Nieuwe serie: de gereedschapskist van het feminisme

Een nieuw jaar! Nieuwe kansen, nieuwe mogelijkheden, nieuwe inzichten. Daar wil De Zesde Clan in 2012 meer aandacht aan besteden. Daarom beginnen we een nieuwe rubriek: De Gereedschapskist. In deze rubriek gaan we expliciet in op technieken, handigheidjes en effectieve manieren om te onderzoeken wat er gaande is, wat je daar mee wil en wat dat voor jezelf betekent. Want:

The best in the feminist movement have been the historic motors of change, precisely because they do not say what the solutions are, but ask the right questions and empower women to answer them, in whatever particular context they find themselves.

Vragen stellen is cruciaal, want ze leiden tot het in kaart brengen van seksisme. Via harde cijfers, door patronen zichtbaar te maken, door je af te vragen wie zegt wat, en waarom, en door je af te vragen welk effect dat in de praktijk heeft voor mannen en vrouwen. Talloze mensen in Nederland en daarbuiten houden zich hier mee bezig. Vanaf 2012 gaat de Zesde Clan gericht aandacht besteden aan hun werk, en wat je daar zelf van mee kunt nemen om bewuster door het leven van alledag te navigeren.

Facebook censureert informatie over abortus

Facebook censureert pagina’s met informatie over abortus. Dat stelt de organisatie Women on Waves in een persbericht. Women on Waves kreeg van Facebook bericht dat de organisatie de pagina van dokter R. Gomperts had verwijderd, omdat de informatie bij het profiel een verklaring van rechten en verantwoordelijkheden zou schenden. Gomperts, directeur van Women on Waves, had op de pagina onder ander informatie staan over het gebruik van Misoprostol. Dit is een algemeen gebruikt medicijn dat ook geschikt is om vroege zwangerschappen veilig af te breken.

Women on Waves vraagt gebruikers van Facebook om een screenshot van de mededeling op hun eigen pagina te zetten. Zo kan iedereen tegenwicht bieden aan deze vorm van censuur. Volgens de organisatie schendt Facebook zelf regels:

By removing the profile picture, Facebook has severely violated Article 19 of the Universal declaration of Human rights, the right to freedom of information as well as Article 10 of the European convention of human rights, the freedom of expression. Facebook has a social responsibility to guarantee and protect human rights.

Facebook kwam de afgelopen tijd al vaker in het nieuws vanwege het vreemde beleid wat wel en niet mag van deze commerciële firma. Foto van een vrouw die borstvoeding geeft? Obsceen, dus weg ermee. Ophitsende ‘humor’ over vrouwen verkrachten of in haar vagina trappen? Mensen protesteerden massaal tegen deze vorm van vrouwenhaat. Moet kunnen, oordeelde Facebook echter. Want het is maar een grapje, nietwaar? Plus:

In response to calls to take the pages down, the site released a statement declaring that “groups that express an opinion on a state, institution, or set of beliefs — even if that opinion is outrageous or offensive to some — do not by themselves violate our policies.”

Informatie geven over abortus? Dat is compleet eng, dus yikes, weg ermee! Facebook bepaalt wel even wat je wel en niet tegen mag komen op de site. Dat de organisatie de eigen regels per geval anders uitlegt, moeten we voor het gemak maar even vergeten.

Binnenkort in de bioscoop

Nederland loopt achter met films, dus titels die in Engelstalige landen allang weer uit de bioscopen zijn, moeten hier nog verschijnen. Het voordeel daarvan is dan weer dat je recensies kunt lezen en alvast weet wat er op de markt is. De Zesde Clan besteedt aandacht aan een aantal komende films waarin vrouwen centraal staan:

In the Land of Blood and Honey. Geschreven en geregisseerd door filmster Angelina Jolie. Volgens Women& Hollywood kon Jolie dankzij haar status als best betaalde Hollywoodster het geld voor de film bij elkaar sprokkelen, en kreeg ze de vrije hand bij het maken ervan. Dat leidde tot een indringende film over liefde tijdens de oorlog in Bosnië, waarin ook aandacht is voor de praktijk van verkrachting als oorlogswapen en welke invloed die misdaden hebben op de betrokkenen. Waarschijnlijk half februari 2012 in de bioscoop.

The Iron Lady. Niemand minder dan Meryl Streep kroop in de huid van Margaret Thatcher, de ijzeren dame uit de titel. Time Out Londen weet dat Thatcher nog altijd een omstreden figuur is in Engeland, dus de film zal niet neutraal ontvangen worden door het publiek: “This is a film which, at least in Britain, will be endlessly debated and written about and is bound to inspire furious arguments as to the legacy of her government from 1979 to 1990. Whether audiences will warm to a movie treatment of such a divisive figure, in the way they did with ‘The Queen’, will be interesting to witness.” The Guardian geeft de film drie sterren (gewoon goed) en prijst Meryl Streep de hemel in voor de manier waarop ze Thatcher gestalte geeft. The Iron Lady komt half januari 2012 in de bioscoop.

The Lady. Nog een dame, maar deze keer gaat het om de Burmese politica Aung San Suu Kyi, die jarenlang huisarrest had onder het militaire regime in haar land. Inmiddels is Kyi weer vrij en heeft ze haar partij ingeschreven voor deelname aan de eerstvolgende verkiezingen. De film concentreert zich op haar liefdesleven, haar politieke activiteiten en de manier waarop ze 15 jaar achter de voordeur van haar huis verdween. Recensies tonen een wisselend beeld. De Hollywood Reporter merkt op dat regisseur Luc Besson moeite heeft om het genre van actiefilms opzij te schuiven, en The Guardian vind dat hij geen recht heeft gedaan aan zijn hoofdpersoon. Jammer…. Enfin, oordeel zelf vanaf 19 januari 2012.

De lezing van… Petra Stienen (en Mohammed Cheppih)

Brengt de Arabische lente ook een seksuele revolutie? Dat was het thema van een bijzondere duo lezing van de Rutgers Nisso Groep. Het kenniscentrum hield dit jaar voor het eerst de Johannes Rutgers lezing en nodigde daarvoor Petra Stienen en Mohammed Cheppih uit. Stienen werkte jarenlang op ambassades in landen in het Midden-Oosten en publiceerde onder andere het boek ‘Dromen van de Arabische Lente’. Ze ging in haar lezing onder andere in op beeldvorming over seksualiteit, en de rol van vrouwen bij de opstand in Egypte. Enfin, hier de video van beide sprekers:

Meer opleiding brengt meer geweld

Meer opleiding. Werk, en daarmee een eigen inkomen. Meer onafhankelijkheid. En helaas ook: meer geweld van partners of familieleden die vrouwen terug in hun hok willen slaan. Want verandering is eng en stel je voor dat vrouwen wat in de melk te brokkelen krijgen. Dat is de situatie in de Indiase deelstaat Kashmir, meldt IPS Gender Wire. Het ergste? Kashmir is níet de enige plek op aarde waar de link tussen zelfstandigheid en een toename van geweld zichtbaar is. Onder andere Mexico ging India voor.

Vrouwenschool in Kashmir.

