Dat mooie bikinilijf heb je nu al, deel 2

Echt, binnenkort wordt het me toch een partij zonnig en warm! Eindelijk een late lente, of een vroege zomer. Hoe dan ook, reclamemakers en de media wachten de warmte niet af om vrouwen nu al te onderwerpen aan een terreurregime van diëten en gezeur over bikinilijven. De Zesde Clan herhaalt: dat mooie bikinilijf heb je nu al. Mocht dat niet genoeg zijn, dan biedt webmagazine Jezebel tien tips om je hoofd koel te houden in een zee van boodschappen die je onzeker maken over jezelf en je lijf. En een extra tip van ons: stem met je portemonnee, laat damesbladen links liggen totdat het herfst wordt.

Je weet hoe dat gaat. Weer een reclame op de televisie over blije vrouwen die producten met nul calorieën eten of drinken. Weer damesbladen die vrouwen op dieet willen zetten, of vrouwen aanpraten voortaan alle koolhydraten te mijden alsof het gif is. Reclamefolders die je wijs maken dat je lijf pas toonbaar is nadat je er voor minstens 300 euro aan crèmes op hebt gesmeerd. Weer dwingende oproepen om te gaan hardlopen, of yoga beoefenen (en aan de foto’s kun je meteen zien wie aan yoga mag doen: ranke blonde dames, maximaal maatje 34).

Al dit soort signalen kunnen in je hoofd een golfbeweging op gang brengen. Ik schiet tekort! Ik eet teveel! Ik sport te weinig! Ik zie er niet uit! Ik ben te dik! Mijn lijf deugt niet!! Dat heeft grote gevolgen voor het psychisch welbevinden van vrouwen. Die lopen veertig procent meer kans op een mentale aandoening. Da’s niet voor niks:

“Where we think it has an effect is particularly on women’s self-esteem or self-worth: women tend to view themselves more negatively than men, and that is a vulnerability factor for many mental health problems.”

Je zelfvertrouwen behouden is dus van het grootste belang. Maar hoe doe je dat in het zicht van al die gephotoshopte, loeistrakke, zongebruinde fotomodellen en dwingend voorgeschreven dieetplannen? Webmagazine Jezebel weet raad. Zodra je een negatieve gedachtentrein op gang voelt komen, raadt dit blad je het volgende aan:

1. ”Onzin! Wat proberen ze me nou weer te verkopen?” Veel signalen komen binnen via reclames, al dan niet verpakt in een tijdschriftenartikel. Fabrikanten willen geld verdienen. Eerst maken ze je onzeker. Daarna verkopen ze je iets zodat je je minder onzeker voelt. Wees zeer, zeer sceptisch.
2. ”Moeten mannen dit ook doen?” Deze komt van Caitlin Moran. Moeten mannen allerlei toeren uithalen om een boxershortlijf te krijgen? Waarom zou jij dat dan wel doen? Meten met twee maten, nee bedankt. Zie verder hier.
3. ”Hebben ze het over mijn gezondheid, of over mijn gewicht?” Die vraag is van belang om in te schatten of je een bericht serieus wilt nemen. Gezondheid, prima. Gewicht? Rot op met je fatshaming.
4. ”Boeien!” Ok, dus een of ander blad vertelt je dat je maximaal 60 kilo mag wegen en bij alles daarboven sterf je een eenzame dood. Wat moet je daar nou mee. Schouders ophalen en vrolijk doorlopen.
5. ”Wat zou er gebeuren als je die magische grens van X kilo haalt?” Bladen doen vaak alsof je dan het perfecte leven hebt, maar klopt dat? Zou je op je ideale gewicht echt niet ontslagen worden, of geen ruzie meer krijgen met iemand, of nooit meer een verregende rotvakantie hebben?
6. Cijfers misleiden. Gewicht zegt niks over gezondheid. En BMI is een zeer dubieuze maatstaf, afkomstig uit de negentiende eeuw, en expliciet niet bedoeld om een oordeel te vellen over individuen.
7. ”Waar gaat het eigenlijk écht over?” Als je mensen vraagt wanneer ze zich echt goed voelen, praat bijna niemand over gewicht en lichaamsvormen. Meestal gaat het dan veel meer om iets betekenen voor een ander, iets waardevols doen, merken dat je geliefd wordt en meetelt.
8. Piekeren over je lijf, ok. Maar wil je daar echt de hele tijd bij stil staan? Waar had je in die tijd beter over na kunnen denken? Is er niet iets belangrijkers dan het dictaat van een of andere mode ontwerper?
9. Je bent geen pion, die door anderen gebruikt kan worden om geld te verdienen en zichzelf beter dan jij te voelen. Jezebel adviseert om lekker kwaad te worden: ,,Get pissed. Get really good and pissed. [...] Do you really want to play into a set of steps already laid out for you? Do you really want to be a complete and utter product of a system designed to make you feel like shit directly for its own gain? Does’t that burn you to the fucking core? It does me. No thanks! Everyone can go straight to Go Fuck Yourself Village.” Amen.
10. Denk na over menselijke schoonheid. Los van modedictaten en de boodschap van fabrikanten van dieetpoeders. Wat vind je mooi aan het menselijk lichaam? ,,Remind yourself that bodies in all shapes and sizes of all ages are interesting, unique, strong, useful. That we are nothing if not utilitarian creatures. That our bodies are meant to do things and show it. Anyone who tries to make you feel that ALL you are is an object to be weighed, when in fact you are object, subject, protagonist, antagonist, villain, hero and especially the NARRATOR of this story you call your existence, is not on your side. Including when that person is you. Flip the script.”

Vrouwen zijn mensen. Geen fijne boodschap voor de commercie, wel voor jezelf. Laat de zon maar komen!

Valse aangifte van verkrachting komt zelden voor

Valse aangiften van verkrachting komen zeer zelden voor, in ieder geval in Engeland. De Crown Prosecution Service, zeg maar het openbare ministerie van Engeland, deed onderzoek en kwam in een periode van zeventien maanden uit op 35 valse aangiften, op een totaal van 5,651 verkrachtingszaken. Ondertussen blijkt uit zeer recente Nederlandse cijfers (zie onderaan, bij BONUS) dat het allergrootste probleem nog is dat zoveel vrouwen afzien van een aangifte. Volgens het CBS volgt slechts in 11 procent van alle zedendelicten een melding. En daarvan leidt slechts 3 procent tot aangifte. Drie procent….

Bij de 35 valse aangiften was eigenlijk altijd sprake van complicaties. Degene die aangifte deed was bijvoorbeeld een kwetsbare jongere onder de 21, of had psychische problemen, of een gewelddadige partner dwong het slachtoffer een aangifte in te trekken. In het laatste geval vond er wel degelijk seksueel geweld plaats. Uit angst voor represailles trok het slachtoffer de aangifte echter in, alsof het niet waar zou zijn. Het minieme aantal ‘valse’ aangiften ligt dus in werkelijkheid nog wat lager.

Keir Starmer, een van de betrokkenen bij het onderzoek, pleit dan ook voor terughoudendheid bij het eventueel straffen van mensen die een valse aangifte doen. Zo’n daad wijst eerder op slachtofferschap, maar dan op een andere manier. Straf uitdelen zou in zo’n geval kunnen indruisen tegen gevoelens van rechtvaardigheid. Zoals bij een geruchtmakende zaak uit 2010. Een rechter gaf een vrouw 8 maanden cel omdat ze een verkrachtingszaak introk. Ze bleek daarna slachtoffer te zijn van huiselijk geweld, en was wel degelijk verkracht. Ze had echter gehandeld onder druk van en uit angst voor haar ex. Met celstraf tot gevolg. Voor haar, niet voor de verkrachter. De omgekeerde wereld.

Beschuldigingen als zouden vrouwen expres gevallen van verkrachting verzinnen, zijn talrijk. Ze getuigen van een nare mentaliteit:

When people exaggerate the likelihood of false rape allegations, they value the attacker over the attacked. When people dismiss cases that call for compassion and protection, they promote apathy towards and resentment of rape survivors. These tendencies only ostracize survivors and discourage them from speaking up—and, according to CPS, disbelieving survivors is not only harmful but statistically unfounded.

Daarom is gedegen onderzoek naar de situatie extra belangrijk. Want de cijfers spreken voor zich.

UPDATE: Uit Nederlandse cijfers blijkt dat vrouwen elke week 24 keer aangifte doen van verkrachting. Nog meer vrouwen zien daar vanaf en melden het seksuele geweld niet. Het gaat hier dus om het topje van de ijsberg:

Het WODC becijferde in 2005 dat het aantal slachtoffers van verkrachting acht keer hoger ligt dan het aantal aangiften. En uit CBS-cijfers van enkele jaren geleden blijkt dat van slechts 11 procent van alle zedendelicten melding wordt gemaakt. En daarvan leidt slechts 3 procent tot aangifte. [...] Ongeveer een op de drie slachtoffers besluit toch geen aangifte te doen, nadat ze op het politiebureau wordt gewezen op de gevolgen die kunnen voortvloeien uit een politieonderzoek en rechtszaak. Zij zien op tegen een mogelijk weerzien met hun belager of het opnieuw tot in detail moeten vertellen wat er is gebeurd.

Kortom, er valt nog een wereld te winnen bij de aanpak van seksueel geweld.

De lezing van…. TEDx

TEDx is een organisatie die mensen met vernieuwende ideeën een podium geeft. De berg lezingen heeft inmiddels een duizelingwekkende omvang bereikt. Documentatiecentrum Rosa was zo vriendelijk om een selectie te maken van lezingen die feministische onderwerpen behandelen. Vrouwen en leiderschap, hoe vrouwenemancipatie te bevorderen en tegelijkertijd tradities in ere te houden, feminisme heruitvinden, reproductieve rechten, allerlei kwesties komen aan bod. Hier vind je het overzicht, met toespraken van zakenvrouw Sheryl Sandberg, kunstenares Shirin Neshat, schrijfster Isabel Allende, weldoenster Melinda Gates, activiste Kavita Ramdas en vele anderen. Voor een Nederlandse invalshoek, zie ook TEDx Amsterdam. Veel kijk- en luisterplezier!

