Vrouwen die aangifte doen van verkrachting kunnen maar beter een heilige zijn

De Zesde Clan heeft tot nu toe weinig aandacht besteed aan de zaak Strauss-Kahn. Dat heeft een reden: wij waren er niet bij, in die New Yorkse hotelkamer. Nu echter alle krantenkoppen schreeuwen dat de zaak tegen Strauss-Kahn uit elkaar valt, willen we het volgende opmerken. Feministen, die zich al jaren bezig houden met de westerse verkrachtingscultuur, zagen dit allang aankomen.

Strauss-Kahn.

Website I Blame the Patriarchy schreef bijvoorbeeld al op 17 mei 2011 het volgende, te beginnen met eerdere toestanden rondom Strauss-Kahns grijpgrage handjes:

The woman didn’t press charges at the time. She didn’t want her career to be permanently stained with “she’s the girl who accused Strauss-Kahn of rape.” Which is exactly how rapists get away with it: fear, humiliation, and shame are superb silencers. Dominique Strauss-Kahn will undoubtedly get away with it, too. He has retained Michael Jackson’s lawyer.

Voor Joanna Bourke was het feit dat daders zo vaak wegkomen met verkrachting de aanleiding om haar boek Rape te schrijven. Ze wijst erop dat dit type misdrijf vaak gebeurt tussen twee mensen, zonder dat er anderen bij zijn. Het is vaak haar woord tegen het zijne. In een rechtszaak draait het dan al snel om de betrouwbaarheid van de betrokken personen. Hoe betrouwbaarder je lijkt, hoe eerder je gelijk krijgt – en degene die gelijk krijgt is dan opvallend vaak een man. Zo noemde een Canadese rechter een dader onlangs een onhandige Don Juan. De man hoefde alleen een excuusbriefje te schrijven en dat was dat. Woedende Canadezen protesteerden tegen deze gang van zaken, maar ondertussen bleef dit vonnis wel staan.

Dit gebeurt zo vaak omdat er in het vraagstuk van betrouwbaarheid iets vreemds gebeurt zodra een zaak voor de rechter komt. De vermoedelijke dader verdwijnt uit het zicht en het slachtoffer belandt opeens in de beklaagdenbank. Waarom deed ze aangifte? Wat had ze aan? Waarom was ze op die tijd op die plek? Hoe gedroeg ze zich? Had ze eerder vriendjes? Dronk ze, gebruikte ze wel eens drugs, hoe zit het met haar reputatie? Zulke onderzoeken gaan ver, bericht Katrin Axeslsson in The Guardian:

Several women we work with who reported rape have been put under covert surveillance, with hidden cameras and phone tapping, their sex lives scrutinised. Some were accused of being bad mothers, of being either promiscuous or loners looking for attention, of hating men or being desperate to catch one. Most were working class and/or women of colour.

Voordat je het weet komt het verhaal uit op: zie je wel, ze deugt niet. Ze had alcohol op, wat deed ze ook op die locatie, ze heeft het er naar gemaakt. Zelfs 11-jarige meisjes krijgen zodoende de schuld van hun verkrachting. Zie onder andere hier en hier. En als een vrouw zich eerder ook al ‘hoerig’ gedroeg, of dronk, of ergens over loog, dan zal er sowieso wel niks kloppen van haar verhaal. Arme man, hij is onschuldig, hij mag gaan omdat het slachtoffer niet geloofwaardig is.

Dit mechanisme dook recent nog op in de vorige verkrachtingszaak die heel New York bezig hield. Twee agenten brachten een dronken vrouw naar huis, maar kwamen terug, waarna volgens het slachtoffer de ene politieman haar verkrachtte en de andere op de uitkijk stond. Er waren camerabeelden, bandopnames, en aantoonbare verwondingen. Maar een jury sprak de agenten vorige maand vrij van verkrachting. Alleen een minder ernstige beschuldiging, wangedrag, bleef staan.

Magazine Jezebel wist één van de juryleden te interviewen over de motivatie. Wat bleek? In deze zaak vond de jury de vrouw nuchter genoeg om te kunnen bepalen of ze wel of geen seks wilde. Toen het antwoord echter nee was en ze aangifte deed, vonden diezelfde juryleden haar te dronken om een geloofwaardige verklaring te kunnen geven. Huh? Het slachtoffer bleef publiekelijk vernederd achter als dronkelap en leugenaarster. In een ontroerende verklaring bedankte ze de mensen die haar bleven steunen, en gaf aan dat de zaak haar bijna gebroken had.

De Zesde Clan zegt niet dat Strauss-Kahn in dit specifieke geval schuldig of onschuldig is. Wij willen er alleen op wijzen dat het in deze zaak op precies dezelfde manier gaat zoals in talloze andere zaken. Zoals The Atlantic uitlegt is ook in dit geval de reputatie van het slachtoffer kapot maken een garantie voor succes. Het maakt niet uit wat de concrete feiten zijn. Als er in het verleden van het kamermeisje iets mis is,  dan is ze ongeloofwaardig geworden en zal een jury van gewone Amerikanen de ex-IMF topman vrij spreken, stelt The Atlantic.

The Globe and Mail wees in een grote kop op het feit dat onschuldig totdat het tegendeel bewezen is, ook geldt voor het kamermeisje. Dat wordt namelijk uit het oog verloren bij het meten met twee maten. Wil een vrouw geloofwaardig blijven, dan kan ze maar beter een heilige zijn. Strauss-Kahn daarentegen blijft blijkbaar geloofwaardig en overtuigend als hij zegt dat hij niets heeft gedaan. Dat zijn DNA op de kleding van het kamermeisje zat, dat de man al meerdere keren beschuldigd is van seksuele intimidatie, en de reputatie heeft van een arrogante rokkenjager, het maakt allemaal niets uit.

Net zo min als het in voorgaande jaren in Frankrijk iets uitmaakte. Women’s Issues:

What’s hard for American journalists (and readers) to comprehend is that Strauss-Kahn’s predilections were well-known in France. Although many claim not to have known the violent nature of his “interest,” he was euphemistically called a skirt-chaser, seducer, and womanizer by the French press, and his actions were either ignored, downplayed, or accommodated. Examples of this — recounted below — are chilling.

The Atlantic voorspelt dat het enige gevolg van de aangifte waarschijnlijk zal zijn dat het kamermeisje vervolgd wordt:

Just as there was the typical rush to judgment against Strauss-Kahn, a deplorable but now sadly routine part of the American criminal process, there will now likely be a rush to judgment against the woman. [...] If the case against Strauss-Kahn indeed crumbles, don’t be surprised if prosecutors end up charging the alleged victim and the man who has reportedly deposited all that money into her account over the years. New York officials would do this partially to save face– the whole episode teeters now on the edge of world-wide embarrassment– but also to make an example of the pair.

Vrouwen zijn niet gek. Ze zien de machtsverhoudingen, zien hoe het meestal afloopt voor de vrouw die aangifte doet. Zij maken in dit klimaat vaak de keuze dat het in stilte verwerken van de gevolgen van verkrachting beter is dan publiekelijk voor de wolven gegooid te worden. Maar het is een keuze van het soort ‘wil je gevierendeeld worden, of onthoofd’. Beide zijn klote.

Voeg een reactie toe of laat een trackback achter: Trackback URL.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 43 andere volgers

%d bloggers like this: