De lezing van…. TEDx

TEDx is een organisatie die mensen met vernieuwende ideeën een podium geeft. De berg lezingen heeft inmiddels een duizelingwekkende omvang bereikt. Documentatiecentrum Rosa was zo vriendelijk om een selectie te maken van lezingen die feministische onderwerpen behandelen. Vrouwen en leiderschap, hoe vrouwenemancipatie te bevorderen en tegelijkertijd tradities in ere te houden, feminisme heruitvinden, reproductieve rechten, allerlei kwesties komen aan bod. Hier vind je het overzicht, met toespraken van zakenvrouw Sheryl Sandberg, kunstenares Shirin Neshat, schrijfster Isabel Allende, weldoenster Melinda Gates, activiste Kavita Ramdas en vele anderen. Voor een Nederlandse invalshoek, zie ook TEDx Amsterdam. Veel kijk- en luisterplezier!

De lezing van… Renée Römkes

Ter gelegenheid van de lancering van Atria, het nieuwe kennisinstituut voor emancipatie en vrouwengeschiedenis, hield hoogleraar Renée Römkes een bevlogen openingstoespraak. Stel je voor, een wereld waarin verschillen tussen mannen en vrouwen er niet toe doen:

Een wereld waarin het sekseverschil uiteraard bestaat, maar niet meer als maatschappelijk ordeningsprincipe dat vrouwen en mannen insnoert en patronen in stand houdt die per saldo leiden tot ongelijkheid. Een wereld waarin mannelijkheid en vrouwelijkheid een continuüm van sekseverschillen is. Een wereld waarin de ons steeds vaker voorgeschotelde Venus-vrouwen en Mars-mannen moeten worden gezien als wat ze zijn: een historisch en sociaal construct.

Dat zou mooi zijn… De Zesde Clan ziet het voor zich. Nooit meer angst voor ontslag omdat je het waagde zwanger te worden. Nooit meer te horen krijgen dat het een probleem is als meisjes goede schoolcijfers halen. Nooit meer sociale druk voelen om je wensen en ambities op te geven zodra je een kind baart. Geen statusverschil meer tussen activiteiten die mannen en vrouwen ondernemen, of cultuuruitingen waar iets meer vrouwen dan mannen van genieten. Dat zou fijn zijn!!!

Römkes verwacht dat Nederland de komende tijd een sprong voorwaarts kan maken. Zonder overigens de bestaande verschillen uit het oog te verliezen:

De sprong voorwaarts die ons voor ogen staat, brengt voor ons werk een inspirerende paradox mee: want de ongelijkheid die we willen opheffen, is tegelijkertijd ons vertrekpunt. Om voorbij te komen aan een denken in sekseverschillen dat vrouwen en mannen klem zet, moeten we de verschillen in maatschappelijke belangen tussen vrouwen en mannen wèl onder ogen zien. Daarbij moeten we de complexiteit van verschillen niet versimpelen.

Enfin, lees vooral haar speech…

Bigelow bedreigt de jongensclub, krijgt Gillard-behandeling

Wat hebben de Australische premier Julia Gillard en regisseuze Kathryn Bigelow met elkaar gemeen? Beide zijn doorgedrongen tot de jongensclub, beiden vormen een bedreiging voor de status quo, en in beide gevallen krijgen deze succesvolle vrouwen te maken met een lastercampagne, waarbij mensen genadeloos gebruik maken van zeer specifieke seksistische technieken. Verwijten en voorstellingen van zaken waar ze mannen nooit mee lastig zouden vallen.

Anne Summers gaf in haar lezing voor de universiteit van Newcastle een goede analyse van de behandeling die Gillard te verduren krijgt. Zie in dat stuk alle voorbeelden met bijbehorende analyse inzake Gillard. Ja, ze is een politica, politici moeten erop voorbereid zijn dat ze politieke tegenstand ondervinden en aangevallen worden. Maar Gillard kreeg er veel harder van langs dan mannelijke collega’s, omdat ze een vrouw is:

Other prime ministers have changed policies or gone back on promises.  Paul Keating did not proceed with the L-A-W tax cuts.  John Howard introduced a GST. Both were accused of backflips and of breaking promises.  Neither was ever called a “liar”. The term “Juliar” seems to have been coined by broadcaster Alan Jones and quickly adopted by opponents of Gillard.  It featured prominently on banners at a rally protesting the carbon tax that took place in Canberra in March 2011. The so-called Convoy of No Confidence rally in Canberra was the first time t[...] we saw her referred to as “Bob Brown’s bitch” and it was the first time we saw the slogan, “Ditch the Witch”.

