Wetenschappers pleiten voor Photoshop waarschuwing

‘Waarschuwing, deze foto is opgeleukt tot niveau 5′. Dat zou zomaar een etiketje kunnen zijn bij foto’s van beeldschone mensen in glossy bladen als het aan wetenschappers ligt. Het waarschuwingslabel kan mensen bewust maken van de manier waarop de media beelden manipuleren en onmogelijke schoonheidsidealen opleggen aan lezers en kijkers, hoopt onder andere Hany Farid, een professor in de computerwetenschappen bij de universiteit van Dartmouth.

Sunny Bergman, voor en na.

Photoshop kan vanalles. Op niveau 1 kan het gaan om kleuren wat scherper maken, de huid wat gladder, en een klein moedervlekje wegwerken. Op niveau 5 zit je op het niveau van science fiction: compleet gewijzigde beelden die weinig meer van doen hebben met de originele persoon. Tailles insnoeren, buikjes weghalen, nekken verlengen, en een onaardse gloed op de huid. (De Zesde Clan stelt voor om hier een zesde niveau aan toe te voegen: de categorie  Photoshop Disasters, voor als het echt hilarisch wordt).

Zulke aangepaste foto’s doen iets met je als je er dagelijks duizenden van consumeert. De American Medical Association nam eerder dit jaar richtlijnen aan om adverteerders ertoe te bewegen foto’s niet zodanig te bewerken dat ze aanleiding geven tot onrealistische schoonheidsidealen of onhaalbare ideëen over hoe je lichaam eruit zou moeten zien. Want uit talloze onderzoeken blijkt steeds opnieuw dat mensen onzeker worden, een groter risico lopen op eetstoornissen, en een verstoord lichaamsbeeld kunnen krijgen als ze gebombardeerd worden met zoveel kunstmatige schoonheid.

In Nederland houdt onder andere Liesbeth Woertman zich met dit soort kwesties bezig. Zij merkt:

De range van hoe vrouwen eruit kunnen zien, wordt steeds verder versmald. Tegelijkertijd wordt de suggestie gewekt dat je dat beeld kunt realiseren door de juiste producten te gebruiken. Als je maar bepaalde crèmes smeert, vijf liter water per dag drinkt, sport, dieet, dan komt dat ideaalbeeld vanzelf binnen bereik. Als je dat niet voor elkaar krijgt, is dat jouw individuele falen en schuld. Als de ideaalbeelden zo perfect zijn, kun je alleen maar verliezen.

Betrokkenen bij het initiatief van de waarschuwingslabels benadrukken in de New York Times overigens dat het niet de bedoeling is Photoshop te demoniseren:

“We’re not trying to demonize Photoshop or prevent creative people from using it. But if a person’s image is drastically altered, there should be a reminder that what you’re seeing is about as true as what you saw in ‘Avatar,’ ” the science-fiction movie with computer-generated actors and visual effects.”

Inkomenspolitiek maakt voorkeuren duidelijk

Zelfstandige vrouwen zonder partner hebben in Nederland het nakijken. Vanwege het inkomensbeleid van de regering is hun reële inkomen óf gestagneerd, of zelfs 4% erop achteruit gegaan. Alle andere huishoudtypen gaan er in inkomen juist op vooruit. Dat blijkt uit een doorlichting van het inkomensbeleid van de Nederlandse regering over de periode 2002-2008.

Het ministerie van sociale zaken en werkgelegenheid liet het eigen beleid doorlichten en publiceerde de resultaten eind oktober. De kern van het verhaal staat op pagina 39 van het rapport. Per huishoudtypen geeft de studie hier de CBS gegevens van de reële inkomensontwikkeling tussen 2002 en 2008. Dan zie je dat zelfs als alles vergelijkbaar is, er een verschil optreedt tussen zelfstandig levende mannen en vrouwen, in het nadeel van vrouwen:

• alleenstaande man tot 65 jaar: 3% inkomensontwikkeling
• alleenstaande man ouder dan 65: 9%
• alleenstaande vrouw tot 65 jaar: 0%
• alleenstaande vrouw ouder dan 65: 6%

De zelfstandige vrouw heeft alleen baat bij inkomenspolitiek als ze in de categorie senioren valt. Kijkend naar de andere cijfers uit de grafiek op pagina 39 hebben vooral stelletjes en klassieke gezinnen met een kostwinner baat bij het inkomensbeleid van de regering.  De enige uitzondering is de alleenstaande ouder, meestal een moeder, met jonge kinderen. 

 

De inkomensontwikkeling van dit type eenoudergezinnen laat echter een veelzeggend patroon zien. Zolang de kinderen onder de 18 zijn heeft zo’n alleenstaande moeder niets te vrezen. Die krijgt een geheel eigen aanrechtsubsidie van de overheid als ze thuis voor kinderen blijft zorgen.Wordt het eerste kind meerderjarig, dan gaat het inkomen er juist 4% op achteruit. 

 

Werk zoeken heeft alleen zin als het goed betaald is. Een alleenstaande moeder die vier dagen gaan werken op minimumloonniveau krijgt namelijk te maken met een inkomensachteruitgang van 4%. Een soort strafkorting. Dan kun je maar beter een partner vinden, blijkt uit het rapport. Een alleenstaande moeder met kinderen onder de 18, die gaat samenwonen, gaat er in inkomen namelijk bijna 34% op vooruit. 34%…..!

 

De samenstellers van het rapport zijn beleidsambtenaren. Ze houden zich verre van politieke kwesties als ‘wat zegt dit’, of ‘is dit wel eerlijk’. De Zesde Clan is echter volledig onafhankelijk, en wij willen de boodschap achter de macro economische gemiddelden wel even voor u op een rij zetten.  Vrouw, alleenstaand, niet aan voortplanting gedaan? Screw you. Vrouw, alleenstaande moeder, maar in ieder geval één kind is meerderjarig? Je taak zit erop, aan de betaalde arbeid jij. Vrouw, moeder, en kinderen onder de 18? Trouw en je zult welvarend zijn.

Kil klimaat jaagt vrouwen weg deel 2

Verrassing… Wat geldt voor vrouwen in mannenberoepen, geldt ook voor vrouwen op door mannen gedomineerde faculteiten. Een kil, vrouwonvriendelijk klimaat jaagt vrouwen weg. Als ze al deelnemen, stromen ze veel sneller dan mannen weer uit. Dat blijkt uit een onderzoek naar vijftig studieprogramma’s aan Amerikaanse activiteiten, gepubliceerd in het vakblad Gender and Society.

 

De studie is een mooi vervolg op een eerder onderzoek naar de uitstroom van vrouwen in beroepen zoals ingenieur, waaruit hetzelfde bleek, of deze scriptie vanuit de Erasmus Universiteit. Het discriminerende karakter wordt vooral duidelijk in de scriptie, omdat dit onderzoek keek naar vrouwen in mannenberoepen, maar ook naar mannen als uitzondering bij vrouwenberoepen. Mannen bleken meestal warm onthaald te worden door hun vrouwelijke collega’s. Omgekeerd krijgen vrouwen die respectvolle behandeling niet van hun mannelijke collega’s.