Eerst Kashmir. Gender Wire geeft de cijfers. Een socioloog van de universiteit van Kashmir deed etnografisch onderzoek onder 200 vrouwen. Het ging hier om kwalitatief onderzoek, met intensieve interviews, om een diepgaand inzicht in de situatie te krijgen. De studie richtte zich op vrouwen met een opleiding en een baan. Maar liefst 63% gaf aan dat familieleden slecht reageerden op hun veranderende status. Veertig procent werd het slachtoffer van agressie. Eenderde schaamde zich over het geweld tegen hen en zweeg erover, ze hadden geen aangifte gedaan en lieten aan niemand merken wat er binnenshuis speelde.

Daarnaast zien autoriteiten in de streek een toename van huiselijk geweld. Dit staat dus los van bovenstaand onderzoek, maar het maakt wel deel uit van het plaatje. De omgeving wil dat alles hetzelfde blijft:

Renowned sociologist Peerzada Mohammad Amin told IPS that women are trapped in a cruel cycle of exploitation.”On one hand, women are encouraged to pursue their education and get jobs but they are still expected to shoulder the responsibility of the household,” he said. ”Even if a woman works full time in her office she still returns home to do all the unpaid domestic work single handedly. When she shows reluctance, she faces confrontation from her in-laws.

Mexicaanse vrouwen maakten dezelfde ontwikkeling mee. Met name in de grensstreek met de Verenigde Staten ontstond een soort economische wild west situatie. Textiel- en electronicabedrijven vestigden zich in stadjes. Deze bedrijven, Maquiladoras, namen voornamelijk vrouwen aan om bijvoorbeeld jeans in elkaar te zetten. Ondanks de lage lonen was het wel betaald werk, en dit begon vrouwen een zekere mate van onafhankelijkheid te geven. Ze konden zelf de kost verdienen. Echter, deze verandering ten goede had als nadeel dat vrouwen zowel tijdens als na het werk bloot stonden aan geweld:

Because Mexico is a patriarchal society and gender relations are structured by it in both the home and the workplace, any reversal of roles is viewed as unwelcome change. One author notes that the changes in gender roles initiate the violence towards women (Alpizar 2003). [...] politics are also critical to understanding the violence that follows maquiladora workers. It is the capitalist nature of the maquiladoras that helps to explain one of the main reasons why nothing is done regarding the murdered women. This is because the maquiladoras are the one of the most important investments for the Mexican government (Portillo 2001).

De omgeving vindt het niet fijn als vrouwen kansen krijgen en aan ingesleten patronen gaan morrelen. Als er dan ook nog economische belangen meespelen, die de neiging om vrouwen klein te houden versterken, ontstaat er een giftige cocktail. In het geval van Mexico leidde het tot een golf van moorden op werkneemsters. Misdaden waar de autoriteiten niets mee deden, uit angst dat de bedrijven dan zouden vertrekken en de grensstreek terug zou vallen in diepe armoede.

Maquiladoras nemen het liefste vrouwen aan, want die kunnen ze lagere lonen betalen.

Het is een moeizaam vooruitzicht. Wat moet je als meisje en vrouw? Je schikken in je lot en de rest van je leven het huishouden doen en voor je man zorgen, of jezelf ontwikkelen en nieuwe wegen bewandelen, vaak in een samenleving die daar nog niet klaar voor is?

Ter afsluiting linkt de Zesde Clan je graag door naar een mooie reportage die precies dit dilemma aan de orde stelt.

CGB begint campagne tegen vrouwendiscriminatie

Zwanger, je vertelt je baas het nieuws, en opeens krijg je kort daarna ontslag? De Commissie Gelijke Behandeling kwam zulke incidenten te vaak tegen om nog toeval te noemen. Teveel werkgevers discrimineren vrouwen, en dat moet afgelopen zijn. De organisatie begon een campagne onder de treffende titel: flauwekulexcuus. Met informatie en tips ter verbetering wil de CGB het tij keren. De campagne is ook een opmaat voor de publicatie van een onderzoek naar zwangerschapsdicrimintatie in Nederland. De resultaten komen in februari 2012 in de openbaarheid.

Vrouwen kunnen via de site van de campagne en via Twitter ook hun eigen ervaringen met flauwekul smoezen insturen. Of hun eigen cartoon maken in de stijl van de campagne, om het seksisme nog beeldender te maken. De CGB maakte daarvoor een eenvoudig programmaatje. Probeer het zelf!

De CGB begon de campagne omdat achterstelling van vrouwen bij wet verboden is. Wet en praktijk liggen echter mijlenver uit elkaar, ziet de commissie keer op keer:

Vrouwendiscriminatie is een veel voorkomend verschijnsel. Denk aan het niet verlengen van een arbeidscontract vanwege zwangerschap of een gebrekkige bescherming tegen seksuele intimidatie. Ook verdienen vrouwen nog vaak minder dan hun mannelijke collega’s met dezelfde functie en worden zij tijdens sollicitatiegesprekken gevraagd naar het combineren van werk en gezin.

De achterstelling zit soms zo in het systeem ingebakken, dat het CGB apart onderzoek moet doen om de patronen zichtbaar te maken. Zo ontving de commissie zoveel klachten over ongelijke beloning in de zorg, dat de commissie de loonstructuur van algemene ziekenhuizen analyseerde. Zolang bazen de redelijk objectieve regels volgden, viel het met de loonkloof wel mee, merkte de commissie. Dat vrouwen toch twee keer zo vaak dan mannen minder loon voor hetzelfde werk ontvingen, kwam door subjectieve elementen, concludeerden de onderzoekers. Zoals de inschatting hoe goed iemand onderhandelde tijdens de sollicitatiegesprekken.

Als meisje krijg je al het commando: wees lief. Fel onderhandelen past daar niet bij.

Die inschatting valt bijna altijd uit in het nadeel van vrouwen. Economen onderzochten dit fenomeen en vonden twee belangrijke hindernissen. Vrouwen behoren aan anderen te denken en voor anderen te zorgen. Ze moeten lief zijn. Vrouwen raken vanwege die socialisatie innerlijk in conflict met zichzelf als ze aan zichzelf denken. De tweede reden is dat de omgeving vrouwen sociaal straft voor scherp onderhandelen. Anderen beoordelen hen dan als te agressief, geen fijn persoon om mee samen te werken. Mensen zijn daarna minder geneigd haar voor te dragen als een goede kandidaat voor promotie, om maar eens wat te noemen.

Enfin, het onderzoek naar de discriminatie van zwangere vrouwen zal ongetwijfeld nieuwe misstanden aan het licht brengen. Eerder deed België namelijk al onderzoek naar dit fenomeen, en de uitkomsten logen er niet om. Maar liefst 20% van de vrouwen merkte tijdens de zwangerschap dat ze haar baan kwijtraakte, geen promotie kreeg, of alleen terug kon keren in een lagere functie met een bijbehorend lager salaris. Het zou de Zesde Clan niets verbazen als Nederlandse werkgevers zich ongeveer hetzelfde gedragen. In februari 2012 zullen we weten of deze inschatting klopt.

Eerste vrouwelijke burgemeester Madrid stuit op kritiek

Een historische gebeurtenis in Spanje: voor het eerst in de geschiedenis krijgt de hoofdstad, Madrid, een vrouwelijke burgemeester. Ze heet Ana Botella, van de conservatieve partij PP, en ze zal het niet makkelijk krijgen, analyseert El País. Botella erft namelijk een enorm financieel probleem. Mede dankzij de economische crisis toont het Madrileense huishoudboekje een gat van 6,3 miljoen euro. Daarnaast is er kritiek op de manier waarop ze nu aan de macht komt, en op haar politieke ideologie.

