengen op deze onderdelen. Dekking voor dit amendement wordt gevonden in het afschaffen van het emancipatiebeleid door middel van amendement Dijkgraaf/Schouten 33 400 VIII nr. 7.

Da’s lekker…..Het was aan minister Jet Bussemaker om beide kamerleden tot de orde te roepen. Zij stelde:

De leden Dijkgraaf en Schouten hebben een amendement ingediend om het budget voor emancipatie en gelijke behandeling te schrappen. Ik zeg dat dit een speerpunt is van het kabinetsbeleid. Emancipatie vraagt van iedereen een bijdrage, ook van de overheid. Ik stel vast dat met relatief weinig middelen van OCW een enorme olievlekwerking wordt gerealiseerd. Ik hecht er dus aan om dat voort te zetten. Ik constateer ook dat bij het debat over de regeringsverklaring gepleit is voor gezinsbeleid, naar ik meen door dezelfde fracties. Volgens mijn visie leidt goed emancipatiebeleid altijd tot goed gezinsbeleid. In die redenering zouden de indieners de lijn van het kabinet kunnen steunen. Ik heb ook problemen met de besteding. Het budget voor emancipatie wordt geschrapt en het wordt toegevoegd aan defensie. Daarmee is het amendement strijdig met het regeerakoord. Ik ontraad daarom de aanneming van het amendement op stuk nr. 7.

Alle partijen, behalve indieners SGP en ChristenUnie, namen het advies van de minister over. Daarmee was het gevaar weer geweken. Ondanks het falen van dit voorstel is het is tekenend dat SGP en ChristenUnie handelden zoals ze handelden. Onder andere Dijkgraaf heeft er nooit een geheim van gemaakt dat hij volgens zeer traditionele normen en waarden leeft. Als hij de baas was zou  het lichamelijke recht op zelfbeschikking van vrouwen bijvoorbeeld meteen verleden tijd worden:

Wat zou het eerste zijn dat u zou doen als premier?
‘Op de principiële punten, zoals abortus, euthanasie, de zondagsrust, kijken hoe we forse stappen kunnen zetten. [...] Abortus moet verboden worden, en als dat niet kan willen we de abortustermijn van 24 weken aanscherpen.

Van hem mogen vrouwen weer naar kleerhangers grijpen. Als we dan dood bloeden is het eigen schuld, dikke bult, had je de ongewenste zwangerschap maar uit moeten zitten en verplicht moeten baren. Dat zegt hij er echter niet bij. Daarentegen is Dijkgraaf wel openhartig over de voordelen van een vrouw die thuis bij de kinderen blijft:

Werkt uw vrouw ook?
‘Nee, mijn vrouw heeft er vrijwillig voor gekozen er voor het gezin te zijn. Dat is een groot voordeel.’ Zou u daar problemen mee hebben?
‘Als je beide intensief werkt, dat zou ik wel een probleem vinden, want dat wordt dan wel heel lastig voor de kinderen. Dat zie je bij andere politici.’

Fijn, zo’n huisvrouw. Dan kan hij zich volledig wijden aan zijn belangrijke taak. Zoals uitleggen dat fossielen door de zondvloed kunnen zijn ontstaan. Christelijke archeologen hebben best goede redenen om dat aan te nemen! Ook verwijt Dijkgraaf in hetzelfde interview dat mensen voor anderen willen bepalen wat goed voor je is, terwijl hij ondertussen zelf  druk bezig is om voor andere mensen te bepalen wat goed voor ze is. Meten met twee maten, heet dat.

Carola Schouten ziet niks in emancipatie.

Dan Carola Schouten. Wist de redactie van het feministische maandblad Opzij dat zij het budget voor Emancipatie op wilde heffen, toen ze eind vorig jaar werd opgenomen in het lijstje invloedrijke vrouwen?  De Zesde Clan vraagt het zich af. Bij de toelichting staat alleen ”In de categorie Politiek staat zij op de 9e plaats. Schouten wordt door de jury geroemd om haar financiële kennis en de rol die zij heeft gespeeld in de totstandkoming van het Lente-akkoord.”

Dat zal best, maar zodra ze die invloed aanwendt voor kwesties die feministen na aan het hart liggen, zoals emancipatie, gaat het meteen mis. Dit terwijl de Christenunie in haar verkiezingsprogramma van 2010 schreef dat bedrijven diversiteitsbeleid moeten voeren, met duidelijke doelstellingen om een goede afspiegeling van de regionale situatie te bereiken. En dan wel het emancipatiebudget bij de overheid afschaffen? Opnieuw meten met twee maten.

Vrouwenemancipatie is iets waar CU en SGP duidelijk geen enkel belang aan hechten. Dat we het even weten. Mochten Dijkgraaf en Schouten ooit nog zalvende woorden spreken over de emancipatie van vrouwen, dan kunnen we hen op basis van feiten weghonen als hypocriet.

SGP wringt zich in rare bochten

De SGP geeft opnieuw een perfect voorbeeld van manieren om vooruitgang voor vrouwen onmiddellijk weer ongedaan te maken. Wat vrouwen ook formeel mogen of kunnen, ze  behoort zelf haar eigen plek te kennen en zich te gedragen ‘zoals het hoort’. Inmiddels heeft de SGP deze boodschap formeel vastgelegd als het gaat om politieke functies. Vrouwen mogen op kieslijsten komen, maar dat ze zich kandidaat stellen betekent dat ze de partijbeginselen verraden. Want de beginselen zeggen dat het politieke ambt niet voor vrouwen is.

Onder andere dagblad Trouw moet niks hebben van dit soort ‘met de ene hand geven, met de andere hand nemen’-praktijken. De krant oordeelt dat de SGP de afwijzing van vrouwen vermomt en verdoezelt. En snapt wel waarom voormannen zoals Van der Staaij zo trots zeggen dat het een goede oplossing is van een netelig dilemma:

Je kunt een politieke partij toch moeilijk verplichten om kandidaten te selecteren die het oneens zijn met de fundamentele beginselen van die partij. Hoeveel communisten staan er op de kieslijst van de VVD? [...] De SGP víndt dus niet alleen dat vrouwen geen politieke functie kunnen uitoefenen, het nieuwe algemeen reglement maakt het ook mogelijk om naar dit beginsel te handelen. En het is nou precies dat laatste wat de uitspraak van de Hoge Raad niet toestaat.

Ook HP/De Tijd hoont de partij weg. De SGP bedrijft schijnrechtspraak, oordeelt het opinieblad:

In de praktijk zal er waarschijnlijk met dit partijbestuur, en met deze partijbeginselen nooit een vrouw gekozen worden. De financiële steun die politieke partijen vanuit de overheid krijgen wordt er wel veilig mee gesteld.

Want dat is het probleem. De SGP is een politieke partij, die tonnen overheidssteun krijgt – geld van ons allemaal – om deel te nemen aan de democratie. SGP-ers doen mee in gemeenteraden, provinciebesturen, eerste en tweede kamer, en nemen deel aan ingrijpende landelijke besluitvorming. Hier gelden andere normen.

