Als vandaag de dag iemand zou roepen ‘vrouwen zijn van nature veel geschikter om voor kinderen te zorgen, dus ze moeten thuis achter het aanrecht blijven zitten’ zouden veel mensen daar aanstoot aan nemen. Dus wat gebeurt er? Mensen laten het laatste deel weg en houden het bij het eerste, op het eerste gezicht positieve element van de bewering. De positieve variant hoor en lees je dagelijks zonder dat er iemand wat van zegt. Terwijl toch echt hetzelfde gebeurt: mensen op basis van hun anatomie in een hokje opsluiten, waarbij de gendercliché’s welig tieren.
Voorbeelden: vrouwen die beter in aandelen zouden kunnen handelen, omdat mannen nou eenmaal teveel testosteron in hun lijf hebben om na te denken. Seksschandalen bij de Amerikaanse Geheime Dienst oplossen door meer vrouwen aan te nemen, want tsja, boys will be boys. Vrouwen die veel creatiever zouden zijn dan mannen, omdat alleen zij nieuw leven kunnen produceren. Het lichamelijk determinisme leeft en dringt steeds dieper door in de samenleving….
Lees even mee. Tijdschrift Happinez nummer 3 had als thema Puur en bevatte een interview met Irene van Lippe Biesterveld ‘over moed, vrouw-zijn en verbinding’. De interviewtekst was een en al vrouwelijke intuïtie, baarmoeders, nieuw leven kunnen genereren en daardoor een speciale band hebben met mens en natuur. Alleen de soundtrack met sereen engelengezang ontbrak. Mannen kwamen er bekaaid vanaf in het stuk. Ietwat meewarig heette het dat zij geen leven geven en daardoor toch een beetje minder verbinding en creativiteit kunnen hebben, de stakkers.
In andere landen lusten ze ook pap van dit lichaamsdenken. Zo raakten agenten van de Secret Service in opspraak toen ze voor een dienstreis van president Obama een wilde avond in hun hotel hadden, inclusief drank en prostituees. Prompt introduceerden verschillende mensen vrouwen als een soort Vim, wast witter dan wit. Voeg wat vrouwen toe en je hebt geen seksschandalen meer. Want:
…changing an organization’s culture is pretty hard work. But when the culture in need of change is a macho culture where good old-fashioned debauchery and “boys being boys” is OK as long as no one gets caught — the solution is pretty straightforward: Hire more women. Isn’t it funny how having to work alongside a woman who, for instance, knows your wife — seems to inhibit old fashioned male fun?
De vrouw als nanny, die met haar zure ‘pas op of ik vertel het je echtgenote’ houding mannen afremt, omdat die zichzelf natuurlijk niet af kunnen remmen. Het zijn jongens, je kunt van hen geen volwassen gedrag verwachten. Van een vrouw blijkbaar wel? Niet alleen drukt dit vrouwen in de rol van azijnpisser die alle lol laat verdwijnen, maar het maakt van mannen domkoppen die alleen met hun penis denken. Dat is behoorlijk beledigend voor beide seksen, zou de Zesde Clan denken.
Dan de economische crisis. Dagelijks ondervinden we met ons allen de gevolgen van wankele banken en de ineenstorting van de handel op Wall Street. Hier heet de vijand testosteron, en als de financiële wereld nou maar meer vrouwen aanneemt, dan zou zulk onverantwoordelijk gedrag nooit meer plaats vinden. Ook hier klinken de argumenten op het eerste gezicht positief, maar opnieuw sluit het mensen op in negatieve keurslijven:
The argument is, on the face of it, pro-women. After all, it’s saying women are good at something; they’re good at not being overconfident. But is it feminist? Not really. Broad behavioural generalisations based in biology rarely do women much good. Along with “risk aversion” goes “less competitive” and “less confident”. Banking may need these traits but they aren’t attractive to employers, and it’s damaging to saddle an entire gender with them.
Niet alleen is dit type denken schadelijk voor vrouwen, maar het is ook nog eens gestoeld op drijfzand. Steeds meer wetenschappers komen erachter dat natuur en cultuur, oftewel je lijf/genen versus je omgeving, een zeer complex thema is. Zie bijvoorbeeld het boek ‘Waarom we allemaal van Mars komen’ van wetenschapster Cordelia Fine, die haarfijn aantoont dat er zeel veel onzin verschijnt over de ware aard van de vrouw en de man:
Fine beweert niet dat er géén verschillen bestaan tussen mannen- en vrouwenhersenen, en evenmin dat alle neurowetenschappers onzin verkopen. Wel toont ze haarfijn, en bijzonder geestig, aan dat veel onderzoek te kleinschalig is, dat resultaten vaak worden opgeblazen en gretig worden versimpeld voor het brede publiek. Ze geeft voorbeelden van onderzoeken naar emoties van mannen en vrouwen, uitgevoerd op dode proefpersonen, van onderzoek waarbij een van beide seksen simpelweg ontbreekt en van baby’s die al een voorkeur zouden hebben voor meisjesspeelgoed op een leeftijd dat ze onmogelijk de voorgehouden objecten kunnen identificeren. Het gaat Fine vooral om de sprong van hersenen naar gedrag, die al te gemakzuchtig wordt gemaakt.
Ook als die sprong van hersenen/lichaam naar gedrag op het eerste gezicht vleiend uitpakt voor vrouwen, gaat het in wezen om een inperkend, negatief denkpatroon waarbij vrouwen in een roze ghetto belanden en als klapstoelen behandeld worden. Ze zijn even nuttig om overmoedige bankiers en losbandige agenten terug te fluiten, en het is fijn dat vrouwen vanwege hun levengevende vermogen zo creatief zijn, maar ondertussen gaan mannen vrolijk door met het regeren van de wereld en het verdienen van topsalarissen.