Dood vrouw in Iers ziekenhuis was ongelukje

De dood van een zwangere vrouw in een Iers ziekenhuis was een ongelukje. Wel had de medische zorg beter gekund. Tot die conclusie komt een commissie van juristen, die de zaak van Savita Halappanavar onderzocht. De vrouw kreeg vorig jaar ernstige problemen rondom haar zwangerschap, maar artsen weigerde een abortus zolang de foetus nog tekenen van leven vertoonde. Ierland is immers een katholiek land, en abortus mag om die cultuur-religieuze reden niet. De 31-jarige vrouw stierf uiteindelijk aan een bloedvergiftiging die samen hing met haar miskraam.

De onnodige dood van de 31-jarige vrouw leidde tot protesten en stille marsen.

Dat is dus een ongelukje. De jury oordeelde wel dat Halappanavar slechte medische zorg ontving. Daarom komt de commissie met aanbevelingen. Die komen vooral neer op betere communicatie en registratie: medisch personeel moet meer informatie met elkaar delen, en ziekenhuizen moeten beter vastleggen wat er gebeurt rondom (gegevens over) bloedvergiftigingen. De commissie wil ook dat er een protocol komt met duidelijke richtlijnen voor het afbreken van een zwangerschap als het leven van de vrouw in gevaar is. Artsen hoeven dan minder bang te zijn voor strafzaken achteraf.

De weduwnaar van Halappanavar laat het er niet bij zitten:

Outside the courtroom, Mr. Halappanavar said legal action would continue to try to hold particular staff members responsible for his wife’s death. He said the hospital’s inaction for several days while his wife’s health deteriorated during a drawn-out, painful miscarriage meant she might as well have stayed at home. “They could have intervened right from Day 1 because they knew the fetus was inviable, so why wait?” he said, adding that the testimony had pinned down systemwide failures but no personal responsibility.

Andere commentatoren wijzen erop dat dit individuele geval niet op zichzelf staat. Keer op keer merk je dat er schrijnende wantoestanden ontstaan als vrouwen geen baas in eigen buik kunnen zijn. Zo speelt op dit moment een soortgelijke situatie in Ecuador. Ook hier geldt een totaal verbod op abortus. Een 22-jarige vrouw heeft zelf medische aandoeningen, en is zwanger van een niet levensvatbare foetus. Als zij deze zwangerschap uit moet zitten bestaat er een groot risico dat ze zal sterven aan complicaties bij de bevalling, maar ze krijgt geen hulp zolang een gerechtshof geen uitspraak doet of een medisch noodzakelijke abortus doorgang kan vinden. Artsen staan op dit moment werkloos toe te kijken hoe haar conditie achteruit gaat.

Als een land een vorm van zwangerschapsafbreking al toestaat, springen er meteen fanatiekelingen op om dat recht acuut weer in te perken. Die mensen opereren niet in een isolement. Onder andere Engeland merkt dat radicale organisaties uit de V.S. hun agressieve anti-abortusmethoden naar andere landen exporteren, met alle gevolgen van dien:

The anti-abortion lobby hate adult women, I think; give them their way, and they will have more dead women, more thwarted women in poverty and trapped. Forced motherhood is a kind of slavery, because motherhood and autonomy can never coexist. Restrictions on abortion killed Savita Halappanavar; they almost certainly killed Karnamaya Mongar too. We should remember it.

Nederland haalt opnieuw lage abortuscijfers

Het aantal abortussen in Nederland daalt gestaag. Steeds minder tieners krijgen te maken met een ongewenste zwangerschap. Dat blijkt uit cijfers van de Inspectie voor de Gezondheidszorg. Al eerder bleek dat het Nederlandse systeem goed werkt. Keuzevrijheid en een breed medisch aanbod zorgen ervoor dat vrouwen baas in eigen buik blijven en dat meisjes van veertien af kunnen zien van het baren van een kind.

De helft van de 31.707 zwangerschapsafbrekingen vond plaats in de eerste zeven weken van de zwangerschap, meldt de IGZ. De inspectie telt bij dit cijfers ook vierduizend vrouwen mee, die vanuit het buitenland naar Nederland kwamen om een ongewenste zwangerschap af te breken. Daarnaast daalt sinds 2002 het aantal abortussen bij tieners, van 16,8 procent in 2002 naar 13,8% in 2011. Dat is goed nieuws, want hier zitten bijvoorbeeld meisjes jonger dan vijftien jaar tussen.

Gezien de positieve resultaten zouden we in Nederland zuinig moeten zijn op onze zorg. Het Guttmacher Instituut heeft onderzocht wat er gebeurt als regeringen abortus onmogelijk of moeilijk toegankelijk maken. Zulke beperkingen zorgen niet voor een vermindering van het aantal abortussen. Het zorgt er alleen voor dat meer illegale procedures plaatsvinden. Dus meer vrouwen die een onveilige abortus moeten doormaken. Als gevolg daarvan zit je met meer doden en verminkten.

Onder andere de Verenigde Staten laten zien wat er gebeurt als conservatieve krachten de keuzevrijheid van vrouwen inperken. Op dit moment speelt daar bijvoorbeeld een rechtszaak tegen een 72-jarige man die een illegale abortuskliniek had, en daar verschrikkelijke dingen uithaalde. Anti abortus activisten grepen de rechtszaak aan om abortus neer te zetten als een misdaad. Daarmee slaan zij de plank behoorlijk mis, aldus webmagazine Jezebel:

…his business was able to thrive because of limited access to reproductive choice, not because of reproductive choice itself. [...] This is what happens when states restrict access to abortion: women seek out illegal and dangerous options. In Pennsylvania, there are zero abortion clinics in the hundreds of miles between Pittsburgh and Harrisburg. History proves that women will always find a way to access abortion when in need. Is this the type of experience we want them to have?

In Nederland luidt het antwoord tot nu toe nee. Gelukkig maar. Wie het leven lief heeft, steunt de Nederlandse aanpak.

De vagina als slagveld

Meisjesbesnijdenis geldt volgens iedereen die mensenrechten een warm hart toedraagt als genitale verminking. In het Westen blijft deze ingreep de meeste vrouwen bespaard, maar hebben plastische chirurgen in plaats daarvan vrij spel om cosmetische ingrepen aan de vagina te verkopen. De zogenaamde ‘designer vagina’ of Barbievagina rukt op, ook in Nederland. Artsen snijden daarbij onder andere je schaamlippen geheel of gedeeltelijk weg, zonder medische noodzaak. Is dat dan geen verminking? Hoe moeten we zulke ingrepen plaatsen? En waarom is het slagveld deze keer de vagina?

Vrouwenlichamen zijn door de eeuwen heen altijd onderworpen geweest aan nare ingrepen. Denk aan de opgebonden voeten van Chinese vrouwen uit welgestelde families. Of korsetten, die vrouwen een wespentaille gaven, maar ook hun adem afsneden en schade toebrachten aan interne organen. Naarmate de tijd vorderde, werden meer onderdelen van het vrouwelijk lichaam bespreekbaar. Was in de Victoriaanse tijd het tonen van een stukje enkel al taboe, tegenwoordig kun je rustig praten over modetrends op het gebied van schaamhaar.

Deze sociale verandering maakte de opkomst mogelijk van openlijk reclame maken voor cosmetische ingrepen daar beneden. Begin dit jaar meldde het AD zodoende dat de Barbievagina oprukt in Nederland. Klinieken adverteren op hun sites met een keur aan mogelijkheden: vagina verkleinen, versmallen, verjongen, strakker maken. Het loont de moeite prijzen te vergelijken en eventueel af te reizen naar België, omdat operaties daar vaak goedkoper zijn. Voor een kleine tweeduizend euro kunnen vrouwen hun kleine schaamlippen laten verkleinen met ‘een V-incisie, inclusief behoud van de kleur van je huid’. Toe maar.

Overzichten van cijfers zijn lastig te vinden, omdat voornamelijk privéklinieken dit soort ingrepen uitvoeren en vrouwen de operaties zelf moeten betalen. Maar iedereen houdt het erop dat het wegsnijden van schaamlippen steeds populairder wordt. In 2011 bood de site Groupon zelfs kortingen aan voor dit soort cosmetische chirurgie. Als een aanbieding uit de supermarkt.

Hoe moet je dit alles plaatsen? Het Tijdschrift voor Seksuologie besteedde in 2006 al aandacht aan de designer vagina. Dat vakblad signaleerde een dubbele moraal. Wel meisjesbesnijdenis (FMG) veroordelen als verminkend, maar geen uitspraken doen over medisch onnodige operaties voor het verkrijgen van een Barbievagina. Zodoende blijft het in Nederland verdacht stil. In buurland Engeland gaan echter stemmen op die uitspreken dat ze de Barbievagina-trend verontrustend vinden. Deze mensen zien de overeenkomsten met meisjesbesnijdenis wel:

Whilst I think forced mutilation is infinitely worse, what connects both procedures is the fact that women’s bodies are being made to conform to some kind of cultural norm. With FGM, the norm is to repress sexuality to ensure that a girl remains a virgin until she marries, and is imposed on its victims by the expectations of the church and the family. With FGCS, the aim is not to repress sexuality, but to enhance it, as its willing victims believe they would look more attractive or would have better sex if they are somehow altered “downstairs”. Instead of the church and family, we have marketing and the media to tell us how we ought to look.

Ook weblog De Tweede Sekse verwijst naar sociale druk en culturele normen als het gaat om de neiging vagina’s aan allerlei ingrepen te onderwerpen.