Het was om die reden dat het vrouwenstandpunt van de SGP onder vuur kwam te liggen. Met succes. Want, stel, er was een politieke partij met een negerstandpunt, dan zou Nederland meteen roepen ‘racisme’ en maatregelen nemen. Je mag mensen niet op grond van hun huidskleur mensenrechten ontzeggen. Voor vrouwen geldt precies hetzelfde, oordeelde de Hoge Raad. Met als extra bekrachtiging het feit dat de Nederlandse regering het VN Vrouwenverdrag ondertekende. De SGP schendt niet alleen grondrechten, maar ook dit internationale verdrag.

Ondanks die harde oordelen blijken we voor seksisme nog steeds collectief blind. De Hoge Raad oordeelde dat de overheid stappen moest ondernemen om de SGP te dwingen de mensenrechten te eerbiedigen. Nederland stelde zich echter uitermate terughoudend op. De SGP kreeg alle kansen om zelf iets te verzinnen, want tsja, het is maar folklore, onschuldige opvattingen van een nette partij. Met deze rare manoeuvre als resultaat.

Het Clara Wichmann instituut bekritiseert de overheid. Die had krachtiger in moeten grijpen, meldt een woordvoerster:

Ze verwijt de Staat dat die ‘het balletje naar de SGP heeft doorgespeeld’. De Hoge Raad bepaalde namelijk in 2010 dat de SGP vrouwen het passief kiesrecht (het recht om je te kandideren) niet mag onthouden en dat de Staat maatregelen moest nemen om dat te bewerkstelligen. ‘De Staat had dat voor alle partijen moeten doen, maar heeft juist helemaal niets gedaan. Wat als er een partij komt die bijvoorbeeld gehandicapten niet zou toestaan op de kieslijst? Moeten we dan weer jaren procederen voor die ene partij?’

Het is te hopen dat de SGP van binnenuit verandert en democratiseert. Het begin is er, want bijna de helft van de SGP-politici in gemeenten en provincies willen best vrouwelijke collega’s. Da’s mooi.

Conservatieven misbruiken dreiging van verkrachting om vrouwen in te perken

Zelfs een zevenjarig meisje op school in India is niet veilig voor verkrachting. Leeftijd, locatie en omstandigheden maken duidelijk dat het niet uitmaakt waar meisjes en vrouwen zijn, wat ze doen, wat hun leeftijd is. Je zou daarom naar de daders moeten kijken. Veel mensen in India doen echter alles behalve dat. Ze geven westerse invloeden de schuld en grijpen seksueel geweld tegen vrouwen aan om meer controle te krijgen over hun gedrag.

De lijst ge- en verboden begint langer en langer te worden sinds een 23-jarige studente de bus nam, en op zodanige wijze verkracht werd dat ze aan haar verwondingen stierf, meldt de Engelse krant The Guardian:

Students at Delhi University spoke of a new pressure from family to avoid public places or “going out”. The government of the union territory of Puducherry in the south was set to order all schoolgirls to wear overcoats to “protect them” until a public outry forced a U-turn. Delhi police advised women students to “go straight home after college”. Since the rape, a series of village councils in northern India have banned girls from using mobile phones, wearing “decadent” dress or dancing at weddings. “Almost every villager pressed us to ban the mobile phones use by the schoolgirls saying they are … dangerous for the society and corrupting local cultures,” said Sushma Singh, the local village council head in Matapa, Bihar.

Mannen en jongens blijven in dit scenario buiten schot. Zij hoeven hun mobiele telefoon niet in te leveren, voor hen gelden geen extra kledingvoorschriften, ze mogen rustig buiten rondlopen. In plaats van emancipatie van de vrouw en een gerichte aanpak van criminele mannen, proberen conservatieve stromingen binnen de Indiase samenleving vooral vrouwen in te perken.

Daarbij gebruiken ze volgens The Guardian het beeld van het westen als een cultuur waar vrouwen losgeslagen zijn en halfbloot rondlopen, versus het goeie ouwe India, toen tradities heilig waren en verkrachting noooooit voor kwam. Nooit. Erewoord! Vrouwen waren toen volledig veilig, ze werden hartstikke gerespecteerd door iedereen. Echt waar!

Ondertussen liggen vrouwen aan alle kanten onder vuur. Het ligt aan hen als mannen hen verkrachten, dus vrouwen moeten allerlei maatregelen nemen en zich gedragen zoals gedefinieerd door anderen dan zijzelf. Voordat we denken ‘oh, da’s een ver van mijn bed show’: nee hoor, in eigen land hebben we ook groepen die vinden dat vrouwen er zelf om vragen dat mannen hen seksueel agressief behandelen. Hadden ze zich maar decent moeten kleden en gedragen, dan was er niks gebeurd. Sterker nog: vrouwen vinden verkrachting best ok. Een kandidaat voor de Hoogste Raad van Indonesië zegt het, dus dan moet het wel kloppen. Wat webmagazine Jezebel de volgende verzuchting ontlokt:

In a world divided by conflict and difference, it’s beautiful to see that people from different cultures, and countries across the world can share something in common: really fucked up ideas about rape.In the United States, we can boast of Todd “legitimate rape” Akin and Richard “rape-pregnancies are intended by God” Murdock. But we shouldn’t become too cocky about our own rape-related misogyny. Because there’s some really impressive stuff going on in all parts of the world.

In de V.S. kunnen conservatieven er ook wat van.

Terug naar het voorbeeld van India. Als oorzaak van de ellende noemt The Guardian gebrekkige handhaving, wetteloosheid, en de marginale positie van vrouwen. Buiten traditionele media om noemen feministen echter man en paard. Seksueel geweld wordt voor de zoveelste keer misbruikt om vrouwen terug in hun hok te meppen. Het is een instrument van een patriarchaal systeem. Het steekt de kop op in oorlogstijd, waarbij strijdende verkrachting gebruiken als wapen, en in vredestijd. Doe wat wij zeggen, anders loop je het risico van verkrachting en dat is dan je eigen schuld.

Wat we nodig hebben is meer vrouwenemancipatie, niet minder. Meer vrijheid voor vrouwen, in plaats van verbods- en gebodsbepalingen. En een daadwerkelijke aanpak van verkrachtende mannen, iets wat in India nauwelijks gebeurt, maar waar we hier in het Westen ook niet veel van bakken. Het valt daarom te hopen dat die conservatieve lui in India (en Nederland) niet meer invloed krijgen dan ze nu al hebben.

Kerk brengt vrouwen slecht nieuws

Weer een klap in het gezicht van vrouwen, afkomstig van een kerk. Eerst stierf een vrouw in een Iers ziekenhuis omdat artsen een abortus weigerden onder het motto ‘wij zijn een katholiek land’, en nu is het de Anglicaanse kerk die laat merken dat vrouwen niet meetellen. De kerk stemde over vrouwelijke bisschoppen en besloot vrouwen uit te blijven sluiten van dit ambt. Commentatoren noemen het hele debat een lange zelfmoordbrief, een actie waarmee de kerk definitief aantoont in het verleden te steken.

Het is niet zo gek dat meisjes van zes zich al afvragen of God vrouwen haat. Zo’n slimme meid reageert op signalen die duidelijk maken dat vrouwen tweederangs zijn. Tekenen te over, ook zichtbaar voor volwassenen. Het beleid van de Taliban, zwanger na verkrachting als een geschenk van God, vrouwen die niet in het openbaar mogen spreken of zingen, de lange geschiedenis van heksenvervolging in naam van de (katholieke) kerk, de lijst is eindeloos.