Heks, bitch, leugenaar – het zijn allemaal verwijten die specifiek tegen vrouwen gericht zijn die afwijken van de norm. Scheldwoorden om ze terug in hun hok te slaan. Bij Gillard kwam daar ook nog bij dat ze geen kinderen heeft. Ze kreeg zodoende naar haar hoofd geslingerd dat ze onvruchtbaar was – ooit een mannelijke politicus om de oren gemept horen worden omdat hij geen kinderen heeft verwekt? Daardoor zou ze kil en ongevoelig zijn en geen begrip op kunnen brengen voor ‘gewone’ Australiërs, dat wil zeggen heteroseksuele stellen met kinderen.

Voor Bigelow is het de site Women&Hollywood die de vinger op de zere plek legt met het stuk ‘Seksisme dringt door in de Oscar Campagne.’ Want bij haar treden precies dezelfde mechanismen in werking. Ze heeft groot succes met haar recente films, zoals The Hurt Locker (Oscar) en Zero Dark Thirty (drie prijzen bij de New York Film Critics Awards). In plaats van ‘Bob Brown’s Bitch’ heet het nu dat Bigelow zichzelf op de tweede plaats stelde en alle touwtjes in handen gaf van haar mannelijke scenarioschrijver, met wie ze al dan niet een relatie had of heeft. Ze is zeg maar Mark Boal’s bitch. Seksistische laster, want:

The article [...] says that Mark Boal was basically the co-director and that Kathryn Bigelow defered to him.  It also talks about how she was model, and tells a story of date she rebuffed, and the fact perplexing fact that no one can figure out the relationship between Bigelow and Boal.  Are they dating?  Did they date?  Like who the fuck cares?  No one talks about male directors this way.  No one talks about them being models and the fact that they are pretty.  Because being a male director is not about how you look.  It’s about your work, and that’s what it should be for Kathryn Bigelow.

Maar zover is het dus nog lang niet. Want net zoals Gillard de eerste vrouwelijke premier van Australië is, zo is Bigelow een van de weinige vrouwen die groot is geworden als regisseur. Het ontbreken van een kritische massa regisserende vrouwen maakt dat ze de rare eend in de bijt is:

She’s a round peg in a square hole.  After a diverse and to be honest at times lackluster career, she hit one out of the park and now has another home run.  That’s not supposed to happen.  As Anne Thompson said on Oscar Talk today, “a woman director of power is threatening to the male power structure.”  And this woman is threatening to burn their fucking house down.

Dat kan niet. Ze is een vrouw!! Wie ze is leidt zodoende tot weerstand, waarbij mensen haar sekse en uiterlijk gebruiken als wapen om haar te diskwalificeren. Onder andere schrijver Bret Easton Ellis maakte zich daar aan schuldig:

Wat Bigelow doet stuit ook op weerstand. Critici struikelen onder andere over de rol die martelingen spelen in Zero Dark Thirty. Een film over de CIA en de jacht op Bin Laden gaat, gezien de strategie van de Verenigde Staten, al snel over martelingen. Bigelow zou met haar film marteling goedkeuren, luiden de beschuldigingen. Okeeee… Waar waren die verwijten toen televisieserie 24 over de schermen rolde? En Unthinkable? Die film lijkt wel één lange martelscène, maar die inhoud werd niet gebruikt om de regisseur neer te sabelen. Dat lijkt voorbehouden aan Bigelow, dat enge wijf.

Net zoals bij de haat die Gillard te verduren krijgt, hangt er een soort van taboe – stilzwijgen rondom de behandeling die Bigelow krijgt. Net als Anne Summers deed in haar lezing, doorbreekt Women&Hollywood met deze analyse het stilzwijgen en stelt expliciet, luid en duidelijk, wat er speelt:

Kathryn Bigelow and her film Zero Dark Thirty are the recipients of what is referred to a “whispering campaign.”  To me there is nothing quiet about it.  It is loud and clear and smells like shit.

Bewustwording, aandacht schenken aan het seksisme, en zeggen ‘het stopt hier, bij mij’. Dat is wat je eraan kunt doen en dat is waarom de Zesde Clan hier aandacht aan geeft. Want kritiek is prima, maar we pikken het niet meer als mensen neergesabeld worden puur en alleen vanwege hun zwarte huid. Dan zouden we het ook niet meer moeten pikken dat mensen bekritiseerd worden vanwege hun vrouwzijn. Dat niet meer doen is een teken van beschaving. Goed voornemen voor 2013?

UPDATE: De veelal blanke mannelijke leden die bepalen wie voor welke Oscar genomineerd wordt, besloten Bigelow te negeren. Zij maakt geen kans op een Oscar voor beste regisseur. Ophef volgde. Haten die lui vrouwelijke regisseurs? vraagt de International Business Times zich af. Tsja….

