De Zesde ClanJo Shapcott won de Costaprijs voor het beste Engelstalige werk van 2010. Ze kreeg deze prestigieuze onderscheiding voor een dichtbundel, Of Mutability. Op deze video draagt ze een gedicht uit deze bundel voor. Ze verwerkte in dit boek onder andere haar ervaringen met borstkanker. Behalve de eer is er ook een leuk geldbedrag aan de Costa prijs verbonden: 35.000 pond. Met die financiële ondersteuning kan ze weer een tijdje vooruit en rustig verder schrijven.
De Chileense ex-presidente Michelle Bachlet is nu hoofd van het nieuwe orgaan van de Verenigde Naties, UN Women. Het is de komende jaren haar baan om de belangen van vrouwen naar voren te brengen en hun situatie wereldwijd te verbeteren. In een toespraak tijdens de eerste formele bijeenkomst van VN Vrouwen gaat ze in op de totstandkoming van de organisatie, en waar ze zich de komende honderd dagen op wil richten.
Aan ambities geen gebrek:
UN Women will centre its work around five core principles: 1) providing demand-driven support to national partners to enhance implementation of international agreements and standards; 2) supporting intergovernmental processes to strengthen the global normative and policy framework on gender equality; 3) advocating for gender equality and women’s empowerment, championing the rights of women and girls — particularly those who are most excluded; 4) leading and promoting coherence in UN system work on gender equality; and 5) acting as a global broker of knowledge and experience, aligning practice with normative guidance.
Om dit voor elkaar te krijgen heeft ze geld nodig. Bachelet gaat haar prestige en kennis de komende maanden inzetten bij gesprekken met landen die beloofd hebben het fonds van UN Women aan te vullen. Dat geld is van cruciaal belang, anders blijft het bij mooie woorden . Daar hebben we niks aan. Harde cash willen we hebben, en concrete acties. Alleen dan kunnen de Verenigde Naties de moedersterfte, het analfabetisme, de tweederangs status en de rechteloosheid waarmee vrouwen kampen verminderen en verlichten. Lees haar speech en weet dat de Zesde Clan de ontwikkelingen nauwlettend blijft volgen….
Zet morgen om tien uur ‘s avonds je televisie aan. Of neem het op. Want dan komt op Nederland 1 het volgende deel van de serie Rembrandt en ik, geregisseerd door Marleen Gorris. Gorris tovert op het kleine scherm. Met veel aandacht voor lichtval, enscenering en emotie brengt ze de schilder tot leven. Mis het niet!
Gorris schreef zelf het laatste deel, waarin Rembrandt bezien wordt door de ogen van zijn dochter Cornelia.
Gorris is één van de weinige Nederlanders die een Oscar won. Ze sleepte het felbegeerde beeldje in de wacht voor haar film Antonia. Daarna vertrok ze naar het buitenland. Voor de serie over Rembrandt van Rijn besloot ze echter terug te keren. In de VPRO gids van vorige week schrijft Danny van Schooten dat ze dit besluit nam vanwege het bijzondere perspectief. In ieder deel vertelt iemand uit Rembrandt’s kring van intimi over een episode uit het leven van de schilder. Vorige week was het de beurt aan jeugdvriend Jan Lievens. Morgen zien we Rembrandt door de ogen van Saskia van Uylenburgh, met wie Rembrandt in het huwelijk trad. Daarnaast kon Gorris ook een deel van het scenario schrijven: ,,Er was nog niemand die aan de aflevering over de onbekende dochter Cornelia schreef, dat wilde ik ook graag doen’.
Het NRC Handelsblad besteedde eerder deze week ook aandacht aan de serie. Omdat Gorris bekend staat als een feministische regisseuze, vroeg deze krant uiteraard naar haar mening over de man Rembrandt en zijn houding ten opzichte van vrouwen. Gorris windt er geen doekjes om: ,,Hij heeft Saskia nooit ploertig behandeld. Zijn ex-geliefde Geertje Dirkx wel. Hij verloor de rechtszaken tegen haar, maar slaagde er in haar in het gekkengesticht te laten opbergen.”
Dat konden mannen in die tijd doen, omdat vrouwen nauwelijks rechten hadden en onder de voogdij vielen van hun vader of echtgenoot. Een situatie die nu wat minder extreem is geworden, maar nog steeds geen verleden tijd is. Dat is de reden waarom Gorris zichzelf nog altijd als feministe ziet, zegt ze in het NRC:
De hele wereld, ik, alles is anders geworden. Maar ik ben nog steeds feminist, de doelen zijn niet bereikt. Onnoemelijk veel vrouwen leven praktisch in slavernij, er is nog altijd verschil in betaling tussen mannen en vrouwen. Gelijkheid is normaler geworden, maar daardoor is het moeilijker geworden om te strijden tegen de ongelijkheid die er nog steeds is.
Het is een gevoeligheid die de serie kleurt en er indirect ook voor zorgt dat Rembrandt bekeken wordt door de ogen van evenveel mannen als vrouwen. Maar uiteindelijk gaat het natuurlijk om de serie zelf. Die lijkt af te stevenen op een groot succes. Anderhalf miljoen mensen keken naar de eerste aflevering, en de reacties zijn positief. Terecht, want alles klopt. De acteurs. Het tempo. De muziek. De manier waarop de Gouden Eeuw tot leven wordt gebracht. Gorris eist veel van haar acteurs en medewerkers, en het resultaat is er naar. Nederland kan trots zijn op deze productie. Maandag deel 2!
Laat een abortus plegen en je zult de rest van je leven een psychisch wrak zijn. Het is een populair standpunt onder anti-abortus activisten. En het is een mythe. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt juist dat een abortus geen verschil maakt. De enige groep die meer psychische problemen kreeg, waren ironisch genoeg de vrouwen die de zwangerschap voort zetten en een baby kregen. Dat hebben onderzoekers uit Denemarken duidelijk gemaakt.
Trine Munk-Olsen leidde het onderzoeksteam.
Voordat de Denen, onder leiding van Trine Munk-Olsen van de universiteit van Aarhus, aan de slag gingen, waren er al verschillende onderzoeken gedaan naar de al dan niet schadelijke psychologische gevolgen van abortus. Tot nu toe leverden studies diverse resultaten op. Soms was er geen verschil. Maar andere studies lieten wel nadelige effecten zien.
Echter, na een nadere analyse bleek dat alle onderzoeken die een positief verband toonden, slecht uitgevoerd waren. Volgens de New York Times betrof het vaak zeer kleine groepjes vrouwen, en keken de onderzoekers niet naar de mentale voorgeschiedenis van de vrouwen. Stel, je hebt al jaren een depressie, ondergaat dan een abortus en heeeej, opeens ben je depressief vanwege de abortus. Dat klopt natuurlijk niet.