Anno 2012 lijkt de situatie beter, omdat vrouwen niet meer op de brandstapel belanden. Maar de weerzin jegens vrouwen woekert onverminderd voort. Het besluit van de Anglicaanse kerk om vrouwen te weren in het ambt van bisschop past naadloos bij de als religieuze overtuiging vermomde haat, die maakt dat er voor hen geen plek is. Maakt niet uit dat de logica geheel ontbreekt:

Traditionalists said things like: “I have always said that I would vote for women bishops if it met the theological objections of the traditionalists.” This sounds as if it makes sense – until you remember that the theological objection of the traditionalists is that there shouldn’t, or can’t be women bishops at all. Yet they spoke with apparent sincerity. [...] …the real objection came from conservative evangelicals who had not conceded the principle and never will. They do not, quite simply, believe that women should exercise teaching authority over men.

Want een vrouw met autoriteit over mannen is natuurlijk de ergste nachtmerrie die je maar kunt bedenken. Geen vrouwelijke bisschoppen dus. Terwijl diezelfde kerk twintig jaar geleden nog besloot vrouwelijke priesters wel toe te staan. Ze nu een promotie tot bisschop weigeren komt neer op discriminatie, en betekent een terugkeer naar het verleden. Een ontwikkeling die de kloof met de moderne samenleving steeds groter maakt:

Most of the public have little time for arcane theological arguments from traditionalist Anglo-Catholics about the Apostolic Succession and the fact that Jesus chose only men to be his disciples. (He also only chose Jews which does not appear to have disbarred the vast majority of male Anglicans from the priesthood.) [...] …yesterday’s vote can only mean the Church’s voice will have less credibility in areas where its contribution ought to be welcomed – be that on banking reform, the ethical behaviour of big business, fairness in public spending cuts, the conduct of the nation’s foreign policy and how a multicultural society replenishes the cultural capital it inherited from Christianity. On all these, the Church might have much to say. But after yesterday’s betrayal of the principles of equality, will anyone listen?

Een gemiste kans.

Nigeriaanse pelgrims stranden op Saudische vliegvelden

Vrouw, moslim, en klaar om de pelgrimsreis naar Mekka, Saudi Arabië, te ondernemen? Dan heb je pech, want als je niet of niet door de juiste man vergezeld wordt, kom je het land niet in. Bijna duizend Nigeriaanse vrouwen strandden de afgelopen dagen op het vliegveld. De situatie liep zo uit de hand dat Nigeria de pelgrimsvluchten naar Mekka voorlopig staakt.

Nee, mevrouwtje, u komt het land niet in.

Ongeveer de helft van de Nigeriaanse bevolking is moslim. Voor deze groep is het min of meer verplicht om tenminste een keer in je leven op pelgrimstocht naar Mekka te gaan. Saudische autoriteiten weigerden echter Nigeriaanse vrouwen, vooral vrouwen onder de 35 jaar, als zij geen man of niet de juiste man aan hun zijde hadden. Zodra vrouwen tegen de vijftig liepen maakte het opeens niet meer uit.

Rond de duizend jonge vrouwen zaten zodoende dagenlang opgesloten in de hal van een vliegveld, onder vernederende omstandigheden:

“Some of us were kept in two halls for five days in humiliating conditions with little food, water and other basic needs and inadequate toilet facilities,” said one of the women, Zainb Mohammed. “Many of us have cold and fever. We did not have blankets and it was cold, especially at night. It is obvious that we will miss the hajj,“ she said, referring to the Muslim’s hajj pilgrimage to Mecca. Maryam Abdullahi said officials had humiliated them. “I have never been so sad in my life like in the past three days,” she said.

Waarom de autoriteiten het opeens zo gemunt hebben op Nigeriaanse vrouwen blijft onduidelijk. Sommige media geven aan dat het land Nigeriaansen weert omdat sommigen zouden proberen in Saudi Arabië te blijven en illegaal aan de slag te gaan, als bediende in huis of als prostituee. Officieel gaat het zoals gezegd om het gebrek aan mannelijke begeleider, maar je zou zeggen dat zoiets dan al langer een probleem had moeten zijn. Toch zijn de autoriteiten pas dit jaar onverwachts streng:

In the past, Saudi Arabia allowed women to make the trek with state pilgrimage officials instead of a male relative or husband. (How reasonable of them.) But this year, officials are being so strict that they’ve actually detained women traveling with their husbands because the surnames on their passports were different — even though it’s common practice for married Muslim women in Nigeria to keep their own last name.

Nigeria gaat de komende tijd onderhandelen met Saudi Arabië om te kijken of er een compromis bereikt kan worden.

Van der Staaij zegt wat SGP vindt, schrikt van reacties

SGP voorman Van der Staaij probeert de golf negatieve reacties in te dammen, die volgden op zijn uitspraken over abortus en verkrachting. Dagblad NRC meldt dat hij helemaal niet had willen zeggen dat vrouwen zelfs schuld hebben aan een zwangerschap na verkrachting. Hij wilde alleen benadrukken dat het bij abortus in de meeste gevallen niet gaat om een ongewenste zwangerschap na dit misdrijf. Hij lijkt overvallen door de kritiek, maar blijft er tegelijkertijd bij dat zwanger worden na een verkrachting een uitzondering is.

Voor Van der Staaij klinken de uitspraken van Amerikaanse geestverwanten volkomen logisch….

‘De feiten kloppen’, benadrukte hij volgens de Volkskrant. Hij beklaagt zich erover dat er zo’n ophef is ontstaan. In praatprogramma Knevel en Van den Brink zei hij:

“Waarom is er nou allemaal pressie om uitspraken terug te nemen. Mag ik het zo zeggen dat ik het betreur dat als de uitspraken zo worden opgevat dat vrouwen het aan zichzelf hebben te wijten. Die indruk heb ik absoluut niet willen wekken en daar neem ik afstand van.”

Deze houding maakt volgens de Zesde Clan duidelijk dat de SGP-er echt geeeeeen idee heeft hoe beledigend zijn uitspraken zijn. Niet zo vreemd, want Van der Staaij gaf blijk van acceptatie van het soort mythes waar rechtse christenen een patent op hebben. Het geruststellende idee, dat slechts weinig vrouwen zwanger worden na verkrachting, dient in die kringen als een van de argumenten om abortus onder alle omstandigheden te verbieden.

Bovendien volgt Van der Staaij gewoon het partijprogramma, signaleert columniste Elma Drayer, en voegde daaraan toe:

O zeker, de mannenbroeders mogen graag warme woorden wijden aan de bijzondere taak die de Allerhoogste zijn vrouwelijke schepselen heeft toebedeeld – vol semantisch gegoochel met termen als ‘gelijkheid’ en ‘gelijkwaardigheid’. Het is refo-taal voor wat ze werkelijk bedoelen: dat vrouwen geen zeggenschap verdienen – niet in het politieke bedrijf, niet over hun eigen lichaam. Zelfs niet als ze slachtoffer zijn geweest van een afgrijselijk misdrijf. De SGP kan nog zo hard proberen om salonfähig te zijn, dit is haar ware gezicht.