Ana Botella, de nieuwe burgemeester van Madrid.

Botella, een geboren en getogen Madrileense, stond jarenlang alleen bekend als de echtgenote van. Ze trouwde namelijk met José María Aznar, die in de loop van zijn carrière president van Spanje werd. Pas in 2003 begon Botella een eigen politieke identiteit te ontwikkelen.  Ze klom op in de Madrileense fractie van de PP (Partido Popular) en werkte de afgelopen tijd al als loco-burgemeester in de hoofdstad. Haar kans komt nu haar voorganger een baan als minister van justitie krijgt binnen de nieuwe Spaanse regering.

De benoeming van Ana Botella als eerste vrouwelijke burgemeester van Madrid roept verschillende reacties op. Omdat ze geen burgemeester wordt door middel van directe verkiezingen, riepen sommigen meteen dat ze geen politiek mandaat zou hebben. Fractiegenoten van de PP verdedigden de komst van Botella daarom onder andere door erop te wijzen dat ze tweede op de kieslijst was en slechts een paar stemmen minder had gekregen dan de vertrekkende burgemeester. Kiezers stemden wel degelijk ook op haar.

Anderen maken zich behoorlijk zorgen om haar politieke overtuigingen. De PP geldt in Spanje als een conservatieve partij en Botella zelf is volgens criticasters ultra rechts en ultra katholiek. Ze mag dan de primeur hebben als eerste vrouwelijke burgemeester van Madrid, maar vrouwen hebben volgens linkse media niets van haar te verwachten. Ze is tegen abortus, tegen het homohuwelijk, en vindt het gebruik van voorbehoedsmiddelen bijzonder problematisch.

Daarnaast heeft ze in het verleden ophef veroorzaakt vanwege uitspraken die aantoonbaar onjuist waren. Zo noemde ze de luchtkwaliteit van Madrid beter dan ooit, iets wat je alleen kunt zeggen als je de metingen van de luchtvervuiling door een enorme roze bril bekijkt en alleen de gunstige dagen met veel wind meeneemt in je overzicht.

Botella neemt vandaag officieel zitting aan het hoofd van de tafel. Ze zal moeten laten zien dat ze de baan aankan. Want de messen zijn al geslepen.

SGP wil mannelijke kostwinner beschermen ten koste van werkende vrouw

Wat gebruikt de SGP toch allemaal ongevaarlijke, neutrale woorden. In een rapport, ‘Overbelaste gezinnen’, pleit de partij voor een leefvormneutrale inkomstenbelasting, zodat gezinnen meer vrijheid krijgen om zelf arbeid en zorg te verdelen. Dat moet omdat de Nederlandse regering volgens het wetenschappelijke instituut van de partij nu onvoldoende rekening houdt met de draagkracht van gezinnen. Gezinnen met één inkomen moeten daardoor meer belasting afdragen dan gezinnen met twee inkomens, en dat is niet eerlijk.

Eerst even de feiten. Ten eerste blijken met name financiële maatregelen wel degelijk effect te hebben om vrouwen aan het werk te krijgen of te houden, vooral bij jonge moeders, aldus onderzoekers van het Centraal Planbureau. Zulke maatregelen zorgen voor meer gezinnen met twee inkomens, omdat de vrouw een eigen inkomen krijgt of houdt.

Ten tweede besteedde De Zesde Clan kort geleden aandacht aan een doorlichting van de effecten van inkomenspolitiek van de Nederlandse regering. In de periode van 2002 tot en met 2008 gebeurde er dit: ,,in het standaard koopkrachtbeeld geldt dat de grootste ontwikkelingen hebben plaatsgehad bij ouderen en huishoudens met kinderen.” Het inkomen van de huishoudens met kinderen ging er  tussen de 12 en 14% extra op vooruit. Ter vergelijking: alleenstaande vrouwen bleven in die periode op nul procent extra koopkracht steken. Gezinnen krijgen nu dus al een enorme voorkeursbehandeling van de overheid.

De SGP is net rupsje nooitgenoeg. Gezinnen krijgen al veel, maar de SGP wil meer, meer, meer!!! Waarom dan toch dat gedoe over overbelaste gezinnen? Welnu, als je na alle neutrale termen en mooie praat verder leest, stuit je al snel op de volgende zin: ”Het stimuleren van de arbeidsparticipatie (vooral die van vrouwen) trekt de inkomstenbelasting voor gezinnen nog verder uit het lood.” Dan krijg je namelijk een gezin met twee inkomens, en de partij vindt het niet goed als die bevooroordeeld worden ten koste van gezinnen met slechts 1 inkomen.

De oplossing? De partij wil dat de overheid direct alle maatregelen afschaft om vrouwen te stimuleren buitenshuis aan de slag te gaan. Zulke maatregelen kosten alleen maar geld en zijn niet effectief. Zie het begin van het artikel: zulke maatregelen zijn wél effectief, maar de SGP wil liever de gezinnen met 1 kostwinner beschermen. Die kostwinner moet van de SGP een man zijn. Want de SGP is heel vriendelijk en lief voor vrouwen die doen wat de SGP wil. De vrouwen moeten alle kansen krijgen om thuis bezig te blijven met huishouden en kinderen.

Waaruit leidt de Zesde Clan dat af? Nou, uit de eigen stukken van de SGP natuurlijk. Het loont de moeite je heen te worstelen door wat webteksten, folders en rapporten van de mannenbroeders. Die teksten zijn duidelijk. Vrouwen horen te trouwen. En nee, niet met een andere vrouw, grapjassen, een huwelijk kan alleen tussen man en vrouw. Kinderen zijn daarna een zegen. Zo krijgt je het natuurlijke gezin, en dat gezin kent een al even natuurlijke taakverdeling. Aan die taakverdeling morrelen is volgens de SGP heel slecht:

Man en vrouw hebben een verschillende aanleg en roeping. Het is onbegonnen werk om dit onderscheid weg te poetsen. Het hameren op gelijkheid en onderlinge uitwisselbaarheid van man en vrouw miskent de natuurlijke werkelijkheid. Man en vrouw maken elkaar compleet.

Wat is die aanleg en roeping van de vrouw dan? De Bijbel is de basis van alles, dus  u raadt het al: de vrouw is ‘tot hulp en dienst van de man’ in het leven geroepen:

De eigen plaats die God de vrouw in de schepping gaf (‘Want Adam is eerst gemaakt, daarna Eva’) krijgt in de Bijbel een concrete toepassing. Het is een orde waarin onderdanigheid en gehoorzaamheid voor de vrouw centraal staan. [...] De man heeft de macht om te gebieden over de vrouw. Voor de zondeval was dat in volmaakte harmonie en was dat zeer lieflijk. Door de zondeval zal de vrouw haar onderworpenheid als ‘lastig’ ervaren.

Dat laatste lijkt de Zesde Clan het understatement van de eeuw. Lastig, my ass.

Onderworpen en dienstbaar als zij is, dienen vrouwen zich vervolgens te gedragen naar Gods woord. Haar plaats is binnen. Vrouwen dienen met smart kinderen te baren en een voortreffelijke huisvrouw worden en hun man te steunen in alles wat hij wil, want hij is haar gebieder.

Het probleem bij dit alles is dat de SGP de Bijbel, het woord van God, onfeilbaar vindt. Niemand mag deze ‘natuurlijke orde’ ter discussie stellen en iedereen zou deze heilige waarheid moeten aanvaarden en ernaar leven. Gebeurt dat niet, dan volgen volgens de SGP verwarring, chaos, onnatuurlijke perversiteiten en de apocalypse.