De Denen besloten het vraagstuk deze keer grondig aan te pakken. Ze volgden ruim 365.500 vrouwen die in de jaren 1995-2007 voor het eerst zwanger waren. Van die groep lieten er ruim 84.000 een abortus uitvoeren. De rest beviel van hun eerste kind. De groep die voor abortus koos, had voor en na deze ingreep evenveel/even weinig psychische problemen. De groep die beviel van het eerste kind bleek juist meer psychische problemen te krijgen na de komst van de baby. Onder de kersverse moeders richtten post-partum depressies veel schade aan. Ook de combinatie veranderingen in de hormoonhuishouding met slaapgebrek vanwege huilende baby’s triggerde bij sommige vrouwen allerlei latent aanwezige psychologische stoornissen.
CNN vroeg aan diverse deskundigen of deze wetenschappelijk verantwoorde resultaten eindelijk een einde zullen maken aan de bangmakerij van vrouwen die ongewenst zwanger zijn. De experts vrezen van niet. En de zwangere vrouwen zijn daarvan de dupe:
Blum and Charles both say that the new study isn’t likely to quiet the controversy over whether abortion can trigger subsequent mental health problems. So far the debate has largely been driven by politics rather than science, Blum adds — and the politics have overshadowed the most important lesson from the research. “Making an abortion decision is stressful. Carrying a pregnancy to term is stressful,” he says. “Women need social and mental health supports. Those who have adverse effects from abortion or from carrying to term particularly need counseling and support services. Overall, the debate has failed to provide that help to women.”
O ja, vreselijk dat zoveel vrouwen stranden op weg naar de top. Ja, er moet echt meer diversiteit komen. Maar een quotum opleggen? Ieuw! Dat is wel het meest onsmakelijke voorstel wat je kunt doen! Nee, laten we vooral voortmodderen met boterzachte beloften en plannen van aanpak zonder duidelijke doelstellingen en zonder sancties. Dat is het terugkerende beeld zodra het in Nederland over een quotum voor vrouwen in topfuncties gaat.
De argumenten tegen lijken soms zeer rationeel, maar wordt gevoed door emoties zoals angst en weerzin. Nederland houdt niet van de stormram, en van revoluties moeten we ook niets weten. Want ga maar na. Nederland is het land waar Troelstra een stap naar voren zette en riep: revolutie! Waarop de massa een stap achteruit deed en zei ‘ga vooral je gang, maar wij willen geen problemen’. Nederland is het land waar hele bevolkingsgroepen te horen krijgen ‘tuurlijk kun je je baan houden. Maar eerst ontslaan we je, en daarna nemen we je aan met een flexibele parttime constructie, en maken we de inhoud van je baan lekker schraal en beperkt.” Het overkwam medewerkers van de thuiszorg en de post.
In België en Frankrijk zou zo’n voorstel leiden tot brandende barricades in de straten. Of de gijzeling van de top van een bedrijf. In Nederland slikten de mensen dit en tekenden hun nieuwe, slechtere contract. Want we willen geen problemen. In zo’n klimaat kun je misschien wel erkennen dat er iets geks aan de hand is. Al die allochtonen, al die vrouwen, maar de enigen met talent en leiderschapskwaliteiten zouden blanke mannen zijn? Heel raar. Maar ontketent dit verontwaardiging? Gaan mensen harde acties eisen? Nauwelijks. We vinden het doodeng.
En een quotum is zo’n harde actie, die je doodeng kunt vinden. Want wat het doet staat voor de angsthazen gelijk aan een stormram. Het middeleeuwse kasteel wordt bevolkt door blanke mannen, die zich steeds bedreigder gaan voelen en vrouwen en allochtonen met pek en stenen van de poort proberen te houden. Daar komt het quotum aan: de stormram die de poort aan gort slaat en vrouwen en allochtonen de gelegenheid geeft joelend de binnenplaats op te rennen en eindelijk een zetel aan de feestdis op te eisen. Een nachtmerrie.
Geen wonder dat de hakken meteen in het zand gezet worden. Als sussende argumenten als ‘heb geduld’ of ‘een geleidelijke aanpak is beter’ geen effect meer hebben, krijgen de beleefdheden al snel een steeds venijnigere ondertoon. Nee vrouwtjes, jullie moeten dit zelf niet willen, want dan is het net alsof je incompetent bent en alleen met een quotum die invloedrijke baan kon bemachtigen. O, en denk eens aan al die talentvolle blanke mannen die nu buiten de boot vallen, wat zielig voor hen! Hoe kún je, gemeen loeder! De wereld vergaat als we een vrouwenquotum instellen! Dat is ongeveer de teneur als je alle nuanceringen en sociaal wenselijke formuleringen weglaat.
Dit is allemaal pure emotie. Wie objectief naar het effect van een quotum kijkt, ziet dat het resultaten boekt. Noorweegse bedrijven werken al enkele jaren met een quotum van topvrouwen. Dat land functioneert nog steeds prima en de bedrijven boeken leuke winsten. Na de eerste onwennigheid beschouwde niemand de vrouwen nog als raar of als excuustruus. Want ze waren met tevelen. Het werd gewoon.
Nu de Noorse vrouwen eenmaal binnen aan tafel zitten, kunnen ze met de mannen overleggen en kijken hoe verder met de werkwijze, de bedrijfscultuur en de manier van omgaan met elkaar. Dat heeft al tot veranderingen geleid. Zo zijn Noorse bedrijven iets meer geld uit gaan geven aan personeel, typisch een investering om bedrijven ook op de langere termijn gezond en concurrerend te houden (u weet wel, goed opgeleid, goed behandeld, loyaal personeel, bereid om een extra stap te zetten voor de werkgever).
Nederland zit tot nu toe opgescheept met een cultuur waarin vrouwen op allerlei manieren de boodschap krijgen dat ze niet welkom zijn. Ze moeten vooral thuis blijven als zichzelf opofferende, nobele moeder en daarnaast is het leuk als ze nog een bijbaantje hebben. Meer willen is zondig en strijdig met de Bestemming der Vrouw. Daarom is die stormram in het begin zo nodig. Volgens de eeuwenoude wijsheid: zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Het wordt tijd dat de poorten opengaan, dat de bedompte achterkamertjes gelucht worden, en dat Nederland op twee benen gaat lopen. Als we de talenten van iedereen kunnen benutten, worden we daar uiteindelijk alleen maar beter en sterker van.