De buitenwereld verdiept zich echter zelden in de stukken die de SGP produceert, en hoort dit soort opvattingen niet vaak zo expliciet op de landelijke televisie uitgesproken worden. Drayer merkt daarnaast op dat áls de SGP haar ware gezicht laat zien, het er vanaf hangt over welk onderwerp het gaat. De partij kan al jaren op begrip rekenen als ze vrouwen wil uitsluiten van essentiële democratische rechten. Zelfs als hoge rechters een oordeel vellen, gebeurt er weinig tot niks.

Misschien valt de huidige ophef rondom abortus en verkrachting Van der Staaij daarom zo rauw op z’n dak. Hij is het gewend geraakt dat Nederland hem met fluwelen handschoentjes aanpakt. Een beroep op religie en dat vrouwen zelf niet willen, valt beter in Nederland dan hardvochtige praat over vrouwen die gewoon het kind van hun verkrachter moeten baren. Bovendien was de SGP anderhalf jaar nodig voor de gedoogconstructie van Mark Rutte. Nog een reden om deze fundamentalistische groepering te vriend te houden.

De verhoudingen zijn echter veranderd. Diezelfde Mark Rutte benutte de uitglijder van Van der Staaij meteen om in verkiezingstijd fijntjes te benadrukken dat de VVD kampioen baas in eigen buik is.  De Zesde Clan snapt dat die negatieve reactie schrikken zijn voor Van der Staaij.  Dat had hij niet verwacht. Help, wat overkomt hem nu???? Snel een voorbeeld nemen aan Republikein Todd Akin, die na soortgelijke uitspraken ook zijn uiterste best doen om onder kritiek uit te komen en de aandacht af te leiden.

De Volkskrant meldt dat een woordvoerder van de SGP inmiddels heeft aangegeven dat de partij voorlopig z’n mond zal houden over het thema ongewenste zwangerschap en abortus. Heel begrijpelijk, zo midden in de verkiezingstijd. Ondertussen blijven de televisiebeelden van RTL 7 gelukkig openbaar toegankelijk zodat iedereen zelf kan zien en luisteren wat de SGP-voorman op dat moment echt zei.

SGP volgt Amerikaanse verkrachtingsmythes

Opnieuw laat de SGP zien dat zij in het abortusdebat goed luistert naar fundamentalistische Amerikanen. Net als de Republikeinse senaatskandidaat Todd Akin beweert nu ook SGP voorman Van der Staaij dat vrouwen slechts zelden zwanger worden na een verkrachting. Hij deed zijn uitspraken in een programma van RTL 7. Oh, en vrouwen van Nederland: deze Christenbroeder wil je vervolgens dwingen om dat kind van je verkrachter  negen maanden in je baarmoeder mee te dragen en vervolgens verplicht te baren.

Van der Staaij moet terug naar school…

Wat dat met compassie te maken heeft is de Zesde Clan niet duidelijk. Geen idee waarom Van der Staaij dit woord in de mond nam. Misschien moet hij de Van Dale even raadplegen?

Het is niet de eerste keer dat de SGP-voorman blijk gaf van een nogal apart wereldbeeld. Zo stelde hij in maart dit jaar kamervragen omdat een rechter een foetus van zeventien weken niet onder toezicht van de kinderbescherming wilde stellen. Van der Staaij vergat blijkbaar dat een foetus IN het lichaam van een vrouw zit. Onder toezichtstelling zou in de praktijk neerkomen op het in gijzeling nemen van een vrouw. Logisch dat een rechter daar tegenaan hikt. Maar voor Van der Staaij geldt alleen het alle leven is heilig-principe (behalve het leven van de vrouw).

In maart bleef het stil. Nu niet. De SGP voorman kreeg meteen ladingen kritiek om zijn oren na zijn beweringen over zwangerschap na verkrachting. Van politici, maar dagblad Trouw tekende ook spitsvondige reacties via Twitter op:

Ah, Kees van der Staaij heeft de aftrap gegeven voor de verkiezingen van 1632.

U bent verkracht en wil een abortus? En de gevoelens van Kees van der Staaij dan? Denkt u daar ook even aan?

Trouw plaatst de uitspraken van de SGP-mannenbroeder in de context van de feiten. Uit cijfers van de Rutgers Nisso Groep blijkt dat gemiddeld 7 procent van de vrouwen zwanger achterblijft na een verkrachting. Van deze groep kreeg in 2009 eenderde een miskraam en deed de helft een beroep op het principe van baas in eigen buik.

Dat principiële punt maakte ook columniste en wetenschapsjournaliste Asha ten Broeke:

Mannen kunnen niet – nooit – weten hoe het voelt om te moeten beslissen of je tegen je zin in een levend wezen in je eigen diepste binnenste gaat laten groeien. Een ongewenste zwangerschap is geen rit die je even uitzit. Alleen al daarom zouden de heren politici zich verre moeten houden van anti-abortusuitspraken. Die beslissing komt alleen de vrouw toe die de klus moet klaren. Vrouwen zijn geen slaven: niemand mag hun lichamen dwingen te baren.

Hint voor SGP-ers: vrouwen zijn mensen met gevoel en verstand. Geen baarvee. Als je daar daadwerkelijk begrip voor toont kun je zo’n blunder de volgende keer misschien voorkomen.

Wat doen politieke partijen voor vrouwen?

De Zesde Clan nam een kijkje bij de Programmavergelijker van ProDemos, huis voor democratie en rechtstaat. We constateren dat we als vrouw ruwweg twee keuzes hebben. De lijn van de gezinsideologie, die slecht uitpakt voor homoseksuelen en vrouwen die meer opties willen dan moeder de huisvrouw, en een conservatieve marktdenken-lijn, waarbij partijen onder andere pleiten voor een kleinere, zich terugtrekkende overheid. Vanuit Engeland weten we al dat zulke standpunten slecht uitpakken voor vrouwen.

Eerst de gezinsideologen. Die tref je vooral aan bij confessionele partijen. Zo pleit het CDA voor een lastenverlichting voor gezinnen met kinderen. Terwijl uit alle cijfers blijkt dat gezinnen sowieso al sterk bevoordeeld worden ten opzichte van andere groepen. ChristenUnie en SGP willen beiden het recht op leven laten opnemen in de Grondwet. Klinkt ok, maar in de praktijk komt dat neer op meer controle op en over de lichamen van vrouwen. Als die een ongewenste zwangerschap af willen breken, hebben ze pech. Heb je het kind eenmaal, dan wil de SGP ook nog dat ouders zelf betalen voor kinderopvang. Baren en zorgen zul je.

Wie breder kijkt dan alleen het heterostel met kinderen, kan zich beter wenden tot partijen als PvdA, VVD, D’66, GroenLinks en de Partij voor de Dieren. Allemaal willen ze af van de weigerambtenaar, die homo’s en lesbiennes uitsluit van het huwelijk. SP, Partij voor de Dieren, D’66 en GroenLinks willen daarnaast dat scholen geen docenten meer mogen weigeren vanwege hun seksuele geaardheid. De VVD pleit verder volgens de Programmavergelijker als enige expliciet voor verplichte seksuele voorlichting op school, met aandacht voor diversiteit.