Prima, maar waar komt die sociale druk vandaan? Wat maakt dat de vagina het moet ontgelden? Een sociologe van de universiteit van Columbia vindt antwoorden in de psychologie:

The male psyche played a critical role in perpetuating the myth that the vagina is dangerous and erratic; a metaphorical part of the woman to be controlled. The vagina is seen as a hole of uncertainty –mysterious, fleshy, devouring the male penis (Galvin, 1994). Additionally, the vagina physically is not physically seen as easily as the penis, nor has it been represented as often in media and social dialogue around genetalia. Thus the vagina (that we aren’t as familiar with) is unpredictable (Braun & Wilkinson, 2001; Braun, 2005).

Seks is alomtegenwoordig en de porno industrie ontwikkelde zich razendsnel. Dit leidde echter niet tot het verdwijnen van taboes. De angst voor en weerzin tegen de vagina rommelde gewoon door, en kreeg nieuw elan dankzij steun van de massa media en de reclamewereld:

Women are inundated with derogatory cultural attitudes surrounding vaginas, which are portrayed as dirty, unhygienic, and even dangerous (Braun & Wilkinson, 2001). The media perpetuates this stigmatization of female anatomy by asserting that women need to clean and hide their vaginas to maintain some level of decorum. [...] The vagina consistently has been portrayed as problematic. Popular teen and women’s magazines are rampant with questions from readers about how to improve the look, smell, tone, even taste of their vaginas (Kane, 1997).

Het resultaat? Meer angst, meer weerzin, minder accurate kennis over vagina’s en normale variaties in het uiterlijk van deze intieme delen, onzekerheden en voor een minderheid de gang naar een cosmetisch chirurg om een betere vagina te krijgen. Want:

The message is clear: women must conform to what the male authority of popular culture dictates as acceptable, so that men can feel some amount of control over women and their sexuality (Braun, 2005).

De run op een Barbievagina lijkt in eerste instantie onverklaarbaar en buitenissig, maar past bij nader inzien in een lange traditie van vrouwen controleren via hun lichaam. Het past bij een moderne cultuur waarbij niemand met z’n ogen knippert als conservatieven zeggen dat mannen hun oude rol als bewaker van vrouwen weer op zich moeten nemen, en de teloorgang van traditionele rolpatronen bewenen – met feministen in de rol van vijand, want hun verstoring van de oude orde is de oorzaak van allerlei maatschappelijke problemen.

Gelukkig zijn er tegengeluiden. Steeds meer mensen vinden dat vrouwen ook mensen zijn, en bekritiseren de genadeloze druk op de helft van de wereldbevolking om een goedgekeurd lijf te tonen. Daarnaast maakte regisseuse Ellie Land vorig jaar Centrefold, een documentaire over vrouwen die een designervagina willen hebben. Het werd een genuanceerd verhaal over een beladen onderwerp. Daarnaast wijzen feministische weblogs erop dat er ook pijnloze alternatieven zijn als je per se een Barbie vagina wil hebben.

Dat zullen de cosmetische chirurgen je echter niet vertellen. Die zijn veel te druk met het houden van lezingen voor collega’s, om hen te wijzen op nieuwe manieren om geld te verdienen aan de weerzin van vrouwen tegenover hun eigen lijf. Het zou goed zijn als deze commerciële jongens meer verantwoordelijkheidsgevoel aan de dag zouden leggen. Als reclamemakers ophouden met de al dan niet bedekte vrouwenhaat. En vrouwen openlijker met elkaar zouden praten over dit soort ingrepen aan je eigen lijf. Samen kunnen we onze cultuur vrouwvriendelijker maken!

Christelijke organisatie Siriz krijgt steeds meer invloed op hulp aan ongewenst zwangere vrouwen

Het is een publiek geheim dat Siriz vrouwen zoveel mogelijk wil bewegen af te zien van abortus. Toch kan deze Christelijke groepering zich meer en meer nestelen in het hart van de zorg aan ongewenst zwangere vrouwen en in de adoptieketen. De overheid bezuinigt neutrale en waardenvrij opererende instanties zoals het FIOM namelijk geleidelijk weg. Vrouwen lopen zo een steeds groter risico onder druk van bevooroordeelde mensen wegen in te slaan die ze eigenlijk niet willen bewandelen.

Niet zo….

Deze ontwikkeling vindt bijna geruisloos plaats. In de gangbare media hoor of lees je hier niets over. Siriz staat bovendien op allerlei sites voor jongeren vermeldt in onschuldige rijtjes. Vacaturebank Den Haag, opvang voor tienermoeders, Siriz. Alsof het één pot nat is. De christelijke organisatie staat ook in het lijstje ketenpartners van de Raad van de Kinderbescherming. De Raad verwijst mensen expliciet door naar deze organisatie: ,,Als de Raad door een ziekenhuis of op andere wijze in kennis wordt gesteld van een voornemen tot afstand dan schakelt de Raad FIOM of Siriz in voor de begeleiding van de moeder en eventueel vader.”

Wie snel scant krijgt alleen neutrale informatie over Siriz. De site van de Kinderbescherming meldt slechts:

Ouders kunnen voor hulp tijdens de zwangerschap maar ook na de bevalling terecht bij de Stichting Ambulante FIOM of Stichting Siriz. Deze organisaties ondersteunen de ouder(s) bij het zoeken naar een oplossing of bij het nemen van de beslissing voor pleegzorg of afstand ter adoptie.

Jongeren zien op sites als het Jeugd Informatie Punt Delft of Jong in Almere ook alleen korte, neutraal geformuleerde teksten staan. Zo staat bij JIP Delft bij Siriz:

Siriz biedt hulp en ondersteuning bij een ongeplande zwangerschap. Voor jonge moeders t/m 25 jaar zijn er opvangmogelijkheden.

… maar zo!

Klinkt onschuldig. Geen woord over het feit dat Siriz geen gewone hulp biedt. De Stichting komt voort uit de nogal radicale Vereniging ter Bescherming van het Ongeboren Kind. De naam alleen al geeft aan dat we hier te maken hebben met felle anti abortus fanaten. De VBOK kreeg zodoende een nogal negatief imago. Een paar jaar geleden besloot de VBOK dat het tijd werd voor een verandering van naam en uiterlijk, om te ontkomen aan die vervelende beeldvorming.

De Zesde Clan meldde destijds al dat dit een duidelijk gevalletje was van oude wijn in nieuwe zakken. De Raad van Toezicht bestond in 2010 uit mannen die zeer actief waren in kerken, zoals voorzitter A.P. de Boer van de Nederlands Gereformeerde Kerken, tevens presentator van EO radioprogramma ‘Deze Week’. Anno 2013 staan er wat andere namen, maar de kleur blijft hetzelfde. De voorzitter is nu bijvoorbeeld een vrouw die daarnaast bestuurslid is bij de ChristenUnie. Een politieke partij die budget voor vrouwenemancipatie aan defensie wil geven, en het recht op abortus sterk in wil perken.

De Raad van Bestuur van Siriz telde in 2010 slechts 1 persoon, Johan van der Veelen. Deze man bekleedde dezelfde functie bij voorloper VBOK en staat anno 2013 nog steeds als enige naam genoemd. Van der Veelen heeft zich altijd openlijk uitgesproken tegen baas in eigen buik. Voor hem gaat de foetus boven alles. Van der Veelen maakt hierbij rare sprongen, want tegelijkertijd ontkent hij dat hij of Siriz een standpunt over abortus innemen. Dan krijg je dit soort kronkels:

Heeft Siriz een standpunt over abortus?

„Nee, wel over het begin van het leven. Een foetus is geen mens in wording, maar een mens in ontwikkeling. Dat hoef je niet eens direct aan de Bijbel te ontlenen, dat is wetenschappelijk te bewijzen. Mensen die dat ontkennen, moeten beter uit hun doppen kijken.”

De VBOK light kreeg vanwege dit soort draaikonterij kritische reacties vanuit de achterban. Zo interviewde het Reformatorisch Dagblad in 2010 Jan van der Stoep, lector religie in media en publieke ruimte aan de Christelijke Hogeschool Ede. Hij zei:

Met het etiket ”pro life” sta je direct in de lijn van felle demonstraties tegen abortus en aanslagen op abortusklinieken, zoals in Noord-Amerika. Dat is niet prettig. Tegelijk moet de boodschap wat mij betreft wel blijven dat je gáát voor de bescherming van het ongeboren leven. Doe daar niet van af, maar probeer verkeerde associaties rond die boodschap zo veel mogelijk weg te nemen.”

Van der Stoep snijdt ook de manier van hulp verlenen aan. Hij benoemd daarbij eerst een niet denkbeeldig gevaar, en komt vervolgens met een betere werkwijze op de proppen:

Proberen in de hulpverlening tot het uiterste te gaan om daarmee een abortus te voorkomen, klinkt Van der Stoep niet goed in de oren. „Daarmee loop je het gevaar dat je om de vrouw in nood heen gaat. Je hebt te maken met mensen in een kwetsbare situatie, die je nooit mag misbruiken om je eigen doelen te realiseren. Ook als een ongewenst zwangere vrouw voor een abortus kiest, blijft zij een mens die hulp nodig heeft.” [...] „Vergelijk het met een ouderling die met een echtpaar spreekt dat wil gaan scheiden. Hij kan wijzen op alternatieven, op de Bijbelse lijn, moet dat ook doen, maar het blijft de verantwoordelijkheid van het echtpaar of het gaat scheiden of niet. In die zin heeft ook een organisatie als de VBOK een beperkte verantwoordelijkheid.”

Fijn! Dus je krijgt te maken met een soort ouderling, die op een ‘we zijn niet boos maar wel verdrietig’ toontje een zwaar beroep doet op je morele plicht. Zalvende woorden als zou de vrouw ‘natuuuuurlijk’ zelf mogen beslissen, klinken in deze context nogal hol.