Voetbalorganisatie Uefa wil vrouwen en allochtonen een kans geven in de voetbalwereld. Die belofte deed de bond vorige week tijdens een seminar in Amsterdam. De Uefa nam het besluit nadat een in eigen opdracht uitgevoerd onderzoek aantoonde dat benoemingen van coaches, voorzitters en bestuurders bijna altijd via informele netwerken lopen. Daardoor benoemen oudere blanke mannen oudere blanke mannen op bijna alle invloedrijke posities en hebben vrouwen en allochtonen structureel het nakijken. Het is voor het eerst dat de Uefa dit probleem erkent en openlijk bespreekt.
Karen Espelund van de Noorse voetbalbond. Zij wist het glazen plafond te doorbreken met behulp van een quotum.
De situatie is ernstig uit balans, zag de Uefa toen onderzoeker Steven Bradbury de resultaten van zijn analyse voorlegde aan de organisatie. Maar liefst 99% van alle functies waarbij je iets in de melk te brokkelen hebt, zijn bezet door blanke mannen, waarvan de overgrote meerderheid ook nog eens op leeftijd is. Zij houden elkaar in het zadel via een ondoorzichtig spel van vriendjespolitiek en informele benoemingsprocedures. De oudere blanke mannen hebben daarnaast een cultuur gevoed waarbij alles wat niet blank en mannelijk is structureel wordt gemarginaliseerd en ondergewaardeerd.
Opvallend genoeg is dit een bekend beeld. De situatie komt precies overeen met eerdere bevindingen naar benoemingen op hoge posities in andere bedrijven of organisaties. Recent voorbeeld uit Nederland: de manier waarop hoogleraren op universiteiten aan hun baan komen. Ook daar verliep dat in twee van de drie gevallen via informele netwerken en volgens informele procedures. Scouts speelden een belangrijke rol bij de vroege selectie van kanshebbers. Omdat deze scouts meestal blank en man waren, en de selectiecommissie ook, bleven vrouwen en allochtonen buiten beeld. De blanke mannen benoemden zodoende in de meerderheid van de gevallen iemand die op hen leek en vertrouwd overkwam: een andere blanke man.
De Uefa heeft nu publiekelijk erkent dat het anno 2011 belachelijk is dat dit zo werkt. De bond wil die vastgeroeste patronen doorbreken. Het rapport van Bradbury, van de Universiteit van Loughborough, geeft aanknopingspunten. Zo blijken quota’s erg effectief:
…there were positive examples to report. In Norway, this matter had been dealt with by a quota system from 1985, whereby at least one woman would have to be on each of the central committees. This led to 40% women’s representation, and, in 1996, Karen Espelund became the first female vice-president of the Football Association of Norway (NFF) and later general secretary. ”I would never have been able to prove my competence if I had not been part of a quota system,” she said. “Of course you have to prove yourself [afterwards], but quotas are extremely important in the first situation.”
Daarnaast wil de Uefa een cultuuromslag bevorderen. De voetbalwereld moet opener worden en vrouwen en allochtonen erkennen als volwaardige mensen, die ook deskundig zijn en wiens mening gehoord moet worden.
Wordt vervolgd!
In bezit van een e-reader? Engelse taal geen probleem voor je? Bezoek dan een keer de site Girlebooks. De site wil klassieke werken van schrijfsters toegankelijk maken voor een breed publiek, en zet hun boeken gratis op het net om naar je e-reader te downloaden. Naast zeer gangbare titels, zoals Heidi (jawel) en Jane Eyre, grossiert Girlebooks in boeken die niet erg bekend meer zijn. Zoals The Leavenworth Case, een Engels moordmysterie uit 1878. Kathy Reichs en Ruth Rendell ontstonden niet in een vacuüm….
Girlebooks is opgericht door een team van moeder en dochter: Laura en Joyce McDonald. Met behulp van vele vrijwilligers verzamelen ze titels en maken ze technisch beschikbaar voor allerlei digitale dragers, waaronder de e-reader. Over de reden waarom het alleen gaat om boeken van vrouwen, zijn de McDonalds duidelijk:
We love books by both men and women. However, if we may generalize, women’s most loved and re-read books are generally books by other women. The same is probably true for men. Also, as women authors were not always as celebrated and promoted as they are today, we are digging up many forgotten books that that we believe deserve a wider audience than they have.
Enfin, een site om lekker te snuffelen, recensies te lezen, te kijken in de commentaren wat andere lezers vonden, downloaden en heerlijk op de bank je boekje lezen. Let op: tussen de vele, vele gratis titels staan hier en daar ook nieuwe titels, die onder verschillende rechten vallen en daarom wel iets kosten. Drie dollar bijvoorbeeld. Je ziet het meteen als je op een titel klikt, dus als het goed is word je niet overvallen door een financiële transactie.
De bezuinigingen van het kabinet op de Nederlandse cultuur zijn helaas nog steeds actueel. Daarom vandaag in de serie ‘de lezing van’ een speech van cabaretière Nathalie Baartman, tijdens de manifestatie Enschede Schreeuwt om Cultuur van eind vorig jaar. Ze maakt er een levendig verhaal van. Rond de vijfde minuut begint ze zelfs even te jodelen om haar pleidooi voor behoud van cultuur kracht bij te zetten. Genoeg inleiding, hier is Nathalie Baartman:
Engelse vrouwen bellen massaal naar de Football Association om scheidsrechter te worden. Het is één van de directe gevolgen van een schandaal rondom Andy Gray en Richard Keys, twee invloedrijke presentatoren van televisiezender Sky Sports. De sportcommentatoren dachten dat de microfoons uitstonden toen ze begonnen af te geven op een vrouwelijke lijnrechter, Sian Massey. Ze nam een geheel correcte beslissing tijdens een wedstrijd met de voetbalclub Liverpool. Het duo dacht daar anders over. Helaas stonden de microfoons aan en werd hun seksistische tirade een nationaal schandaal. Gray is inmiddels ontslagen.
Sian Massey verricht uitstekend werk op het voetbalveld.
Sommige mensen proberen de houding van Keys en Gray af te doen als een incident. Maar een meerderheid ziet het juist als een perfect voorbeeld van een houding die veel mannen in de voetbalwereld delen. Vrouwen horen er niet thuis, ze snappen niks van voetbal, en in plaats van op het veld rond te rennen kunnen ze maar beter thee gaan zetten voor hun echtgenoot. Het seksisme is zo vanzelfsprekend dat geen enkele man het als een probleem ziet. Vrouwen die ondanks dit kille klimaat toch werkzaam zijn in de voetbalwereld, leren al snel dat ze er niet over mogen zeuren en dat ze maar net moeten doen alsof het seksisme niet bestaat. Gewoon doorwerken is het devies.