Grotere partijen zijn minder uitgesproken in hun programma’s, maar staan wel maatregelen voor die vrouwen indirect harder treffen dan mannen. Zo werken relatief veel vrouwen bij de overheid. Dat leidde in 2010 al tot enige paniek. Maar geen nood. VVD, PvdA, PVV, D’66, ChristenUnie en 50+ willen de overheid drastisch verkleinen. Dat zal veel vrouwen hun baan kosten. De overheid zou zich moeten beperken tot kerntaken, zoals defensie en ruimtelijke ordening, vanouds terreinen waar juist mannen nog domineren.

Ook pleiten VVD, D’66 en SGP voor een versoepeling van het ontslagrecht. Opnieuw indirect slecht nieuws voor vrouwen. Werkgevers nemen liever (jonge) mannen aan. Vrouwen vallen vaker af omdat ze van het verkeerde geslacht zijn en minder flexibiliteit op kunnen brengen. Bovendien worden alleen vrouwen zwanger. Ze krijgen vervolgens zo routinematig ontslag, dat de Commissie Gelijke Behandeling zich genoodzaakt zag deze vorm van discriminatie apart te onderzoeken. Met als resultaat: ruim de helft van de vrouwen heeft ervaring met zwangerschapsdiscriminatie. Dat percentage stijgt ongetwijfeld als ontslaan nog makkelijker wordt.

De Zesde Clan sluit graag af met een paar positieve punten. CDA en Groenlinks willen een uitbreiding van zwangerschapsverlof, ook voor vaders. Die toevoeging is belangrijk, want het geeft vaders meer tijd om te wennen aan hun nieuwe rol in het gezin en onbetaalde zorgtaken op zich te nemen. Ook spreken een aantal partijen duidelijke taal over geweld tegen vrouwen. Zoals een harde aanpak van cultureel of religieus geïnspireerd geweld tegen vrouwen bij het CDA, gedwongen uithuwelijken aanpakken bij D’66, en zwaardere minimum straffen voor zedendelicten bij de PVV. Mocht het dan een keer ernstig misgaan tussen mensen, dan mag je hopen dat het slachtoffer recht wordt gedaan.

Vrouwen in Nederland vochten zo’n veertig jaar om stemrecht te krijgen. Het begon in 1883 met een actie van onze grote voormoeder Aletta Jacobs, en eindigde  in 1919 met een aangenomen wet over het vrouwenkiesrecht. Dat betekende dat vrouwen in 1920 voor het eerst naar de stembus konden. Laat je stem niet verloren gaan. Wat je ook doet, voor welke partij je ook kiest, neem op 12 september aanstaande de moeite om je mening te geven. Leve verkiezingen, leve de democratie!

Vrouwen zitten niet te wachten op Sharia raad

Sharia raden in Nederland? Asjeblieft niet. Zulke ‘gerechtshoven’ zullen moderne moslimvrouwen als zondares zien en veroordelen voor zaken waar de Nederlandse wet geen probleem van maakt. Bovendien hebben de veelal orthodoxe mannelijke rechtsprekers er belang bij om de verhouding tussen de seksen in hun voordeel te (blijven) beslechten. Dat betogen twee vrouwenrechtenactivistes. Ze reageren op de in Nederland opgelaaide discussie religieuze rechtspraak mogelijk te maken.

Sharia rechtbanken zijn omstreden. Toen debatcentrum De Balie in 2010 bij wijze van experiment voor een dag zo’n raad opzette in Amsterdam, kwamen er meteen actievoerders langs. Daarmee kreeg het debatcentrum gelijk een vorm van antwoord op de vraag of shariarechtbanken ‘echt zo onwenselijk zijn’ of dat ze een plek verdienen naast het bestaande rechtstelsel in Nederland.

Twee jaar later, afgelopen juni, zette islamgeleerde Haitham Al-Haddad het onderwerp opnieuw op de agenda. Hij pleit voor een raad in Nederland, onder andere omdat nu jaarlijks circa 200 vrouwen uitwijken naar Engeland. Daar bestaan zulke raden, maar de heren weten zich vaak geen raad met de kwesties die Nederlandse moslima’s voorleggen. Hij vindt het daarom de plicht van Nederland om vrouwen in eigen land te bedienen, zodat ze niet langer naar Engeland hoeven te reizen.

Met zijn pleidooi negeert Al-Haddad de stem van vrouwenorganisaties in Engeland, die stevige kritiek hebben op de Sharia raden:

The Iranian and Kurdish Women’s Rights Organisation (IKWRO) is campaigning to bring an end to the practice. ”We have spoken to many women and all of them tell us the same story; Sharia law is not providing them with the justice they seek. The councils are dominated by men, who are making judgements in favour of men,” said Diana Nammi.

Nora Kasrioui en Nadia Martosatimna-Laiti signaleren hetzelfde. Beiden werken al langere tijd voor vrouwenrechten in de Islamitische gemeenschappen. Kasrioui is verbonden aan de organisatie Brood en Rozen en Martosatimna-Laiti is voorzitter van Darna Asila. Deze organisatie strijdt tegen geweld tegen vrouwen in Marokko. Ook zij zien niets in een Sharia raad:

Zo’n college, dat gedomineerd wordt door orthodoxe mannen, zal beslist niet in het voordeel van de progressieve moslima’s zijn. De kans dat deze rechters zullen kiezen voor een conservatieve versie van het islamitisch recht, die maar al te vaak zonder meer geassocieerd wordt met de ware islam, is zeker aanwezig. De óók bestaande liberale visie, met bijvoorbeeld het recht van vrouwen op een eigen partnerkeuze, op werk en onderwijs en eigen bezittingen zal dan verwaarloosd worden.

Beiden benadrukken dat er niet één moslimgemeenschap bestaat in Nederland. Allerlei verschillende culturen, groeperingen en gemeenschappen hanteren allemaal andere interpretaties van hoe het hoort en hoe mensen behoren te leven. Waarbij Islamitische rechtsgeleerden routinematig achter de voordeur kijken, tot in de slaapkamer aan toe. Kasrioui en Martosatimna-Laiti pleiten ervoor dat de Nederlandse gemeenschappen eerst  nadenken en emanciperen. Progressieve moslima’s kunnen daarbij als gids fungeren:

Voordat een shariarechtbank in Nederland toegestaan wordt, zouden moslima’s er eerst voor moeten zorgen dat hun progressieve uitleg binnen de islam algemeen erkend wordt, inclusief de daarbij behorende rechten. Evenals bij de eerste en de tweede feministische golf zullen die echter eerst informeel bevochten en erkend moeten worden.

Deze emancipatie en bewustwording krijgt alvast een flinke duw in de rug van Shirin Musa. Ook zij is ervaringsdeskundige. Ze zat jarenlang vast in een religieus huwelijk omdat haar Pakistaanse man niet aan een scheiding volgens islamitische regels mee wilde werken. Dat ze voor de Nederlandse wet al wel was gescheiden, maakte niet uit. Ze zette een campagne op om te voorkomen dat andere vrouwen moeten meemaken wat zij zelf meemaakte. Ze wil dat het Nederlandse recht geldt, en uitgebreid wordt met regelgeving die het onmogelijk maakt om vrouwen tegen hun wil gevangen te houden in een religieus huwelijk.