Waar moet je aan denken bij een kil klimaat op universiteiten? APPS weblog vat het even samen:

The classroom atmosphere was hostile and competitive and the dominantly male faculty had implicit biases against women. The departments that claimed to be committed to attracting and retaining women did not implement any procedures to accomplish this.

Naast allerlei andere obstakels, zoals tijd vrij moeten nemen om van kinderen te bevallen, en ongelijkheid in het waarderen van prestaties van mannen en vrouwen, had deze latente agressie een sluipend negatief effect. Vrouwen voelden zich niet welkom, verloren deels hun zelfvertrouwen, en begonnen langzaam de moed te verliezen. Waarom zo je best blijven doen als je de behandeling van een tweederangs burger krijgt? Want:

I don’t think this is the full explanation of why there are only 20 percent women in philosophy research programs but it may explain some of the inequality. Women are, for the most part, very rational beings. If they sense that the injustice in the profession goes too deep and cannot be overcome, they typically are clever enough to protect themselves by leaving. There are plenty of other places where they can put their insight and intelligence to good use.

En dat doen ze dan ook. Voor de individuele vrouw misschien een uitweg, maar voor de wetenschap is dat geen goede ontwikkeling, signaleren de onderzoekers:

The result, say the authors, is that universities are contributing to the ongoing wage gap between men and women, as well as the continuing dearth of skilled scientists and engineers in the United States. Gender divisions in college education are significant because people who pursue scientific careers usually receive an undergraduate degree in their field.

Kortom, het hangt met elkaar samen. Effe een traininkje ‘lief zijn voor vrouwelijke collega’s’ is nutteloos. De universiteiten zullen echt fundamenteel het roer om moeten gooien. We leven in de 21ste eeuw. Mannen komen van de aarde. Vrouwen komen van de aarde. Wen er maar aan.

Rutte trekt lijn in het zand met abortus

Op kwesties zoals abortus en euthenasie wil VVD-voorman Mark Rutte geen stap achteruit zetten. Sterker nog, het liefst zou de liberaal wat vooruitstrevender zijn. De vooruitgang gaat hem nu niet snel genoeg. Rutte zei dit tijdens een congres van zijn partij.

De uitspraak haalde zaterdag meteen het NOS journaal van zes uur, en verscheen prominent op de websites van diverse kranten. Het AD vatte de woorden van Rutte als volgt samen:

De VVD zou graag stappen vooruit zetten als het gaat om medisch-ethische zaken als abortus en euthanasie, maar moet ook rekening houden met het CDA en soms de SGP. Voor partijleider Mark Rutte staat wel voorop dat de partij op deze punten nooit een stap terug zal doen. ‘Dat is de absolute bottomline.’

Dat zijn woorden meteen de media domineren geeft wel aan hoe sterk de lading is. Abortus en euthenasie zijn typisch onderwerpen waar voor de coalitie belangrijke partijen zoals CDA en SGP een heel andere mening over hebben. Zo vindt de SGP (met twee zetels soms cruciaal voor het behalen van een meerderheid) het prima om de doodstraf opnieuw in te voeren, maar abortus? Nee, da’s moord en zou verboden moeten worden. Het CDA gaat minder ver, maar zou het liefst zien dat het recht op abortus sterk ingeperkt wordt. Bijvoorbeeld door de periode waarin vrouwen baas over eigen buik mogen zijn, in te korten.

Gezien dat klimaat is het veelbetekenend dat Rutte zijn uitspraken deed tijdens een partijcongres. Het is een bevestiging aan de eigen leden, vooral de vrouwen, dat ze onder Rutte niet gereduceerd worden tot konijnen. En een boodschap aan de coalitiegenoten en bondgenoten: we willen best hier en daar inschikken, maar niet op deze punten.  Gezien de ontwikkelingen in landen als de V.S. en Nicaragua mogen we daar heel, heel blij mee zijn.

Geweld beperkt vrijheid van vrouwen

Redacties moeten geen vrouwelijke journalisten meer naar Egypte sturen, want het is er niet veilig voor ze. Die oproep deed de Franse afdeling van media-organisatie Verslaggevers zonder Grenzen. Het is het meest duidelijke voorbeeld van de manier waarop geweld tegen vrouwen de vrijheid van vrouwen inperkt en de vrije nieuwsgaring geweld aandoet.

Het is altijd een lastige afweging. Hoeveel risico willen nieuwsorganisaties hun werknemers laten lopen? Hoe bepaal je of een man of vrouw nog verantwoord aan het werk kan in een land waar oorlogen en opstanden heersen? Journalistes lopen daarbij een extra risico. De meeste mannen worden niet geconfronteerd met seksuele intimidatie en verkrachting. Vrouwen daarentegen wel. Een onderzoek van het Amerikaanse Comité ter Bescherming van Journalisten (CPJ) interviewde meer dan veertig verslaggeefsters en kwam vanalles tegen, van dreigen met seksueel geweld en betasten tot aan zeer traumatische groepsverkrachtingen.

De journalistes vinden het echter lastig openlijk over dit extra risico te spreken.Want wat is het geval. Je wil graag je werk doen. Je bent verslaggever. Dus als je kunt kiezen tussen een verhaal over een weggelopen hondje of de genocide in Rwanda, dan wil je als volbloed journalist naar Rwanda. Want dáár ligt het nieuws.

Wat gebeurt er echter als je aangeeft dat je seksueel gemolesteerd werd tijdens de uitoefening van je functie? Bezorgde bazen kunnen besluiten dat je dan maar niet op pad moet gaan. Want stel je voor dat je verkracht wordt. De felbegeerde baan gaat aan je neus voorbij en de zoveelste man mag in camouflagepak verslag doen van oorlogen en andere conflicten.

Het probleem is dat mensen dit door hebben. Het CPJ merkte meerdere malen dat groepen mannen het nadrukkelijk voorzien hadden op journalistes, om te voorkomen dat zij verslag zou doen van situaties waar deze mannen geen nieuwsverhalen over wilden zien. Lauren Wolfe van het CPJ in een interview met PBS News Hour:

…people haven’t heard of Jineth Bedoya, a Colombian reporter who was gang-raped 11 years ago in — when she was reporting on right-wing paramilitaries in the jungles of Colombia. She was kidnapped, raped. And her story came to light because it was so brutal that, you know, she pressed charges. But nothing has ever been done in her case. And 11 years later, she’s still fighting for justice.

MARGARET WARNER: But was the — did they know who they were going after? I mean, was it a form of reprisal or intimidation?

LAUREN WOLFE: It was absolutely targeting. She was reporting on something that they didn’t want reported on. I saw the same thing happen to a West African journalist.