Een ander probleem is dat de SGP met haar twee zeteltjes de doorslag kan geven bij stemmingen in de tweede kamer. Dit geeft deze fundamentalistische relipartij opeens een ongekende macht. Macht die de mannenbroeders graag gebruiken om hun eigen agenda aan de samenleving op te dringen. Deze politieke realiteit leidde er al toe dat ex-minister Donner een bindend vonnis van de Hoge Raad aan zijn laars lapte en de SGP toestond om vrolijk door te gaan met het aan vrouwen onthouden van essentiële democratische rechten.

Laat je dus niet sussen door termen als ‘leefvormneutraal’ en ‘vrijheid’  om arbeid en zorg ‘eerlijk te verdelen’. Het is vrouwen achter het aanrecht, mannen aan de macht, en wetenschappelijke feiten? Die doen niet ter zake.

Simon’s Cat pikt de kerstkalkoen in

Je zou het beest!!!!

Gelukkig krijgt Simon’s Cat inmiddels een koekje van eigen deeg, want er is een kitten bijgekomen. Hi hi hi!

Voor onder de kerstboom: Artichoke Tales

Uitverkoop, ook bij de boekhandels, en dan vind je wel eens wat. De Zesde Clan stuitte op de grafische roman Artichoke Tales. Het verhaal is een combinatie van fantasy en familiesaga, inclusief de voor het fantasygenre gebruikelijke kaart van de wereld en een stamboom. De auteur, Megan Kelso, ontving vele prijzen voor haar kortere strips. Dit is haar eerste lange werk.

Artichoke Tales vloeide voort uit een van die kortere stripverhalen, vertelde Kelso in een interview:

When I was self-publishing my comic book “Girlhero,” I think it was issue #5, I did a story with the artichoke people. It was a ten page story – it was pretty short. That story came from just a doodle that I started doing one summer. If I was talking on the phone, I kept drawing these artichoke-head people. They looked like the little sidekick of the Jolly Green Giant, Sprout. I just kept drawing these little cartoons and I reached this point where I thought I really want to do a story about these people.

Diverse verhuizingen, een zwangerschap en een aantal tussendoor projecten later, en voilà, Artichoke Tales verscheen na tien jaar hard werken. Centraal in het verhaal staat de figuur van Brigitte. Het meisje werkt in de apotheek van haar oma en heeft veel geleerd over kruiden en geneeswijzen. Dat is maar goed ook, want er woedt al jaren een oorlog tussen het noordelijke en het zuidelijke deel van het land, en de slachtoffers aan beide zijden zijn ontelbaar.

Brigitte’s leven wordt overhoop gegooid als op een gegeven moment Adam, een soldaat van het noordelijke kamp, haar dorp bereikt. De twee raken verliefd op elkaar, maar uiteraard gebeurt er daarna vanalles waardoor ze van elkaar gescheiden worden. Anders zou het verhaal snel uit zijn Brigitte besluit op onderzoek uit te gaan. Hoe moet ze omgaan met die relatie met Adam, hoe zit het nou met die oorlog tussen Noord en Zuid? Al snel blijkt dat haar oma meer weet dan ze eerst deed voorkomen. Het persoonlijke blijkt politiek, en de oorlog heeft verstrekkende gevolgen voor alle betrokkenen.

Megan Kelso in haar atelier.

Meer lezen? Zie deze recensie, en deze, en deze. Zelfs de New York Times besteedde aandacht aan deze graphic novel. Artichoke Tales is een uitgave van Fantagraphics Books en kost in Nederland 21 euro.

 

Mannen en hun angst voor een feministische dialoog

Toeval of niet? Heeft de Zesde Clan net een fel stuk getikt over de neerbuigende verhalen over vrouwen die geheel vrijwillig zelf kiezen voor onbetaald toiletten schoonmaken thuis, komt er een prachtig stuk van de mannelijke feminist Hugo Schwyzer. In de V.S. een bekende spreker, universitair docent, en medewerker van het Good Man Project. Deze laatste activiteit heeft hij echter neergelegd omdat er binnen de mannenbeweging steeds meer een sfeer ontstond van ‘boze feministen doen naar tegen mannen’. Iets waar de Zesde Clan ook op gezette tijden van wordt beticht. Net als de Zesde Clan wijst ook Schwyzer deze ‘ o wat doen die feministen naar’ houding af.

Schwyzer stopte nadat een leider van het mannenproject in eigen artikelen en Twitterberichten feministische opiniemakers neerhaalde als vijandige vrouwen die mannen verbaal in elkaar zouden slaan. Zonder met echte argumenten te komen. Toen vrouwen kritisch reageerden, sprak de site al snel van The Wrath of the Feminists, een taalgebruik waarbij apocalyptische beelden opdoemen, van schuimbekkende dragonders die met opgeheven zwaard op je af stormen etc. Het is oorlog! Die enge wijven zijn aan de winnende hand! Mannen, zoek dekking!!!

(Terzijde: in het echte leven is het eerder andersom. Een vrouw schrijft iets op internet en wordt stelselmatig, aantoonbaar en bewijsbaar bedolven onder de shit van internettrollen. Dat is nog eens intimidatie, inclusief bedreigingen en oproepen tot het verkrachten van de schrijfster. Ook dit geweld houdt vrouwen tegen om zich te uiten. Zie verder: men call me things)

Schwyzer, en met hem andere kritische geesten, zien iets heel anders. Zij herkennen in het vrouwen behandelen mannen zo naar-verhaal van het Good Men Project de retorische truc van gaslighting. Dat is een term om te omschrijven dat iemand hem onwelgevallige argumenten onder de tafel probeert te vegen, te neutraliseren, door de ander af te schilderen als overgevoelig en/of hysterisch. Zo, ze is te boos naar onze smaak, haar toon is verkeerd, ze is gek! Klaar, discussie gesloten. Schwyzer ziet dit terug bij zijn inmiddels ex-collega’s van het Good Man Project en moet er niks van hebben:

There’s a conscious purpose to this sort of behavior.  Joking about getting pelted (or putting on the football helmet) sends a message to women in the classroom – and online: “Tone it down.  Take care of the men and their feelings.  Don’t scare them off, because too much impassioned feminism is scary for guys.”  And you know, as exasperating as it is, this kind of silencing language almost always works. Time and again, I’ve seen it work to silence women in the classroom, or at least cause them to worry about how to phrase things “just right” so as to protect the guys and their feelings.  It’s a key anti-feminist strategy, even if that isn’t the actual intent of the men doing it — it forces women to become conscious caretakers of their male peers by subduing their own frustration and anger.   It reminds young women that they should strive to avoid being one of those “angry feminists” who (literally) scares men off and drives them away

Inderdaad.Het is een van de redenen waarom het feminisme zo’n slecht imago heeft gekregen en waarom je zo vaak van een vrouw hoort ‘ik ben geen feministe hoor, maar…’ en dan volgt er iets wat superfeministisch is, zoals de eis om hetzelfde salaris te ontvangen voor hetzelfde werk. Anno 2011 nog steeds geen vanzelfsprekendheid, niet in Nederland en niet daarbuiten.