Via haar site, Femmes for Freedom, kunnen vrouwen informatie krijgen, juridisch advies inwinnen, en misstanden melden. Dat melden mag voor problemen in binnen en buitenland, zoals ‘huwelijkse gevangenschap, polygamie, gedwongen achterlaten, strijden in het land van herkomst om de scheiding naar het recht van het land van herkomst te regelen, vervolgd worden voor overspel en andere morele delicten in het land van herkomst.’ Want over dat soort situaties gaat het. En als conservatieve mannen het voor het zeggen krijgen bij dit type problemen, kunnen vrouwen het schudden.

Saudische vrouw blijft strijden voor gelijke rechten

Alleenstaande moeder, baan kwijt, huis kwijt, en dagelijks doodsbedreigingen ontvangen. Dat is het leven van Manal al-Sharif, de Saudische vrouw die wereldberoemd werd door auto te rijden. Iets wat in haar land streng verboden is voor vrouwen, want dan gaan ze vreemd met mannen. Zegt de overheid. In een ontroerend interview met de krant The Independent verklaart ze dat de weerstand haar niet weerhoudt van actie voeren. Ze wil gelijke rechten, en zich als mens kunnen ontplooien. En rustig een autoritje maken zonder dat allerlei autoriteiten hysterisch reageren.

Al-Sharif zat een paar dagen in de cel omdat ze auto reed.

Voor al-Sharif is het geen optie om, als ze al een dak boven haar hoofd had, achter de geraniums te zitten:

“I’m a single mother and I’m 33 but it’s hard to even rent my own apartment without getting my father to sign a piece of paper saying he gives permission,” she says. “I went to renew my passport the other day and they told me to come back with my male guardian. That is life, for a Saudi woman; wherever we go, whatever we achieve, we are the property of a man.”

Dit alles is volgens al-Sharif het gevolg van de manier waarop Saudi Arabië functioneert. Het Wahabisme is de dominante religieuze stroming in het land. Dit geloof vormt de basis voor de inrichting van de samenleving en de rol die vrouwen krijgen. Daar kun je heel verschillend over denken. Als het om religie gaat zijn er altijd mensen die het geloof verdedigen en met argumenten komen die het ‘logisch’ maken dat een vrouw iets niet kan doen. Bijvoorbeeld een begraafplaats bezoeken. Mannen mogen dat, maar als vrouw zou je de eer van je man kunnen schaden!!! Beter van niet dus. Heel logisch.

Ook Manal al-Sharif had een streng religieuze achtergrond. Na de aanslagen van 11 september ging ze echter steeds meer twijfelen aan het Wahabisme:

Ms Sharif began questioning literalist aspects of her faith. “I realised it is impossible to live with the rules they give Saudi women,” she says. “Just impossible. You trying to do everything by the book but you can never stay pure.”

Een kort verblijf in de Verenigde Staten versterkte haar drang naar verandering. In de V.S. kon ze gaan en staan waar ze wilde. De overgang naar Saudi-Arabië, en de beperkingen die ze daar opnieuw ondervond, was daardoor extra groot. Het leidde onder andere tot haar illegale autorit, met bijbehorend filmpje op You Tube waar inmiddels miljoenen mensen naar keken. Inmiddels heeft al-Sharif een feministische organisatie opgericht, organiseert ze groepsautoritten, en spreekt ze op congressen en bijeenkomsten.

De autoriteiten sloegen terug. Al-Sharif verloor niet alleen baan en huis, maar kreeg ook bericht van haar eigen overlijden:

A few months ago, Saudi “sources” convinced several media outlets, among them the Agence France Presse news agency, that Ms Sharif had died in a car crash. “The whole idea was to say ‘see, God is punishing her; women really shouldn’t drive!’,” she recalls.

Pompt informeerde ze de wereld via Twitter dat ze toch echt nog leefde. Mensen moesten hun geintjes over vrouwen die niet auto kunnen rijden, snel weer inslikken. Al-Sharif leeft. Ze protesteert. En ze blijft opkomen voor de vrouwen in haar land.

TOEGIFT: een Afghaanse vrouw opende een rijschool voor vrouwen in Kabul. Onder de Taliban mochten vrouwen niet autorijden. Nu kan het formeel weer, maar de Naderi Driving School stuit op weerstand omdat conservatieve mannen het onislamitisch gedrag vinden als een vrouw achter het stuur plaats neemt. De school gaat ondertussen gewoon door met het opleiden van vrouwen.

Amerikaanse bisschoppen pakken scouting aan

Wat is het eerste waar je aan denkt bij de scouting? Juist, meisjes die de hoer spelen, homoseksualiteit en abortus promoten, iedereen met linkse denkbeelden proberen te hersenspoelen en op sinistere wijze allianties aangaan met andere, nog engere organisaties die baby’s dood willen maken, zoals Planned Parenthood. Dat moet stoppen! Daarom lanceert het hoogste religieuze orgaan in de Verenigde Staten, de Amerikaanse organisatie van Katholieke Bisschoppen, een diepgaand onderzoek naar de handel en wandel van de Girl Scouts.

De actie van de bisschoppen volgt na de veroordeling van vrouwelijke religieuzen. Amerikaanse nonnen zouden radicale feministes zijn, die hun achterwerk afvegen met de katholieke dogma’s en veel te veel tijd besteden aan minderbedeelden helpen, en andere communistische hobby’s. Ze moeten terug hun hok in en het morele kompas van de bisschoppen volgen. Nou, dat gaat helemaal goed komen.

Nu de katholieke kerk korte metten heeft gemaakt met volwassen vrouwen, is de stap naar meisjes snel gezet:

They’re concerned that various program materials used by the Scouts have been offensive to the Catholic faith and that the Girl Scouts have affiliated themselves with other unsavory groups. [...]  One of the biggest worries is that the Girl Scouts of the USA are a member of the World Association of Girl Guides and Girl Scouts (which is made up of scouts from 145 nations). WAGGGS has said that young women “need an environment where they can freely and openly discuss issues of sex and sexuality,” and it has also promoted access to condoms to prevent the spread of disease.

De horror! De horror! Snel, bisschoppen, laat die pedopriesters met rust en doe iets om deze ramp tegen te gaan!

Voor alle duidelijkheid: de Girl Scouts zijn een begrip in de Verenigde Staten. Het honderdjarige instituut is vooral bekend vanwege koekjes verkopen voor goede doelen, en meisjes met leuke en leerzame activiteiten iets meegeven voor de rest van hun leven. Voordat de Republikeinse partij veranderde in een bolwerk van woedende vrouwenhaters maakte niemand een probleem van het bestaan van dit instituut. Helaas wijzigde het politieke klimaat in het land. De activiteiten van de Girl Scouts zijn opeens verdacht. De link met de opkomst van conservatieve stromingen ontgaat mensen niet. Bijvoorbeeld: 

There are so many aspects to this inquisition… I mean inquiry, that one hardly knows where to begin. But aside from our society’s infantile squeamishness about the realities of human sexuality and the health issues that a lack of information inevitably causes, there’s the troubling issue of the Catholic Church joining the ranks of conservatives using the Girl Scouts as a political football.