Ondertussen kunnen vrouwen niet geloven dat ze nog steeds moeten demonstreren voor basale rechten…

Kortom, Siriz doet meer aan p.r. en verpakt de boodschap beter, zoals woordvoerders ook zelf toegeven:

Dus niet allereerst: abortus mag niet, maar: abortus hoeft niet. Want we gaan met jou op weg en willen graag de nood die je ervaart op een andere manier oplossen. Niet met een waarschuwende vinger (want dan komen vrouwen en meiden niet eens), maar met open armen.

Het zijn echter nog steeds mensen die vrouwen in een kwetsbare positie lastig vallen met hun Bijbelse boodschap, en een vrije keuze moeilijk maken. Ondertussen moet een professionele, waardenvrije organisatie als het FIOM de hulpverlening juist afbouwen en kantoren sluiten. Waarom hoor je niemand hierover?

”Vrouwen, doe iets aan al je problemen,” anders krijg je een ePad Femme!

Hahahahaha, briljante satire op de inhoud van het gemiddelde reclame aanbod tijdens een avondje zappen:

En dan hebben we het nog niet over een nieuwe tablet, de ePad Femme, geproduceerd door de  Eurostar Group. Speciaal voor de vrouwtjes, en omdat die apps downloaden echt verschrikkelijk ingewikkeld vinden, hebben de producenten er alvast alles opgezet wat je als vrouw ooit nodig hebt. In de samenvatting van webmagazine Jezebel:

So, just to be clear, that’s four yoga/fitness apps, three make-me-a-sandwich apps, three bitches-be-shoppin’ apps, one app for women too stupid to understand how perfume works, and something about a log. Here you go, ladies! Don’t strain your vaginas trying to figure out how to turn it on!

Volgens de producent is kritiek op de ePad Femme als een seksistisch stuk roze rotzooi schromelijk overdreven. De Eurostar Group wil alleen behulpzaam zijn. Jaja, reageert Jezebel daarop:

It’s not sexist—ePad Femme goes out of its way to provide all the services that women need, such as weight loss tips, skinniness assistants, svelte-boday tools, and buns managers. There’s even an “invisible fence” option that provides a helpful “reminder shock” if you accidentally wander out of the kitchen and get lost! And isn’t thinking about women’s needs actually the opposite of sexist? Think about it, girls. Try a little gratitude for once.

Zou de Eurostar Group Miss Marketing hebben gelezen? Krijgen we nu nog meer op vrouwen aangepaste spullen?? Nachtmerrie!!!

Nieuwsronde – internationale editie

Nederland is slechts een klein landje. Hoe gaat het er elders aan toe in de wereld? Zeker rond 8 maart een belangrijke vraag. In deze internationale editie van de nieuwsronde zodoende onder andere een kaart met de politieke rechten van vrouwen wereldwijd, Afghaanse meisjes voor wie een huwelijk regelmatig een voorbode van de dood is (sorry als dit dramatisch klinkt, maar de feiten spreken voor zich), journalisten in Sri Lanka, Keniase mannen die nee zeggen tegen meisjesbesnijdenis, en documentaires.

• Vrouwen komen nauwelijks aan het woord in de media. Problematisch, want als je de helft van de bevolking mist, kun je onmogelijk recht doen aan je verhaal. Nog zeldzamer is het als vrouwen zelf het nieuws halen. Onder andere in Sri Lanka merken journalistes dat ze op eieren moeten lopen. Vanwege het politieke klimaat censureert de pers zichzelf, en krijgen journalisten bedreigingen. Ben je echter een vrouw, dan kan die bedreiging grimmigere vormen aannemen. In plaats van dood, óók bedreiging met verkrachting, bijvoorbeeld.
• Welke politieke rechten hebben vrouwen wereldwijd? Deze kaart geeft alle informatie. Enkele interessante weetjes: Saudi-Arabië is één van de laatste landen ter wereld waar vrouwen nog steeds geen stemrecht hebben in landelijke verkiezingen, pas sinds 1975 kun je in Angola op een vrouwelijke politicus stemmen, en in China kozen bewoners in 1954 voor het eerst een vrouw in de regering.
• SheDocs grijpt maart (en internationale vrouwendag 8 maart) aan om mensen een maand lang toegang te geven tot tien documentaires over de situatie van vrouwen in diverse landen. Via je computer kun je gratis kijken naar onder andere Makers, over de Amerikaanse vrouwenbeweging, Solar Mamas, over een vrouw uit Jordanië die naar India gaat voor een training tot zonne energie techneute, Welcome to the World, over moedersterfte, en Women, War and Peace, over de rol van vrouwen tijdens vredesonderhandelingen.
• Officieel pakt Japan vrouwendiscriminatie aan. Onofficieel gebeurt er niets. Vrouwen botsen tegen allerlei beperkingen aan, alleen wordt het minder zichtbaar omdat de discriminatie subtieler gebeurt dan vroeger. Zonde, want de economie kan niet op één been vooruit komen, signaleert persbureau IPS.
• Half the Sky, een succesvol Amerikaans boek over het verbeteren van de positie van vrouwen en meisjes wereldwijd, is door Games for Change omgezet naar een computerspel. Via Facebook kan iedereen meeleven met de avonturen van de Indiase vrouw Radhika. Het spel begint als ze in een krot leeft en met haar man moet onderhandelen over medische zorg aan haar zieke dochter. Games for Change wil mensen op die manier bewust maken van de situatie van vrouwen, keuzes die je kunt maken, en de gevolgen van die keuzes.
• Keniase mannen zeggen steeds vaker nee tegen het besnijden van meisjes. Zij hoeven niet zonodig een ‘pure’ bruid, en beginnen in te zien dat besnijdenis een verminking betreft, met zwaarwegende gevolgen voor de gezondheid van hun beoogde partner. Daarmee valt een van de argumenten voor besnijdenis weg – tot nu toe heette het immers dat een onbesneden meisje nooit aan de man kan komen, en dan heb je als vrouw sociaal gezien een vet probleem. In Senegal nemen grootmoeders het voortouw om de samenleving te veranderen. Deze ontwikkeling past in een bredere trend. Steeds meer mensen zien in dat het verminken van meisjes niet verstandig is, en in steeds meer landen winnen organisaties die deze praktijk willen stoppen, aan kracht.
• Brazilië kent een levendige feministische beweging. Dat kun je letterlijk zien, want onder andere in Rio de Janeiro verdwijnen grauwe muren onder bonte schilderingen over politieke thema’s, zoals huiselijk geweld, inclusief telefoonnummer van een hulporganisatie. Op die manier vragen feministes aandacht voor problemen in hun land, wijzen ze vrouwen op mogelijkheden om hulp te zoeken, en maken ze moeilijke onderwerpen bespreekbaar. Zodat je ze kunt aanpakken.
• Nog een nare gewoonte: meisjes veel te jong uithuwelijken. Onder andere in Afghanistan leiden kinderhuwelijken ertoe dat meisjes op  hun dertiende al een kind moeten baren. Ze overleven dat lang niet altijd. In die zin geven meisjes niet alleen hun hand, maar ook hun leven in het huwelijk. In Senegal beginnen families erachter te komen dat het beter is te wachten met trouwen. Het scheelt moedersterfte (meisjessterfte) en verbetert de economische situatie van huishoudens. Onder andere imams spelen een belangrijke rol bij de bestrijding van kindhuwelijken.
• Slechts drie procent van de parlementariërs in de Pacific is vrouw. Het gebied vormt een negatieve uitzondering in de wereld. Zelfs in zuidoost Azië tellen regeringen rond de 18 procent vrouwen. Daarentegen kon Samoa bij verkiezingen in 2011 slechts bogen op negen vrouwen onder de 158 verkiesbare kandidaten. Fiji heeft helemaal geen vrouwen in de regering. Verandering is moeizaam. Zo pleitte een parlementariër voor een vrouwenquotum van tien procent in de regering van Somoa. Het voorstel haalde het niet.

Drie mijlpalen voor de boekliefhebber

Heerlijk, lekker met een boekje op de bank! En daarna praten en nadenken over wat je hebt gelezen, of over de boeken zelf. Lezers komen deze tijd goed aan hun trekken, want vanwege drie jubilea wemelt het op dit moment van de beschouwingen over auteurs en hun werk. Betty Friedan publiceerde vijftig jaar geleden The Feminine Mystique (Het Misverstand Vrouw), Sylvia Plath publiceerde The Bell Jar (De Glazen Stolp), en dertig jaar geleden schudde Marion Zimmer Bradley het fantasy genre op met The Mists of Avalon (Nevelen van Avalon).

Bitch Magazine greep het jubileum rond Nevelen van Avalon aan voor een herlezing. Hoe houdt deze roman zich staande met het verloop van de tijd? Wat kunnen lezers er vandaag de dag mee? Veel, concludeert het magazine. Bitch vindt het niet vreemd dat de roman nog steeds hoog op de lijstjes van leeskringen staat:

Women! In epic fantasy! This is mildly exciting even today, but think back to the early 1980s and it’s even bigger news. By breaking into male-dominated science fiction and fantasy, and by writing woman and girl characters, Bradley and her contemporaries changed these genres in ways I value. It recasts a tale central to Western culture’s understanding of itself to focus on the traditionally-totally-flat mothers, sisters, wives, and witches. It complicates a story of Western civilization as fundamentally about manly men doing heroic stuff. This novel helped popularize a lively feminist tradition: rewriting histories, fairy tales, and other culturally-significant narratives from marginalized peoples’ perspectives.

Die bijzondere aspecten blijven lezers trekken. Wat in de jaren tachtig verfrissend werkte, maakt nu nog steeds indruk op lezers:

the primary reason Mists is seen as being “feminist” has less to do with the ideological content of the novel than it does with the fact that re-centering the King Arthur legend on the lives and experiences of women is subversive in itself. Women are rare enough in fantasy fiction in general (especially in the early 80s) to make the book remarkable for its time, and it’s still sometimes seen as a radical departure from the norm to make women the focus of stories in such a testosterone- and patriarchy-fueled genre.