De lezing van…. Anne Summers

Anne Summers is een Australische auteur en journalist, die de media aandacht voor de Australische minster president Julia Gillard nauwlettend volgt. In een speech ter gelegenheid van de Human Rights and Social Justice Lecture 2012, bij de Universiteit van Newcastle, ging ze in op de onevenredig vuile en lage seksistische aanvallen die Gillard te verduren kreeg. In Her Rights At Work zet ze de aanvallen op een rijtje, gaat in op onderliggende patronen en motieven, en analyseert hoe het seksisme in dit geval gestalte krijgt.

Gillard reageerde na lang stilzwijgen op het tegen haar gerichte seksisme. Haar speech ging de wereld over.

De resultaten heeft Summers voor de gelegenheid geklassificeerd zoals de filmkeuring. R wil zeggen ‘voor boven de 18′. Wie liever niet teveel nare scheldwoorden hoort of leest, kan ook terecht bij de gekuiste versie.

Geen andere politicus kreeg zoveel seksueel getinte ranzigheid en bedreigingen met moord en verkrachting naar zijn/haar hoofd geslingerd als Gillard. Wat Summers opvallend vond was dat iedereen donders goed wist wat er gebeurde, maar dat niemand er iets van zei:

Surely it is newsworthy that Australia’s first female prime minister is under such constant illustrated attack. Surely it is noteworthy that the portrayals of her are obscene and indisputably sexist. Surely it would merit a report somewhere in the media by one of the journalists who churn out stories daily from Canberra. Instead we have had what one might almost call a conspiracy of silence.

Die stilte is precies wat Summers met haar lezing wilde doorbreken. Ondanks oproepen om vooral te blijven zwijgen:

Some people counseled me not to show it. Ignore it, delete it, don’t reinforce it, I was told.  I disagree. I think that by shining a light on what is out there, on the ways in which our country’s leader is being demeaned and destabilized, and our country and its population is degrading itself, we might be able to shame the more decent among us into not going along with it any more. We have to do this because I am alarmed that we have created a climate of misogyny that is widespread and contagious.  It taints all of us, makes all women vulnerable and it is likely to act as a deterrent to young women thinking about a career in politics.

Op die manier fungeert de haat als een obstakel voor democratie. Het hindert vrouwen, de helft van de bevolking, om volwaardig mee te doen. Het zorgt voor zo’n vijandig klimaat dat alleen de allersterksten overleven. Waarmee een nieuwe vorm van seksisme ontstaat, want vrouwen moeten drie keer zo goed en zo sterk zijn als mannen om iets voor elkaar te krijgen in de politiek.

Jij bent de verandering

Oooooo, geweldig! Een prachtige voorbeeldbrief om als man te gebruiken als iemand je uitnodigt als spreker voor een congres/conferentie/symposium. Nog te vaak gebeurt het dat alle sprekers per ongeluk opeens allemaal blanke mannen zijn, waarna je bingokaarten in kunt vullen met smoesjes zoals ‘er waren geen vrouwen te vinden’, ‘we keken alleen naar kwaliteit’ (en dan voldoen alleen blanke mannen aan de eisen???) of ‘alleen seksisten letten op de sekse van sprekers’. Maar je kunt iets doen.

Een fatsoenlijke man reageert als volgt op uitnodigingen:

” I have signed the “Commitment to gender equity at scholarly conferences” (http://www.gopetition.com/petitions/commitment-to-gender-equity-at-scholarly-conferences.html) and therefore undertaken “to make [my] participation in conferences – whether as an organizer, sponsor, or invited speaker – conditional on the invitation of women and men speakers in a fair and balanced manner.” If you can confirm that this condition is actually to be fulfilled at your conference, I will indeed be very happy and honoured to participate as a keynote speaker. Otherwise, I suggest you use the keynote speaker’s slot I must decline to fill to invite one of our many outstanding women colleagues.” I am looking forward to see the reactions.

Globale vertaling, niet opgesteld door een beëdigde professional, dus niet perfect, maar doe er je voordeel mee: ‘Ik heb de ‘Commitment to gender equity at scholarly conferences’ ondertekend en wil daarom alleen participeren als organisator, sponsor of spreker op voorwaarde dat mannen en vrouwen op een eerlijke en evenredige manier uitgenodigd worden. Als u kunt bevestigen dat aan die voorwaarde voldaan wordt, ben ik inderdaad vereerd om deel te nemen als keynote spreker. Zo niet, dan moet ik helaas weigeren en adviseren de uitnodiging te sturen naar een van onze uitstekende vrouwelijke collega’s. Ik zie uit naar uw reactie.

Geweldig! En heel hard nodig, zolang mensen zich nog min of meer gedwongen voelen om artikelen te schrijven met de verzekering ‘vrouwelijke sprekers, ze bestaan’, omdat je zo vaak eenheidsworst aantreft in congresland.

UPDATE: ook in België beseffen steeds meer mensen dat een congres met alleen mannelijke sprekers vandaag de dag niet meer kan. Een onderneemster met vier bedrijven roept zelfs op tot een boycot.