En deze:

one might begin to wonder if we haven’t finally tumbled down the rabbit hole. I mean, we are talking about the Girl Scouts here–you know, that organization that helps form girls into confident, self-possessed grown women who take leadership roles in society. Now who could possibly have a problem with that?

Inderdaad. Maar in de V.S. is alles mogelijk, en ook koekjes verkopende scoutingmeisjes staan tegenwoordig onder verdenking.

De man als norm deel 9998700980659

Wat een prachtig voorbeeld hoe taalgebruik de man als norm neemt en de halve wereldbevolking onzichtbaar maakt. Dankzij dagblad Trouw kon De Zesde Clan lezen dat de Paus jonge mensen oproept om priester te worden:

‘We bidden dat alle jonge mensen zich bewust zijn van de stem van God (…) die hen oproept zich los te maken van alles en hem te volgen’, zei hij onder meer tegen duizenden gelovigen op het St. Pieterplein in Rome.

Alle jonge mensen. Alle? Dus jongens én meisjes? Vreemd, want de laatste keer dat we het nakeken wilde de Paus hélémáál niks weten van vrouwelijke priesters:

Pope Benedict has firmly restated the Catholic Church’s ban on women priests and warned that he will not tolerate disobedience by his priests on essential teachings. He was responding to last year’s challenge to the ban by a group of Austrian clergy and laity. Before his election, Benedict said the outlawing of women’s ordination had been “set forth infallibly”.

Vandaar dat de Kerk iedereen die vrouwen tot priester wijdt, of vrouwen die zich tot priester willen laten wijden, gelijk stel aan kindermisbruikers en hen excommuniceert. Dichter dan dat kun je de deur niet dichtsmijten in het gezicht van vrouwen die een roeping voelen.

De Paus heeft het in zijn oproep dus helemaal niet over alle jonge mensen. Hij heeft het over jonge mannen. Dat had Trouw ook kunnen weten. Waarom nemen ze het Pauselijk taalgebruik klakkeloos over? Want nu lezen we twee keer dat mensen mannen zijn, en dat vrouwen er niet toe doen. Zomaar een voorbeeldje van alledaags, ingesleten seksisme.

Vaticaan ontdekt gevaar van radicaal feministische nonnen

Stop de persen! Een schandaal binnen de Katholieke kerk! Bisschoppen die seksueel misbruik van kinderen proberen te verdoezelen? Financiële wanpraktijken? Neeeeeee, het Vaticaan heeft een veel groter gevaar ontdekt. Sociaal bewogen nonnen, die strijden tegen armoede en voor gerechtigheid. Dat soort gedachtengoed is op z’n minst radicaal feministisch, heel eng dus. Die nonnen moeten onmiddellijk terug in hun hok en onder toezicht van bisschoppen komen. Want dat zijn, samen met de Paus, de ware hoeders van het geloof.

De LCWR is het allergrootste gevaar waar de katholieke kerk zich ooit tegen heeft moeten verdedigen.

Het Vaticaan onderzoekt sinds een paar jaar de handel en wandel van Amerikaanse nonnen, op verdenking van feminisme en elementen die niet tot de katholieke doctrine behoren. En kijk aan, ruim twee jaar later vindt het Vaticaan deze ideologische wanpraktijken, toevallig ook nog eens bij de grootste en meest uitgesproken organisatie van Amerikaanse religieuzen, de Leadership Conference of Women Religious (LCWR). Het Vaticaan gaat deze organisatie onder curatele stellen:

An archbishop has been appointed to oversee its reform to ensure that it conforms to Catholic prayer and ritual. The Leadership Conference, which is based in Maryland, represents about 57,000 nuns and offers a wide range of services, from leadership training for women’s religious orders to advocacy on social justice issues. The Congregation for the Doctrine of the Faith said the nuns’ organisation faced a “grave” doctrinal crisis. It said issues of “crucial importance” to the church, such as abortion and euthanasia, had been ignored. Vatican officials also castigated the group for making some public statements that “disagree with or challenge positions taken by the bishops”, who are the church’s “authentic teachers of faith and morals.”

De religieuzen gaven in een officiële reactie aan dat ze geschokt zijn door het harde oordeel van de kerk:

“We are so shocked by this action that we’re still putting our thoughts together,” said Stephanie Niedringhaus, spokeswoman for Network, a social justice lobby formed by nuns, and part of the conference. “We never expected this and we are deeply grieved for the tens of thousands of sisters who dedicate themselves to social justice work.”

De nonnen staan niet alleen in hun schrik en verbazing. Diverse media noemen de onderdrukking van nonnen een nieuw p.r. drama voor de katholieke kerk. Pedofiele priesters, geen probleem, maar nonnen die armen helpen? Dat moet verboden worden. Zelfs de anders zo gematigde New York Times wijdde een redactioneel commentaar aan de kwestie, ten faveure van de nonnen:

The Vatican is reining in the leadership conference that represents 80 percent of American Catholic nuns, accusing the group of “serious doctrinal problems” and promoting “radical feminist themes.” That seems a misreading of the very fine work in schools, charities, prisons and impoverished neighborhoods being done by about 60,000 nuns across the nation. [...] The sisters’ leaders said they reaffirmed their opposition to abortion but also claimed the right to speak out on a “moral imperative” like health care, just as the bishops had.The nuns clearly are caught in a classic crossfire of church doctrine, politics and hierarchical obedience. It would be a tragedy, far beyond the church, if their fine work and their courageous voices were constrained.

Een enkele woordvoerder wijst ook op de verdachte timing en de politieke lading van de inquisitie en onder curatele stelling:

Sister Simone Campbell, the group’s executive director, told the Christian Science Monitor she thought the report was prompted by the healthcare changes, noting that the review began in 2009 and continued until June 2010, coinciding with the bill’s passage. “Our position on healthcare was the application of the one faith to a political document that we read differently than the bishops,” she said. Vatican expert Robert Mickens of The Tablet newspaper said the situation followed attacks on dissenting Irish priests and formed part of “a crackdown against any forms of dissent particularly in the US and Western World”. “Make no mistake, these crackdowns come from the very top,” he said. “And what’s so frightening is that while these attacks on the liberal leftwing are going on, Pope Benedict continues to cosy up to the far-right, anti-semitic Society of Saint Pius X’s.”

Kortom, het Vaticaan vaart een harde koers. Wie niet constant bezig is met het afschaffen van abortus en het gebruik van anticonceptiemiddelen, zit fout. Armen helpen en sociale gerechtigheid nastreven, staat gelijk aan radicaal feminisme, en moet met wortel en tak uitgeroeid worden. Wat een fijne boodschap van de katholieke mannenbroeders. Zo krijg je vanzelf een lege kerk….

De geboorte van het seksisme in het Westerse gedachtengoed

De man als norm, de vrouw als afwijking. De man als centrum, onafhankelijk, vrij. De vrouw als afhankelijk, onvrij. De man die alles een naam geeft, die spreekt, die het eeuwige doorgeeft aan andere mannen. De vrouw die onzichtbaar binnen moet zitten en zwijgen. Waar komt dit slegts vir mannen wereldbeeld vandaan? Filosofe Vigdis Songe-Møller volgt het spoor terug tot aan de oude Grieken.