Ook het jubileum van De Glazen Stolp deed veel stof opwaaien. Niet vanwege de inhoud – die is nog steeds tijdloos en even relevant als vijftig jaar geleden. Depressie blijft depressie, wie daar vijftig jaar geleden mee worstelde vindt nog steeds veel herkenning bij mensen die nu aan deze ziekte lijden of er vanuit hun beroep mee te maken hebben:

Ze geeft duidelijk weer hoe deze ziekte een geleidelijk proces is en het komt er prachtig uit dat je, ondanks de aanwezigheid van zoveel talenten, toch dood moet. De manier waarop zij over haar depressie schrijft maakt je als arts wijzer over wat zo’n ziekte met je doet. Ongrijpbaar en niet te stuiten, is de indruk die je over houdt. Het is hartverscheurend als er zoveel vóór je pleit, dat je dan niettemin zelfmoord pleegt.

Kortom, een klassieker, daar ligt het niet aan. Nee, het omslagontwerp viel verkeerd. Uitgeverij Faber besloot de jubileumeditie te tooien met het beeld van een jaren vijftig dame die lippenstift opsmeert terwijl ze in een handspiegeltje kijkt. Wel ja, hoe triviaal kun je het maken. Is het voor de vrouwtjes? Doe er dan maar een suffe cover overheen. Stop Plath maar onder de glazen stolp van het geminachte chicklit genre.

Boekomslagen toen en nu.

Het besluit past bovendien in een al wat langer bestaande trend in uitgeversland. Zo kreeg Wuthering Heights van Emily Brönte, een herontwerp a la Twilight, met veel zwart en één witte of rode bloem. Met zo’n marketing maak je het je publiek heel, heel moeilijk om schrijfsters serieus te nemen. Zulke ontwerpen creëren extra obstakels, waar mannelijke auteurs nooit mee lastig worden gevallen. Het is één van de vele redenen waarom zoveel canons bijna alleen mannelijke auteurs bevatten.

En welke invloed heeft dit op datzelfde publiek, met name vrouwen en meisjes? Welke boodschap ontvangen zij? Auteur Louise Stowell doet een gokje. Via Twitter stuurde ze het volgende commentaar de wereld in:

I think, after that Bell Jar cover, my next pitch for a kids book will be The Big Pink Book of Low Expectations For Girls. Commercial gold.

Inderdaad. Betty Friedan bleef zo’n chicklit omslag gelukkig bespaard. Bij haar gingen de jubileumartikelen weer over de inhoud. Friedan gooide een halve eeuw terug namelijk de knuppel in het hoenderhok. Al die zogenaamd gelukkige middenklasse huisvrouwen werden diep, diep ongelukkig van hun bestaan tussen stofzuigers en kinderen. Ze snakten naar een bredere horizon dan het plannen van de avondmaaltijd voor manlief de kostwinnaar. Met haar aanklacht legde Friedan de basis voor de tweede feministische golf in de Verenigde Staten. Ook inspireerde ze Joke Smit, die kort daarop Het Onbehagen bij de Vrouw schreef.

Hoe zou de inmiddels helaas overleden Friedan nu, vijftig jaar later, naar de situatie van vrouwen gekeken hebben? Zou ze iets te vieren hebben? Ja en nee, meende The Huffington Post:

Women’s Liberation gave me my voice, gave me possibility, gave me my life. Without feminism, I’m certain, my husband and I wouldn’t be celebrating our golden anniversary. If Betty Friedan were still alive, I’d send her roses with a little handwritten card: Happy Anniversary, Brave Woman, Thank you. And she’d say: Get up and email your representatives this very minute! It’s been nearly 100 years since the ERA was first proposed (1923!), but women still don’t have equal rights and equal pay in America. The Violence Against Women Act is currently up for reauthorization again, and so is the Paycheck Fairness Act.

Ook in Nederland betalen werkgevers vrouwen gemiddeld 8 procent minder salaris voor hetzelfde werk – een loonkloof die de Emancipatiemonitor beleefd ‘onverklaarbaar’ noemt, maar die gewoon duidt op seksisme. Ook in Nederland krijgt een op de 8 vrouwen te maken met een man die haar verkracht, om nog maar te zwijgen over huiselijk geweld. En gezinnen die de taken eerlijk willen verdelen, lopen nog steeds tegen zoveel obstakels aan dat de meesten vervallen tot een anderhalf verdienersmodel, waarbij de vrouw de halve uit dat model is en zichzelf financieel niet zelfstandig kan redden als het droomhuwelijk uit elkaar spat.

Kortom, we zijn er nog lang niet. Maar zoals uit het voorgaande al blijkt, is het een kwestie van een half leeg of een half vol glas. Want diezelfde anderhalf-verdienersmodel gezinnen willen in theorie de taken eerlijk verdelen. Dat houdt een enorme stap voorwaarts in. Het lukt meestal niet, maar mensen denken er wel over na. Op allerlei manieren dreunt The Feminine Mystique zodoende nog steeds na. Met vele debatten en gedachtewisselingen tot gevolg. En dat is mooi. Hoe meer dialoog, hoe beter.

BONUS: zie ook het vijftigjarig jubileum van The Golden Notebook van Doris Lessing.

Verdwijning FIOM laat vrouwen in de kou staan

Laagdrempelige hulp zoeken bij zwangerschap en aanverwante levensvragen wordt steeds lastiger. De overheid bezuinigt onder andere op het FIOM. Overal verdwijnen de locaties waar mensen vrijblijvend aan konden kloppen voor een neutrale gedachtewisseling. Onder andere in Leiden is het kantoor sinds begin dit jaar gesloten, terwijl hier toch dagelijks twintig mensen aanklopten voor advies.

FIOM geeft ondersteuning aan mensen die te maken hebben met ongewilde kinderloosheid, onbedoelde zwangerschap, het verlies van je baby, abortus, en allerlei andere perikelen die te maken hebben met de menselijke voortplanting. In tegenstelling tot instanties als Siriz, waar christelijke mensen vrouwen proberen af te houden van abortus, geven de medewerkers van FIOM waardevrije adviezen. De client staat centraal, hij of zij wordt op een open manier ondersteund bij het zelf zoeken naar een oplossing die past bij iemands persoonlijke situatie.

De overheid gaf FIOM subsidie voor dit werk, maar hakte vorig jaar in het budget. In antwoord op vragen van het PvdA-kamerlid Arib liet minister Schippers weten dat de bezuinigingen gewoon doorgaan:

Binnen de reguliere zorg kan in vergelijkbaar hulpaanbod worden voorzien. Het gaat hierbij bijvoorbeeld om hulp door huisartsen, ggz en ziekenhuizen en op lokaal niveau door bijvoorbeeld algemeen maatschappelijk werk en hulp en begeleiding en hulp voor (tiener)ouders. [...]  Gelet op de afname van het taboe, de beschikbaarheid van het aanbod binnen de reguliere voorzieningen en met het oog op de keuzevrijheid van de burger acht ik het niet langer opportuun om vanuit de rijksoverheid de specifieke activiteiten op het terrein van psychosociale hulpverlening van Fiom te subsidiëren.

Het FIOM moet de opgebouwde expertise overdragen aan huisartsen, ziekenhuizen en welzijnsinstellingen. De organisatie krijgt nog een paar jaar geld om die overdracht goed te regelen en een database aan te leggen. Voor de rest zoeken mensen het maar uit.

Schippers schrijft in haar beantwoording onder andere dat het taboe op abortus doorbroken is. De Zesde Clan waagt dat te betwijfelen. Zodra het woord abortus valt, schieten mensen in emotie, en staat een pleidooi voor keuzevrijheid opeens gelijk aan moord op de onschuldige foetus. Zodra je partijen zoals CDA, SGP en ChristenUnie bovendien enige ruimte geeft, beginnen die meteen te ijveren voor verbodsbepalingen en inperkingen van de reproductieve rechten van vrouwen.

Ook ongewenste kinderloosheid is nog lang geen situatie waar je ongedwongen over praat met je buurvrouw. Het is een pijnlijk en lastig onderwerp, en gyneacologen merken dat mensen tot op de dag van vandaag onvoldoende erkenning en herkenning in de samenleving vinden als zij met deze kinderloosheid worstelen.

Kortom, hoezo taboes verdwenen, FIOM niet meer nodig? Toch zet deze regering het mes in de subsidies en dwingt Schippers het FIOM de eigen organisatie af te bouwen. Daardoor wordt het bijvoorbeeld voor ongewenst zwangere vrouwen lastig met een deskundig persoon in kaart te brengen wat ze wil, en wat ze niet wil. Onder andere in Leiden.

Het FIOM blijft nog wel bereikbaar op een landelijk nummer, te weten 088-1264900. Voor zolang als het duurt….

Ten Broeke opent debat over Nederlandse verkrachtingscultuur

Dankzij campagnes zoals One Billion Rising, en de dodelijke verkrachtingszaak in India, staat seksueel geweld tegen vrouwen hoog op de agenda. Onder andere wetenschapsjournaliste en columniste Asha ten Broeke probeert de kwestie minder een ver van mijn bed show te laten zijn. Ze opende een debat over de Nederlandse verkrachtingscultuur, door haar eigen ervaring met seksueel geweld te delen. En door op te tekenen welke beschuldigingen ze over zich heen kreeg naar aanleiding van haar openheid.

Asha ten Broeke.

Het is een klassiek geval. Het slachtoffer kent de dader, zoals meestal het geval (de anonieme man die uit de bosjes springt komt zelden voor). Dader en slachtoffer zitten samen in een kroeg. Dader grijpt zijn kans bij het verlaten van de kroeg. Zodra hij min of meer uit het zicht is van omstanders, begint hij het slachtoffer te bepotelen, eindigend in verkrachting. Niemand praat er verder over. Hij niet, zij niet. We weten meer over de Indiase vrouw die in een bus verkracht werd en later stierf, dan van de meeste vrouwen die in Nederland slachtoffer werden van deze vorm van geweld, merkt ze op.

