Natuurlijk won een vent de grote prijs van filmfestival Cannes. Alle 22 films die meededen in de competitie kwamen immers van mannen. Na hevige kritiek op die eenzijdige selectie, en een petitie ondertekend door ruim duizend vrouwelijke filmmakers, heeft Cannes nu eindelijk beterschap belooft. Festival voorman Gilles Jacob sprak de intentie uit beter te zoeken naar goede films van regisseuses. Ook zei hij het spijtig te vinden dat tot nu toe slechts één vrouw ooit de Gouden Palm won (Jane Campion).
Vrouwen op Cannes: alleen welkom met een slank figuur in een mooie jurk.
De sussende woorden lopen echter parallel aan verdedigende manoeuvres. Jacobs praatte zijn keuze voor opvolger Thierry Frémaux goed door erop te wijzen dat de filmwereld nou eenmaal gedomineerd wordt door mannen. In een interview zei hij dat het aan feministes en mensen zoals hemzelf is, om te blijven hameren op een diverser filmaanbod bij Cannes. Fijn, dat wij dat vuile werk op mogen knappen. Met zijn argumentatie echoot hij bovendien de verdediging van Frémaux, die halverwege mei ook al benadrukte dat het slegts-vir-mannen karakter niet de schuld van Cannes is, maar van de situatie in de gehele filmindustrie.
Jacobs denkt dat Cannes dit jaar zoveel kritiek kreeg, omdat het programma van vorig jaar teveel hoop bood:
Jacob said the festival set a tough precedent in picking four films by female directors in 2011, including Lynne Ramsay‘s We Need To Talk About Kevin. ”That was maybe a wrong move,” he said. “Now everyone this year was expecting five films, then six, then seven. In France nowadays, they speak of parity. They want parity in government, parity everywhere, so why not at the Cannes film festival?”
Dus, vier films van regisseuses een foute move? Jaaaaa ja. Kortom, het zijn mooie woorden van de oude nestor. Ze onderstrepen echter hoe achterlijk het filmwereldje in elkaar steekt. Met als voorbeeld Frémaux, die blijkbaar hulp van buiten nodig heeft om verder te kijken dan zijn oogkleppen lang en breed zijn. Diepe, diepe zucht.