De lezing van… Vrouwkje Tuinman

Eigenlijk geen lezing, maar een gesproken column. Maakt echter niet uit, want het gaat over een belangrijk onderwerp: vrouw en werk. Veel vrouwen ploeteren van het ene tijdelijke contract naar het andere, doen ondergewaardeerd werk, hebben geen tijd om na hun vakantie de eerste dag even rustig aan te doen en eerder naar huis te gaan, zodat ze het ontspannen vakantiegevoel nog even vast kunnen houden. Die enorme groep vrouwen, daar moeten we het eens over hebben, zegt dichteres en schrijfster Vrouwkje Tuinman. Gelijk heeft ze. Dus bij deze.

Vrouwkje Tuinman

Australische premier roept vrouwenhaters ter verantwoording

Vrouwelijke geslachtsdelen zien eruit als een mossel zonder schelp, hahahaha, ben je al naar de viswinkel geweest? Dat soort sms’jes hebben de Australische politicus Peter Slipper de kop gekost. De man, die een belangrijke functie had in het parlement, is verwikkeld in een rechtszaak rondom seksuele intimidatie. Premier Julia Gillard greep het debat over zijn vertrek aan voor een formidabele speech, waarin ze het seksisme in de politiek aan de kaak stelde. Kijk en luister zelf:

Gillard kent de seksistische omgangsvormen van binnenuit. Ze botste al vaker met oppositieleider Tony Abbott, die ze er in bovenstaande video dan ook terecht van langs geeft. Ook buiten het parlementsgebouw weten haters haar te vinden. Zo verziekten trollen een vraag en antwoord sessie via internet. De premier kreeg te horen dat ze een slet was, en dat ze er beter voor kon zorgen het eten op tijd te serveren.

Die hatelijke opmerking vormt  een grimmige echo van de ‘ga mijn overhemd strijken’-slogans die de Amerikaanse politica Clinton te horen kreeg toen ze het waagde zich op te werpen als kandidaat voor het presidentschap. Gillard was ook een van de doelwitten van een radio dj, die vond dat vrouwelijke leiders de boel de vernieling in helpen (‘destroy the joint’).

Enzovoorts, enzovoorts.

Vrouwen proberen dit soort behandelingen meestal gelaten en zwijgend te ondergaan. Je wil niet te boek staan als zeur, of jezelf verlagen tot het niveau van zo’n vent, of als ‘moeilijk’ gelden. Gillard brak met die traditie van zwijgen en incasseren. Ze zei openlijk wat ze van seksistisch gedrag met de bijbehorende dubbele moraal vond, en riep de daders ter verantwoording. “Wij [Australische vrouwen] hebben recht op een betere standaard dan dit’, besloot ze haar toespraak.

De (internationale) media reageerden positief op haar optreden:

Gillard usually sidesteps discussions of gender politics, a modus operandi for many women in power in traditionally masculine environments. This was some long overdue brazenness on her part, no doubt prompted in part by last week’s portrayal of Abbott as a “feminist”. And yes, it’s quite something to see the most powerful woman in the country say what so many of us have been thinking, pulling no punches as she does so.

Webmagazine Jezebel noemde haar speech ‘episch’, en kwalificeerde haar optreden als het beste wat je vandaag gaat zien. Webmagazine Salon wil haar uitnodigen voor een bezoek aan de Amerikaanse politiek:

We wonder if Gillard takes requests: Todd Akin, R.-Mo., and Allen West, R.- Fla., to name just a couple, could certainly use a similar treatment.

Gillard’s landgenote, de Australische commentator Susan Mitchell, zei zelfs dat de premier met haar optreden het politieke landschap definitief heeft veranderd. Volgens haar liet Gillard met haar optreden zien dat het anders kan:

For the first time in our political history, we have a woman holding the power of the highest office in the nation. There are many men, particularly Tony Abbott, who have sought to rip that power away from her as soon as possible. [...]While most male commentators admitted that it was a “feisty” performance, they did not go on to discuss the hypocrisy and double standards of the Leader of the Opposition. Nor do they understand how important such a speech is to the women of Australia. This was not just one woman’s exasperated outburst on her own behalf. This was the Prime Minister of Australia saying to every Australian woman: we don’t have to take this any more.

Hoera!