De strategie is extra naar omdat iemand die bepaalde privileges heeft, dat zelf niet altijd ziet. Degene die buiten gesloten werd, ziet de ongelijkheid echter des te scherper. Dat heeft gevolgen voor discussies over feminisme, signaleert Schwyzer:

…when men and women argue about gender justice, women are more likely to have insights that men have missed.  Here’s the basic axiom: power conceals itself from those who possess it. And the corollary is that privilege is revealed more clearly to those who don’t have it.  When a man and a woman are arguing about feminism – and the women involved happen to be feminists and the man happens to be an affluent white dude – the chances that he’s the one from whom the truth is more obscured is very high indeed.

Schwyzer ziet een uitweg. Het tegenovergestelde van een man is naar zijn mening niet een vrouw, maar een jongen. Volwassen mannen moeten wat hem betreft ophouden zich kinderachtig en verongelukt te gedragen, en hun verantwoordelijkheid nemen. Alleen dan kunnen ze loskomen van de ‘enge feministen zeggen nare dingen’ mentaliteit:

I believe we live in a culture where too few adult males assert the grown-up virtues of self-control, responsibility, and manifested empathy.  Being “manly” is less about traditional machismo than it is about what the Apostle Paul calls the putting away of childish things.  And one of those childish things adult men put away is the need to deflect, belittle, or exaggerate women’s anger.

Wat zal 2012 een prachtig jaar worden, als meer mannen deze volwassen houding aan kunnen nemen. Kritisch naar zichzelf kijken, kritisch opletten hoe ze vrouwen behandelen, niet verkrachten, niet slaan, en eens een keer luisteren naar wat een vrouw zegt, omdat de kans groot is dat als het gaat om gender en machtsverschillen, zij daar meer over weet dan hij. Dan kunnen we de idealen van de Man Vrouw Maatschappij van Joke Smit en collega’s ook uit de schuur halen, afstoffen en glimmend en wel in onze huiskamer zetten, naast de kerstboom, zodat iedereen er plezier aan beleeft.

Fijne en vredige kerstdagen allemaal!

 

Wat nou, vrije keuze?

Om de zoveel tijd hoor je het weer. Een verhaal in de trant van ‘Vrouwen kunnen tegenwoordig doen wat ze willen, en als ze iets niet doen is dat omdat ze er zelf vanaf zien. Ze willen gewoon niet.’ Het is de achtergrond van behoorlijk wat artikelen over bijvoorbeeld de manier waarop vrouwen gezin en werk proberen te combineren, of hun beroepskeuze. Het is een en al vrijheid blijheid in dit type verhaal. Erger, het geldt inmiddels als leidraad voor het beleid van de huidige regering.Maar het probleem is dat deze verhalen een mythe zijn. Ze klinken wel logisch, maar denk je even na dan schitteren de enorme gaten in de logica je tegemoet.

Nederland is absoluut niet uniek. De discussie over vrouwen en vrije keuze brak onlangs ook weer los op een Amerikaanse site, Techcrunch, waar iemand de oproep deed om te stoppen met vrouwen stimuleren zelf een onderneming te starten. Als vrouwen niet willen, laat ze dan, is de strekking van haar verhaal. Dit leidde tot scherpe reacties. Want als het gaat om wat vrouwen willen, is het opvallend hoe snel de keuzes veranderen zodra de omgeving dat toelaat.

Neem het recht om te stemmen. Vrouwen wilden dat recht helemaal niet hebben, wist onder andere een Amerikaanse vereniging tegen stemrecht voor vrouwen. (Nou, vooruit, negentig procent wilde het niet. Die andere tien procent, die zou het verhaal maar ingewikkeld maken.) Totdat het vrouwenkiesrecht er eindelijk na veel strijd door kwam, en vrouwen opeens massaal naar de stembus gingen. In de V.S., en ook in Nederland verliepen de ontwikkelingen volgens dit patroon.

Terug in de huidige tijd: De Geus heeft onder andere zoveel hoon over zich heen gekregen, toen hij beweerde dat de vrouwenemancipatie nu wel klaar was, omdat die emancipatie totaal niet voltooid is. Het lijkt een spel van gelijke kansen, maar ondertussen worden de kaarten overal op de wereld geschud in het nadeel van vrouwen. Besloten achterafkamertjes-politiek houdt vrouwen weg van posities als hoogleraar, Hollywood meet met twee maten, vrouwen krijgen nog steeds minder salaris voor hetzelfde werk, de vanzelfsprekende manier waarop de man als norm wordt gepresenteerd, (en het effect daarvan op vrouwen), en ga zo maar door.

Het is ook bijzonder verdacht hoe je in Nederland duizenden stelletjes met kinderen door elkaar husselt en heej, presto, toevallig rolt er massaal een anderhalf verdienersmodel uit. Toevallig is het daarbij bijna altijd de vrouw die de meeste onbetaalde zorg combineert met de halve baan uit dit model. En als ze werkt terwijl ze kinderen heeft, is het volautomatisch haar salaris waar het gezin de kinderopvang van betaalt, zodat daarna al even automatisch de discussie begint ‘schat, waarom zou je je parttime baan aanhouden als al het geld toch naar de crèche gaat.’

Is dat echt puur en alleen omdat vrouwen geheel zelfstandig voor dit soort situaties kiezen, zonder druk vanuit de omgeving, zonder belastingwetten die bepaalde economische prikkels afgeven, zonder werkgevers die een bepaalde mentaliteit vertonen? Als het gaat om betaald werk en zorg combineren geven mannen niet voor niets aan dat ze aarzelen om minder uren te werken. Ze zijn (waarschijnlijk terecht) bang dat het dan gedaan is met hun loopbaan als zij degene zijn die parttime gaan werken.

Kortom, wat nou vrije keuze. Stop met geloven in een rechtvaardige wereld. Lees eens het boek van Anna Fels over vrouwen en ambitie. Mensen die beweren te weten wat vrouwen zelf willen, en doen alsof iedereen op basis van een gelijke uitgangspositie vrij kan kiezen, zouden er goed aan doen breder te kijken dan hun neus lang is. Want:

The point is that “what women want” changes over time. What people want changes over time. Because what we want is hugely driven by social norms and massive cultural shifts and all sorts of things that may seem biological at the time but turn out not to be.

Zo. Dat moest er even uit. Dank voor uw aandacht.

Feministing begint serie over vrouwenstudies

Overal ter wereld bestaan universiteiten met een faculteit vrouwen- of genderstudies. Helaas is soms wat onduidelijk hoe hun onderzoeken actuele discussies kunnen voeden, signaleert de feministische website Feministing. Om de link tussen universiteit en dagelijks leven duidelijker te maken, begon de site met een serie. Op gezette tijden interviewen redacteuren van de site een wetenschapster en vragen hem of haar: wat doe je, en wat betekent je werk voor kwesties die nu spelen in of rondom de feministische beweging?

Kate Eichhorn.

Kate Eichhorn heeft de eer om de eerste aflevering te verzorgen. Zij heeft de primeur in de serie The Scholarly Feminist. Eichhorn is een assistant-professor bij Cultuur en Media Studies bij de  New School for Liberal Art. Op dit moment houdt ze zich bezig met feministische archieven. Ze rolde bijna vanzelf in dit onderwerp, omdat ze bijna ongemerkt zelf een hele verzameling op had gebouwd met uitingen van de transgender- en ‘ queer’  tegencultuur. Ze wilde haar archief graag onderbrengen op een veilige plek, en kwam er toen achter dat ze niet de enige was die de geschiedenis veilig wilde stellen:

It was quite amazing to me that a zine produced by fifteen-year-old queer girl in 1994 in a print run of 30 or so copies could find its way, only a decade later, to a rare book library half way across the continent. There’s no history of such girls’ voices being remembered or valued, so how were their zines suddenly showing up in rare book libraries and archives? That’s where this project begins—I was interested in exploring why women of my generation, women who grew up during the second wave feminist movement—had not only carefully collected the documentary traces of their activism and cultural production but were, only a decade later, donating their collections to established archives.