Nu het seksisme zo tastbaar is geworden, inclusief bandopname, is de maat vol. Van alle kanten stromen de oproepen binnen om vrouwen serieus te nemen en iets te doen aan de middeleeuwse mores in de voetbalwereld. Niet alleen dat, maar ook Sky Sports is onder vuur komen te liggen. The Guardian sprak drie vrouwen die belangrijke posities hadden gehad bij de sportzender, maar vertrokken vanwege de bedrijfscultuur. Die omschrijven ze in termen van seksistisch, doordrenkt van angst, met pesterijen en vriendjespolitiek. Vrouwen kregen nauwelijk ruimte om hun talenten te ontplooien:
When Sky Sports News first started the girls were in suits. Sky was still about the image but they wanted women who were interested in sport. “Any monkey can read an autocue and you can’t build passion for what you do from nothing. But if you’re a woman you were there as decoration. Anything else was a bonus. It’s not that there is a criterion about how the girls look. It’s that it is the main criterion.”
In zo’n bedrijfscultuur is het niet zo vreemd dat Gray en Keys de denkbeelden hebben die ze ongewild wereldkundig maakten. Tijdens hun uitwisseling voor de microfoons zeiden de presentatoren dat de lijnrechter de buitenspelregel niet kende omdat ze een vrouw was, en moest iemand haar snel van het veld halen.
Sky Sports heeft presentator Gray inmiddels ontslagen. De man kwam verder in de problemen nadat gisteren een andere opname uitlekte. De beeldopname dateert van december 2010 en toont Gray terwijl hij zeer ongepaste opmerkingen maakt tegen een vrouwelijke collega. Als zij niet reageert lacht hij haar uit. De bandopname bevestigt wat de anonieme werkneemsters vertelden over de werkcultuur bij Sky Sports. Samen met het schandaal van eerder deze week viel Gray voor de zender daardoor niet meer te handhaven. Hij is met onmiddellijke ingang ontslagen.
Inmiddels probeert de zender te doen wat het kan om de schade te beperken. Sinds anderhalf jaar is er een nieuwe directeur en begint de bedrijfscultuur langzaam te veranderen. Tekenen daarvan zijn de onmiddellijke schorsing van de twee presentatoren, gevolgd door het ontslag van Gray, publiekelijk excuses maken en beterschap beloven.
Wie weet gaat ook de ouderwetse cultuur in de voetbalwereld langzaam veranderen. De toegenomen belangstelling van vrouwen voor de opleiding tot scheidsrechter helpt. En de ruim 800 vrouwelijke scheidsrechters die Engeland nu telt, zijn optimistisch over hun toekomst. Zoals scheidsrechter Morag Pirie aan de Guardian vertelde:
“It’s a hard job and a lot of people think you shouldn’t be there – once they see you can do it they’re fine, though. You get a lot of comments out there but you just have to rise above it. Sian Massey will know she just has to ignore what they are saying. She should be proud of what she has done and it should spur women on to follow her. The opportunities are massive. If women put in the effort and work hard the rewards, things like running the line in Champions League matches, are huge.”
Venlo, een stad van mannen, voor mannen? Wethouder van Economische Zaken Mark Verheijen wil die monocultuur doorbreken. Onder het motto Stad zoekt Vrouw wil hij volgens vakblad Binnenlands Bestuur gerichter aandacht besteden aan het aantal vrouwen in hogere functies bij Venlose bedrijven en organisaties. En meer diversiteit krijgen in de samenstelling van de top van de gemeente Venlo.
Venlo. De stad wil af van een monocultuur van blanke mannen in de top.
Verheijen haast zich om te verzekeren dat dit standpunt niets te maken heeft met feminisme of andere enge woorden:
Venlo is een mannenstad en daarmee laten we kansen liggen om talent te benutten en de stad draaiende te houden. Mijn insteek van het onderwerp is niet feministisch, het is geen moreel verhaal. Het is puur eigenbelang. De beroepsbevolking neemt af door de vergrijzing, dus we kunnen het vrouwelijk talent niet onbenut laten.
Hoe het ook zij, de wethouder ervaart het als een probleem dat Venlo zo weinig vrouwen in topfuncties kent. Hij denkt zelf dat dit aan de aard van de stad ligt. Venlo heeft van oudsher veel industrie en bedrijven op het gebied van landbouw en logistiek. Dat zijn sectoren waar weinig vrouwen werken. Maar de wethouder steekt de hand in eigen boezem en geeft toe dat de gemeente zelf ook kansen liet liggen:
Ik geef volmondig toe dat ik als wethouder en locoburgemeester steken heb laten vallen op dat gebied. We hebben weliswaar een vrouwelijke gemeentesecretaris, maar een zwaluw maakt nog geen lente. We moeten daar bewuster mee omgaan. Als partijleider heb ik misschien ook kansen gemist.
De wethouder wil tijdens een speciale Stad zoekt Vrouwbijeenkomst de in Venlo actieve vrouwen bij elkaar brengen. Samen met hen wil hij bespreken waar het aan ligt dat Venlo zo’n mannenstad is. Ligt het aan de structuur, of aan de vrouwen zelf? De Zesde Clan hoopt dat de wethouder zich goed inleest voordat hij met deze vraagstelling de boer op gaat. Paar suggesties voor een kort leeslijstje:
Succes, wethouder Verheijen!
Na de ChristenUnie begint nu ook het CDA zich te roeren en te pleiten voor een verlaging van de abortusgrens. De partij wil de grens verlagen van 24 naar 22 weken. Ze kunnen daarbij gedoogsteun verwachten van de PVV, die de grens al langer wil verlagen, en de SGP, die als het zou kunnen abortus helemaal wil uitbannen. Volgens NRC Handelsblad kan deze ideologische strijd vervelende gevolgen krijgen voor de coalitie van Rutte. Zijn partij, de VVD, wil tot nu toe niets veranderen aan de bestaande abortuswetgeving in Nederland.
Sinds vorig jaar een nieuwe, conservatieve wind door het land waait, worden met name Christelijke partijen steeds actiever om het recht op abortus in te perken. Het begon allemaal met de enorme winst van de PVV. Die wil de grens verlagen naar 14 weken. Na hun overwinning voelde de ChristenUnie zich sterk genoeg om een motie in te dienen. Daarin stelt de partij dat de grens terug zou moeten naar 18 weken. Overeenkomst: de grens ligt ruim voor 20 weken, omdat aanstaande ouders dan een echo kunnen laten maken. Soms blijkt dan opeens dat er vanalles aan de hand is met de foetus. En kiezen sommige ouders voor de optie van abortus. Het gaat om een kleine driehonderd gevallen per jaar.