Eén van de taken die dit weblog wil vervullen, is moeilijk toegankelijke informatie breder bekend maken. Het werk van Songe-Møller is daar een goed voorbeeld van. Deze filosofe studeerde af aan de universiteit van Tübingen, en werkt als professor aan de universiteit van Bergen. Haar specialiteiten zijn feministische filosofie en de Griekse oudheid. Zij schreef een standaardwerk over wereldbeelden zonder vrouwen, waar naar de bescheiden mening van dit weblog veel meer mensen kennis van zouden moeten nemen.

In haar boek Filosofie Zonder Vrouwen – de geboorte van het seksisme in het westerse gedachtengoed, gepubliceerd in 2003, legt ze de wortels bloot van een structureel ingebed idee. Het idee van een ideale wereld, een wereld zonder vrouwen, waarin mannen aan mannen het eeuwige doorgeven, ondeelbaar en onveranderlijk. De christelijke kerkvaders namen dit soort denkbeelden over van de oude Grieken – vandaar al die namenlijstjes in de Bijbel, waarbij Adam een zoon verwekte die zijn evenbeeld was, die weer een zoon verwekte, die weer een andere zoon verwekte, zonder dat er ooit een vrouw aan te pas komt.

Omdat het christendom eeuwenlang zo’n centrale plek innam in filosofie en wetenschap, en geleerden vol bewondering teruggrepen op de gedachten van hooggeëerde wijsgeren uit de oudheid, konden de Griekse denkbeelden voortleven tot op de dag van vandaag. Je kunt de werken van Plato in bijna iedere boekhandel kopen, en de Griekse wijsgeren gelden nog steeds als zeer belangrijk voor de huidige wetenschap en filosofie.

Haar boek is zodoende geen droge abstracte oefening, maar een analyse van een dominant denkpatroon waarin we nog steeds vast zitten. Iedere wetenschapper die de man als norm neemt, iedereen die bij het woord ‘geleerde’ automatisch aan mannen en het mannelijke denkt, iedere Hollywoodfilm die verhalen toont waarin vrouwen geen rol spelen, volgt dit denkpatroon bewust of onbewust.

Vigdis Songe-Møller.

De komende tijd zal de Zesde Clan in een aantal afleveringen aandacht besteden aan de analyses van Songe-Møller . We zullen proberen kort en kernachtig samen te vatten wat haar onderzoek naar de leefwereld van de oude Grieken opleverde. Hieruit volgt meteen een disclaimer: je praat over teksten die vanuit het Noors naar het Engels vertaald zijn, en omdat haar werk niet in het Nederlands verscheen, moet je het daarna doen met de amateur vertaling van de Zesde Clan.

Plus: we vatten samen, dus je mist de gedetailleerde, wetenschappelijk zeer solide onderbouwing. De Zesde Clan levert zeg maar de populaire, compacte versie, met zo min mogelijk moeilijke woorden of obscure namen. Vanwege de taalkwestie en de popularisering kunnen er vertekeningen optreden. De Zesde Clan doet haar best de visie van Songe-Møller zo goed mogelijk weer te geven. Maar mocht je ons wantrouwen, of willen controleren, of gewoon zelf willen lezen wat ze schrijft, dan kun je natuurlijk altijd zelf het origineel bestellen bij uitgeverij Continuum, of haar boek tweedehands voor zes dollar op amazon.com kopen. (excuses voor deze reclame).

De geheime kracht achter Jeanne d’Arc

Jeanne d’Arc, de heilig verklaarde plattelandsvrouw die in de middeleeuwen het Franse leger aanvoerde en kroonprins Charles op de troon hielp, blijft geschiedkundigen inspireren. Een nieuw boek over deze roerige periode stelt dat Jeanne achter de schermen hulp kreeg van hertogin en koningin Yolande van Aragón, die alles in het werk stelde om haar familie aan de macht te krijgen en te houden.

‘De Maagd en de Koningin’ van Nancy Goldstone brengt met haar focus op Yolande een figuur tot leven, die tot voor kort in de schaduw verdwenen was. Want vrouwen hadden formeel weinig te vertellen in de middeleeuwen:

Yolande is almost never at the scene when the action occurs. Her influence must be inferred by the presence or behavior of men who were allied to her in one way or another. Of course, this is the only way Yolande could have operated, but it makes Goldstone’s central argument difficult to substantiate. “There is no more effective camouflage in history than to have been born a woman,” she writes. Not all of that camouflage can be conclusively cleared away, but thanks to this book, a bit more of this remarkable life has been coaxed out into the open.

Goldstone benadrukt deze onzichtbaarheid niet voor niets. Het is een patroon. My Just Desire, een boek over het leven van de Engelse edelvrouw Bess Raleigh, is een ander voorbeeld. Bess leefde vanaf 1565 tot circa 1647 en ook hier bleek het een moeizaam karwei haar leven te reconstrueren, omdat ze alles moest doen via mannen. In officiële stukken komt ze bijna niet voor en zelfs haar dood staat nergens opgetekend. Als vrouwen een testament wilden opstellen, moesten ze dat doen in de vorm van een laatste wens, en dan maar hopen dat mannelijke nabestaanden zo vriendelijk waren daaraan gehoor te geven.

Nog later, in de tijd van Georgiana, hertogin van Devonshire (1774), konden bijna alle adellijke vrouwen schrijven. Dat deden ze dan ook. Hun uitvoerige correspondentie had een historische bron van jewelste kunnen zijn, maar helaas, zo constateert biografe Amanda Foreman, families hadden de gewoonte om de correspondenten van mannen te behouden en die van vrouwen te vernietigen. Om haar eerbaarheid ook na de dood te bewaren, heette het. Die handelswijze zorgde er echter ook voor dat we veel minder van hen weten dan van hun mannelijke familieleden.

Enfin, terug naar Yolande van Aragón. Als addellijke vrouw bevond ze zich midden in een uitgebreid netwerk. Het was dan ook niet meer dan logisch dat ze informatie kreeg over bijzondere ontwikkelingen. Zoals een boerenmeisje dat faam begon te verwerven op het platteland, en het als haar heilige missie zag een gezalfde koning op de troon van Frankrijk te zetten. Dat paste prima in de plannen van Yolande:

Charles fled to the Queen of the Four Kingdoms: Yolande of Aragon. She would provide him protection and a wife, her daughter Marie, and begin to use her political acumen and impressive network of spies to see that her son-in-law could claim his throne. Some of her ploys backfired, such as the assassination of Charles’s cousin, but she was soon driven more than ever to find the one who would bolster Charles and turn the tide against the English. That “one” would turn out to be Joan. [...] Citing medieval sources only written in French as well as Joan’s trial documentation, the notion that Yolande pulled the strings that led to the success of France are quite plausible.

Kortom, opnieuw bewijs dat vrouwen, zodra ze de kans kregen, een belangrijke rol speelden in de geschiedenis. Fijn dat wetenschappers vandaag de dag steeds meer oog krijgen voor hun rol, en die kennis met ons delen.

De naam van Yolande van Aragón leeft voort, onder andere deze roze roos is naar haar vernoemd.