Dat is dus het volgende dilemma. Ben je terecht bezorgd, wil je je verslaggeefsters beschermen, dan geef je criminele elementen hun zin die niet willen dat hun activiteiten aan het licht komen. Het rapport waar Lauren Wolfe over spreekt heeft niet voor niets de titel ‘The Silencing Crime’. Gebruik seksuele agressie als wapen en je kunt verslaggeefsters monddood maken, én je eigen wandaden in de doofpot houden.

Een win-win situatie voor alle louche mannen van de wereld. En een verlies voor de vrije nieuwsgaring en vrouwelijke professionals.

Hollywood blockbuster weert vrouwen

Hollywood blockbuster maken? Beperk de spreektijd van vrouwen dan tot maximaal dertig procent, en breng ze het liefste op een sexy manier in beeld. Dat blijkt uit de nieuwste analyse van de honderd grootste Hollywoodproducties uit 2009. Onderzoekers van de Annenberg School for Communication & Journalism kwamen tot hun cijfers door films goed te bekijken en te turven wie spreekt, wie iets doet, en wie wat aan heeft.

De cijfers over mannen en vrouwen vertonen zo’n continuiteit dat de onderzoekers hardop zeggen dat het geen toeval is:

“We see remarkably stable trends,” said USC Annenberg associate professor Stacy L. Smith. “This reveals an industry formula for gender that may be outside of people’s conscious awareness.” [...] “Some of this is a function of the fact that we see more males working behind the scenes than females, and they’re telling the stories that they know,” Smith said. “If the numbers behind the scenes move, we’re likely to see numbers on-screen move.”

De studie toont dat inderdaad aan. Zodra de regisseur een vrouw was, kregen actrices veel meer te doen. Opeens steeg het aantal vrouwelijke personages in de film naar bijna de helft – oftewel een goede afspiegeling van de bevolking. Zodra één van de scenarioschrijvers een vrouw was, kwamen actrices veertig procent van de tijd aan het woord. Dat wijst in de richting van een oplossing: zorg voor meer diversiteit in de ploeg die films maakt.

Met voornamelijk mannen zakte het aandeel vrouwen namelijk meteen naar bedenkelijk lage niveau’s. Actrices voerden dan minder dan eenderde van de tijd het woord, en kwamen in een kwart van de gevallen sexy gekleed in beeld, terwijl acteurs slechts in vijf procent van de gevallen blote huid hoefden te vertonen. Die seksualisering gebeurde even vaak bij meiden van 13 tot en met 20 jaar, als bij de wat oudere groep tot dertig. Met andere woorden: het dictaat van korte rokjes geldt al voor minderjarigen.

Geen fijn voorbeeld voor opgroeiende pubermeisjes, merken de onderzoekers op:

Sexualizing a significant portion of women this age may contribute to males viewing girls and women as “eye candy” at younger ages, Smith said. “Viewing sexualized images of females in film may contribute to self-objectification in some girls or women, which in turn may increase body shame, appearance anxiety and have other negative effects,” she said.

De uitsmijter: terwijl blockbusters actrices minachten en naar de zijlijn duwen, kopen vrouwen de helft van de kaartjes. What’s wrong with this picture? Het wordt tijd dat we ons geld laten spreken. Negeer een misbaksel als Killer Elite, met slechts één (ja, 1) rol voor een vrouw – en die rol bestaat uit smachtend wachten op haar man - en koop massaal kaartjes voor The Help. Misschien dat Hollywood díe boodschap wel begrijpt.

Wanneer vrouwen hun lichaam als wapen gebruiken

Stel, je bent een vrouw en moet in je land de poortwachter van de eerbaarheid zijn. Je moet verhullende kleding dragen. Tegelijkertijd sta je bloot aan seksuele intimidatie op straat. Als het leger je oppakt loop je bovendien het risico dat soldaten een maagdelijkheidstest op je uitvoeren door hun vingers in je vagina te steken. Wat is dan het beste wapen om te protesteren tegen machtsmisbruik en hypocrisie, en voor vrijheid van meningsuiting? Juist, je naakte lichaam tonen.

Egyptische vrouwen komen op allerlei manieren in opstand.

Weblogster Aliaa el-Mahdy deed het. Door bloot op internet te poseren gooide ze een molotovcocktail naar het patriarchaat en de dictatoriale ideeën in onze hoofden, betoogt Mona Eltahawy in The Guardian. Ook opinieblad Elsevier herkent de politieke lading (ja, het persoonlijke is politiek):

Nu staan in Egypte de baarden rechtop van woede.  Aliaa Magda Elmahdy durfde haar naakte lichaam als wapen inzetten tegen de islamitische fundamentalisten. Het verboden lichaam komt in opstand.

Mahdy’s actie sloeg dan ook in als een bom. Naast talloze reacties voor en tegen haar actie hebben de Egyptische autoriteiten inmiddels een onderzoek ingesteld en een officiële aanklacht ingediend.

Haar actie heeft inmiddels navolging uit een onverwachtse hoek gekregen. Veertig Israëlische vrouwen besloten net als el-Mahdy uit de kleren te gaan om ook om in eigen land een politiek signaal af te geven, vertelde de initiatiefneemster van de actie aan Ynetnews:

I got the idea the day that the blogger’s photo was posted,” Tepler told Ynet. “I didn’t expect that she would get the response that she got. It got on my nerves that she received a quarter of a million abusive comments and death threats. (…) I felt that when a liberal, enlightened woman in Cairo cannot express herself and gets threats from her state, I should show solidarity.”

Vaarwel Anne McCaffrey

Ze boekte enorm succes met een romancyclus over een intelligent ruimteschip en schreef over draken als nooit tevoren. Helaas kwam er een einde aan deze creativiteit. Anne McCaffrey, sf en fantasy auteur, overleed deze week aan een hartaanval. Ze werd 85 jaar. 

De schrijfster won voor haar werk zowel een Nebula als een Hugo Award en kreeg erkenning als grootmeester in de SF. Haar invloed was enorm.Volgens website io9 veranderde McCaffrey onder andere de manier waarop auteurs over vrouwen schreven. Vrouwen hingen er vaak maar wat bij in de sf, en kregen zo’n onrealistische portrettering dat het de ergernis opwekte van McCaffrey. Daarom debuteerde ze in 1967 met Restoree, een verhaal waar een complexe, onafhankelijke vrouw de hoofdrol vervult en waarin alles beschreven wordt vanuit haar gezichtspunt.

Haar doorbraak kwam met boeken over de wereld Pern, waar mensen draken berijden en verzeild raken in allerlei avonturen. In de harde sf boekte ze een enorm succes met Het Zingende Schip, waarin een lichamelijk zwaar gehandicapt meisje opgaat in een ruimteschip. Met haar brein is namelijk niks mis, integendeel. In deze roman vervagen de grenzen tussen menselijk lichaam en technologisch hoogstandje, en komen allerlei kwesties aan de orde zoals de identiteit van een mens en persoonlijke relaties onder bijzondere omstandigheden.