Ten Broeke kreeg naar aanleiding van haar column veel hartverwarmende ondersteunende reacties. Maar daarnaast helaas ook opmerkingen die neerkomen op het slachtoffer de schuld geven. Te beginnen met de feiten. Ten Broeke haalde aan dat 11,7 procent van de Nederlandse vrouwen te maken heeft gekregen met verkrachting. Kon niet waar zijn. Helaas, klopt wel, en het zijn respectabele instituten zoals het RIVM en Rutgers WPF die dit wetenschappelijk verantwoord uitzochten.

Daarnaast wemelde het van de opmerkingen die de ernst van de zaak in twijfel trekken en Ten Broeke aanspraken op haar gedrag:

Bijvoorbeeld toen Sylvia Witteman – een columniste die ik tot voor kort bewonderde om haar geestigheid – ervaringen als de mijne ‘alledaags’ noemde en bagatelliserend twitterde: “Ja, verkracht worden is heel erg. Een dronken vent van je af meppen is ook niet leuk, maar niet daarmee te vergelijken.” Of toen een reageerder wat mij was overkomen ‘een mislukte vrijpartij’ noemde. Of toen iemand poneerde dat ik, door in eerste instantie niet hard op te treden tegen het dronken gepotel van de vriend van m’n vriendje, de verkrachting zelf had uitgelokt. “De Amerikanen hebben daar een mooi woord voor: een ‘cockteaser’ heet zo’n vrouw daar.”

Daar kon ze het mee doen. Dit zijn stuk voor stuk typische elementen van de verkrachtingscultuur, waarbij slachtoffers zich moeten verantwoorden, grappen over verkrachting leuk zijn, ervaringen van vrouwen niet serieus genomen worden en daders wegkomen met hun wangedrag.

Des te meer reden om vooral te blijven praten over seksueel geweld, concludeert Ten Broeke. Net zoals ze eerder deed met internettrollen die vrouwen de mond proberen te snoeren als ze het wagen in het openbaar aanwezig te zijn en, nog erger, hun mening te geven. Net zoals ze ook eerder deed bij de problematiek van het pesten, nog zoiets waarbij we in Nederland graag de andere kant opkijken.

Tegen stilzwijgen helpt alleen luid en duidelijk zeggen waar het op staat. Ten Broeke en Witteman voeren op dit moment via Twitter een beschaafde discussie over seksueel geweld en het slachtoffer de schuld geven. En naar aanleiding van One Billion Rising komen hopelijk meer vrouwen naar voren met hun ervaringen. Want een ding is zeker. Met 11,7% verkrachte vrouwen in Nederland weet je als individu dat je niet alleen staat!

UPDATE: Ten Broeke sprak bij Radio 1 over het fenomeen vrouwen de schuld geven van hun verkrachting. Hier kun je het interview beluisteren. Plus via Twitter:

Asha ten Broeke ‏@ashatenbroeke

Goede blogpost over verkrachtingscultuur nav mijn columns en natuurlijk het prachtige One Billion Risinghttp://dezesdeclan.wordpress.com/2013/01/30/ten-broeke-opent-debat-over-nederlandse-verkrachtingscultuur/ …

Graag gedaan

Amsterdam doet mee met One Billion Rising

Een flashmob op De Dam, een bijeenkomst in De Balie, en een feestelijk avondprogramma in club Panama. Dat alles biedt Amsterdam op 14 februari aanstaande, de dag van One Billion Rising. Kom ook en sluit je aan bij deze campagne om geweld tegen vrouwen te stoppen! Vanaf drie uur ‘s middags beginnen de activiteiten met een gezamenlijke dans op De Dam. Iedereen kan meedoen, en als je wilt kun je het One Billion Rising dansje in een kwartiertje onder de knie krijgen:

In Frankrijk gingen ze je al voor. Daar hielden ze in december 2012 een flashmob:

De beroemde televisiepersoonlijkheid Ruby Wax sluit zich ook aan bij de campagne One Billion Rising, omdat ze het echt belachelijk vindt dat een miljard vrouwen op de wereld het slachtoffer worden van geweld:

Evenals actrice Rosario Dawson, want zolang meisjes en vrouwen niet veilig zijn stagneert de boel:

Enfin, kom om drie uur naar De Dam en doe mee!

Gelijkheid, gelijkwaardigheid en andere lastige begrippen

De Zesde Clan juicht de oproep toe van cardiologe en professor Angela Maas van het UMC St Radboud in Nijmegen. Zij wil dat artsen bij hartklachten afstappen van op mannen gebaseerde behandelprotocollen. Want hartklachten bij vrouwen uiten zich anders en moeten deels ook anders behandeld worden. Een mooie aanleiding voor een discussie over gelijkheid. Want hoe zit dat nou, feministen? Jullie willen toch dat iedereen gelijk behandeld wordt?

Cardiologe Angela Maas.

De term ‘gelijkheid’ leidt op twee manieren tot misverstanden. Ten eerste beschuldigen teveel mensen feministen ervan dat ze een soort grijze brei willen bereiken, waarbij gelijkheid in zou houden dat iedereen hetzelfde moet zijn. Die angst  ligt aan de basis van allerlei zorgelijke adviezen aan vrouwen, zoals ‘pas op, wordt geen manwijf‘! Die angst leidt ook tot doemscenario’s over  infantiele en hulpeloze jongens en mannen, die in de vormeloze chaos van seksegelijkheid compleet de weg kwijt raken.

Tegelijkertijd wordt ‘gelijkheid’ vaak gebruikt om een praktijk te verdoezelen waarbij de man de norm is. Deze illusie leidt bijvoorbeeld tot politici die met droge ogen beweren dat gender geen rol speelt, ze gingen alleen voor kwaliteit, en ach gossie, toevallig leverde dat een team op van louter blanke mannen. Voorbeelden daarvan te over op dit weblog. Zie ook Mark Rutte.

Als feministen het echter hebben over gelijkheid tussen man en vrouw, gaat het vooral om sociale, maatschappelijke, economische en politieke gelijkheid. Het is niet eerlijk als mannen wel stemrecht hebben, en vrouwen niet. Het is niet eerlijk als mannen gemiddeld 8% meer salaris krijgen dan vrouwen voor hetzelfde werk. In die gevallen eisen feministen gelijkheid. Vrouwen ook stemrecht, vrouwen hetzelfde salaris voor hetzelfde werk.

De reden dat feministen soms huiverig zijn om het te hebben over een andere behandeling voor vrouwen, op basis van verschillen tussen mannen en vrouwen, is omdat vrouwen al eeuwenlang een andere behandeling kregen en krijgen. Op basis van haar ‘natuurlijke aard’ als vrouw, stelden mannen allerlei verboden in. Eeuwenlang mochten vrouwen niet naar universiteiten, waren ze uitgesloten van bepaalde beroepen, hadden ze geen autoriteit in de kerk, mochten ze zich niet vrij bewegen en geen besluiten nemen over haar eigen lijf en leden, enzovoorts. De lijst van geboden en verboden is lang en deprimerend.

Daarbovenop komt een filosofische traditie die je op z’n minst terug kunt volgen tot aan de Oude Grieken, om in tegengestelden te denken. Licht, donker. Rationeel, emotioneel. Dit ging samen met de neiging een hiërarchie aan te brengen, waarbij het eerste deel van zo’n paar steeds de hoogste status had. Het is opvallend hoe naadloos ‘man’ en ‘mannelijk’ gekoppeld werd aan alles wat een hoge status had. Rationeel is beter dan emotioneel, en verroest, mannen zijn rationeel! Wat fijn!

Met die erfenis van de vrouw als minderwaardige Ander, het probleem dat het vrouwelijke geen status geeft, zitten we nog steeds. Vanwege die cultuurgeschiedenis benadrukken feministen het idee van gelijkwaardigheid. Ja, er zijn verschillen tussen mannen en vrouwen. Maar die verschillen zijn veel kleiner dan Mars en Venusdenkers doen voorkomen. En je moet rekening houden met de wisselwerking tussen natuur en cultuur (zie voor verdieping onder andere dit interview met genderfilosofe Sakky Haslanger). Feministen ontkennen dus niet dat er verschillen bestaan, maar ze benaderen dit vraagstuk genuanceerd, met als doel mannen en vrouwen allebei evenveel recht te doen en gelijke kansen te geven.

In die traditie doet professor Maas haar oproep. Zij wil dat artsen het mannenmodel voor hartklachten loslaten en specifiek aandacht besteden aan de vrouwelijke biologie:

‘De diagnose hartinfarct wordt bij vrouwen nog te vaak gemist. Bij hen gaat een hartinfarct vaak gepaard met hevig zweten en met misselijkheid. Vaak denken artsen dan aan griep. [...] Er gaan inmiddels meer vrouwen dan mannen dood aan hartaandoeningen. Het is hoog tijd dat cardiologen hier ook rekening mee gaan houden.’

Juist door wél onderscheid naar sekse te maken, hou je de situatie gelijkwaardig. Beide seksen even goede medische zorg, beide seksen in geval van hartklachten ongeveer dezelfde kansen om te overleven. Hou je geen rekening met de specifieke situatie, dan  blijkt maar al te vaak dat mannen stiekem de norm zijn. Door de man als uitgangspunt te nemen, worden vrouwen onterecht benadeeld.

De reden dat feministen hier zo op letten is omdat het letterlijk om leven en dood gaat. Bij hartaandoeningen, zoals professor Maas duidelijk aangeeft, maar bijvoorbeeld ook bij veiligheidsvraagstukken. Als je auto’s test op veiligheid maar alleen testpoppen gebruikt, die uitgaan van de bouw van de gemiddelde man, raken vrouwen vaker en ernstiger gewond, en sterven vaker bij auto ongelukken. Harde feiten, mensen.

Door aandacht te besteden aan individuele omstandigheden, de biologie van vrouwen én mannen, krijg je uiteindelijk weer gelijkheid. Het gaat zeg maar om gelijkheid via de weg  van de gelijkwaardigheid. Da’s een positieve ontwikkeling en daarom steunt De Zesde Clan de oproep van professor Maas.