Juist omdat er na de echo een medische noodsituatie kan ontstaan, laten dokters weten dat deze politieke pleidooien haaks staan op de realiteit. Dokters hebben valide medische redenen om de grens te houden op 24 weken. Het NRC:
Gert van Dijk van artsenfederatie KNMG laat weten tegen het plan van het CDA te zijn. Volgens hem krijgen vrouwen bij een verlaagde abortusgrens te weinig tijd om een afgewogen beslissing te maken. ”Nu krijgen vrouwen bij twintig weken een echo. Als blijkt dat het kind een afwijking heeft, dan duurt het vaak een tijdje voordat duidelijk is wat er precies met het kind aan de hand is.” De verhoogde tijdsdruk zou vrouwen ertoe kunnen zetten onzorgvuldige beslissingen te nemen.
Vanuit ideologische motieven willen PVV, CDA en ChristenUnie hier niets van weten. Moeders moeten gewoon doorgaan met de zwangerschap, ongeacht de omstandigheden. In een toelichting op haar motie zei ChristenUnie voorvrouw Esmé Wiegman vorig jaar dat het zelfs niet uitmaakt als de baby nooit levend geboren kan worden. De zorg moet zich volgens haar dan richten op het moment van vroeggeboorte en afscheid nemen. In de praktijk betekent dit dat de moeder een tijd rond loopt met een dode baby in haar buik en dan moet bevallen van een lijkje. Als ze dat niet aankan heeft ze pech, abortus is in de optiek van de ChristenUnie geen optie.
Met 22 weken lijkt het CDA te kiezen voor een compromis: na het moment van de echo, maar twee weken eerder dan de huidige grens. Maar zoals gezegd vinden de artsen dat dit nog steeds te weinig tijd geeft om in die situatie van een medisch drama de juiste weg te kiezen. Bovendien betekent dit gemorrel aan de grenzen dat bepaalde partijen nog steeds aan het abortusrecht komen, alleen dan indirect en gericht op resultaat op de langere termijn. Het NRC:
De christelijke partijen CU en SGP zijn in principe geen voorstander van abortus, maar weten dat ze de wet niet kunnen terug draaien. Ze grijpen daarom alle mogelijkheden aan om paal en perk te stellen aan abortus. Daarom kwam Kamerlid Wiegman onlangs met een voorstel voor inperking van de abortustermijn.
Het is te hopen dat de VVD bij het oude standpunt blijft en de huidige wetgeving intact laat. Die hebben we namelijk niet voor niets.
Handig! De microfoon aan laten staan en dan een tirade beginnen tegen een vrouwelijke lijnrechter bij het voetbal – ze is een vrouw, ze kent de buitenspelregels niet, wat doet ze daar op het veld. Wat Andy Gray en Richard Keys, sportcommentatoren van de zender Sky Sports, eigenlijk van vrouwen vinden werd zo nationaal nieuws. Ze maakten hun opmerkingen tijdens een wedstrijd in de Premier Legue in Engeland. In de woorden van de Daily Mail: de mannen scoorden in eigen doel… Sky Sports heeft de presentatoren voorlopig geschorst. Ze mogen de eerstvolgende wedstrijd geen commentaar leveren.
Grey en Keys spraken hardop uit wat ze echt dachten van vrouwen en voetbal. Jammer voor hen stonden de microfoons nog aan...
Doelwit van de tirade was de 25-jarige lijnrechter Sian Massey. Zij weigerde tijdens een wedstrijd met de grote club Liverpool een voetballer af te vlaggen voor buitenspel. De beelden van de situatie op het veld toonden aan dat ze een correct besluit had genomen. Met andere woorden: ze wist precies wat buitenspel was en zag haarscherp wat er aan de hand was op het veld. Toch wekte haar goede optreden de weerzin op van de twee commentatoren. De krant Daily Mail citeert hun uitwisseling als volgt:
Commenting on Ms Massey, Mr Keys said: ‘Somebody better get down there and explain offside to her.’ Mr Gray, a former Scottish international footballer, replied: ‘Can you believe that? A female linesman. Women don’t know the offside rule.’ Mr Keys replied: ‘Course they don’t. I can guarantee you there will be a big one today. Kenny (Liverpool manager Kenny Dalglish) will go potty. This isn’t the first time, is it? Didn’t we have one before?’ Later in the exchange, Mr Keys said: ‘The game’s gone mad. Did you hear charming Karren Brady this morning complaining about sexism? Do me a favour, love.’
De timing van beide mannen is bijzonder slecht. Juist deze week stelde West Ham vicevoorzitter Karren Brady het seksisme in de sportwereld aan de kaak. In een reactie op het hele incident merkt ze in de Daily Mail fijntjes op dat dit het perfecte voorbeeld is van de houding die ze in haar column aan de kaak stelde. De twee commentatoren lijden ondertussen aan spontaan geheugenverlies. Toen de Mail on Sunday hen confronteerde met de geluidsopname, ontkenden ze alles:
When The Mail on Sunday put the transcript to Mr Keys, he said: ‘I have no recollection of that. I have no idea what you are talking about. ‘My recollection is that I wished the young lady all the best.’ When told a recording existed of the conversation, he said: ‘If you have a tape then you don’t need me to talk to you.’
De bandopname kunnen ze in ieder geval niet ontkennen. En de weerzin die hun seksistische tirade opwekt kunnen ze ook niet ontlopen. Sky Sports heeft inmiddels in een officiële verklaring laten weten dat de opmerkingen alle perken te buiten gaan, dat beide commentatoren niet namens de zender spreken, en dat het programma nog bekijkt hoe het verder moet met Gray en Keys.
GroenLinks politica Femke Halsema wint de Vrouwen in de Media Award 2010. Zij ontvangt deze onderscheiding omdat ze het afgelopen jaar het meest aanwezig was in krantenkolommen en televisieprogramma’s. De prijs is een initiatief van Vrouwen in de Media en Zij Spreekt, en wordt voor het eerst uitgereikt.