Televisiepresentatrice geeft pestkoppen ervan langs

Vindt u zichzelf nou een goed voorbeeld voor de Amerikaanse jeugd? Al jarenlang staat u voor de camera’s terwijl u veel te dik bent, u zou eindelijk ernst moeten maken met afvallen en een gezonde levensstijl kiezen. Aldus een e-mail naar televisiepresentatrice Jennifer Livingston. In plaats van zich te schamen, in een hoekje weg te kruipen en de e-mailer angstig te vragen hoeveel kilo’s ze dan wel niet af moest vallen, wilde ze eindelijk zijn goedkeuring krijgen, rechtte Livingston haar rug. Live op de televisie, in een kalm, welovertogen bewoog, viel ze de houding aan die dit soort fat shaming mogelijk maakt. Kijk en juich:

Voor wie liever leest: onderaan dit artikel staat de tekst van haar speech uitgeschreven. Speciale aandacht voor dit stukje:

attacks like this are not okay and we’re going to have more on that in just a second, but first, the truth is, I am overweight. You could call me fat and yes, even obese, on a doctor’s chart. But to the person who wrote me that letter, do you think I don’t know that? That your cruel words are pointing out something that I don’t see? You don’t know me. You are not a friend of mine. You are not a part of my family and you have admitted that you don’t watch this show so you know nothing about me but what you see on the outside and I am much more than a number on a scale.

En dit stukje, waarin ze de hatelijke minachting van een bredere context voorziet:

…what really angers me is there are children who don’t know better. Who get emails, as critical as the one I received or in many cases even worse, each and every day. The internet has become a weapon. Our schools have become a battleground. And this behaviour is learned. It is passed down from people like the man who wrote me that email. If you are at home and you are talking about the fat newslady guess what. Your children are probably going to go to school and call someone fat. We need to teach our children to be kind, not critical, and we need to do that by example.

Jennifer Livingston is een held.

 

De lezing van …. Femke Halsema

Wat hebben mensenrechten en technologie met elkaar te maken? Veel, maakte politica Femke Halsema op 11 april dit jaar duidelijk in een boeiende lezing ter gelegenheid van de Vrede van Utrecht Leerstoel. Activisten gebruikten Facebook om de Arabische Lente te lanceren. Dankzij de internettechnologie en sociale media konden ze snel grote groepen gericht inzetten om in allerlei landen duidelijk te maken dat ze het oude regime niet meer zagen zitten en meer democratie wilden.

Femke Halsema tijdens haar oratie voor de Universiteit Utrecht.

Het omgekeerde gebeurt ook – dat dictators technologie inzetten om burgers beter te controleren. Desondanks is Halsema optimistisch:

In de strijd tussen utopisten en sceptici heb ik me de afgelopen maanden vaak afgevraagd tot welke groep ik dan behoor. Ik ben me ervan bewust dat terwijl ik spreek staten, terreurgroepen en bedrijven telkens ingenieuzer middelen vinden om ons, burgers, te controleren en te censureren. Ik vind dat dit dwingt tot oppassendheid en een zekere mate van scepsis. Tegelijkertijd hebben wij, mensen, ook het internet uitgevonden, dat in de stem die het geeft aan de kwetsbaren en de onderdrukten historisch en fantastisch is. Als wij in staat zijn om internet uit te vinden en te ontwikkelen dan moeten wij ook in staat zijn om het aan te wenden voor democratie en mensenrechten.

Enfin, lees vooral haar hele betoog….

De lezing van….Tineke Schilthuis

De Vereniging Vrouwenbelangen stond in 1989 stil bij zeventig jaar vrouwenkiesrecht, en in 2007 bij vijftig jaar handelingsbekwaamheid van Nederlandse vrouwen. Ter gelegenheid van die mijlpalen nodigde de vereniging meester in de rechten Tineke Schilthuis uit om te spreken over de vooruitgang in de wettelijke status van vrouwen. ,,Lang lag de tekst ongebruikt. Gelukkig is deze geschiedenis nu teruggevonden,” schrijft de vereniging. De Zesde Clan neemt de tekst van deze lezing graag op in deze rubriek.

Tineke Schilthuis.

Schilthuis, Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw, werd in 1974 de eerste vrouwelijke Commissaris der Koningin en speelde een belangrijke rol in de PvdA. In haar lezing voor de Vereniging Vrouwenbelang benadrukt ze dat er weliswaar veel pieken en dalen zijn geweest, maar de rode lijn in de wetgeving is die van vooruitgang, vrijheid, en meer zelfstandigheid voor vrouwen:

Wat ik heb willen aan- geven, is dat er sedert 1919 essentiële wijzigingen in de wetgeving zijn aangebracht, die een ontwikkeling én markeren én mogelijk maken in de rol en plaats van de vrouw in de samenleving en in het verband van man en kinderen. De algemene lijn daarin is, dat de vrouw niet meer in de eerste plaats een onderdeel is van een geheel: familie, echtpaar, huisgezin, waarin ze verplicht is zich aan te passen aan de behoeften van dat geheel – behoeften die vastgesteld worden door de vaders en mannen – maar dat ze een zelfstan- dige persoonlijkheid is, die eigen rechten heeft en haar plichten in vrijheid op zich neemt.