Veel van haar boeken zijn in het Nederlands vertaald, dus mocht je haar gemist hebben, dan staan je veel prettige ontdekkingen te wachten. Jammer dat er geen nieuwe titels meer bij zullen komen. Vaarwel, Anne McCaffrey!

Vrouwen vechten terug

Wereldwijd staan vrouwen er niet zo goed voor. Zo heeft een verkrachte Afghaanse vrouw twee keuzes: 12 jaar de cel in, of trouwen met haar verkrachter – en dan vaak alsnog enorme persoonlijke veiligheidsrisico’s lopen. Echter, geef vrouwen een klein beetje ruimte, en ze vechten terug. De Zesde Clan kwam de afgelopen weken een aantal inspirerende voorbeelden tegen. Hoort zegt het voort….

• Een bruidsschat eisen is verboden in Bangladesh. Dat weerhoudt families er echter niet van alsnog geld en goederen van een vrouw of haar familie te eisen. Farzana Yasmin pikte dat gedrag niet. Tien minuten na haar huwelijk vroeg ze een scheiding aan omdat haar kersverse echtgenoot een bruidsschat eiste. Voor zover bekend is Yasmin de eerste vrouw in Bangladesh die zo publiekelijk een principieel standpunt inneemt tegen de bruidsschat.
• Naar school gaan. Het lijkt zo gewoon, maar in Pakistan staan meisjes bloot aan bomaanslagen als ze iets willen leren. De Taliban zijn namelijk erg sterk in dit land. En zij zijn erop tegen als meisjes zich intellectueel ontwikkelen. Ondanks de gevaren blijven meisjes echter naar school gaan: ,,”We are braver than the Taliban,” said Hasina Quraish, 10, who wants to be a college lecturer. “They are brutal people, not good Muslims.”
• Vrouwenhandel is geen ver van je bed show. Het komt helaas gewoon voor in Nederland, en volgens onderzoeksjournaliste Maria Genova doen instanties en overheden veel te weinig om deze misstand aan te pakken. Genova schreef een zwartboek over mensenhandel en bood dat gisteren aan bij de Tweede Kamer.
• Voor de tweede keer in de geschiedenis heeft Canada een vrouw als hoofd van een provincie. Kathy Dunderdale versloeg alle concurrentie en staat nu aan het hoofd van Newfoundland en Labrador. Ze had niet verwacht dat het twintig jaar zou duren voordat er opnieuw een vrouw op die functie zou komen. Dunderdale wil haar overwinning onder andere  gebruiken om de positie van vrouwen in de politiek te versterken: ,,These things aren’t a matter of evolution,” she said. “A lot of people think that they are, and yet gains made by women over the years have been hard-fought and won. And that continues.”
• De mansplainer! Hij is er nog steeds, en nog steeds staan vrouwen op om dit soort mannen te zeggen dat ze maar ergens anders naartoe moeten met hun neerbuigende  betweterigheid.
• Een Canadese non begon een opvanghuis voor vrouwen in Winnipeg. Het gaat om bijvoorbeeld vluchtelingen en asielzoekers, of vrouwen die dakloos raakten. De motivatie van de inmiddels 65-jarige is eenvoudig: ,,If you have a safe home, then everything else makes sense. You can build on that. If we don’t have a place to go home tonight it doesn’t matter what resources are available.”

Inderdaad:

Taal en gender: de casus van Chinese karakters

Wat zegt taal over culturele opvattingen rondom de seksen? Veel, signaleert een Amerikaanse student op website Sociological Images. Philip N. Cohen begon aan een cursus Chinees en kwam er al snel achter dat het patriarchaat geschreven is in karakters. Zo is het woord voor ‘goed’ samengesteld uit de karakters voor een vrouw en zoon. Een vrouw en een dochter daarentegen? Eh, laten we het dáár maar niet over hebben.

Cohen merkt ook op dat patrilocaal wonen de taal doordrenkt. Patrilocaal is een term uit de antropologie en houdt in dat de vrouw haar familie moet verlaten en intrekt bij de familie van haar man. Meestal pakt dat slecht uit voor de status van de vrouw, want zij komt als eenling en als buitenstaander nieuw binnen in het systeem, terwijl haar man terug kan vallen op zijn eigen vader, moeder, broers, zusjes etc. Hij staat daardoor veel sterker dan zij.

Chinese karakters maken dat ook duidelijk. Zo leerde Cohen dat het karakter voor grootmoeder van moederszijde bestaat uit de tekens voor vrouw en buitenstaander. Inderdaad. Voor de grootmoeder van vaderszijde staat echter twee keer het teken voor ‘melk’. Zij behoort tot de familie die er toe doet, terwijl de grootmoeder van moederszijde een vreemde eend in de bijt blijft.

De Zesde Clan zou Cohen en andere geïnteresseerden graag door willen verwijzen naar Het karakter van China, een boek van een Zweedse sinolog, Cecilia Lindqvist. Zij heeft als eerste onderzocht waarom de tekens eruit zien zoals ze zijn, en legt de link met eerdere versies van het schrift en de archeologie. Op die zoektocht komt ze ook allerlei inzichten tegen over mannen en vrouwen, die in de karakters verankerd zijn.

Zo merkt ze op dat veel termen die familiebanden aanduiden nog steeds het woord voor vrouw in de stam hebben. Waarom is dat, als vrouwen toch naar het huis van hun echtgenoot moeten verhuizen? Het antwoord ligt in het verleden. Uit archeologische opgravingen blijkt dat vrouwen vroeger waarschijnlijk een veel betere status hadden dan tegenwoordig. Ze kregen aparte graven met eigen grafgiften. Pas veel later zien archeologen dat vrouwen ‘opeens’ worden bijgezet aan de voeten van een man. Dat is een teken van verlies aan macht en status. In de karakters bleef echter een erfenis zichtbaar van vrouwen die meetellen en familiebanden bepalen.

Lindqvist komt ook tegen dat de modernere situatie spanningen oproept. Veel karakters die gaan over onderlinge conflicten en spanningen, bevatten het teken vrouw of zien er met een beetje fantasie uit als een aantal vrouwen opeengepakt in een beperkte ruimte. Dat komt overeen met de situatie van vrouwen die binnen moeten blijven in een huis waar de mannen de baas zijn. Die onderling slaags raken en ruziëen en roddelen. Het zijn tekens met een negatieve lading, die echter perfect weergeven wat er kan gebeuren als vrouwen in een vijandige omgeving moeten overleven.

Als je op die manier naar taal gaat kijken, zie je pas welke culturele lading alledaagse woorden en begrippen doorgeven aan mensen. Er ontvouwt zich een geheel nieuwe wereld. Veel plezier op speurtocht….

Vrouwen lanceren twee nieuwe feministische tijdschriften

Wat een weelde! November ziet de geboorte van twee feministische tijdschriften.  The Journal of Feminist Scholarship (JFS), een initiatief van drie onderzoekers van de Universiteit van  Massachusetts, en een feministisch filmmagazine, Joan’s Digest. Beide publicaties gebruiken internet als een platform om analyses en studies met een feministisch perspectief beter bereikbaar te maken voor een breed publiek.