Verkrachters hebben vrij spel

Engeland schaamt zich diep. In de week dat bekend werd dat televisiepersoonlijkheid Jimmy Savile veel meer jonge jongens en meiden verkrachtte dan gedacht, kwam het ministerie van Justitie met een overzicht van de vervolging van verkrachtingszaken. Slechts vijftien procent van de vrouwen doet aangifte, en slechts 1 op de 38 verkrachters krijgt ooit straf. Mensen beginnen hier zo kwaad om te worden dat ze maatregelen eisen. Onder andere de organisatie One Billion Rising wil op 14 februari, inderdaad, Valentijnsdag, een internationale actiedag uitroepen.

Engeland zit ernstig in z’n maag met de opgedoken informatie. Nederland kan er echter ook wat van. Het meest recente overzicht staat in de Emancipatiemonitor 2012. Die geeft aan dat net als in Engeland ook in Nederland weinig vrouwen melding maken van seksuele delicten. Slechts 1 op de 10 slachtoffers stapt naar de politie. In 2011 ging het zodoende officieel om 1580 verkrachtingszaken, 2200 aanrandingzaken, 3410 zaken in de categorie ‘overige seksuele misdrijven’ en 1940 gevallen van schennis der eerbaarheid. Het topje van de ijsberg.

In Engeland is het circa vijftien in plaats van circa tien procent van de slachtoffers die melding maakt van het gebeurde. Dat leidt tot een ernstige onderschatting van het probleem. Jaarlijks verkrachten mannen tussen de 54.00 en 84.000 vrouwen (en een aantal mannen). De politie krijgt maar 15.670 meldingen, en kan slechts in een kwart van de gevallen een verdachte identificeren. De meeste daders krijgen nooit een aanklacht aan hun broek:

Prosecutions are mounted against 2,910 individuals, resulting in the convictions of 1,070 rapists who committed an average of 2.3 offences each. The figures suggest that just one major sex crime in 38 leads to a conviction for the offence.  A spokeswoman for Rape Crisis England and Wales said: “The figures are shocking but sadly not that surprising. [...] It is a chicken and egg situation: women do not report offences because they know they are very unlikely to get a conviction. They know they would have to put themselves through a system which is very traumatic and are likely to come out at the other end with no justice.”

Dat gevoel komt niet uit de lucht vallen. Op weg naar een mogelijke aangifte en/of rechtszaak moeten vrouwen vele, vele hobbels nemen. De site www.everydaysexism.com bevat verschillende verhalen van vrouwen die actief beschaamd en ontmoedigd werden. Ze zouden zelf aanleiding hebben gegeven door sexy kleding te dragen of alcohol te drinken. Ze kenden de dader (de verkrachter die uit de bosjes springt komt bijna nooit voor) dus ze hadden waarschijnlijk wel seks gewild, om daarna alsnog ‘verkrachting’ te roepen omdat er iets niet naar hun zin ging, enzovoorts.

Als het tot juridische procedures komt, nemen advocaten en rechters een slachtoffer ook nogal eens onder vuur. Om nog maar te zwijgen over de verslaggeving in de media. In Engeland, maar ook daarbuiten (de Verenigde Staten zijn hier heel goed in) zou je uit krantenartikelen op kunnen maken dat slachtoffers er zelf om vragen dat ze verkracht worden. Als je dat allemaal weet, denk je wel zes keer na voordat je jezelf bloot wil stellen aan een proces. Met alsnog een grote kans dat de rechtszaak tot niets komt en de verdachte vrijuit gaat. Zie hierboven de uitspraak van Rape Crisis England.

Deze hele situatie is wat feministen bedoelen als ze het hebben over een verkrachtingscultuur. Die mondiaal is, met hier en daar een extreme uitwas zoals India, de Congo, of Zuid-Afrika. Praten over die verkrachtingscultuur laat parallellen zien met discussies over andere kwesties. Zo ziet auteur Eve Ensler dezelfde trends als in het debat over klimaatverandering:

Like climate change, only the patriarchs with power seem to be blind to the magnitude of the horrors. [...] And, like the response to climate change, first there was an attempt at denial, then there is the blaming of the victim: a woman raped in Dubai fined after telling police she had been drinking; a priest in Italy telling women they are beaten because they don’t clean the house well and wear tight clothes; women in the US military raped by their comrades, who then use that as proof that they never belonged there in the first place; raped girls in Rochdale being ignored by police and social workers because they were seen as damaged goods who were “making their own choices”. It goes on and on.

Vandaar de woede, en de roep om actie. Internationale actie. Het wordt tijd dat we met ons allen de omerta rondom verkrachting doorbreken. Dat zwijgen en in de doofpot stoppen is één van de pijlers onder de verkrachtingscultuur. En betekent dat overal, ook in Nederland, daders verkrachten en vrijuit gaan. Goed om daar 14 februari bij stil te staan.

Abortus weigeren schaadt vrouwen

Vrouwen die een ongewenste zwangerschap niet af mogen breken, leven een paar jaar later vaker onder de armoedegrens, zijn vaker in een gewelddadige relatie blijven hangen, ervaren meer stress en doen een groter beroep op maatschappelijke voorzieningen. Dat blijkt uit een langdurig sociologisch onderzoek naar de gevolgen van verplicht baren, uitgevoerd door wetenschappers uit San Francisco.

Ierse demonstranten eisen een betere wetgeving rondom abortus, zodat vrouwen niet onnodig sterven.

Soms is het gevolg van abortus weigeren nog veel erger. Savita Halappanavar, een 31-jarige vrouw die sinds een paar jaar in Ierland woonde, kwam in de zeventiende week van haar zwangerschap in de problemen. De foetus begon te sterven. Ze smeekte om een abortus. De Ierse wetgeving is echter zo strikt, dat artsen zelfs in dit leven of dood geval achteraf aangeklaagd kunnen worden.  Ze deden niets, lieten de vrouw drie dagen lang kreperen totdat ze de hartslag van de foetus niet meer hoorden, en gingen toen pas over tot een medische abortus.

Tegen die tijd was het al te laat. De moeder was zo ziek geworden dat zij ook stierf. Zoals demonstranten benadrukten: de vrouw had óók een hartslag. Maar haar kloppende hart was minder belangrijk dan de hartslag van een niet levensvatbare foetus. De volkswoede over haar volstrekt vermijdbare dood is zo groot geworden dat er voor het eerst in lange tijd protestacties zijn en oproepen om het Ierse verbod op abortus te versoepelen.

Dit is een extreem geval, maar het effect van kunnen beschikken over eigen lijf en leden is niet minder groot als je op de langere termijn kijkt naar de levensomstandigheden van de vrouwen die het er wel levend vanaf brengen. Wetenschappers uit San Francisco volgden vijf jaar lang een groep van duizend vrouwen. Tweederde kon een ongewenste zwangerschap afbreken, maar eenderde moest de zwangerschap uitzitten en baren. Jaren later blijkt dat de groep onwillige moeders een veel grote kans heeft om onder de armoedegrens te leven. Ze kunnen zich moeilijker losmaken uit slechte relaties, en zijn vaker aangewezen op allerlei vormen van ondersteuning.

Het onderzoek prikt ook mythes door. Zo roept de ‘pro life’ groep graag dat vrouwen die een abortus ondergaan, psychologische schade oplopen. Dat is niet zo, en ook dit onderzoek wijst opnieuw uit dat de link tussen bijvoorbeeld abortus en depressie niet bestaat:

They were no more or less likely to be depressed. And women who gave birth suffered from more serious health complications—from hemorrhaging to a fractured pelvis—than the women who aborted, even later in their pregnancies.

Een abortus kunnen krijgen voorkomt de onnodige dood van vrouwen, en zorgt ervoor dat ze de kwaliteit van hun leven op peil kunnen houden. Zodat ze, als ze het moederschap kiezen, hun kind een betere start kunnen geven. Dat is waarom reproductieve rechten, waaronder toegang tot voorbehoedsmiddelen en goede medische zorg, niets meer en minder zijn dan een mensenrecht.

BONUS: Christenen stelden zich niet altijd zo rigide op. In ieder geval in de V.S., in 1978, dachten mensen met religieuze overtuigingen veel genuanceerder over vrouwen, reproductieve rechten en abortus.

Grote opluchting om winst Obama

Phew, gelukkig heeft Obama de Amerikaanse presidentsverkiezingen gewonnen! Vrouwen hebben nu een iets grotere kans dat ze baas in eigen buik kunnen blijven. Want vergis je niet, de president kiest onder andere de leden van het hoogste gerechtshof. Dat lijkt een onbelangrijk detail totdat je beseft dat een aantal rechters zo oud zijn, dat ze moeten afhaken. Als ze vervolgens vervangen worden door rechtste fundamentalisten, kunnen vrouwen het in de toekomst wel vergeten.

Het Supreme Court geeft de laatste, beslissende stem in allerlei wetgeving. Het hof besliste in 1973 bijvoorbeeld in de zaak Roe vs Wade in het voordeel van vrouwen, en maakte abortus legaal. Dat scheelde enorm veel gevaarlijke, illegale abortussen met bijbehorende sterfte en verminking van vrouwen.

Gezien de invloed van dit soort beslissingen is het van het allergrootste belang welke rechters in dit Hof zitting hebben, en of zij oog hebben voor vrouwenrechten ja of nee. Vallen rechters weg, bijvoorbeeld omdat ze te oud worden en zelf aftreden, dan kan een president met zijn benoemingen de mentaliteit van het Hof een slinger geven:

…whomever is president for the next four years will have the opportunity to change the way the Court decides on women’s issues for the duration of your life time. Justices are often appointed at around age 40. They may serve for forty or more years. That is two generations that will be impacted by who is appointed next to the Supreme Court. The entire legal direction of the country, as it impacts women’s rights, could be impacted for your lifetime.