Dat is zeker weten iets om te vieren. Bij deze! O ja, Vereniging Vrouwenbelangen bestaat nog steeds, en je kunt je bij hen aansluiten. De vereniging houdt op gezette tijden workshops, zoals onlangs de workshop Onbalans, over genderongelijkheid, stereotypen, rolpatronen, en wat je daar in het dagelijks leven mee aanmoet. Met resultaat:

Tijdens deze workshop zijn ongeveer twintig vrouwen en mannen in het thema gender(on)gelijkheid gedoken. Aan het eind van de workshop zijn verschillende leuke initiatieven geopperd, zoals een e-maillijst en het opzetten van een Utrechtse feministische groep.

Chika Unigwe spreekt bij 36ste Globaliseringslezing

Schrijfster Chika Unigwe komt naar Nederland! Op maandag 23 april spreekt deze Nigeriaans-Belgische auteur op de 36ste Globaliseringslezing in Felix Meritis in Amsterdam. Ze gaat in op het thema van Afrikaanse vrouwen, die hun weg zoeken in de Westerse wereld. Behalve Unigwe maakt ook Billy Kahora zijn opwachting. Hij is de hoofdredacteur van een literair tijdschrift in Kenia.

Unigwe schrijft  korte verhalen, maar ook romans. Ze schuwt zware thema’s niet. Zo gaat On Black Sisters Street (Nederlandse titel: Fata Morgana) over vijf Afrikaanse vrouwen die als prostituee in Antwerpen werken. Haar meest recente boek, Nachtdanser, heeft als thema keuzes maken, de drang naar vrijheid, en de relatie tussen moeder en dochter. Belgische recensenten reageerden met lovende kritieken:

Het gemis dat Mma’s jeugd tekende en waarvoor ze haar moeder (dodelijk?) haatte, blijkt bij nader inzien de prijs die de laatste bereid was te betalen om ervoor te zorgen dat haar dochter haar eigen keuze kan maken. Als Mma daar uiteindelijk ook de kracht toe vindt, heeft ze dat dus indirect aan haar moeder te danken. Alsof die haar vanuit het graf nog een les in lichtvoetigheid leert. ‘Alleen een vlieg zonder raadgevers volgt het lijk de grond in.’ Zouden er ook in Vlaanderen jonge vrouwen zijn die hun leven tegemoet willen leren dansen? Ziehier, een aanrader.

Programmamaker Wim Brands, van VPRO Boeken, leidt de avond in goede banen. De 36ste globaliseringslezing begint om  19.00 uur met twee afleveringen van televisieprogramma Nieuwkomers – één van deze afleveringen gaat namelijk over Unigwe. Vanaf 20.30 uur beginnen vervolgens debat en discussie. Entree 13,50 euro.

Zesde Clan neemt deel aan Globaliseringslezing

De Zesde Clan komt naar je toe! Op woensdag 7 maart spreekt een afgevaardigde bij de 35ste Globalizeringslezing, in Felix Meritis in Amsterdam. Hoofdspreker Gary Barker gaat in op mannen en feminisme, maar de organisatoren wilden de stem van vrouwen niet laten ontbreken. De Zesde Clan vindt het een eer dat wij, getrouw de naamgeving van dit weblog, een plek aan de tafel kunnen innemen. De lezing begint om 20.30 uur, toegang 13,50 euro.

Barker is al jaren actief op het gebied van mannen en feminisme. Hij is betrokken bij een centrum voor vrouwenstudies – waar ze ook onderzoek doen naar de emancipatie van mannen – en richtte de organisatie Men Engage op. De hoofdlezing met aansluitend discussie komt van Barker, maar de organisatoren van de Globaliseringslezing vroegen of de Zesde Clan een column uit wilde spreken over mannen, feminisme en de moeilijkheden die deze combinatie op kan leveren.

Daar weet De Zesde Clan wel raad mee. Net als de Amerikaanse feministe Bell Hooks geloven we dat mannen absoluut noodzakelijk zijn voor het feminisme, maar hun privileges kunnen we missen als kiespijn. Te vaak vergeten mannen even heeeeeel goed in de spiegel te kijken voordat ze zich opwerpen als de meest feministische onder de feministen. Als je daar wat van zegt, krijg je dit:

En niet te vergeten de mansplainers, die veel beter dan jij begrijpen in welke situatie vrouwen zich bevinden, en wat belangrijk is, o en by the way, geef mij die voorzittershamer maar even, want ik kan veel beter vergaderingen leiden dan jullie. Voordat je het weet bevindt je je als feministische vrouw in je eigen feministische beweging opnieuw in een ondergeschikte positie. Dat soort gedrag roept weerstand op, heren, en niet voor niets. Dus mannen, ja, mannelijk privilege en het gedrag wat daaruit voortvloeit, nee.

Enfin, wordt vast een interessante avond met veel discussie

De lezing van… Petra Stienen (en Mohammed Cheppih)

Brengt de Arabische lente ook een seksuele revolutie? Dat was het thema van een bijzondere duo lezing van de Rutgers Nisso Groep. Het kenniscentrum hield dit jaar voor het eerst de Johannes Rutgers lezing en nodigde daarvoor Petra Stienen en Mohammed Cheppih uit. Stienen werkte jarenlang op ambassades in landen in het Midden-Oosten en publiceerde onder andere het boek ‘Dromen van de Arabische Lente’. Ze ging in haar lezing onder andere in op beeldvorming over seksualiteit, en de rol van vrouwen bij de opstand in Egypte. Enfin, hier de video van beide sprekers:

De lezing van… Amy Cuddy

Wow, voordat De Zesde Clan een stukje tikt, gaan we voortaan eerst twee minuten achterover leunen in onze stoel, benen op tafel, armen achter ons hoofd. Want dan voelen we ons beter, sterker, invloedrijker, en komen we krachtiger over. Echt waar. Amy Cuddy van de Harvard Business School onderzocht het effect van lichaamstaal en gaf er een lezing over, inclusief grappige foto’s en een geheel eigen, levendige presentatie. Ze kwam op dit onderwerp op basis van eigen waarnemingen:

She and other professors at the Harvard Business School were concerned about the gender differences in participation marks which make up half the grade for classes in the business school. They wanted to know whether women actually spoke less or whether they were just seen as less influential.

Enfin, op naar de lezing. Enjoy:

De lezing van… Agnes Jongerius

FNV voorzitter Agnes Jongerius is een veelgevraagd spreekster. Daarom was het niet zo vreemd dat de Commissie Gelijke Behandeling (CGB)  haar eerder dit jaar uitnodigde om de derde Gelijke Behandeling lezing te houden. Gezien haar functie ging Jongerius met name in op vraagstukken rondom gelijke behandeling op de arbeidsmarkt.

Daar schort het nog wel eens aan, ook getuige de oordelen van de CGB. Zo krijgen zwangere vrouwen verdacht vaak hun ontslag – en dat mag niet als de reden alleen de zwangerschap is. Die discriminatie zorgt voor een tweedeling op de arbeidsmarkt, in dit geval tussen mannen en vrouwen. Dat en meer in de lezing van de FNV-voorzitter.

De lezingen van… Uitsluitend Emancipatie

Geen individuele lezing deze keer, maar een uitgebreid overzicht van alle lezingen van het congres Uitsluitend Emancipatie, half oktober dit jaar gehouden in de Beurs van Berlage in Amsterdam. Talloze hoogleraren en andere deskundigen bogen zich over de kwestie emancipatie in de context van de vrouwenbeweging, gezondheidszorg, katholieke vrouwen, immigrantenvrouwen, seksueel geweld, homoseksuelen, de media, noem maar op. De hoofdlezing (keynote) was in handen van historica Joan Scott. Zij behandelde in haar bijdrage de belemmeringen die moslima’s ondervinden op het gebied van hun emancipatie in seculiere Westerse landen.

Kleine aanvulling bij dit lezingenoverzicht. Fijn, al die aandacht voor emancipatie, maar het weblog van Aletta, instituut voor de vrouwengeschiedenis, concludeerde dat het slot van een bij het congres horende debatavond veel van dat goede gevoel weer teniet deed. Want wat gebeurde er volgens een getuige van die avond:

Ook Sara de Jong wist in haar verhaal over tweede generatie migrantenvrouwen te prikkelen met de stelling dat de a-historische vooronderstelling dat vrouwenemancipatie in Nederland reeds voltooid is, niet klopte. Dat Sara de Jong hier een punt heeft bleek wel tijdens de slotlezing in de Berlage-zaal waar socioloog Willem Schinkel de lezingen van professor Duyvendak, Fennema en Geschiere over Nederlanderschap en multiculturalisme voorzat. Het publiek bestond grotendeels uit vrouwen, er zaten, op de sprekers en voorzitter na, slechts vijf mannen in de zaal.

Na de lezing was het woord opvallend genoeg niet aan het publiek, zoals bij alle andere sessies het geval was geweest. Het was de voorzitter zelf die het woord nam en vragen afvuurde op zijn collega’s. Even leek er ruimte voor twee vragen maar Schinkel nam het snel weer over. Zo ontstond er een geleerde mannen onderonsje van de Universiteit van Amsterdam met een zaal vol vrouwen als zwijgende toeschouwer. Jammer dat Joan Scott er niet was om de heren tot orde te roepen.

Kortom, het werd weer een mannenonderonsje en de vrouwen zaten erbij en keken ernaar. Diepe zucht, plus heel erg jammer. Snel terug naar het overzicht van alle lezingen om het positieve gevoel toch nog vast te houden….