De oprichters van het JFS, Catherine Villanueva Gardner, Anna M. Klobucka en Jeannette E. Riley, vragen speciale aandacht voor de rubriek Viewpoint:

We envision “Viewpoint” as a space to showcase new directions in feminist inquiry and practice and to feature commentaries on ongoing debates in contemporary feminist scholarship. We also see “Viewpoint” as a forum for reconsiderations of issues central to feminism at large, as well as a space to share information on innovative and useful resources for feminist studies.

De eerste bijdrage voor deze rubriek komt van een man, Eric Anderson. Hij gaat in op vraagstukken rondom mannelijkheid en homohaat (‘homohysteria’) in de westerse wereld. Het najaarsnummer biedt nog veel meer interessants. Zo gaat Patricia Lapolla Swier in op de rol van de vrouwelijke heldin in onder andere de film Pan’s Labyrinth. En besteedt Talia Welsh aandacht aan het gezondheidsdenken in relatie tot vrouwen, plezier en overgewicht. JFS besteedt ook aandacht aan de positie van nonnen binnen het boeddhisme in Taiwan, en een feministische variant van het boeddhisme.

Joan’s Digest komt vier keer per jaar uit en is een initiatief van Miriam Bale, recensent en (film)programmeur. In een gastbijdrage voor Women&Hollywood licht ze de lancering toe:

I started this journal because I wanted to see what could happen when a woman film writer wasn’t saddled with being the token female in a male-dominated world. I started this journal when I realized that, at one outlet I wrote for, 5.5% of the reviews were by women (and this was mostly me). I started this journal as a wild experiment. Most films in Hollywood are made by men for mostly male reviewers. What would happen if the critical community shifted?

Het eerste nummer bevat onder andere artikelen over films kijken in relatie tot de technologische vooruitgang, en een analyse van een remake van een horrorfilm, (met name wat de verschillen tussen het origineel en de remake ons kunnen vertellen over gender toen en nu).

Kortom, geweldig feministisch leesvoer dat hopelijk weer veel stof tot nadenken biedt. Op naar het volgende nummer

Vrijheidsberoving maakt mensen ongelukkig

Het is officieel: het sterk inperken van vrijheden maakt mensen ongelukkig. Die mensen lopen vervolgens een hoger risico dan gemiddeld om zelfmoord te plegen. Dat is de boodschap die de Zesde Clan meeneemt uit de berichtgeving over allochtone meisjes. Alerte betrokkenen bij sites als Maroc.nl kregen het verhoogde zelfmoordrisico bij meisjes in de gaten en sloegen alarm. Met succes. Meisjes kunnen nu hulp krijgen via  jestaatnietalleen.nl, ontwikkeld door Movisie.

De site biedt aparte ingangen voor de drie gemeenschappen in Nederland waar de problemen het meest acuut zijn: Marokkaans, Turks en Surinaams-Hindoestaans. Je staat niet alleen.nl besteedt vervolgens per cultuur aandacht aan kwesties die meiden ernstig in de problemen kunnen brengen. Dat zijn er nogal wat. Relaties met jongens, jongens die veel meer mogen dan meisjes, roddels, thuis geen veilige omgeving hebben, (cyber)pesten, het komt allemaal voorbij.

Opvallend is dat bij zowel Turkse, Marokkaanse als Surinaams-Hindoestaanse gemeenschappen roddel en achterklap hoog op de lijst van probleemgebieden staan. Als mensen over een bepaald meisje beginnen te roddelen, is het namelijk snel gedaan met haar aanzien. Het probleem zit ‘m erin dat het meisje gezien wordt als de graadmeter van de familie eer. Roddel en achterklap schaden haar reputatie, en daarmee ook het aanzien van de familie.

Vaak hebben die roddels te maken met seksualiteit en relaties, altijd een makkelijk punt om een vrouw te treffen. ”Er wordt veel geroddeld over meisjes dat ze geen maagd meer zijn,” schrijft de site bijvoorbeeld. Meisjes moeten er daarom voor zorgen dat anderen positief over hen denken. Maar je kunt wat anderen doen niet beheersen. Eén rancuneus type, één ongelukkige samenloop van omstandigheden, één persoon die je een keer ziet lachen naar een jongen en hup, daar begint de ellende.

Meisjes staan op die manier constant onder druk. Ze kunnen zich niet vrij voelen en vaak ook niet vrij bewegen, worden voortdurend in de gaten gehouden, en o wee als ze iets fout doen. Die druk leidt ertoe dat waar autochtone meisjes in 8% van de gevallen een zelfmoordpoging doen, dat cijfer voor bijvoorbeeld Hindoestaanse meiden op kan lopen tot een schrikbarende 19 procent. Soms leidt dat tot ernstige krantenkoppen, zoals ‘zelfmoord epidemie onder Hindoestanen‘.

Het gesloten karakter van veel gemeenschappen maakt het lastig iets te doen aan de problemen, signaleren deskundigen en betrokkenen. Hopelijk kan de anonimiteit van internet wél een ingang bieden. Goed dat deze site er is, en hopelijk vinden veel meisjes en hun ouders hun weg naar je staat niet alleen.nl.

Artikelen voor als je even de tijd hebt

Fijn, effe snel nieuwsberichten lezen, maar dan mis je wel de langere reportages, achtergrondverhalen en essays. De Zesde Clan verwijst je daarom graag naar een aantal langere verhalen die zeer de moeite waard zijn om te lezen als je wat langer de tijd hebt. Komen ze:

• Marie Curie was niet alleen een wetenschapper, ze was een vrouwelijke wetenschapper. Dat had gevolgen voor de manier waarop mensen haar beoordeelden, schrijft Julie Des Jarins in een essay voor het tijdschrijft van het beroemde Smithsonian instituut in de V.S. Honderd jaar na haar geboorte blijkt het eindelijk mogelijk om haar niet te zien als een vrouw, maar een mens, constateert Des Jarins in Smithsonian Magazine.

Marie Curie in haar laboratorium.