Om te bepalen welke vrouwen het meest voorkwamen in de media, lieten de beide organisaties een onderzoek uitvoeren door de Nederlandse Nieuwsmonitor. Uit hun studie kwam naar voren dat mannen nog steeds het nieuws domineren. Als vrouwen aan bod komen, is dat vooral als politica. Daarna volgen de sportvrouwen. Zo trok Nicolien Sauerbreij veel aandacht met haar uitstekende prestaties op de Olympische Winterspelen. Neem je alles bij elkaar en maak je een ranglijst van mannen én vrouwen, dan komt Halsema op de zevende plaats als eerste vrouw op dat gemengde overzicht voor.
Een webcomic gemaakt door een een gefrustreerde nerd, over een gefrustreerde nerd die webcomics maakt. Oh, en het stereotiepe beeld van jonge blanke man met puistjes komt bijna nergens voor, want de gefrustreerde nerds zijn vooral zo gefrustreerd omdat ze niet blank en mannelijk zijn. Welkom in de wereld van Riot Nrrd!
De makers stellen zichzelf voor in meervoud:
To the left you may see a drawing of the creator. Their name is RJ Edwards. They like geeking out about anthropology, gender theory, and linguistics as well as more common nerd fare like webcomics, Lost, the X-Men, Joss Whedon, and obsolete video game systems. They prefer the pronoun “they”, and they have an English degree to rub in the face of gender-neutral-singular-they nay-sayers. They have no formal art education and just try to keep improving.
‘Ze’ voelen zich geïnspireerd door de Riot Grrl beweging en begonnen een jaar geleden met hun webcomic. Bitch Magazine wist hen te strikken voor een interview in de serie over internet stripverhalen. ‘Ze’ vertellen daarin allerlei leuke wetenswaardigheden. Zoals de manier waarop ze televisiemaker Joss Whedon vergelijken met een puppy, sociale rechtvaardigheid, gender neutrale toiletten en hoe je een baan combineert met webcomics maken. Want ervan leven kunnen ‘ze’ helaas nog niet. Enfin, veel leesplezier met deze comic!
De aanpak van Talent naar de Top, een organisatie die bedrijven helpt om meer diversiteit in de bezetting van topfuncties te krijgen, begint langzaam vruchten af te werpen. Dat zeggen Esther Raats-Coster, directeur van Talent naar de Top, en Jorrit Volkers van Deloitte in een interview met Management Team. Bedrijven zoals Deloitte ondertekenen vrijwillig een convenant om werk te maken van vrouwelijk talent. Na invoering van maatregelen zoals een mentorprogramma, ziet het accountantsbureau het aantal vrouwelijke partners en bestuurders langzaam stijgen.
Volgens Volkers was drie jaar terug 3% van de partners bij Deloitte een vrouw, en 5% van de directors. Nu is dat 7 en 9%. Geen spectaculair verschil, maar wel duidelijke vooruitgang. En in de pijplijn naar dit soort functies zitten ook meer vrouwen dan voorheen.
Deloitte kreeg dit voor elkaar door beter na te denken over de manier waarop het bedrijf talent liet doorstromen. Zo was het beleid dat een manager binnen een vast aantal jaren ‘moest’ doorstromen tot senior. Dit gebeurde dan net in de periode waarop vrouwen kinderen krijgen. Door die werkwijze was het voor hen veel lastiger door te stromen. Dus liet Deloitte die termijnen los. Het bedrijf begon een mentorprogramma en maakte het voor werknemers eenvoudiger om hun werk flexibeler in te delen en meer thuis te werken.
Het bedrijf doet dit allemaal niet voor niets. Deloitte heeft er volgens Volkers baat bij om het convenant met Talent naar de Top na te leven:
Op de eerste plaats investeer je in mensen. Als je dan de enorme uitstroomcijfers ziet, betekent het simpelweg dat die investering een slecht rendement scoort. Daarnaast spelen we hiermee in op de ontwikkelingen op de arbeidsmarkt. Er komen immers steeds meer vrouwen van de economische en fiscale opleidingen af en dat zijn de mensen die straks je bedrijf draaiende houden. Bovendien laten onderzoeken zien dat gemengde teams over het algemeen beter presteren dan teams die uitsluitend uit mannen of vrouwen bestaan
Het is vanwege dit welbegrepen eigenbelang dat Raats-Coster vertrouwen heeft in de toekomst van vrouwen bij bedrijven. Sinds mei 2008, toen Talent naar de Top begon, ondertekenden 150 bedrijven en organisaties het convenant. De organisatie geeft ook jaarlijks een diversiteitsmonitor uit als extra stimulans om ervoor te zorgen dat vrouwen echt een kans maken in een onderneming.
Raats-Coster hoopt in 2011 eindelijk ook de grote jongens aan zich te binden. Want ondernemingen als Shell, Phillips, Unilever en DSM schitteren nog door afwezigheid. Raats-Coster:
Bij hen leeft nog wat angst voor onze jaarlijkse rapportage, terwijl hierin niemand aan de schandpaal wordt genageld. Het gaat juist om naming and praising, zodat anderen daarvan kunnen leren. Voor ons is er dus nog genoeg werk aan de winkel.”
Naast de beweging van bovenaf, met convenanten etc., begint er ook van onderaf steeds meer beweging te komen. Als tegenhanger van de taaie old boys networks gaan steeds meer vrouwelijke professionals zich verenigen om kennis en ervaring uit te wisselen en elkaar te steunen. Hetzelfde tijdschrift, Management Team, zette de opvallendste vrouwennetwerken op een rij. Met verwijzingen naar websites. Wie weet zit er iets voor je bij….
De overgang? De helft van de Nederlandse bevolking krijgt ermee te maken, 1,2 miljoen vrouwen zitten er middenin, maar de media willen het er niet over hebben. ,,Onze jongens kunnen er niets mee”, kreeg actrice Yvonne van den Hurk te horen toen ze in contact kwam met Pauw & Witteman. Om maar een voorbeeld te noemen. Desondanks trekt een voorstelling over de overgang die Van den Hurk op toneel brengt, avond aan avond volle zalen. De digitale editie van NRC Handelsblad brengt een uitgebreid interview met de actrice waarin dit en meer ter sprake komt.