De lezing van… hoogleraar Kristin Henrard

Een verbod op minaretten in Zwitserland. Een boerka verbod in België. Discussies in Nederland of dit kledingverbod ook hier moet gelden. Hoe verhouden dit soort maatregelen zich tot het gelijkheidsbeginsel, bij ons vastgelegd in artikel 1 van de grondwet? Dat en meer besprak hoogleraar Minderhedenbescherming Kristin Hernard tijdens de artikel 1 lezing van 2011.

Professor Kristin Henrard.

Professor Henrard studeerde af aan de universiteit van Leuven en doceert al jaren mensenrechten, vreemdelingenrecht en staatsrecht. Ze was een logische kandidaat om de artikel 1 lezing te verzorgen. Deze lezing vindt jaarlijks plaats aan de universiteit Utrecht en heeft, zoals de naam al aangeeft, altijd iets te maken met het gelijkheidsbeginsel van de Nederlandse grondwet. Via de link kom je op een pagina met algemene informatie over deze lezingencyclus, het thema van dit jaar en achtergrondinformatie over mevrouw Henrard. Onderaan staan de links naar de lezing zelf.

De lezing van…. Kirsten van den Hul

Man en vrouw gelijke kansen op de arbeidsmarkt? Nou nee, geeft Kirsten van den Hul aan in deze toespraak. Van den Hul is voor Nederland VN Vrouwenvertegenwoordiger 2011. Ze heeft de hoop opgegeven dat het met vrouwen in topfuncties ‘vanzelf’ goed zal komen, als vrouwen maar ‘even’ geduld hebben. Een quotum is voor haar de enige manier om de cirkel van benoemingen uit het old boys network te doorbreken. En wie gaat het gesprek aan met de overheid? Want die geeft ook niet het goede voorbeeld.

Van den Hul deed haar uitspraken in het bijzijn van Ferdie Licher, directeur van de Directie Emancipatie van het ministerie van OCW, ter gelegenheid van het uitkomen van een nieuwe nota voor emancipatiebeleid. Volgens het verslag van de bijeenkomst van E-quality konden de toehoorders instemmen met een aantal elementen uit de nota, zoals meer kansen voor vrouwen op de arbeidsmarkt, en meer aandacht voor vrouwen met een lage opleiding. Maar ze misten ook een aantal onderwerpen:

Zo wordt aandacht voor de rol van mannen en jongens gemist, bijvoorbeeld op het gebied van veiligheid. Er is kritiek op de bezuiniging op de re-integratiebudgetten, die vooral vrouwen gaat treffen. En vraagt iemand zich af, waarom wordt er gesproken over ‘gelijke rechten voor homo’s’ en ‘eerlijke rechten voor vrouwen’. Volgens Licher zit achter dat laatste geen diepere gedachte.

Duizenden lopen mee in Slutwalk Londen

Tussen de drieduizend en vijfduizend mensen sloten zich zaterdag 11 juni aan bij de Slutwalk in Londen. De mars is daarmee een groot succes geworden. Over de hele wereld organiseren feministische organisaties deze marsen om te protesteren tegen de neiging slachtoffers van verkrachting de schuld te geven. Terwijl de verantwoordelijkheid toch echt bij de dader ligt: die moet gewoon geen vrouwen verkrachten.

Op weblog Urban 75 staan talloze foto’s die een goed beeld van de sfeer en de slogans geven. De duizenden deelnemers verzamelden op Piccadilly, in het hartje van Londen, en liepen in een feestelijke optocht door de stad naar Trafalgar Square. Daar sprak onder andere de 17-jarige initiatiefneemster de menigte toe. Op youtube staan inmiddels allerlei filmpjes van het evenement. Enjoy!

en de speech van Chitra Nagarajan van de organisatie Gender Action for Peace and Security:

 

De lezing van… Ann van den Broek

Ann van den Broek draait al jaren mee in de Nederlandse danswereld. De organisatoren van het Theater Instituut Nederland wisten de danseres en choreografe dan ook snel te vinden voor de Ine Rietstaplezing van 2011. Aan een geïnteresseerd publiek gaf ze haar visie op haar ervaringen tijdens haar loopbaan als choreografe, en het dansklimaat in Nederland.

Ann van den Broek, danseres en choreografe.

Dat dansklimaat wordt vanwege de bezuinigingen steeds guurder en killer. Maar Van den Broek wil niet bij de pakken neer zitten:

De mogelijkheden om te werken aan je artistieke opbouw is in Nederland niet slecht. De infrastructuur van opleidingen, productiehuizen, gezelschappen en theaters geeft een diversiteit aan mogelijkheden voor kunstenaars om zich te ontwikkelen. Ik heb er gebruik van kunnen maken en me kunnen ontwikkelen. Ik ben me blijvend aan het ontwikkelen en ik zou willen uitspreken dat die mogelijkheden in de toekomst, op wat voor manier ook, blijven bestaan.