• De site Ladydrawers interviewde striptekenares Alison Bechdel, zij van de Bechdeltest voor films. Dat ging natuurlijk niet gewoon met tekst en een foto. Nee, Bechdel maakte een webcomic van het interview. Ze spreekt onder andere over het inzicht ‘het persoonlijke is politiek’. Hier deel 1, hier deel 2 . Deel 3 van dit unieke stripinterview volgt binnenkort op de site.
• Lees dit artikel over Opra Winfrey, en dit artikel over de oprichting van het feministische maandblad Ms Magazine, en je ziet weer waarom het feminisme zo belangrijk is, adviseert Times-journaliste Vera Titunik: ,,Read them together and you are reminded that modern feminism had, at its core, a mission to expose the private abuse of power. This was accomplished by talking — women talking in pairs, in groups and eventually in the pages of a mainstream magazine — about entitled men and concealed abortions and sexual harassment and other private humiliations and injustices. Oprah took it further, to national television and a truly mass audience.’
• Op zich een wat korter artikel, maar met alle links en de artikelen die daar weer bij horen ben je toch even bezig. Jezebel zette op een rij wat het in de praktijk betekent als landen abortus verbieden en een bevruchte eicel dezelfde status geven als een volwassen mens. Het is geen prettige realiteit, zoveel verklappen we alvast.
• Om de zoveel weken roept iemand dat het feminisme dood is, maar lezen die lui wel eens wat op internet? Emily Nussbaum van New York Magazine neemt je mee op tournee langs allerlei sites, tumbler campagnes en weblogs. Wat haar het meeste opvalt is de enorme levendigheid: één grote online discussie met ruzies, grappen, krachtige doorbraken en vergezichten, naast allerlei creatieve uitingen en bijdragen die in geen enkel hokje passen.
• Een genuanceerd, bedachtzaam stuk over de manier waarop een soort vanzelfsprekende minachting voor vrouwen de dance muziek doordrenkt. Hoe uit zich dat, wat vinden we daarvan? Hulde aan Angus Finlayson, die dit in het muzieksite The Quietus signaleert, analyseert, en er goede vragen over stelt.

De lezing van… Agnes Jongerius

FNV voorzitter Agnes Jongerius is een veelgevraagd spreekster. Daarom was het niet zo vreemd dat de Commissie Gelijke Behandeling (CGB)  haar eerder dit jaar uitnodigde om de derde Gelijke Behandeling lezing te houden. Gezien haar functie ging Jongerius met name in op vraagstukken rondom gelijke behandeling op de arbeidsmarkt.

Daar schort het nog wel eens aan, ook getuige de oordelen van de CGB. Zo krijgen zwangere vrouwen verdacht vaak hun ontslag – en dat mag niet als de reden alleen de zwangerschap is. Die discriminatie zorgt voor een tweedeling op de arbeidsmarkt, in dit geval tussen mannen en vrouwen. Dat en meer in de lezing van de FNV-voorzitter.

Orthodoxen drukken vrouwen Jeruzalem in de marge

De kloof tussen de seksen wordt steeds groter in Israël. Orthodoxe gemeenschappen zijn er op tegen dat de geslachten mixen. Niet alleen in hun eigen wijken, maar ook daarbuiten. Met name in Jeruzalem leidt dat in de praktijk tot een tweederangs status voor vrouwen. Die moeten achterin de bus zitten, en letterlijk onzichtbaar en onhoorbaar worden. Gelukkig komt de tegenbeweging óók steeds meer op gang.

Gescheiden stoep in Jeruzalem.

De gedachtengang is als volgt. Als mannen en vrouwen mixen, ontstaat er chaos en zonde. Omdat mannen afgeleid worden, of slechte gedachten krijgen, als zij een vrouw zien, moeten vrouwen uit het zicht verdwijnen, of in ieder geval apart van de mannen gehouden worden.

In de praktijk betekent dit dat vrouwen tweederangs burgers worden. Omdat Orthodoxe mannen erop tegen zijn dat de geslachten mixen, verdwijnen vrouwen uit krantenfoto’s en reclameposters, mogen vrouwen niet meer op de radio hun stem laten horen, weigeren mannen steeds vaker om met vrouwen in dezelfde legereenheid te dienen, en verschijnen er barrières op de troittoirs om mannen en vrouwen in hun eigen laan te houden.

De trend lijkt te zijn dat de grootste schreeuwers de ruimte krijgen. Ook commerciële belangen spelen een rol, geven reclamebureau’s toe:

“We have learned that an ad campaign in Jerusalem and Bnei Brak that includes pictures of women will remain up for hours at best, and in other cases, will lead to the vandalization and torching of buses,” he told Army Radio.

Dit gebeurt niet langer in de eigen wijken. Ook buiten de eigen kring leggen de religieuze groepen hun normen en waarden op aan anderen. Desnoods met agressie, schrijft de New York Times:

Tzaphira Stern-Assal, a secular mother of two who volunteered for the photo shoot, said she once put an ad for a dance class in the window of a dance school she runs, only to see it defaced the next day, along with posters of a dance group, with graffiti that read “Blasphemy.” Whenever the school’s curtains are left more than a third open, Stern-Assal said, Haredi men soon show up and start banging on the windows.

Steeds meer seculiere Israelieten en gematigde joden maken zich zorgen om die beweging om vrouwen, desnoods via intimidatie en geweld, in de marge te drukken. Ze protesteren tegen dit soort praktijken. Het protest komt soms uit onverwachtse hoek. Zo hebben negentien generaals er bij de minister van Defensie voor gepleit vrouwen te behouden als volwaardige soldaten.

Mannen én vrouwen moeten in Israel namelijk verplicht in dienst, en vrouwen kunnen negentig procent van de beschikbare functies vervullen. Maar orthodoxe religieuzen weigeren steeds vaker met vrouwen te werken. Dan gebeurt er het volgende:

Ran Goren, one of the signatories of the letter and a former head of the army’s human resources branch, said on Israel Radio that women were increasingly being excluded from combat units that have a high percentage of Orthodox soldiers. “To avoid problems, male soldiers are preferred over female ones,” he said.

Dit tast de slagkracht van het leger aan. Want vrouwen zijn mensen, met talenten en vaardigheden, en als je hen het werken onmogelijk maakt verlies je aan kracht. Een angstbeeld in Israel, waar het leger gezien wordt als één van de belangrijkste pijlers van het voortbestaan van de staat. Daarom komen de generaals in het geweer.

Inderdaad, gescheiden is niet gelijk.

Ook op andere vlakken vechten gematigde religieuzen en seculiere Israeliërs terug. Zo ontstonden er de afgelopen jaren spanningen omdat orthodoxe joden vrouwen wilden dwingen apart van de mannen achterin de bus te zitten. Vrouwen (en mannen) vochten dit apartheidsregime aan. Met succes. Het hoogste gerechtshof heeft begin dit jaar bevolen dat bussen een bord moeten dragen met de mededeling dat iedereen mag zitten waar hij of zij wil.

Een progressieve organisatie, het Israel Religious Action Center, besloot dit vonnis kracht bij te zetten door deze maand november vrijheidsritten te organiseren. Mannen en vrouwen zetten het vonnis kracht bij door de bus te pakken en inderdaad te gaan zitten waar ze willen. (Toegift: link naar een weblog waar een Amerikaans-Joodse vrouw verslag doet van zo’n actie).

Zelfs politici beginnen zich te roeren. Zo bekritiseerden parlementariërs eerder deze week een radiostation dat als beleid had vrouwen op alle fronten te weren. Ze mogen er niet werken, niet presenteren, en niet als gast deelnemen aan een programma. De parlementariërs, onder andere Tzipi Hotovely van de Likud partij, vinden dit niet kunnen:

“Equality comes before ratings,” Hotovely argued however. “There are rights in the State of Israel that are protected by legislation and these laws also apply to sectarian radio stations, whether they’re aimed at specific sectors or not,” she said. “You’re describing reality as if, when the haredi public hears a woman on the radio, he’ll start listening to Army Radio instead, where he’ll also hear women, so then he’ll flee into the streets where he’ll discover that there are women walking about, and then he’ll rush home and discover that his mother is a woman.”

Groenharig meisje redt de wereld in The Meek

Webcomics! De Zesde Clan is er weg van en zet graag het werk van striptekenaressen in de etalage. Deze keer The Meek, een fantasy webcomic waarin een groenharig meisje de wereld moet redden. De titel komt uit de Bijbel, van de bergrede, waarin Jezus zegt: ‘Gelukkig die zachtmoedig zijn, want zij zullen het land erven’.

Angora, de heldin van The Meek.

The Meek brengt drie verhaallijnen bij elkaar. Ten eerste het verhaal van een despoot, die gemanipuleerd wordt door een tijgerdemon om een oorlog te beginnen tegen een bepaalde bevolkingsgroep, de Carissi. Het is fantasy hè, dus natuuuurlijk stikt het van de oorlogen en intriges. Hier doorheen loopt het verhaal van Soli, een huurlinge die om allerlei redenen haar ex om het leven wil brengen. Tot slot Angora, een groenharig meisje met bijzondere krachten. Ze gaat op pad op basis van een paar aanwijzingen van haar grootvader, in gezelschap van een kaartenmaker die meestal te dronken is om iets fatsoenlijks te doen.

Der-Shing Helmer studeerde biologie en tekende al van kinds af aan. In eerste instantie merkte ze dat ze erg beïnvloed werd door de stijl van de Japanse anime. Ze wist zich hieraan te onttrekken en ontwikkelde gaandeweg haar eigen stijl, vertelt ze in een interview met Rococo Flow. Sinds eind 2007, begin 2008 publiceert ze wekelijks afleveringen van haar tot nu toe meest ambitieuze webcomic, The Meek. Recensenten zijn enorm lovend over de webcomic:

…the characters are fantastic so far, and the little bit of the world we have seen is just breathtaking. But the real hero in this comic is Helmer’s absolutely exquisite artwork. Her figures are natural, her coloring and shading techniques stand head and shoulders above 99% of comics out there, and her paneling is divine. For an untrained amateur artist, the work presented here is simply mind-blowing.

Enfin, oordeel zelf…..

Bedrijf mag vrouwonvriendelijke werkvloer niet tolereren

Het staat zwart op wit in een recent oordeel van de Commissie Gelijke Behandeling: bedrijven die een vrouwonvriendelijk werkklimaat tolereren, maken zich schuldig aan discriminatie. Zo’n werksfeer zorgt voor een verboden onderscheid op grond van geslacht. De CGB deed deze uitspraak in de behandeling van een zaak rondom seksuele intimidatie in een offshore bedrijf, een notoir mannenberoep waar vrouwen zwaar in de minderheid zijn.

De seksuele intimidatie zelf kon niet overtuigend bewezen worden, merkte het CGB op. Dat kwam onder andere door tegenstrijdige verklaringen en doordat de incidenten plaats vonden tussen de werkneemster van het gewraakte bedrijf en iemand van buiten de onderneming. De gebeurtenissen vielen daardoor niet onder de interne regels. Het bedrijf is echter wél verantwoordelijk voor het scheppen van een klimaat waarin mannen en vrouwen zich veilig voelen, stelt de CGB. En daarin verzaakte het offshore bedrijf:

Ten aanzien van de zorg voor een discriminatievrije werkvloer zijn verschillende verklaringen overgelegd. Daaruit komt het beeld naar voren van een sfeer op de werkvloer waarbij op denigrerende wijze over vrouwen wordt gesproken en waar in de onderlinge communicatie, ook door leidinggevenden, seksuele connotaties gebezigd zijn. Het bedrijf heeft niet geprobeerd dat tegen te gaan. Daarmee is het vermoeden ontstaan dat Allseas onderscheid bij de arbeidsomstandigheden heeft gemaakt en dient het bedrijf te bewijzen dat het geen onderscheid heeft gemaakt. Allseas is in dat bewijs niet geslaagd, waarna de Commissie oordeelt dat het bedrijf verboden onderscheid heeft gemaakt.

Dit soort oordelen zijn van belang, omdat ze een grens aangeven en duidelijk maken wie waarvoor verantwoordelijk is. Bedrijven moeten een veilige omgeving bieden voor zowel mannen als vrouwen. Doen ze dat niet, krijg je als vrouw allerlei vuilspuiterij over je heen, dan hoef je dat niet te pikken. Je kunt actie ondernemen en desnoods naar de CGB of de rechter stappen. Omdat het een verboden onderscheid betreft, ligt de bewijslast bij het bedrijf. Die moet aantonen dat er voldoende is gedaan om mannen en vrouwen gelijkwaardig te behandelen.

De uitspraak is om nog een andere reden van belang. Een vrouwonvriendelijke werksfeer blijkt een belangrijke oorzaak te zijn van de uitstroom van vrouwen uit zogenaamde typische mannenberoepen. Ook Nederlands onderzoek komt tot die conclusie. Mannen in een vrouwenberoep worden vaak warm onthaald en oogsten bewondering. Vrouwen daarentegen komen terecht in een zeer ongastvrije omgeving:

De reden dat vrouwen in mannenteams minder tevreden zijn, is een gevolg van de negatieve houding van de mannen tegenover de vrouwen, constateert Van den Bergh. Ze moeten bijvoorbeeld opboksen tegen de overheersende cultuur, waar mannen zich vaak niet eens van bewust zijn: seksueel getinte grappen, sterke kroegverhalen, zich uitsloven in het bijzijn van vrouwen. Ook reageren sommige mannen negatief als ze denken dat de status van hun werk daalt wanneer er vrouwen toetreden.

Vrouwen lopen daardoor een veel groter risico zich onwelkom te voelen. Dat cultuur binnen een mannenberoep werkt ook in het nadeel van de doorgroeimogelijkheden van vrouwen:

Voor vrouwen specifiek beïnvloed vooral 
de typische mannenorganisatie de doorgroeimogelijkheden op mesoniveau, waarin de ‘homophily 
bias’, traditionele rolopvattingen en seksisme de doorgroeimogelijkheden van vrouwen beperken. 
Daarnaast ervaren vrouwen dat de persoonlijke rol niet congruent is met de leiderschapsrol en dat 
ze zich moeten aanpassen aan mannen, wat de waardering van vrouwen niet ten goede komt.

Dat heeft gevolgen. Vrouwen blijven zich een buitenbeentje voelen, verliezen hun motivatie voor hun werk, raken gedesillusioneerd. Is die agressie waar ze al die jaren voor gestudeerd en gevochten hebben? Meer vrouwen dan mannen zoeken hun heil elders.