Met Romney aan het roer was de kans groot dat alleen zogenaamde ‘pro life’ kandidaten een kans hadden gemaakt op een zetel in het hoogste gerechtshof. Je weet wel, zij van de anticonceptiemiddelen zijn voor sletten en abortus mag niet, ook niet in geval van verkrachting of als de foetus niet levensvatbaar is. Net als koeien moeten vrouwen in dat geval gewoon een levenloze baby baren. Enzovoorts, enzovoorts.

Dit soort uitspraken hebben invloed, want 39% van de vrouwen zet de abortuskwestie op de eerste plaats in een top vijf van belangrijkste kwesties. Bij mannen kwam dit onderwerp niet voor. Reproductieve rechten beïnvloeden dus het stemgedrag van vrouwen. Mede vanwege de negatieve standpunten van Romney en zijn soortgenoten stemden vrouwen afgelopen nacht in meerderheid op Obama, blijkt uit zogenaamde exit polls. Daaronder veel alleenstaande vrouwen, omdat die zich op geen enkele manier konden herkennen in de conservatieve normen en waarden van de Republikeinen.

Zelfs vrouwen die hetzelfde geloof aanhangen als Romney stemden op de Democraat. Mede vanwege zijn houding ten opzichte van vrouwen:

Anne Kate Ard, 54, retired engineer in Birmingham, Ala.: “Governor Romney does not consider birth control for women a part of normal family medical expenses, and he has not consistently supported pay equity. But everyone wins when women can plan and provide for their families and when children born are wanted, cared for, and loved. These are bedrock needs for healthy, happy families, and families are central to my Mormon faith. That’s why I’m voting for Obama.”

Een ander veelzeggend feit: als het aan welvarende oudere blanke mannen had gelegen, zat Romney nu in het Witte Huis. De Republikein was duidelijk de kandidaat van conservatieve mannen die hun rijkdom en verworven rechten wilden beschermen.

Hoe nu verder voor vrouwen en hun zeggenschap over hun lijf en leefsituatie? Op dit moment doen in Amerikaanse staten een groot aantal wetten de ronde, die de rechten van vrouwen beperken en toegang tot reproductieve zorg beperken. Als zulke voorstellen uiteindelijk bij het Supreme Court belanden, biedt het enige troost dat de samenstelling van dit hof de komende vier jaar onder Obama valt. Wie weet kunnen de ergste extremen dan definitief tegengehouden worden door de rechters die dan zitting hebben. En blijven Amerikaanse vrouwen baas in eigen buik.

UPDATE: twee Republikeinen die een zetel in de Senaat probeerden te halen, verloren de race. De Republikeinen kunnen een meerderheid nu wel vergeten. Hatelijke opmerkingen van beide kandidaten over verkrachting speelden een grote rol bij hun verlies, melden Engelse kranten. Goed zo!

Rechts Amerika raakt in de war van verkrachting

Mocht je na een verkrachting zwanger zijn, dan is dat iets waar je als vrouw heel erg blij mee moet zijn. Want dit nieuwe leven is een geschenk van God. Jawel! Republikeinen maken de ene na de andere blunder in de laatste fase van de presidentsverkiezingen in de V.S. Hun uitspraken over een misdaad zoals verkrachting zijn tekenend voor de manier waarop deze conservatieve politici vrouwen zien.

De rij begint langer en langer te worden. Waar te beginnen? Nederland maakte kennis met het verwrongen vrouwbeeld van conservatieve Amerikanen toen SGP-voorman Van der Staaij vrolijk de uitspraken nakraaide van de Republikein Todd Akin. Deze expert op het gebied van vrouwen en hun biologie beweerde dat als het om een échte verkrachting ging, het vrouwenlichaam manieren heeft om de boel af te sluiten zodat er geen zwangerschap ontstaat.

Let wel, een echte verkrachting he. We hebben het hier niet over verrassingsseks of liegende sletten die wel heeeeeel snel verkrachting roepen. Want een andere Republikein, Roger Rivard, had al van zijn vader gehoord dat sommige meiden eerst gewillig seks hebben, maar dan opeens roepen dat het verkrachting was als ze zwanger blijken te zijn. Lekker makkelijk. Rivard legde later uit dat zijn opmerkingen uit hun context waren gerukt:

Naturally, Rivard invoked the standard Republican “out of context” excuse and then clarified his statement by explaining that he has four daughters and three granddaughters, so that’s enough talk about that. Ryan, who is also an adherent to the “some rape is not really rape ’cause bitches be lying” school of thought—which is why he was one of the House Republicans who tried to redefine rape—endorsed this guy back in August.

En nu hebben we dan een andere Republikein, Richard Mourdock, die een paar dagen geleden partijgenoot Rick Santorum nabouwde toen die begin dit jaar riep dat een zwangerschap na verkrachting een geschenk van God is. Ook Mourdock is die mening toegedaan:

I’ve struggled with it myself for a long time, but I came to realize that life is that gift from God, and even when life begins in that horrible situation of rape, that it is something that God intended to happen.

Enzovoorts, enzovoorts. Dit zijn geen op zichzelf staande gevallen. Deze Republikeinse mannen nemen zulke standpunten in met het fijne gevoel dat ze zich onder gelijkgestemden bevinden. Als vrouwen routinematig liegen over verkrachting, toch zelden zwanger worden na een echte verkrachting, of een geschenk van God ontvangen, kun je rustig slapen nadat je abortus onder alle omstandigheden verbiedt (en vrouwenlevens in gevaar brengt).

De verwarrende uitspraken over verkrachting en zwangerschap, in combinatie met ‘de wil van God’ leiden terecht tot allerlei kritische vragen. Hoe zit het nou precies? Wat maakt dat God in het ene geval het vrouwenlichaam toestaat de zwangerschap te voorkomen, en in het andere geval niet? Wanneer besluit Hij dat? Voor de verkrachting, of tijdens, of maakt Hij net als deze Republikeinse mannen onderscheid tussen verschillende soorten verkrachting? Zijn verkrachters vermomde engelen die Zijn werk doen? Als je je als vrouw verzet tegen een man die je wil verkrachten, ben je dan niet aan het rebelleren tegen God?

These questions may seem unserious, but if candidates really do imagine themselves as conduits for God’s decisions, we need a little bit more insight into God’s decision-making process. He’s not speaking for himself, so it’s up to the emissaries who claim to work under his authority and wish to impose it on us by law to explain.

Engelse commentatoren hebben inmiddels een advies voor rechtse Amerikanen. Stop met praten over verkrachting, want de ene uitspraak is nog tenenkrommender dan de andere. En vrouwen zouden er achter kunnen komen vanuit welke overtuigingen die uitspraken voortvloeien:

What they’re hoping we won’t notice is the fact that their party is politically committed to sexual violation. [...] Underlying the Republican rape comments and actual Republican political goals are a few fundamental convictions: first, women are vessels for childbearing and care-taking; second, women cannot be trusted; and third, women are the property of men. Mourdock’s statement that conceiving from rape is a gift positions women as receptacles, not as autonomous human beings. This view of women as vessels – vessels for sex with their husbands, vessels for carrying a pregnancy, vessels for God’s plan – is a necessary component of the kind of extreme anti-abortion legislation most Republican politicians support.

Als ze dat doorkrijgen is het de vraag of ze niet alsnog op Obama stemmen…

Abortus, een kwestie van mensenrechten

Abortus blijft een beladen onderwerp, waarbij de emoties hoog oplopen en religieuze, politieke of andere ideologische dogma’s de werkelijkheid nogal eens geweld aandoen. Zie onder andere onze eigen SGP-politicus Van der Staaij, met zijn bijzondere opvattingen over de vrouwelijke reproductieorganen, die het totaal uitbannen van abortus moeten goedpraten. Vanwege dit soort types maakte het gerespecteerde Guttmacher instituut deze video. Laten we  de feiten niet uit het oog verliezen. Het gaat om mensenlevens – en ook vrouwen zijn mensen:

Voor wie de uitgesproken tekst na wil lezen: zie hier.

Televisiepresentatrice geeft pestkoppen ervan langs

Vindt u zichzelf nou een goed voorbeeld voor de Amerikaanse jeugd? Al jarenlang staat u voor de camera’s terwijl u veel te dik bent, u zou eindelijk ernst moeten maken met afvallen en een gezonde levensstijl kiezen. Aldus een e-mail naar televisiepresentatrice Jennifer Livingston. In plaats van zich te schamen, in een hoekje weg te kruipen en de e-mailer angstig te vragen hoeveel kilo’s ze dan wel niet af moest vallen, wilde ze eindelijk zijn goedkeuring krijgen, rechtte Livingston haar rug. Live op de televisie, in een kalm, welovertogen bewoog, viel ze de houding aan die dit soort fat shaming mogelijk maakt. Kijk en juich:

Voor wie liever leest: onderaan dit artikel staat de tekst van haar speech uitgeschreven. Speciale aandacht voor dit stukje:

attacks like this are not okay and we’re going to have more on that in just a second, but first, the truth is, I am overweight. You could call me fat and yes, even obese, on a doctor’s chart. But to the person who wrote me that letter, do you think I don’t know that? That your cruel words are pointing out something that I don’t see? You don’t know me. You are not a friend of mine. You are not a part of my family and you have admitted that you don’t watch this show so you know nothing about me but what you see on the outside and I am much more than a number on a scale.

En dit stukje, waarin ze de hatelijke minachting van een bredere context voorziet:

…what really angers me is there are children who don’t know better. Who get emails, as critical as the one I received or in many cases even worse, each and every day. The internet has become a weapon. Our schools have become a battleground. And this behaviour is learned. It is passed down from people like the man who wrote me that email. If you are at home and you are talking about the fat newslady guess what. Your children are probably going to go to school and call someone fat. We need to teach our children to be kind, not critical, and we need to do that by example.

Jennifer Livingston is een held.