Het stuk staat vol interessante uitspraken, maar de Zesde Clan wil er hier één aspect uitlichten. En dat is de taboesfeer die rond de overgang speelt. Het mag geen onderwerp van gesprek zijn, merkt Van den Hurk. Daardoor krijgen vrouwen geen enkele ruimte voor hun ervaringen en moeten ze in een isolement worstelen met hun situatie. Aan NRC Handelsblad vertelde ze het volgende:
Wat het voor vrouwen vooral zo lastig maakt, is dat de overgang geen onderwerp van gesprek mag zijn. De landelijke kranten negeren de voorstelling; geen recensie, niet eens een aankondiging. Een eindredacteur van Pauw & Witteman wilde me niet aan tafel hebben. Want, zegt hij, ‘mijn jongens kunnen niks met het onderwerp’. Ik was zo ongeveer onderweg naar Knevel en Van den Brink toen ik werd afgebeld. De redactie zag het toch niet zo zitten, twee christelijke jongens die over de overgang moeten praten. Hoezo? Zij hebben toch ook vrouwen of vriendinnen? Maar ook Margriet en Libelle geven geen sjoege. De overgang, brrr, nee, die is niet cool, niet sexy. Ze maken liever een stuk over thuis bevallen en zetten een zwangere op de cover. Driekwart van hun lezeressen is vijftig plus. Hoe kan dat?”
Van den Hurk zocht daarom haar eigen weg. Ze kwam op het idee van een theaterstuk over de overgang na haar medewerking aan de voorstellingen in Nederland van de Vaginamonologen. Hier spraken actrices teksten uit van gewone vrouwen, die vertelden over hun eigen ervaringen. Het werkte. Zaal na zaal ging plat. Voor het stuk De Hormonologen koos Van den Hurk dezelfde opzet. Ze sprak talloze vrouwen, artsen, psychologen, schreef het stuk, haalde een groep actrices bij elkaar, en is nu tot 12 april op toernee.
Omdat zoveel voorstellingen meteen uitverkocht waren, heeft Van den Hurk inmiddels een aantal extra voorstellingen ingelast. Klik voor de speellijst en meer informatie hierover op deze link.
Stel, je hebt een game waarbij de speler kan kiezen om te spelen als man of als vrouw. De vrouwenfiguur blijkt favoriet. En krijgt de koosnaam FemShep (female Shepard). Maar de firma toont in alle p.r. campagnes alleen de mannenfiguur. Reden? Het mannelijke personage is een icoon, de verpersoonlijking van het spel, en niet de vrouwelijke figuur. Dat stelt de gamefirma BioWare. Eerder liet een producent van het spel Bad Company 2 al weten dat het de kosten niet waard is om vrouwelijke personages ontwikkelen. Geen wonder dat vrouwen zich zo onwelkom voelen in de wereld van games.
Weblog Border House, waar gamers ontwikkelingen in de industrie op de voet volgen, heeft geen goed woord over voor de houding van de fabrikanten van computerspelletjes. Hoezo het mannelijke personage als boegbeeld van een game? Borderhouse:
He is only iconic because he’s the only character shown on every piece of promo material for the game. Talk about a self-fulfilling prophecy[...] The male characters are definitely more visible, but it’s only because BioWare has made them that way. It’s a shame.
Maar het kan nog erger. Met name oorlogsgames laten vrouwen helemaal zitten en scheppen een ‘slegs vir mannen’ omgeving. De reden die firma’s daarvoor geven: het zou teveel geld kosten om vrouwelijke soldaten op het scherm te laten verschijnen. Producent Gordon van Dyke van Electronic Arts, een van de leidende bedrijven in de gamesindustrie, was zo vriendelijk uit te leggen hoe dat zit:
When you actually put in female characters, typically you have to put in an entire new skeleton model and that entire new skeleton model adds an entire new level of animation and an entire new level of rigging. You basically double the amount of data and memory for soldiers that would need to go into your game. [...] The reward has to match what you have to give up somewhere else. Our games are pushing the edge of the system they’re on at such a high degree that it becomes more of a balancing act for implementing new things — how many vehicles you can have in a game or how many buildings with destruction.
Dus, vrouwelijke personages kosten data, en omdat je die data aan de weergave van vrouwelijke karakters spendeert kun je minder gebouwen programmeren die je in puin kunt schieten. De site Kotaku sluit af met een oproep aan de lezers: wat vinden die hier van? Wat is belangrijker, een vrouwelijk personage of de mogelijkheid een muur neer te halen? Dat is het niveau waarop de participatie van vrouwenfiguren in games op dit moment besproken wordt.
Waarom is dit relevant? Omdat het voor de beleving van een game verschil maakt of je als man of als vrouw kunt spelen. Fans nemen het heft inmiddels in eigen handen. Als tegenwicht voor de op de man gerichte p.r. campagnes zetten ze eigenhandig gemaakte promotiefilmpjes op internet die de vrouwelijke hoofdpersoon centraal stellen. Zoals deze:
Dat toont aan hoe spelers zich hechten aan de vrouwelijke hoofdpersoon, als ze de keuze krijgen het spel te spelen aan de hand van een vrouw. Hoe dat komt? Destructoid.com geeft dit als volgt weer voor de game Mass Effect:
One story is about an unlikely female ship commander who proves that she’s a badass not through the fact that she’s a female, but through the fantastic portrayal of a realistic character. The other story is about the same uninteresting male character that you have played a million times. It’s a very powerful disparity here.[...] It means the difference between loving and hating those games.
En wat te denken van een onbedoeld feministisch effect? Zoals een freelance verslaggever op de site Gamasutra schrijft:
The moment that FemShep prepares to take on the threat to the universe, she inevitably will give an impassioned speech as to why they must do what they are preparing to do. This is true for both games in Mass Effect and many other franchises. The oddity is that it’s an empowered female doing the speaking. If we wanted to see yet another righteous man bolstering his troops, we’d watch Braveheart, play Halo or just roll up a ManShep. Watching FemShep, and hearing Jennifer Hale, doing this bolstering is almost unsettling. It shifts our expectations and moves us to the edge of our seats. And we love her for it.
Geef je baby de eerste zes maanden alleen maar moedermelk. Anders gaat het helemaal mis met de kleine. O nee, het gaat juist mis als je de eerste zes maanden alleen moedermelk geeft. Daar komen wetenschappers nu mee, aan het begin van het nieuwe jaar. Net bevallen en met de hormonen nog gierend door je lijf, krijgen Nederlandse vrouwen volstrekt tegenstrijdige adviezen over borstvoeding. Wat moet je nou geloven, en waarom? Ondertussen is de druk om moedermelk te geven enorm en wordt de discussie over borstvoeding gedomineerd door het opgeheven vingertje.
De druk op moeders om hun baby groot te brengen met moedermelk is groot. Neem bijvoorbeeld een kijkje op de site van de Stichting Zorg voor Borstvoeding. De site zet meteen de toon met een opvallend weergegeven citaat in de rechter bovenhoek. Daarin meldt ene F. Oski, blijkbaar een arts of zo, dat flesvoeding geven het grootste experiment uit de geschiedenis is, dat plaatsvindt zonder controlegroep en zonder dat de betrokkenen toestemming hebben gegeven. Pats, die zit. Vervolgens staan er allemaal medisch getinte berichten waaruit zou blijken dat baby’s die geen moedermelk krijgen, allerlei risico’s lopen en meer kans hebben om te overlijden.