Dat is een enorm verlies aan opleidingskosten, opgedane ervaring, en kennis.  Bedrijven doen er goed aan in te zien dat ook vrouwen vaardigheden en talenten hebben. Als ze slim zijn, geven ze vrouwen de ruimte die talenten ook daadwerkelijk te benutten binnen hun onderneming. Da’s een win-win situatie. Echt.

Keniase opperrechters pakken justitie aan

Efficiëncy, discipline, een einde aan corruptie en een eerlijke, transparante manier van werken. Dat wil de Keniase opperrechter Nancy Baraza bereiken. Baraza is de eerste vrouw die de positie van opperrechter mag bekleden. Ze heeft een grondige reorganisatie van het justitiële systeem aangekondigd en krijgt daarbij steun van de enige andere vrouwelijke opperrechter van Kenia, Nancy Njoki Ndungu.

Nancy Baraza

Kenia staat op dit moment niet bekend als een land waar de rechtsstaat goed werkt. Vonnissen hangen af van vriendjespolitiek. De rechtsgang loopt vertraging op door nodeloos ingewikkelde procedures en allerlei ouderwetse vormen van bureaucratie. Daarnaast kampt het land met een groot tekort aan goed opgeleide medewerkers, en met een grote achterstand in de behandeling van rechtszaken. Dat komt ook doordat papieren ‘opeens’ verdwenen zijn. Sommige zaken liggen daardoor al twintig jaar te verstoffen.

Vorig jaar kreeg het land eindelijk een nieuwe grondwet. Om die grondwet goed door te voeren en de rechtsstaat beter op te bouwen, koos het land een Hoogste Gerechtshof. Onder andere Baraza en Ndungu wonnen een zetel in dit hoogste rechtsorgaan. Na het in kaart brengen van de situatie willen de twee vrouwen nu aan de slag.

Baraza verwacht tegenstand, schrijft persbureau IPS, maar wil zich daar niet door laten weerhouden:

“Radical transfers of judicial officers may be on the way to break up entrenched cartels that are frustrating changes in the judiciary. There are some officials who may want the old order to continue. But we will push for the necessary reforms to make the judiciary meet the expectations of Kenyans. Those resisting changes will have to fall by the wayside,” Baraza said.

Chrome toevoeging zorgt voor omgekeerde wereld

Eén van de beste methoden om seksisme in teksten zichtbaar te maken is het woord vrouw vervangen door iets anders, zoals het woord neger, jood, of man, en dan te kijken hoe het klinkt. Klinkt het racistisch of gewoon idioot? Dan was de oorspronkelijke tekst hoogstwaarschijnlijk seksistisch of idioot. Je kunt deze techniek nu nog makkelijker toepassen, meldt webmagazine Jezebel.

Een slimme vrouw heeft namelijk een Google Chrome applicatie gemaakt, die de woorden voor je omdraait. Vrouw wordt man, man wordt vrouw, etc. Een heuse genderomkering. Danielle Sucher bouwde de applicatie met een duidelijk doel voor ogen:

When it’s installed, everything you read in Chrome (except for gmail, so far) loads with pronouns and a reasonably thorough set of other gendered words swapped. For example: “he loved his mother very much” would read as “she loved her father very much”, “the patriarchy also hurts men” would read as “the matriarchy also hurts women”, that sort of thing. This makes reading stuff on the internet a pretty fascinating and eye-opening experience, I must say. What would the world be like if we reversed the way we speak about women and men? Well, now you can find out!

De resultaten in de Engelse taal zijn hilarisch en verontrustend. Neem bijvoorbeeld het populaire mars en venus denken, de manier waarop iemand als John Gray over mannen en vrouwen schrijft, en kijk wat er gebeurt als je het omkeert:

“We need to talk.” For a woman, few words are as menacing as those four — especially when a man is the one saying them and she’s on the receiving end. Those four words can mean only two things to women: either we did something wrong or, worse, you really literally just want to talk.

Inderdaad, een horrorfilm is er niks bij

Mannen vergrijpen zich aan verstandelijk gehandicapte vrouwen

Consternatie alom: uit onderzoek van Rutgers WPF en Movisie, ‘Beperkt Weerbaar’, blijkt dat 61 procent van de verstandelijk gehandicapte vrouwen te maken heeft gekregen met seksuele intimidatie -en geweld. Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten (Volksgezondheid) vraagt om maatregelen om deze groep vrouwen beter te beschermen. Dan zullen we ook moeten kijken naar de daders. Dat blijken voornamelijk mannen te zijn, met als opvallende groep: taxichauffeurs.

Movisie schrijft in een persbericht:

De plegers zijn meestal mannen en vaak bekenden van het slachtoffer, zoals (ex)partners, familie of een kennis. Slechts bij een kleine groep betreft het hulpverleners. Projectleider en senior-onderzoeker Willy van Berlo van Rutgers WPF had deze cijfers op basis van internationaal onderzoek wel verwacht: ‘Dit is een groep die door een stapeling van risicofactoren extra kwetsbaar is.’

Het rapport zelf, te downloaden via deze pagina, gaat wat uitgebreider in op de daders. Vrouwen noemden in eenderde van de gevallen hun (ex)partner als dader, in 13% van de gevallen een kennis, en in 6% van de gevallen een begeleider. Een opvallende groep daders vormen taxichauffeurs. Zes procent van de verstandelijk gehandicapte vrouwen wees mannen uit deze beroepsgroep aan als dader. Visueel beperkte vrouwen (blind en zeer slechtziend) konden in een op de tien gevallen de identiteit van de dader niet aangeven – ze konden geen namen noemen.

Als slachtoffers nog jong waren, veranderde het daderprofiel:

Bij seksueel misbruik in de jeugd zijn bekende plegers in het geval van
vrouwelijke slachtoffers meestal vage kennissen, ‘andere familie’ of
iemand uit de buurt.

De onderzoekers konden duidelijk patronen herkennen, situaties waarin daders hun kansen grepen. Deze risicofactoren waren onder andere:

• het bestaan van een machtsverhouding. Het slachtoffer was bijvoorbeeld voor zorg of financiën afhankelijk van de dader
• sociale isolatie van het slachtoffer
• vage grenzen. De grens tussen professioneel werk en vriendschap vervaagde bijvoorbeeld door de intimiteit die kan voortvloeien uit de (lichamelijke) verzorging. De grens kan ook vervagen als daders zich gedragen als pooierboys, die hun slachtoffer eerst inpalmen en dan pas gaandeweg aan het ‘echte’ misbruik beginnen
• barrières om te reageren op misbruik. Denk aan angst en schaamte, een gebrek aan kennis over gezond seksueel gedrag en een negatief zelfbeeld. Ook praktische aspecten zoals moeilijk kunnen communiceren met andere mensen

Al die factoren zorgen ervoor dat daders makkelijker hun gang kunnen gaan, minder bang hoeven te zijn dat hun wandaden aan het licht komen. Hopelijk nemen de mensen die maatregelen en protocollen ontwerpen deze informatie mee. Want misbruik moet je bij de bron aanpakken.