Die drang om de geschiedenis vast te leggen en veilig te bewaren is op zichzelf een studie waard, maar Eichhorn vindt het ook belangrijk hier aandacht aan te besteden, omdat de media steeds opnieuw artikelen schrijven over een kloof tussen de generaties. Zure verhalen over conflicten tussen feministen van het eerste, tweede en derde uur zijn even talrijk als de rapportages die al zo’n jaar of dertig hoopvol verklaren dat het feminisme nu toch echt dood is.

Nou nee. Eichhorn’s onderzoek toont juist aan dat vrouwen hun best doen om de fakkel aan elkaar door te geven. Net als in Nederland. We hebben hier onder andere Aletta, het instituut voor Vrouwengeschiedenis (voorheen IIAV), waar alles bewaard wordt wat te maken heeft met de vrouwenbeweging in de breedste zin van het woord. Iedereen kan hier originele materialen inzien en toegang krijgen tot het verleden.

Enfin, Feministing is van plan in ieder geval tweewekelijks een feministische wetenschapster te interviewen. De moeite waard om af en toe een kijkje te nemen. De Zesde Clan houdt het ook in de gaten en besteedt aandacht aan interviews die onze aandacht trekken. Enjoy!

Batwoman laat zien hoe het wel kan

Prachtige stijlvolle tekeningen? Check. Complexe personages? Check. Een sterke vrouw in de hoofdrol? Check. Na alle terechte ophef over de Bimboficatie van superheldinnen bij DC Comics laat Batwoman: Elegy zien hoe het moet.

In afwachting van de Batwoman reeks van DC Comics geeft Elegy lezers alles wat ze nodig hebben om bekend te raken met het personage, haar achtergrond en situatie. Batwoman/Kate Kane bevecht misdadigers en haar eerste vijand is een waanzinnige vrouw die denkt dat ze Alice is, van Alice in Wonderland. Ze geeft leiding aan een misdaadorganisatie. Batwoman is uiteraard de enige die haar kan stoppen.

Tussen dit verhaal door leren lezers het ‘gewone’ leven van Kate kennen. De tekenstijl laat dit ook zien. Kate in haar dagelijks leven krijgt heldere lijnen en conventionele panelen. Als ze echter als Batwoman optreedt, krijgen de tekeningen een gelaagdheid en detaillering, en zie je geen normale vakjes meer maar panelen die door elkaar lopen of de vorm hebben van een vleermuis.

Onder andere The F-word is zeer lovend over deze nieuwe uitgave:

It sounds like hyperbole to call this the best art in a superhero comic I’ve ever seen, but it really is a contender. [...] If you’ve never read a comic before, then Williams’ complex and unconventional layouts may make it difficult to follow, but don’t let that deter you from this example of what superhero stories are at their best: stories of outstanding, brave people who put on a mask and cape because that’s the way they find to serve humanity.

Amerikaanse mannen verkrachten mannen en vrouwen

Het is officieel: jaarlijks krijgen naar schatting 1,3 miljoen Amerikaanse vrouwen te maken met verkrachting, maar nog niet de helft van deze misdaden leidt tot een officiële aangifte. Verder meldden 20%, van alle ondervraagde vrouwen dat zij tijdens hun leven te maken kregen met verkrachting of een poging daartoe. De daders zijn bijna altijd mannen, zoals (ex-)partners, bekenden, familieleden. Deze heren vergrepen zich in ruim 40% van de gevallen aan een vrouw als ze nog een meid was van jonger dan 18 jaar.

Vertegenwoordigers van de overheid die betrokken zijn bij het onderzoek, tonen zich geschokt door de uitkomsten. Hetgeen webmagazine Jezebel verleidde tot uitspraken van het type ‘ ja, duh’:

Did none of the shocked attend a freshman anti-rape seminar in college? [...] If we can’t even bother to remember that rampant unreported sexual assault is a problem, then how are we ever going to fix it?

Voor wie nu gaat roepen ‘en de mannen dan’? Vooruit dan. Ja, een op de 71 mannen heeft ook te maken gekregen met verkrachting of een poging daartoe. Dat is erg. Ook bij hen was de dader bijna altijd een man. Opvallend detail: mannen worden vooral het slachtoffer als jong kind van onder de tien jaar oud. Nog een opvallend feit: 5% van de mannen meldt dat iemand anders hen dwong een vrouw tegen haar wil te penetreren. Zij waren dus dader en slachtoffer tegelijkertijd.

Interessant terzijde: ook Nederland boog zich de afgelopen tijd over geweld, waaronder seksueel geweld. Ook hier bleek dat met name vrouwen slachtoffer worden. De dader is bijna altijd man, en op z’n minst een bekende van de vrouw. Vaak ging het om de partner, ex-partner, of vriend. Exacte getallen en percentages verschillen van de situatie in de V.S., maar de principes zijn helaas vrijwel identiek….

Ondertussen zijn de resultaten van het grootschalige Amerikaanse onderzoek nog niet binnen, of de schandalen buitelen al weer over elkaar heen. Met de feestdagen in aantocht krijgen vrouwen opnieuw de schuld van hun verkrachting. Hadden ze maar geen alcohol moeten drinken, weet je wel. Over de dader geen woord. Het zou fijn zijn als die eens kritiek krijgen. Ze plegen namelijk een misdaad.

Verder leek corpsballen van de universiteit van Vermont een leuk idee om een lijst te laten circuleren met als titel: ‘als je willekeurig wie kon verkrachten, wie zou dat dan zijn’. Dit onderdeel van de verkrachtingscultuur kwam op de volgende manier aan het licht:

…now that the survey has been leaked to the interwebs–apparently because a new member accidentally emailed it to his teaching assistant (ouch!)–they’re finding out it’s not ok–and fast.

Dus ze zijn niet alleen seksistisch maar ook nog eens dom. Dat beloofd wat voor de toekomst.

Spies slaagt voor ‘examen sociale vrouw’

Woest was P.H. Donner, toen in de aanloop naar zijn langverwachte benoeming bij de Raad van State journalisten hem vroegtijdige felicitaties aanboden. Het was allemaal niet waar, alles lag nog open, benadrukte ook premier Rutte. Helaas, steeds meer mensen trappen daar niet meer in. Het enige positieve aan de affaire rondom de CDA minister is dat de regeringsploeg er een vrouw bij krijgt, CDA prominent Liesbeth Spies.

Liesbeth Spies, de nieuwe minister van Binnenlandse Zaken.

Het is een opvallende tegenstelling. Waar velen de benoeming van Donner weghonen als een schandalige vertoning, en uitlekte dat zelfs de Koningin twijfelde, komt Spies vooralsnog terecht in een warm bad. Terwijl ook zij als enige benaderd werd voor de post van minister van Binnenlandse Zaken. Ze is de juiste vrouw op de juiste plaats, en toekomstige collega’s roemen haar als een deskundige en aimabele politica.

Veel mensen hebben hoge verwachtingen van haar. De Volkskrant speculeerde meteen of Spies nu ook lijsttrekker van het CDA kan worden. Wie weet kan zij de partij uit de huidige politieke malaise halen. Daarnaast hopen onder andere de vakbonden dat ze met Spies kunnen praten, want met die starre Donner viel niks te beginnen:

Vakbond Abvakabo FNV laat in een eerste reactie weten te hopen dat Spies als nieuwe onderhandelaar over de rijks-cao, de onderhandelingen vlot kan trekken. Onderhandelaar Jan Willem Dieten van de ambtenarenbond wil snel met de nieuwe minister aan tafel, laat hij weten. Ook CNV Publieke Zaak hoopt snel met Spies overeenstemming te bereiken over een nieuwe cao. ‘Met Donner was blijkbaar geen akkoord te bereiken, niet over het salaris en niet over de werkgelegenheid. We hopen dat dit met de nieuwe minister wel kan,’ aldus een woordvoerder van de bond.

Opvallend bij alle positieve berichtgeving is de nadruk op haar sociale kwaliteiten. Ze is niet alleen deskundig, maar ook aimabel. Meer, de Volkskrant schreef: ,,ze was de schouder waarop haar fractiegenoten bij tijd en wijle konden uithuilen.” En: ”Spies heeft geen uitgesproken profiel binnen de partij, geldt niet per se als links of rechts. Vrienden en vijanden zijn positief over haar. Ze roemen haar als ‘ontspannen politicus’ die ‘de mensen bij elkaar houdt’. Bovendien doet ze dat ‘met een glimlach’.

Dit zijn bij uitstek eisen die aan vrouwen gesteld worden. De man is van het bouwen, veroveren, en doen, en vrouwen horen zich bezig te houden met emoties en relaties. Spies doet dit bekwaam, signaleren de media. Ze is sociaal vaardig, ze glimlacht, ze troost mensen en houdt de boel bij elkaar. Dat het voor een vrouw in een machtspositie erg belangrijk is om aan deze verwachtingen te voldoen, blijkt wel als vrouwen zakken voor dit examen. Dan zijn ze een hysterische bitch, een boze heks.

Neem SP-politica Agnes Kant. Kant had een andere uitstraling. Haar publieke optredens vielen slecht. Ze was te fel. Boos. Hysterisch. Hard. De media sabelden haar neer. Daarbij deinsde onder andere de NOS er niet voor terug om bepaalde scherpe uitspraken die Kant zou hebben gedaan, woord voor woord te verzinnen. Toen ze tenslotte opstapte als lijsttrekker van de SP leidde NRC Next dat bericht in met de woorden ‘geen geschreeuw meer tijdens lijsttrekkersdebatten’. Een boze schreeuwende vrouw is eng, weg met haar!

Agnes Kant: te agressief.

Wat Kant overkwam is de duistere keerzijde van de complimenten die Spies op dit moment krijgt. Ze doet het goed, maar o wee als ze steken laat vallen. Dan kan ze de Kant-behandeling verwachten. Het is te hopen dat Spies goed blijft navigeren. Want de speelruimte voor vrouwen met macht is zeer beperkt:

It appears that the acceptable scripts for women in powerful public political roles are still rigidly defined and easy to violate—by being too “pushy” or too “soft,” too “strident” or too accommodating, too sexless or too sexual. It seems all too easy for women leaders to run afoul of their constituents or their colleagues by deviating from the narrowly-defined set of behaviors in which cultural femininity overlaps with leadership. [...] If women are to claim their share of leadership positions, and to operate effectively within such positions, women and men must be aware of these differential expectations, know how they affect both leaders and constituents, and understand what responses may be useful.

Vandaar dat de Zesde Clan hier graag over schrijft. Bewustwording is cruciaal. We blijven de regering Rutte volgen. En zijn zeer benieuwd wat Spies en haar collega’s de komende tijd gaan doen.

Vrouwen roeren zich in gamesindustrie

Eerst het goede nieuws. Wat hebben Uncharted 3, Gears of Wars 3 en Deus Ex-Human Revolution met elkaar gemeen? Deze blockbusters onder de computerspelletjes zijn mede geschreven door vrouwen. Nadat eerder al bleek dat vrouwen bijna de helft van het aantal spelers uitmaken, krijgen ze dus langzaam ook meer invloed als makers van games. Dan het slechte nieuws: de gamesindustrie is desondanks nog steeds een mannenwereld. Vrouwen maken in Engeland slechts 4% uit van het aantal werknemers. Nederland doet het met bijna negen procent vrouwen iets beter.

The Guardian maakte een rondgang langs vrouwen die werkzaam zijn in de gamesindustrie. Dat zo’n rondgang mogelijk is, is winst, want lange tijd kon je vrouwen zelden aantreffen in deze sector:

Mitu Khandaker, who started programming at the age of 12 and now runs her own indie development studio, Tiniest Shark, redits “a complicated mix of marketing, early arcade culture, and deep-seated cultural expectations” for the status quo. “There are a lot of things in games that women can point to and go ‘this isn’t for me’, whether that’s eye-rollingly sexualised female characters, or just the openly misogynistic attitudes to be found within many gaming communities.”

Ingewijden vertelden de Guardian dat zij het merken als vrouwen mee ontwerpen aan games. Net als in allerlei andere sectoren merken bedrijven ook hier weer dat gemengde teams beter presteren. In de krant noemen ze met name dat spelletjes met vrouwen erbij originelers verhaallijnen krijgen en beter uitgewerkte personages. Ook is de kans op een bijzonder en onconventioneel ontwerp groter. Zoals Flower, waarbij de speler een briesje controleert en daarmee bloemen en zaadjes mee kan nemen.

Helaas zijn teams met vrouwen erin een zeldzaamheid in Engeland. Na een piek in 2006 halveerde het aantal vrouwen en viel terug naar een schamele vier procent in 2010. En Nederland? De sector groeit snel. Het aantal bedrijven nam in vijf jaar tijd toe van zeventig in 2006 naar 160 ondernemingen vorig jaar. Het gaat daarbij echter nog wel vaak om kleine bedrijfjes van maximaal vijf mensen, die soms letterlijk op zolderkamertjes spelletjes in elkaar knutselen.

Hoewel Nederland het beter doet dan Engeland, is ook in ons land ruim negentig procent van deze werknemers een man. Ook hier geven ingewijden argumenten op het gebied van beeldvorming en cultuur:

Studiohoofd Ard Bonewald moet even nadenken als we hem vragen waarom ook bij hen zo weinig vrouwen werken. “Ik denk dat het nog gezien wordt als een echt beta-vak. Jonge vrouwen denken niet snel bij een gamesopleiding ‘Hé tof!’ Ik denk dat het over een tijd wel verandert, als games meer geaccepteerd zijn. [...]Wat ook meespeelt is dat de meeste games die in de media komen shooters zijn, of racegames. Natuurlijk zijn er ook vrouwen die daarvan houden, maar de massa toch niet. Ze zullen daarom ook niet zo snel voor een gamesopleiding kiezen.”

The Guardian verwacht, net als Bonewald, dat er een cultuuromslag nodig is. Die lijkt al aan de gang. Nintendo veroorzaakte een paar jaar geleden volgens The Guardian voor een omwenteling door zich minder te richten op traditionele schietspelletjes, en meer op collectieve ervaringen zoals samen sporten en samen zingen. Door games als Angry Birds kwamen steeds meer consumenten er bovendien achter dat je geen spelcomputer hoeft te kopen. Je kunt gewoon gamen op je mobiele telefoon. Dat werkt drempelverlagend en zorgt ervoor dat steeds meer mensen inzien dat iedereen iets kan met games.

The Help en Bridesmaids halen nominaties binnen

Vijf nominaties voor een Golden Globe en vier nominaties bij de Screen Actors Guild (SAG). The Help doet het tot nu toe goed in het circuit. Ook Bridesmaids viel in de smaak bij SAG leden en kreeg twee nominaties, onder andere voor beste ensemble film. Blijkbaar levert het tot nu toe geen schade op als actrices het beeld bij een film domineren, concludeert Women&Hollywood voorzichtig.

Scene uit The Help.

De vijf nominaties voor een Golden Globe leidden tot vreugde bij de regisseur en de cast van The Help, een film over de enorme kloof tussen blanke gezinnen en hun zwarte hulpen in het racistische zuiden van de Verenigde Staten. Vanwege het beladen onderwerp kwam er echter ook al vrij snel kritiek op deze nominaties:

Since none of the nods are for “least accurate,” “most sugarcoated depiction of African-American history” or “best effort to be offensive,” it’s safe to say that members of the Association of Black Women Historians weren’t asked to cast a vote. Earlier this year they wrote an open letter to fans of The Help, arguing that it distorted, ignored and trivialized the experiences of black domestic workers.

Bridesmaids toont dezelfde mix van optimisme en tegenslag. De producers van deze film over, inderdaad, bruidsmeisjes die in de aanloop naar het huwelijksfeest in allerlei bizarre situaties terecht komen, zien in de SAG nominaties een voorproefje van de Oscars. De stem van de Screen Actors Guild leden weegt namelijk zwaar bij de stemming welke films zo’n beeldje verdienen.

Tegelijkertijd beginnen er echter berichten te circuleren dat een vervolg er waarschijnlijk niet in zit. Chris O’Dowd, de mannelijke hoofdrolspeler, zei onlangs:

he is surprised that a follow-up to the hugely popular comedy has not yet been greenlit. “There’s no word yet,” he informed the Daily Star. “You’d think someone would want to take it on but I’m not sure.”

Webmagazine Salon is een stuk optimistischer, en dat was in september dit jaar. Nog voor de nominaties dus. Het blad sprak met Linda Obst, een invloedrijke producente die de ins en outs van Hollywood zeer goed kent. In een interview gaf zij aan:

It came at a moment when [...] women’s projects were dying everywhere. That’s why the opening of “Bridesmaids” was so critical for every woman in features, why its success was attended with such profound interest by every woman writer, producer and director in town. [...] There are suddenly projects for women! I’m pitching one right now that is a female-based comedy and people are really responsive to it. And then my directing debut, which was dead in the water at New Line, went from having no momentum to having momentum, the weekend right after “Bridesmaids” opened. “Bridesmaids” meant that the idea of being able to make a movie about women was resuscitated.

Enfin, even afwachten of de nominaties daadwerkelijk leiden tot prijzen. En dan op naar de Oscars….

Nieuwsronde

Leven we echt in 2011? Je zou het niet denken als je hoort dat vrouwen wegens hekserij vermoord worden. En in India kun je meisjes wel  een goede opleiding en zelfvertrouwen geven, maar wat doe je als de samenleving aan dit soort vrouwen geen enkele ruimte biedt? De Globe and Mail schreef een lange reportage over dat dilemma. Oh, en België ziet liever geen dikke vrouwen in het parlement. Dat en meer in deze nieuwsronde.

Protesten in Italië. Vrouwen zijn de machocultuur zat.

• Slecht nieuws uit Saoedi Arabië. Plaatselijke autoriteiten onthoofdden een vrouw op beschuldiging van hekserij. Volgens De Standaard overkwam dit in september ook al een andere vrouw, in de stad Medina.
• Musharar meisjes behoren in India tot de kaste van de onaanraakbare. Ze zijn het laagste van het laagste. De Globe and Mail bezocht een school waar deze meisjes kennis maken met een andere houding. Ze krijgen een opleiding, merken dat ze iets kunnen, dat ze iets waard zijn. Maar wat dan? India is pas echt veranderd als er ook iets veranderd voor deze meisjes, tekent de krant op.
• Vrouw en in de politiek actief zijn? Dan kun je maar beter voldoen aan het schoonheidsideaal, merkte de Belgische parlementariër Maggie de Block. Omdat ze te dik is hekelen mensen haar al wekenlang. De commentaren zijn buitengewoon vijandig.
• De Amerikaanse president Obama negeerde wetenschappelijke feiten en verwierp een voorstel om de morning after pil zonder restricties beschikbaar te stellen aan meiden jonger dan zeventien jaar. Ook al blijkt uit cijfers en feiten dat dit veilig is, Obama wilde er niet aan want hij zou niet willen dat zijn eigen dochters in de apotheek aan deze pillen kunnen komen. Commentatoren zijn woest dat Obama op basis van dit soort subjectieve onzin miljoenen vrouwen in de kou laat staan. Het is een en al ‘ vader weet het ‘t beste’. Een minachtende en paternalistische houding. Bah!
• Overal in de wereld gingen vrouwen de straat op. Italiaanse vrouwen lieten massaal hun afkeer blijken voor het macho macho klimaat in hun land, Engelse vrouwen protesteerden met een ‘Muff March’ tegen de pornoficatie van vrouwen in de bimbocultuur, mannen en vrouwen in Jeruzalem protesteerden tegen orthodoxe Joodse gemeenschappen die vrouwen uit de openbaarheid willen weren, en Libische vrouwen eisen hun plek op na de revolutie.

Verkrachters en mannenbladen spreken dezelfde taal

‘Meiden zijn als plasticine, als je ze opwarmt kun je met ze doen wat je wilt’. Snel, wie zei dit, een veroordeelde verkrachter of een journalist van een mannenblad? Veel mensen wisten het niet, merkten onderzoekers van de Middlesex University. Ze gokten vaak maar wat en konden geen onderscheid maken tussen de verschillende uitspraken.

De onderzoekers schrokken van de uitkomsten van hun studie. Als mensen te horen kregen wie wat had gezegd, namen mannen afstand van de uitspraken van de verkrachters. Als ze de bron echter niet kenden werd het een heel ander verhaal:

Dr Horvath, lead researcher from Middlesex University, said: “We were surprised that participants identified more with the rapists’ quotes, and we are concerned that the legitimisation strategies that rapists deploy when they talk about women are more familiar to these young men than we had anticipated.”

Het hoofd van het onderzoek betwijfelt of redacteuren van mannenbladen alert genoeg zijn op het effect van hun verhalen

Miranda Horvath, is concerned that lads’ magazine editors are not working hard enough to moderate the content of their magazines: [...]  These magazines support the legitimisation of sexist attitudes and behaviours and need to be more responsible about their portrayal of women, both in words and images. They give the appearance that sexism is acceptable and normal – when really it should be rejected and challenged.

Zelf proberen? Webmagazine Jezebel zette de in het onderzoek gebruikte uitspraken op een rijtje. De uitkomsten staan in kleine lettertjes onderaan het artikel, dus scherm dat even af terwijl je probeert de meningen van verkrachters te onderscheiden van het taalgebruik in zogenaamde lads mags. Benieuwd hoe ver je komt.