Op die manier spelen organisaties in op het plichtsbesef, schuldgevoel en gevoel van verantwoordelijkheid van kersverse moeders. Het staat er vaak heel netjes, met medische termen en cijfers. Maar de kernboodschap is: geef moedermelk, anders maak je je kind dood. En dat willen de kersverse moeders natuurlijk niet. Dus begint meer dan 80% braaf aan borstvoeding geven.
Ook praktisch gezien is alles erop gericht om vrouwen naar borstvoeding te leiden. Het Deventer Ziekenhuis bijvoorbeeld nam in werkprotocollen op dat verpleegkundigen de voordelen van moedermelk promoten en ervoor zorgen dat een moeder binnen een uur na de geboorte de baby aan de borst heeft. Fabrikanten van flesvoeding worden uit het ziekenhuis geweerd. Alleen op medische indicatie wijkt het ziekenhuis af van het moedermelkrecept.
Ondanks die druk houden bijna alle moeders binnen vier maanden op met borstvoeding geven. Maar het is zo’n beladen onderwerp dat veel vrouwen niet eerlijk uit durven te komen voor hun gevoelens en hun keuzes. Zo onderzocht TNO in 2007 de redenen waarom vrouwen stoppen met borstvoeding geven. Ruim tweeduizend moeders vulden een vragenlijst in. Twintig procent ondervond dat borstvoeding geven teveel pijn deed en hield er daarom mee op. Een kwart tot eenderde had te weinig melk en stopte om die reden, en nog eens een kwart tot een derde gaf aan dat het niet meer te combineren viel met werken.
TNO merkt echter fijntjes op dat de groep die werk aangaf als voornaamste reden om te stoppen, niet meer uren arbeid is gaan verrichten. Ook de reden ‘te weinig melk’ bleef vaag. Het instituut spreekt het vermoeden uit dat vrouwen sociaal wenselijke antwoorden geven omdat ze bang zijn voor de gevolgen als ze echt zeggen waarom ze een bepaalde keuze maken. TNO wil meer onderzoek doen naar de beweegredenen van vrouwen om erachter te komen wat er nou echt speelt.
Kortom, het is één grote opgeheven vinger, een en al sociale druk, doe dit want anders dan. Adviezen over borstvoeding hebben een tegenstrijdig karakter, en vanwege de ideologische lading moet je ook nog eens scherp opletten wie dat advies geeft en waar het vandaan komt. De Zesde Clan sluit zich daarom graag aan bij hoogleraar kindergeneeskunde Pieter Sauer. Die gaf al in 2008 in Elsevier aan dat het moedermelk verhaal veel genuanceerder is dan voor en tegenstanders van borstvoeding vrouwen willen laten geloven. En dat het hoog tijd wordt het debat op een gezondere manier te voeren:
Maar zelfs bij de minst omstreden voordelen van borstvoeding zet Sauer vraagtekens. ‘Neem overgewicht. Net als bij intelligentie spelen ook hierbij genetische factoren een rol.’ Vrouwen die geen borstvoeding geven, hoeven zich dus absoluut niet schuldig te voelen. Dat zou volgens Sauer best wat vaker hardop mogen worden gezegd. En dan zonder meteen in het andere uiterste te vervallen en vrouwen die wel borstvoeding geven ervan te beschuldigen ‘melkvee’ te zijn. ‘Ik zou hierover graag een nette, wetenschappelijke discussie voeren.’
Frankrijk wil af van de eenzijdige blanke mannelijke samenstelling van de top in het bedrijfsleven. Afgelopen donderdag nam de regering een wet aan die grote bedrijven verplicht binnen drie jaar tijd veertig procent vrouwen in leidinggevende posities te hebben. Het land volgt daarmee het voorbeeld van Noorwegen, waar dit al langer het beleid is. Dat land is sinds de invoering van het quotum niet veranderd in een rokende puinhoop, alle doemverhalen ten spijt. Dus wie weet gaat het in Frankrijk ook wel goed.
De Franse wetgeving gaat gelden voor bedrijven met meer dan 500 werknemers en een omzet van meer dan vijftig miljoen euro per jaar. Op dit moment zitten er in de top veertig van grote bedrijven maar zeven ondernemingen die aan de eis voldoen. Er valt nog een wereld te winnen als het land vrouwelijk talent beter gaat benutten. Met zeven ondernemingen steekt Frankrijk overigens nog gunstig af ten opzichte van bijvoorbeeld Nederland. Daar is de overheid goed bezig, maar benoemden grote bedrijven volgens Management Team vorig jaar nauwelijks topvrouwen.
Jarenlang konden mensen die de Engelse taal machtig waren en zich interesseerden voor feministisch nieuws terecht bij het weblog Broadsheet, onderdeel van internetmagazine Salon.com. Totdat de berichtgeving vanaf 21 december vorig jaar opeens ophield. Wekenlang bleef het stil en pas onlangs informeerde de redactie lezers dat dit onderdeel van Salon definitief ter ziele is.
De reden is eenvoudig, schrijft de redactie:
Simple answer: Resources. Broadsheet had been staffed with only one person for a while. Tracy wanted — and we wanted Tracy — to move on to more reporting and a broader purview. But that simply left no one left to do Broadsheet, and we made the tough call not to move resources from elsewhere on the site, or from new areas we’re building out (more on that in the months to come) to keep it going.
Salon wil zeker aandacht blijven geven aan de onderwerpen die Broadsheet behandelde. Wie zoekt op onderwerpen als Gender of Feminisme vindt daar inderdaad al een heel stel artikelen uit 2011 die passen in de traditie van Broadsheet. Onder andere de Sisterhood, een blog voor Joodse vrouwen, vraagt zich af of het daarom niet juist een goed teken is dat het weblog verdwenen is:
Isn’t the reason we need these feminist sites because women’s issues and news are still marginalized, while things pertaining to men are still classified as general interest? Because big, important things like, say, making and raising human beings, are still considered something only ladies read about? Along with not insignificant matters like gender equity, body image and, often, sex? We don’t get the space to report on and discuss these things in traditional, mainstream sections so we rely on women-only sections to get the job done. Well it seems like that after six years of running Broadsheet, the editors are ready to take these issues out of a feminist context and present them as, gasp, news. [...]…at Salon, feminism won’t be a niche perspective or a specialization, it will be the ubiquitous standard.
